นางโจรซ่อนใจ-เพชรกับกรวด

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

เพชรกับกรวด

“พริกจ๊ะ ช่วยบุษเลือกชุดพวกนี้ที สีไหนนนท์ชอบ”

“พริกจ๊ะ โทร.จองโต๊ะให้บุษที บุษจะชวนนนท์ดินเนอร์เย็นนี้”

“พริกจ๊ะ โทร.เรียกช่างแอร์ให้บุษที แอร์ในห้องมันไม่ทำงาน”

“พริกจ๊ะ โทร.หาหัวหน้าแม่บ้านที ใครขึ้นมาทำความสะอาดโต๊ะบุษแล้วลืมผ้าเช็ดโต๊ะทิ้งไว้”

ทั้งหมดคือคำพูดของบุษราคัม และนี่นะ...เนื้องานเน้นรายละเอียดการจัดเลี้ยงอย่างที่นนท์ว่า

ขอโทษเถอะ ตั้งแต่ฉันเข้ามาแม้แต่ธีมงานเป็นยังไงยังไม่ผ่านเข้าหู บุษราคัมไม่เคยพูดถึงงานที่ว่านั่นสักนิดเดียว แล้วก็ได้แต่เรียกพริกจ๊ะพริกจ๋า จริงๆ แล้วงานที่ฉันทำมันเรียกว่า‘เจเนอรัลเบ๊’ดีๆ นี่เอง

“พริกจ๊ะ”

ฉันนึกสาปส่งนนท์ในใจเมื่อบุษราคัมเรียกชื่อของฉันเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ โทษฐานที่เขาเพิ่มภาระงานให้แฟนเขามาเป็นเจ้านายฉันอีกคน

“ลงไปซื้อข้าวผัดกุ้งให้บุษทีนะ บุษนัดบัวมาบรีฟงานที่นี่ สั่งเผื่อบัวด้วยนะ”

จริงๆ บุษราคัมก็ไม่ได้จิกหัวใช้ฉันหรือทำเหมือนนางมารร้ายในละครหรอกนะ ถ้าเธอทำอย่างนั้นสักนิด ฉันก็คงไม่รีรอเลยที่จะเชิดหน้าปฏิเสธเสียเดี๋ยวนั้น แต่นี่เธอใช้เสียงอ่อนเสียงหวานน่ารักสมตัว แล้วก็มองอย่างเกรงใจ ฉันจึงตวัดตาจิกเธอไม่ลง สุดท้ายก็รับเงินกับกล่องสีสวยสองกล่องมาอย่างปลงๆ

“ไม่ต้องใส่โฟมนะ ของบุษไม่เอาแครอต ของยายบัวขอถั่วลันเตาเยอะๆ”

ฮะ

ฉันฟังแล้วอึ้ง คิดว่าถ้าบุษราคัมสั่งส้มตำอีกถาดฉันจะถือมายังไง แต่...

“ขออเมริกาโน่ให้บัวแก้วหนึ่งด้วยนะ สั่งจากคอฟฟี่ช็อปหน้าตึก รายนั้นถ้าไม่ใช่กาแฟชงเข้มๆ สมองจะไม่ตื่น”

คิดว่าตัวเองคงต้องคาบมาแล้วมั้ง

สุดท้ายฉันก็แบกภาระอันหนักอึ้งขึ้นมาถึงชั้นของบุษราคัมได้ในที่สุด

“พี่บุษทำแบบนี้คิดว่าฉลาดแล้วเหรอ”

เสียงที่ลอดผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้เป็นของบัวไพลิน ฉันชะงักมือที่จะเคาะเพราะมีชื่อของตัวเองหลุดมา

“พี่ให้พริกมาช่วยงานเล็กน้อยแค่นี้ ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหาย”

ฉันล้มเลิกความคิดที่จะเคาะประตู ใช่ฉันเสียมารยาท นั่นก็เพราะอยากรู้ว่าทั้งบุษราคัมและน้องสาวของเธอคิดอย่างไรกับฉัน ที่แน่ๆ บัวไพลินผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบฉัน นิสัยเราคล้ายกันมากกระมัง แค่มองตาก็เหมือนจะขย้ำกันแล้ว

“ยายนั่นคิดอะไรกับพี่นนท์มากกว่านายจ้าง พี่บุษมัวแต่น้ำใสไม่ใส่พริก ไม่รู้หรอกว่ายายนั่นแสบสันสมชื่อแค่ไหน”

“พี่อยู่ใกล้นนท์ขนาดนั้นยังไม่รู้อะไร แต่เธอกลับรู้ดีกว่าพี่เสียอีก”

“ก็พี่แม็ก...”

