นางโจรซ่อนใจ-งานเลี้ยง

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

งานเลี้ยง

“ต่อไปขอเชิญคุณบุษราคัม วรุณทิพย์ รองประธานกรรมการบริหารวรุณกรุ๊ป มอบช่อดอกไม้ค่ะ”

ฉันสะดุ้งเมื่อถูกแตะแขน จึงรีบส่งช่อดอกไม้ให้อย่างเบลอๆ จนพิธีการช่วงสุดท้ายผ่านไปแล้ว นั่นแหละฉันถึงได้ถอนหายใจ รอแค่นนท์ก้าวถอยจากโพเดียมและลงเวที หน้าที่ตรงนี้ของฉันก็จะจบ

แต่ว่า...ฉันไม่เคยรู้เลย ทันทีที่นนท์ก้าวถอยหลัง กลับเป็นฉันที่ถูกผลักขึ้นไปข้างหน้าแทน พร้อมกับแสงไฟดับลง ตามมาด้วยเสียงเกริ่นนำอย่างตื่นเต้นของพิธีกรสาวชื่อดังที่ชื่อนานิภัทร

“ตอนนี้เข้าสู่ช่วงพิเศษของงานในค่ำคืนนี้แล้วนะคะ โอกาสดีๆ อย่างนี้นาน่าก็มีวิดีโอพิเศษที่จะมานำเสนอให้ทุกท่านได้รับชมเป็นการทิ้งท้ายค่ะ”

จู่ๆ แสงไฟที่หรี่มืดพลันสว่างจ้าแล้วส่องมาที่ฉันเป็นจุดเดียวจนต้องยกมือขึ้นป้องแสงที่แยงตา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้ฉันรู้สึกราวกับถูกจับขึงพรืดบนตะแลงแกง เมื่อใบหน้าขนาดใหญ่ของตัวเองปรากฏอยู่กลางจอโปรเจกเตอร์พร้อมขีดคร่อมด้วยคำว่า‘นางโจร’

“ถือเป็นเรื่องดีๆ ที่นาน่าอยากให้ทุกคนรู้เพื่อจะได้ระวังตัว ทุกท่านคงกำลังแปลกใจกันอยู่ใช่ไหมคะ ว่าทำไมนาน่าถึงโชว์รูปผู้หญิงคนนี้ ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่านางโจร ใช่ค่ะ นี่เป็นเรื่องจริงของผู้หญิงคนหนึ่งที่โตมากับสถานบริการ”

ทันทีที่ข้อความหลุดออกจากปากของพิธีกรสาวสวย เสียงฮือฮาก็ดังกลบทุกอย่าง และฉันก็หน้าชาไปทั้งแถบ

“พี่สาวของเธออุตส่าห์ขายตัวส่งให้ร่ำเรียนสูงๆ จนได้ทำงานดีๆ ผลักออกจากคาวราคีที่ตนอยู่มาแล้วแท้ๆ แต่แทนที่จะรักดี กลับทิ้งนิสัยโจรไม่ได้ พอได้ทำงานในบริษัทแห่งหนึ่งก็ขโมยเงินเขาไปเป็นล้าน เห็นอะไรไม่ได้เป็นต้องหยิบจับ เดี๋ยวนี้ต้องทำงานเป็นคนใช้เพื่อหาเงินใช้หนี้ ทุกท่านต้องระวังกระเป๋าให้ดีนะคะ เพราะนางโจรอยู่ใกล้แถวนี้ โดยเฉพาะคุณผู้ชายอาจหลงเสน่ห์นางจนถูกลอกคราบโดยไม่รู้ตัวก็เป็นได้ เดี๋ยวจะหาว่านาน่าไม่เตือน”

ดวงตาของฉันแห้งผาก ความรู้สึกเหมือนลอยคว้างอยู่กลางทะเล นาทีนี้ฉันต้องการที่ยึดกายไว้ไม่ให้จมลงไป ฉันมองหานนท์จนกระทั่งเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าที่เคร่งเครียดและบดกรามแน่นของนนท์ ฉันมองสบตาเขาอย่างอ้อนวอนราวกับจะขอที่พึ่งแม้จะรู้ตัวว่าฉันคงไร้ค่าเกินไปสำหรับเขา

“ตัดสวิตช์ไฟ ปิดทุกอย่าง”

เสียงกร้าวเค้นคำรามออกมาจากด้านหลัง แต่มันสายไปแล้ว

คลิปวิดีโอนั้นความยาวไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ แต่มันส่งผลมากมายจนฉันสั่นไปทั้งตัว แสงไฟสว่างวาบพร้อมเสียงฮือฮา ฉันไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว หูอื้อ ตาพร่าด้วยหยาดน้ำตากลบหน้า ไม่รู้ว่านนท์สั่งอะไร หรือภาพนั้นหายไปหรือยัง ฉันรู้แค่ว่าฉันต้องไปจากตรงนี้...ไปจากตรงนี้ด้วยสองขาของฉัน มีแค่สองขานี้เท่านั้นที่ฉันจะพึ่งพาได้ สองขาของฉันเท่านั้น...เท่านั้นจริงๆ

ฉันก้าวถอยหลังด้วยสติที่มีแค่นั้นจริงๆ ก่อนที่เสียงอื้ออึงจะดังขึ้นและดังกว่าครั้งไหนๆ

ใครบางคนร้องดัง กระชากตัวฉันให้ปลิวถลา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงดังโครมสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินถล่ม และทุกอย่างร่วงกราว

สติฉันดับวูบ

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว