หยางเลี่ยงเฟิ่ง องค์หญิง 7 สามี-บทที่18 ทุกสิ่งเริ่มเปลี่ยนแปลง

โดย  วิโอเล็ตต้า

หยางเลี่ยงเฟิ่ง องค์หญิง 7 สามี

บทที่18 ทุกสิ่งเริ่มเปลี่ยนแปลง

บทที่ 18

สายลมเย็นพัดแผ่ว หากความหนาวเย็นในยามราตรีเสียดแทงไปถึงกระดูก

ตำหนักหลังโตท่ามกลางหมู่แมกไม้พงหญ้า เงียบเหงาไร้ผู้คน มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ขับขานให้บรรยายชวนหว้าเหว่ วังเวง

ตำหนักเย็นที่รกร้าง แต่เดิมในอดีตเต้ใช้กักขังสนมชายาที่ทำความผิด แต่พอฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ ก็ได้มีการกวาดล้างวังหลัง รับสั่งให้สนมชายาที่ต้องโทษไปเฝ้าสุสานหลวงเพื่อชดใช้ความผิดตลอดชีวิต

หลิงเกิงอีตัวสั่นเทา มองรอบด้านด้วยความหวาดกลัว แขนทั้งสองข้างตระกองกอดตัวเองแน่น ที่นี่ทั้งหนาวเย็น และมืดสนิท ไร้เทียนสักเล่ม ไร้คบเพลิงสักอัน มีฝุ่นและหยากใย่

“ใครกันที่เป็นคนสังหารข่งหรงหวา! ใครกันที่ใส่ร้ายข้า!”

แม้นางอยากจะฆ่าข่งหรงหวาที่ล่วงรู้แผนการของนางและยังกล้าข่มขู่นาง แต่มันยังไม่ถึงเวลา อีกอย่างหากนางคิดสังหารจริง นางไม่มีทางไว้ชีวิตนางกำนัลข้างกายข่งหรงหวาให้เหลือรอดมาชี้ตัวนางแน่

ที่สำคัญ วิธีการที่ใช้ลงมือข่งหรงหวาช่างอำมหิตนัก นางเองก็ยังคิดวิธีนี้ไม่ได้

คิ้วเรียวขมวดคิดหนัก ตั้งแต่เข้าวังมานางสร้างศัตรูมาไม่น้อย จึงไม่แปลกที่จะมีคนคิดล้างแค้น แต่วิธีการที่อำมหิตเช่นนี้ไม่มีทางคนพวกนั้นจะกล้าทำ อย่างมากก็วางยาพิษ ใส่ร้ายเหมือนที่นางทำ “หรือจะเป็นหยางเลี่ยงเฟิ่ง… ไม่มีทาง”

หยางเลี่ยงเฟิ่งแม้จะโตมาจากในวังแต่ได้ยินว่าถูกอดีตฮ่องเต้กับหนิงเฟยประคบประหงบมาตลอด ที่สำคัญนางยังเด็กเกินไป

ตึก ตึก ตึก

เสียงเหมือนคนเดินมาทางนี้ทำให้อดีตหลิงเสียนหรงหลุดจากภวังค์ ความหวาดกลัวแทรกเข้ามาอีกครั้ง เสียงเดินมันมิได้มีเพียงคนเดียว คนที่มาที่นี่หลายคนในยามดึกดื่นเพียงนี้ คงไม่ได้มาดีเป็นแน่

หลิงเกิงอีวิ่งเข้าไปซ่อนตัวในห้องหนึ่ง ร่างบางคู้ตัวรับฟังเสียงเดินที่เริ่มใกล้เข้ามา

ความหนาวเย็นเริ่มเสียดแทงถึงกระดูก เมื่อประตูห้องเปิดออกพร้อมกับความสว่างจากโคม หลิงเกิงอีกปิดปากแน่น ยามนี้พวกนั้นอยู่ห่างจากที่นางซ่อนตัวไม่ไกล

‘นั่นมัน! สี่กงกง’

ขันทีร่างท้วมคนนั้นนางจดจำได้ดี เพราะมันเป็นคนทำให้นางตกต่ำเช่นนี้ มือบางกำแน่นด้วยความโกรธแค้นแต่ทำอันใดมิได้

เมื่อไม่พบใครกลุ่มคนยามวิกาลก็ล่าถอยออกไปสำรวจห้องอื่น

หลิงเกิงอีลอบถอนหายใจ ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูออกมา นางต้องรีบหนีจากที่นี่ หาที่ซ่อนตัวที่ดีกว่านี้

แกร็ก!

“อยู่ที่นี่จริงๆด้วย”

หัวใจของนางหล่นวูบไปถึงปลายเท้า เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง

“พวกเจ้าต้องการอันใด!” หลิงเกิงอีมองไปยังสี่กงกงอย่างโกรธแค้นปนหวาดกลัว ร่างบางถอยหลังอย่างไม่ไว้ใจ

“ชีวิตท่าน” สี่กงกงเอ่ยอย่างเย็นชา ดวงตาเรียบนิ่งไร้ซึ่งความโกรธแค้น ไร้ซึ่งความหวาดกลัวดังเช่นเมื่อเช้า

“เจ้า! ใครเป็นคนสั่งเจ้า! ใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง!”

“หาตัวเจอแล้วหรือ” เสียงสตรีดังขึ้น ขันทีทั้งสามรีบหลบทางให้ทันที

“เจ้าคือ… มามาของฝูไท่เฟย” เรียวปากบางสั่งเทา เส้นขนในกายลุกชู่ เมื่อประติประต่อเรื่องราวต่างๆ

หยางเลื่องเฟิ่ง และสนมใหม่ๆในวังที่ถูกนางรังแกไม่กล้ากระทำเรื่องอัมหิตเช่นนั้นก็จริง แต่ไม่ใช่กับฝูไท่เฟย พระชายาอดีตฮ่องเต้ที่รักลูกยิ่งกว่าอะไร

นางลืมไปได้อย่างไร แม้หนิงเฟยจะชอบความสันโดดไม่ยุ่งเกี่ยวกลับใคร แต่สตรีที่มีฐานะสูงส่งแล้วยังรอดมาจนถึงทุกวันนี้ จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครจริงๆหรือ สตรีในวังหลังใครบ้างที่ไม่อันตราย

“ทั้งหมดเป็นแผนการของฝูไท่เฟย…” หลิงเกิงอีพึมพำเสียงสั่น เรื่องที่แผนการณ์ของนางพัง เรื่องข่งหรงหวา

“หากเจ้าไม่คิดทำร้ายองค์หญิง เจ้าก็ไม่ตาย”

น้ำเสียงของเจียงมามาเย็นเยือกถึงหัวใจ “พวกเจ้ารู้หมด”

ในใจของหลิงเกิงอีพลันกระจ่างเมื่อเหลือบมองไปด้านข้างเจียงมามาที่มีนางกำนัลคนหนึ่งยืนอยู่ แม้นางไม่รู้ชื่อ แต่นางจำได้ว่านางกำนัลคนนั้นทำงานที่เรือนของนาง ไม่เพียงแค่สี่กงกงที่เป็นคนของฝูไท่เฟย

“ทำใจให้สนมเถิดหลิงเกิงอี ฝูไท่เฟยโปรดความสะอาดเรียบร้อย มิเช่นนั้นจะพาลทำให้ใจมิสงบ”

นางโง่เอง นางโง่เอง ฮ่องเต้กวาดล้างวังหลัง แต่นางกำนัลขันทีเล็กๆใช่ว่าจะกวาดล้างจนหมด!

“ไม่! ข้าจะไม่ตาย ข้าต้องเป็นสตรีที่ใหญ่เหนือใคร ผู้คนต้องเคารพข้า!”

“ไปฝันที่นรกต่อเถิดขอรับ”

สี่กงกงกับขันทีอีกสองคนจับเข้ามาจับร่างของอดีตพระชายาเอก ก่อนจะใช้แพรขาวรัดคอเรียวแน่น

หลิงเกิงอีดิ้นรนน้ำตาไหล ดวงตาที่ที่เคยภาคภูมิเบิกโพลง มือเท้าตะเกียกตะตายสุดชีวิต ไขว่คว้าความหวังที่จะอยู่ต่อ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจทานทน แน่นิ่งลงในที่สุด

“จัดการให้เรียบร้อย” เมื่อมองร่างไร้วิญญาณของหลิงเกิงอีจนแน่ใจแล้วเจียงมามาจึงหันหลังกลับทันที

พอถึงรุ่งเช้าข่าวการผูกคอของนางกำนัลหลิงเกิงอีกก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลัง สร้างความตื่นตระหนกให้สนมชายาไม่น้อย แต่ก็เพียงไม่กี่ชั่วยาม ก่อนจะมีข่าวใหม่ที่สั่นสะเทือนยิ่งกว่ามากลบกลืนข่าวการตายของนางไปจนหมด

เพียงชั่วข้ามคืนหลิงเสียนหรง พระสนมเอกที่ฮ่องเต้โปรดปราก็ถูกลืมเลือนจนหมด เช่นเดียวกับร่างไร้วิญญาณที่ถูกกลบฝังสักแห่งในสุสานนางกำนัลชั้นต่ำ

อ่างอาบน้ำกว้างใหญ่ กลีบบุปผาโรยเหนือน้ำ สร้างกลิ่นหอมชวนเสน่หาให้กับผู้ที่สูดดม

รอบกายหญิงสาวมีนางกำนัลปรนนิบัติรับใช้สามคนอย่างที่ไม่เคยนึกฝัน เรียวปากงามคลี่ยิ้มบางเบาอย่างพึงพอใจ

“นายถึงได้เวลาขึ้นจากน้ำแล้วเจ้าค่ะ” เสียงนางกำนัลเอ่ยขึ้น

“อืม” ร่างอวบอิ่มยันกายลุกขึ้นจากน้ำ ปล่อยให้นางกำนัลรอบกายปรนนิบัติแต่งตัวให้

นางคือฝูไป๋ฮวาคุณหนูลูกอนุแห่งจวนสกุลฝู ที่ฮ่องเต้ต้องพระเนตรตั้งแต่ในงานชมบุปผา และรับสั่งให้ถวายตัว

นางปล่อยให้นางกำนัลประทินโฉมแต่งหน้า ดวงหน้าขาวผ่องด้วยแป้งชาววัง ดวงตาถูกแต่งแต้มงดงามดุจตาหงส์ เรียวปากอิ่มฉ่ำด้วยสีชาด

แต่เดิมรูปโฉมของนางก็งดงามมากแล้ว พอแต่งแต้มอีกหน่อยก็ดูงดงามราวกับเทพเซียน อีกทั้งรูปร่างของหญิงสาววัยสิบแปดก็ชวนล่อลวงบุรุษยิ่งนัก

“นายหญิงงดงามมากเจ้าค่ะ ฮ่องเต้ต้อพอพระทันเป็นแน่แท้” นางกำนัลเอ่ยชมมิขาดปาก แต่เดิมฝูไป๋ฮวาก็มีใบหน้าคล้ายองค์หญิงหยางเลี่ยงเฟิ่งถึงเจ็ดแปดส่วน พอแต่งเสียหน่อย ก็คล้ายเกือบเก้าส่วน หากมองไกลๆก็คงเกือบแยกไม่ออก

แม้ความงามจะด้อยเพียงนิด แต่รูปร่างหญิงสาววัยสิบแปดย่อมเหนือกว่าดรุณีวัยสิบห้าแน่นอน

ฝูไป๋ฮวายิ้มอย่างเขินอายให้นางกำนัล

“นางหญิงเชิญทางนี้เจ้าค่ะ”

นางเดินตามนางกำนัลอย่างเคอะเขิน ยามนี้นางสวมใส่เพียงกระโปรงฮั่นฝูตัวเดียว

“ที่นี่คือ” ฝูไปฮวามองมามาสูงวัยทั้งสี่อย่างแปลกใจ ในห้องมีเก้าอี้เอนสีแดง คลุมด้วยผ้าสีขาวสะอาด

“มามาทั้งสี่ท่านรอเพื่อตรวจบริสุทธิ์หญิงสาวและเบิกทางเจ้าค่ะ นางหญิงเชิญนั่งบนเก้าอี้”

“อ้อ” ฝูไปฮวารู้สึกสั่นรัว แต่ก็ทำใจเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ยาวนั้น “ทะ ทำอันใด”

ร่างบางตัวสั่นเมื่อถูกจับให้นอนราบ เรียวขาทั้งสองถูกจับอ้าจนกว้าง กระโปรงยาวถูกเลิกขึ้นไปกองอยู่ที่เอว นางพยานามดิ้นแต่ถูกมือจับตึงแน่น

“ทำใจให้สบาย เดี๋ยวก็เสร็จ” นางกำนัลสูงวัยที่ก้มลงกลางหว่างขาเอ่ย

ก่อนจะใช้นิ้วชี้หยาบกร้านแทงเข้าไปในรูสาวที่ปิดสนิทจนดันลึกถึงเยื่อพรหมจรรย์

“โอ๊ย!” ฝูไป๋ฮวากัดฟันด้วยความเจ็บตรงกลางกาย

“ยังบริสุทธิ์ ขนาดปากทางกำลังพอดีไม่แคบจนเกินไป” นางกำนัลสูงวัยเอ่ยพลางถอนนิ้วออก ก่อนจะนำแท่งหยกเรียวยาวแต่มีปมกลมตรงปลายสอดเข้าไปช้าๆจนทะลุผ่านเยื่อพรหมจรรย์

“โอ๊ย! เจ็บ!!” ฝูไป๋ฮวาดิ้นพร่าน

“ทนไว้ เราต้องเบิกทางก่อน ยามฝ่าบาททำกิจเจ้าจะได้ไม่เจ็บจนขัดความสำราญของพระองค์” นางกำนัลสูงวัยเอ่ยพลางดึงหยกนำร่องเข้าออกสองสามก่อนจะถอนออกมา “เสร็จแล้ว”

ฝูไปฮวาหน้าซีดเผือกก้มหยดเลือดบนผ้าขาวก่อนจะรีบดึงกระโปรงทันที “ขอถามมามา สตรีที่ถวายตัวต้องทำเช่นนี้ทุกคนหรือ”

“ใช่ ยกเว้นองค์หญิงหยางเลี่ยงเฟิ่ง”

“ทำไมหรือ” ฝูไป๋ฮวาเอ่ยถาม ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย

“เป็นความประสงค์ของฝ่าบาท พวกข้ามิอาจก้าวก่าย”

“นางหญิงเราไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

ฝูไป๋ฮวาเดินตามนางกำนัลไปยังห้องถวายตัวด้วยความตื่นเต้น ตั้งแต่นางพบพระพักตร์ฮ่องเต้นางก็ปักใจนัก พระองค์ทั้งหล่อเหลาสง่างามเสียยิ่งกว่าบุรุษคนใด แม้แต่พระโอรสทั้งสอบก็ไม่อาจเทียบเคียง

“ถึงแล้วเจ้าค่ะ”

ประตูบานใหญ่เปิดออก กลิ่นหอมบางอย่างก็พุ่งเข้าจมูกทันที จนนางที่สูดดมเพียงนิดรู้สึกร้อนลุ่ม

“เจ้าทำอันใด” มือเรียวรีบยกปิดกายเมื่ออยู่นางกำนัลก็ปลดกระโปรงยาวที่มีเพียงผืนเดียวออก จนยามนี้นางเปลือยเปล่าไปทั้งร่าง

“เชิญนายหญิงไปนอนรอที่เตียงเจ้า” เอ่ยเสร็จนางกำนัลก็ปิดประตูลงทันที

นางรีบไปนอนบนเตียงใหญ่แล้วใช้ผ้าห่มคลุมกายทันที นางมองไปรอบๆที่นี่ช่างใหญ่โตโอ่อ่าสมกับเป็นวังหลวง หากนางได้พักในที่แบบนี้ มีคนปรนนิบัติรับใช้นางดังเช่นก่อนหน้านี้คงดีไม่น้อย

หากนางทำให้ฮ่องเต้พอพระทัย นางก็จะไม่ถูกผู้อื่นดูหมิ่นรังแกอีก

“ทำไมร้อน” ร่างบางเริ่มดิ้นไปมา ก่อนจะสบัดผ้าห่มออก มือเรียวเริ่มลูบไล้ร่างกายไม่หยุด ลมหายใจเริ่มติดขัด

แกร่ก!

ฝูไป๋ฮวาหน้าแดงเรื่อ หันไปมองประตูอย่างมึนงง หลงลืมความอายที่จะปกปิดร่างกาย “ฝ่าบาท…”

หยางจิ้งเหยียนเดินเข้ามาหาร่างเปลือยเปล่าที่เตียง ก่อนจะปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนจนหมด

ร่างสูงขึ้นคร่อมร่างบางมองใบหน้างามที่กำลังมึนเมาจากฤทธิ์กำยานปลุกกำหนัด มือหนาลูบใบหน้างามแผ่วเบา “หงส์น้อย”

เขาสบัดหน้าสองสามครั้ง ก่อนจะยันกายลุกนั่ง จับเรียวขาขาวอ้ากว้าง มองรูสาวที่ยามนี้ชุ่มฉ่ำโดยไม่จำเป็นต้องเล้าโลม มือหนาสาวมังกรยักษ์จนแข็งตัวก่อนจะแทงเข้ารูสาวจนมิดลำ

ปึก!! พรวด!!!

กรี้ดดดดด!!

อ่าาาาาา

ฝูไป๋ฮวาเจ็บแทบขาดใจ แม้จะถูกเบิกทางแล้วและถูกฤทธิ์กำยานกระตุ้นกำหนัด แต่เมื่อถูกแทงเข้ามาทีเดียวก็ใช่ว่าจะรับไหว

มือบางพยายามดันหน้าท้องแกร่งที่โหมกระหน่ำเข้ามา แต่ก็ถูกมือหนารวบยึดขึ้นหนือศีรษะ สะโพกสอบกระหน่ำแทงอย่างไร้ความปราณี

เวลาผ่านไปร่างบางเริ่มบิดเกร็งด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ คราแรกก็เจ็บอยู่บางแต่พอนานไปก็เริ่มเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ภายในห้องกว้างใหญ่สองเสียงสอดประสาน ขับขานราตรีวสันต์ให้ร้อนระอุ พอผ่านค่ำคืนนี้ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลง

จากนี้ประมาณ 2-3 วันอัพนะคะ. เขียนไม่ทัน-.,-

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย xinxin
Thank you naka
เมื่อ 11 เดือน 1 วันที่แล้ว

ความเห็นโดย litabenq
เขียนสนุกมากค่ะ
เมื่อ 11 เดือน 3 วันที่แล้ว

รีวิว