“แม็กอะไร”

ฉันกำทุกอย่างในมือแน่นเมื่อมีชื่อแม็กกี้เข้ามาเกี่ยวข้อง จึงนึกขึ้นได้ว่าบัวไพลินสนิทกับแม็กกี้ ไม่แปลกอะไรที่แม็กกี้จะบอกทุกเรื่องเกี่ยวกับฉันให้เธอรู้

“เอาเป็นว่าพี่แม็กรู้เช่นเห็นชาติผู้หญิงคนนั้นดีกว่าพี่บุษแล้วกัน”

“ดูเธอเป็นเดือดเป็นแค้นแทนพี่จังนะ”

ฉันไม่รู้ว่าบุษราคัมคิดอย่างไร แต่ฟังดูเธอหนักแน่นพอควรเพราะไม่ได้คล้อยตามคำของน้องสาวง่ายๆ

“บัวแค่ห่วง...ผู้ชายอย่างพี่นนท์ ใครๆ ก็อยากได้ คุณแม่ชอบเขามาก คุณป้าแขก็ทาบพี่บุษไว้ให้เขานานแล้ว บัวแค่ห่วงไม่อยากให้นกเหมือนตอนนั้นอีก”

ฉันยังยืนอยู่ที่เดิม ฟังสองพี่น้องพูดเรื่องของตัวเอง จริงๆ หน้าฉันชาไปหมด และสะกดลมหายใจเต็มที่

“ขอบใจที่เป็นห่วง แต่แฟนนนท์คือพี่ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ขอให้พี่ได้เห็นชัดด้วยตัวเองเถอะ อีกอย่างถ้าเขาคิดอะไรจริง อย่างน้อยก็เป็นการดีไม่ใช่เหรอ ในทางกลับกัน พี่พาเขามาทำงานด้วย มอบโอกาส มอบอนาคตใหม่ให้ เขาควรจะซาบซึ้งและละอายที่คิดอะไรกับคนของพี่”

ฉันสะดุดลมหายใจตัวเองในนาทีที่บัวไพลินร้องโวยวายอย่างขัดใจเหลือทน

“โอ๊ย! พี่สาวฉัน ไปอยู่หลังเขาลูกไหนมาคะคุณแม่พระ นี่ถ้าทั้งโลกเขาคิดแบบที่พี่บุษพูด มันคงไม่มีปัญหาบ้านเล็กบ้านน้อย หลวงน้อยคงไม่ตบกันเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมืองแบบนี้แน่ พี่บุษ...กรวดน่ะ ต่อให้ล้างโคลนตมออกมามันก็ยังเป็นกรวดอยู่วันยังค่ำ ไม่มีทางเป็นเพชรได้หรอกค่ะ”

ฉันไม่รู้ว่าบุษราคัมทำหน้าอย่างไร แต่ได้ยินเสียงบัวไพลินเอ่ยประชดเบาๆ ทิ้งท้าย

“บัวพูดเพราะหวังดี บัวอยากให้คุณแม่สมหวังเห็นพี่บุษแต่งงาน แต่ถ้าไม่เชื่ออยากคิดอย่างนั้นก็ตามใจ บวชหนีช้ำวันไหน อย่าหาว่าไม่เตือนแล้วกัน”

คำพูดของสองพี่น้องทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เหมือนเมื่อคืนนี่เองที่ฉันรู้สึกราวล่องลอยในบ่วงสายไหมแสนหวาน แต่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีฉันกลับพบว่าตัวเองกลายเป็นก้อนกรวดไปเสียแล้ว

นั่นสินะ นอกจากก้อนหินและก้อนกรวด ฉันยังจะเป็นอะไรได้อีก ซ้ำยังเป็นแค่ก้อนกรวดในโคลนตม

นนท์ทำให้ฉันหลอกตัวเองว่ามีค่า ก่อนที่เขาจะพาบุษราคัมมาเพื่อให้ฉันรับรู้อย่างเจ็บปวดว่าใครกันแน่ที่มีค่าสมควรเป็นเพชรแท้

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เพียงรำเพย
ขอบคุณนะคะ
เมื่อ 11 เดือน 3 วันที่แล้ว

ความเห็นโดย อรอลิน
มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
เมื่อ 11 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว