หยางเลี่ยงเฟิ่ง องค์หญิง 7 สามี-บทที่20 ราชโอการอภิเษกสมรส

โดย  วิโอเล็ตต้า

หยางเลี่ยงเฟิ่ง องค์หญิง 7 สามี

บทที่20 ราชโอการอภิเษกสมรส

บทที่ 20

ตำหนักเฉียนชิง

ปลายพู่กันตวัดอักษรภาพงดงาม เรียงรายเป็นบทความตามบัญชาของผู้เป็นเจ้าแผ่นดิน

ราชอาลักษณ์เขียนราชโองการตามรับสั่งของฮ่องเต้ ด้านข้างมีมหาขันทีเฒ่าให้เกียรติช่วยฝนหมึก

“เสร็จแล้วพะยะค่ะ” ราชอาลักษณ์วางปลายพู่กันลงบนแท่นฝนหมึก เว้นทางให้หม่ากงกงมารับราชโองการสำคัญไปให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตร

ดวงตาคมเหยี่ยวหลุบมองราชโองบนโต๊ะด้วยสายตาเรียบนิ่ง อักษรภาพหลายร้อยตัวเบื้องหน้าล้วนเป็นคำบัญชาจากเขา ที่สามารถตัดสินชีวิตคนคนหนึ่งให้เป็นไปตามความต้องการของเขา แม้ว่าคนคนนั้นจะต้องการหรือไม่

“มีส่วนไหนต้องแก้อีกหรือไม่พะยะค่ะ” หม่ากงกงก้มหน้ารอคำสั่งอยู่ห่างๆ

ราชอาลักษณ์นั่งมองปลายพู่กันที่เปื้อนหมึก ได้แต่ลอบถอนหายในอย่างเวทนา ยามเขาจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษสีขาว มันก็เหมือนกับการวางหมากลงบนกระดานตามคำบัญชา

หยางจิ้งเหยียนอ่านราชโองการบนโต๊ะไปเกือบหนึ่งก้านธูป คิ้วคมเข้มขมวดมุ่นอย่างครุ่นคิด มือหนากำหมัดแน่นตลอดเวลา ก่อนจะคลายออกแล้วหยิบตรามังกรประทับลงในราชโองการอย่างหนักแน่น

“นำราชโองการไปถ่ายทอด”

“พะยะค่ะ”

ตำหนักธาราพิสุทธิ์

ผิงเอ๋อร์ยืนมององค์หญิงของตนอย่างสงสัย นางรอองค์หญิงเลือกเสื้อผ้าตั้งแต่ที่ปรนนิบัติหวีผมให้องค์หญิงเสร็จ

นี่ก็ผ่านไปเกือบสองก้านธูปแล้ว องค์หญิงก็ยังไม่มีทีท่าจะเลือกเสร็จเสียที ทั้งที่ปกติให้นางเป็นผู้แต่งองค์ให้

“มีแต่ลายบุปผาหรือ” คิ้วเรียวดุจใบหลิวขมวดมุ่น มองเสื้อผ้ามากมายตรงหน้า หากแต่มีเพียงลายบุปผา

ความจริงนางมิใช่คนเรื่องมากเรื่องเครื่องแต่งกาย สีใดสวยลายไหนชอบก็ใส่ๆไป แต่พอวันนี้จะแต่งตัวก็พลอยนึกถึงบุรุษคนเมื่อวาน ที่บอกว่านางไม่เหมาะกับบุปผา ความมั่นใจที่ใส่ชุดลายดอกไหถังพลันลดลง

“องค์หญิงอย่าได้ใส่พระทัยคำพูดไร้สาระเลยเพคะ องค์หญิงงดงามอยู่แล้ว จะใส่ชุดไหนก็ล้วนงดงาม” นางกำนัลคนสนิทเอ่ยปลอบ เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่ทำให้องค์หญิงคนงามกริ้วโกรธไปเกือบสองชั่วยาม

“ผิงเอ๋อร์ช่างป้อยอนัก”

“หม่อมฉันเอ่ยความจริงเพคะ” นางกำนัลสาวยิ้มประจบก่อนจะหยิบกระโปรงหยรูสีฟ้าลายโม่ลี่ฮวาขึ้นมา “องค์หญิงใส่สีชมพูบ่อยแล้ว ลองเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนลายโม่ลี่ฮวาดีหรือไม่เพคะ”

หยางเลี่ยงเฟิ่งหยิบกระโปรงขึ้นมาดู สีฟ้าไม่ดูสวยหวานเท่าสีชมพูแต่ดูเย็นสบายตาไปอีกแบบ ส่วนดอกโม่ลี่ฮวาก็ดูบริสุทธิ์งดงาม

“เอาชุดนี้ก็แล้วกัน” องค์หญิงคนงามพึมพำ นางจะใส่ใจกับคำพูดของบุรุษไปทำไม

“ทูลองค์หญิง หม่ากงกงนำราชโองการมาถ่ายทอดเพคะ” นางกำนัลหน้าห้องเดินเข้ามา

หยางเลี่ยงเฟิ่งชะงักนิ่งเล็กน้อย ก่อนจะบอกให้นางกำนัลออกไปก่อน แล้วเร่งผิงเอ๋อร์แต่งตัวให้

ร่างเล็กบางของหยางเลี่ยงเฟิ่งเดินออกไปยังหน้าตำหนักด้วยท่าทีนิ่งเฉย แม้ในใจจะเริ่มวิตกกังวลที่ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะทำอันใด ยามนี้นางไม่เป็นที่โปรดปราน แล้วฮ่องเต้จะถ่ายทอดราชโองการอันใดให้นางกัน

“ท่านแม่” นางเดินเข้าไปหามารดาที่มานั่งรอแล้ว ส่วนหม่ากงกงก็นั่งสำรวมอยู่ไม่ไกล ในมือถือราชโองการสีทอง

“ในเมื่อองค์หญิงหยางเลี่ยงเฟิ่งมาแล้ว ก็เริ่มกันเถิด” หม่ากงกงถือราชโองการเดินนำไปหน้าตำหนัก

“องค์หญิงหยางเลี่ยงเฟิ่งรับราชโองการ”

“หม่อมฉันหยางเลี่ยงเฟิ่งรับราชโองการ” นางพยุงมารดาไปคุกเข่าคำนับพร้อมกับบ่าวไพร่ทั้งหมด

“วันที่28 เดือน4 รัชศกเสียนเต๋อที่1 องค์หญิงหยางเลี่ยงเฟิ่งสูงส่งสง่างาม เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมจรรยา มีราชโองการ ให้องค์หญิงหยางเลี่ยงเฟิ่ง อภิเษกสมรสกับ อวิ๋นหานตง รองเสนาบดีกรมคลัง บุตรชายคนรองของอวิ๋นหานโจว เสนาบดีกรมโยธา ในอีกสองเดือน จบราชโองการ”

ร่างเล็กบางขององค์หญิงสิบสามในอดีตฮ่องเต้แทบทรุดลงเมื่อหม่ากงกงอ่านราชโองการจบ นางถวายตัวให้กับฮ่องเต้ไปแล้ว แต่ยังจะให้นางแต่งงานกับบุรุษอื่น

ไร้ซึ่งความโปรดปราน ไม่รักไม่ถนอม นางไม่ว่า

แต่พระองค์เห็นนางเป็นสิ่งใดกัน

“องค์หญิงโปรดรับราชโองการ” ขันทีเฒ่าเอ่ยเสียงเบา เขาไม่อาจทำสิ่งใดมากกว่านี้ ชะตาชีวิตของผู้คนในวังมีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นกำหนด

“เฟิ่งเอ๋อร์” ฝูไท่เฟยโอบพยุงบุตรีด้วยสีหน้าไม่อาจคาดเดาอารมณ์

“ท่านแม่” นางมองมารดาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ไม่เป็นไรลูกข้า ไม่เป็นไร” มือเรียวลูบแก้มนวลอย่างอ่อนโยน “ราชโองการไม่อาจขัด เจ้ารับราชโองการก่อนเถิด”

“ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี” หยางเลี่ยงเฟิ่งกล้ำกลืนรับราชโองการที่นางไม่ต้องการ

“กระหม่อมทูลลา”

หยางเลี่ยงเฟิ่งลุกขึ้นด้วยใบหน้าซีดเซียว ครานี้เป็นมารดาที่ช่วยพยุงนางให้ลุกขึ้น

“ลูกจำได้ว่าสกุลอวิ๋นเป็นคนของฮองเฮา” ดวงตาเรียวหงส์หลุบมองมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของตัวเอง ก่อนจะหันไปถามนางกำนัลสูงวัย “เจียงมามาพอรู้จักอวิ๋นหานตงหรือไม่”

เจียงมามาหันไปมองฝูไท่เฟยเล็กน้อย เมื่อเห็นผู้เป็นนายพยักหน้าจึงเอ่ยขึ้น “ทูลองค์หญิง ใต้เท้าอวิ๋นหานตง เป็นขุนนางที่มีความสามารถ ทั้งยังแตกฉานในศาสตร์ทุกแขนง อายุเพียงยี่สิบสองก็เลื่อนขั้นเป็นถึงรองเสนาบดี มีคนนับหน้าถือตาไม่น้อย เพียงแต่ว่า…”

“เพียงแต่อะไร” หยางเลี่ยงเฟิ่งขมวดคิ้ว

“เพียงแต่ว่าใต้เท้าอวิ๋นหานตง เป็นบุตรชายที่เกิดจากอนุเพคะ”

“ลูกอนุอย่างนั้นหรือ” มือบางจิกม้วนราชโองการแน่น “นี่ฮ่องเต้ถึงกับให้เปิ่นกงจู่แต่งกับลูกอนุ” ความเจ็บปวดเสียดแทงเข้าสู่หัวใจ พระองค์เห็นนางไร้ค่าเพียงใดกัน พออยากได้ก็หลอกล่อ พอแหนงหน่ายก็ทิ้งขว้างอย่างไร้ค่า จะยกนางให้ใครก็ได้อย่างนั้นหรือ

“เจ้าจะไปไหน” ฝูไท่เฟยมองบุตรีที่ถือราชโองการเดินออกไป

“ลูกจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้” นางไม่ยินยอมที่จะแต่งงาน นางต้องการรู้เหตุผลของฮ่องเต้

“พระองค์จะไม่ห้ามหน่อยหรือเพคะ” เจียงมามาหันมาถามผู้เป็นนายที่นั่งนิ่งมององค์หญิงสิบสามเดินออกไป

“ปล่อยนางไปเถิด เฟิ่งเอ๋อร์ควรจะตัดสินใจด้วยตัวเองได้แล้ว” อดีตพระชายาในอดีตฮ่องเต้ยกยิ้มบางๆ อนาคตของหยางเลี่ยงเฟิ่งยังอีกยาวไกล

ตำหนักเฉียนชิง

“หม่ากงกง ช่วยทูลฝ่าบาทหน่อยว่าเปิ่นกงจู่จะเข้าเฝ้า” หยางเลี่ยงเฟิ่งจับราชโองการแน่น ตั้งแต่หยางจิ้งเหยียนมีท่าทีเปลี่ยนไป นางยังไม่มีโอกาสพูดคุยกับเขาอย่างจริงจังสักครั้ง

“ทูลองค์หญิงรองเสนาบดีอวิ๋นกำลังเข้าเฝ้า” หม่ากงกงก้มหน้าเอ่ย

“ใช่ใต้เท้าอวิ๋นหานตงหรือไม่”

“พะยะค่ะ เป็นรองเสนาดีอวิ๋นหานตง”

หยางเลี่ยงเฟิ่งชะงักนิ่ง ยืนมองบานทวารที่ปิดสนิท

ขันทีเฒ่าเมื่อเห็นองค์หญิงสิบสามไม่เอ่ยอันใดจึงยืนเงียบๆ

ไม่นานประตูก็เปิดออก ร่างของบุรุษในชุดขุนนางก็เดินออกมา เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเปิดประตูออกมาเห็นร่างเล็กบางของว่าที่ฮูหยินยืนอยู่หน้าประตู

“เป็นท่าน…” ดวงตาเรียวหงส์มองใบหน้าหล่อเหลาหากแต่เย็นชาอย่างตกใจ

“…”

อวิ๋นหานตงยังคงใบหน้านิ่ง ก่อนจะสบัดชายแขนเสื้อเล็กน้อยแล้วเดินออกไป

หยางเลี่ยงเฟิ่งมอท่าทีหยิ่งยะโสของว่าทีพระสวามีพระราชทานอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะสบัดหน้าหันกลับมาหาหม่ากงกง

“ทูลฝ่าบาท องค์หญิงหยางเลี่ยงเฟิ่งขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ”

“เข้ามา”

สุรเสียงเรียบนิ่งไร้แววของอารมณ์ทำให้หยางเลี่ยงเฟิ่งใจสั่นหน่อยๆ นางสูดหายใจจับราชโองการแน่นก่อนจะเดินตามหม่ากงกงเข้าไป

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Tik Neuville
รอนานขนาดนี้คงไม่มาแล้ว แต่งดีแต่ไม่มีความรับผิดชอบ
เมื่อ 7 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย litabenq
รอนานแล้วค่าาาาาาา อ่านสนุกกว่านเยายจีนแท้ๆอีก เป็นกำลังใจให้นะคะ จะเข้ามาดูทุกวันค่ะว่าจะอัพเมื่อไหร่ ชอบมากๆๆๆๆๆสนุกจริงๆ
เมื่อ 7 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว