นางโจรซ่อนใจ-ฉันอยู่ตรงไหนในหัวใจนนท์

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

ฉันอยู่ตรงไหนในหัวใจนนท์

ฉันมองคนตรงหน้าสิ่งที่แม็กกี้รักมากกว่ารถคือผู้ชาย พอถูกจี้จุดก็ร้อนฉ่า ตรงปรี่เข้ามาอย่างไม่ระงับอารมณ์

“อี...” ก่อนมันจะด่าจบฉันก็สวนกลับ เรื่องอะไรจะปล่อยให้มันด่าอยู่ฝ่ายเดียว

“เจ็บไหมแม็ก ผู้ชายของแกไม่ซื่อสัตย์กับเกรซเพื่อแกได้ แต่มันก็ไม่ซื่อสัตย์กับแกเพื่อคนอื่นได้เหมือนกัน ฉันเป็นเพื่อนแกนะ ถึง...”

เผียะ!

ปลายมือตวัดถูกซีกแก้มฉันจนชา ใบหน้าของแม็กกี้แดงก่ำ มันคงนึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิง และคนที่เจ็บคือฉัน

“อย่าใช้คำว่าเพื่อน!เพราะมันไม่เคยมีตั้งแต่แรก”

ไม่ใช่แค่หน้าที่ชา แต่ใจฉันก็ชาไปด้วย วันนั้นฉันไม่ได้เสียแค่คนรัก แต่ฉันได้เสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปด้วย

ความหลงเปลี่ยนคนดีให้เป็นคนเลว เปลี่ยนเพื่อนให้กลายเป็นศัตรูก็ได้ เมื่อไม่มีเพื่อนก็ไม่ต้องนึกถึงความดีที่เคยทำมา

“ยอมรับเถอะ...สุดท้ายแกก็ไม่มีวันชนะเกรซหรอก”

แม็กกี้แข่งขันกับเกรซมาตลอด ตลกไหม ยายเกรซผู้ซึ่งสวยและเคยรวย แต่เรียนไม่ได้เรื่อง โง่กว่าแม็กกี้ ชอบทำอะไรไม่เข้าท่า บางทีก็แก้ปัญหาด้วยวิธีโง่ๆ แต่ผู้ชายหรือคนที่อยู่ใกล้ต่างชอบเธอกันทุกคน เกรซมักได้รับความเอ็นดูจากผู้ใหญ่ ในขณะที่แม็กกี้ซึ่งเหนือกว่าเกรซไม่เคยได้รับสิ่งนั้น

“ปากเก่งแบบนี้อยากจะเจอมือฉันอีกใช่ไหม”

พอแม็กกี้จะสะอึกเข้าใส่อีกหน ฉันก็ถือแก้วน้ำขึ้นมาเช่นกัน

“อะไร...คิดจะใช้แก้วใบแค่นี้ทำร้ายฉันงั้นเหรอ”

“เปล่า...”

ฉันตอบพลางพิจารณาแก้วสองใบ

ใช้ใบไหนดีนะ

แม็กกี้ชะงักไปเหมือนกันเพราะงงๆ กับการกระทำของฉัน มันคงคิดว่าฉันจะสาดน้ำใส่มัน แต่มันคิดผิด

“เรื่องใช้กำลังฉันสู้แกไม่ได้อยู่แล้ว”

ฉันยกแก้วขึ้นสูงทุกวินาทีที่น้ำเย็นราดรดใส่หัวจนเปียกปอนไปทั่วหน้า ฉันมองมันนิ่ง เหมือนแม็กกี้จะเข้าใจสิ่งที่ฉันทำ ฉันเทน้ำเย็นราดตัวเอง!

“อีพริก!”

มันเปลี่ยนเป็นเข้ามายื้อแขนฉันเมื่อรู้ว่าฉันจะทำอะไร

“นังมารร้าย!”

เพล้ง!

แก้วหลุดจากมือของฉัน หลังจากนั้นนิดเดียวประตูห้องทำงานด้านล่างก็เปิดออก

“เมื่อกี้เสียงอะไร แม็ก นั่นแกทำอะไร!”

ภาพที่เห็นคือข้อมือฉันอยู่ในมือแม็กกี้ ขณะที่เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น ใบหน้าฉันเปียกปอน ซีกแก้มข้างหนึ่งแดงจัด คำตวาดดังก้องของลุงดิเรกทำให้แม็กกี้ผละออกจากฉันราวกับแตะของร้อน เพราะคนที่แม็กกี้กลัวที่สุดก็คือพ่อของตัวเอง

“แม็ก...”

แม็กกี้หน้าซีด ขณะที่ฉันทรุดลงนั่งอย่างคนหมดแรง แน่นอน...จากภาพที่เห็นเมื่อครู่ แม็กกี้พยายามปรี่เข้ามาตบตีฉัน

“แกทำอะไรหนูพริก”

ฉันก้มหน้ามือสั่นตัวสั่น...พริกผู้น่าสงสาร

“แม็กเปล่า...”

“ยังจะปฏิเสธอีก หลักฐานเต็มหน้าเขาแบบนี้ แกเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่าแม็ก”

“คุณพ่อ!”

“คุณลุงคะ...” ฉันช้อนตาขึ้นมอง กะพริบตาปริบๆ ไล่หยาดน้ำตา

“อย่าว่าแม็กเลยนะคะ พริกไม่เป็นไรจริงๆ”

“ตอแหล!”

แม็กกี้โกรธจนหน้าเขียว ร่ำร่ำจะเข้ามาบีบคอฉันให้ได้ แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ ฉันสู้แม็กกี้ไม่ได้ก็ต้องใช้วิชามารตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ และต้องขอบคุณนนท์ เพราะเรื่องพวกนี้ฉันเรียนรู้มาจากนนท์ทั้งนั้น

“พอแล้วแม็ก...ขนาดนี้แล้วยังจะต้องให้พ่อขายหน้าไปถึงไหน ขอโทษหนูพริกซะ”

“แม็ก...”

แม็กกี้พูดไม่ออกเพราะจะว่าไม่ได้ทำ...ก็ตบหน้าฉันไปแล้ว ที่เหลือฉันก็แค่ใส่สีให้เรื่องมันใหญ่ขึ้น

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณลุง พริกขอแค่เขาไม่มาระรานพริกอีกก็พอ”

“ได้ยินไหมแม็ก ต่อไปนี้เลิกหาเรื่องหนูพริกอีก แล้วก็เข้าไปคุยกับพ่อที่ห้องทำงานด้วย”

แม็กกี้มองฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะยอมเข้าไปรอในห้องทำงานตามที่บิดาสั่ง

“ลุงขอโทษนนท์ด้วยนะที่ปล่อยให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในบ้าน”

“ผมเข้าใจครับคุณลุง ทางนี้ก็ใช่ย่อยเหมือนกัน ยังไงผมกับพริกขอตัวก่อนนะครับ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ผมจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น หวังว่าคงไม่มีครั้งหน้าอีก”

คุณดิเรกรับรองว่าจะอบรมลูกชายเอง คาดว่าแม็กกี้คงโดนไม่น้อย

ยกนี้ฉันชนะ

“คุ้มไหม”

นนท์ถามเมื่อมีแค่เราในรถของเขา เขาถามแบบนี้เหมือนรู้ทันว่าฉันจงใจเจ็บตัวเพื่อให้แม็กกี้ถูกคุณดิเรกทำโทษ แต่ใครจะยอมรับ

“จะคุ้มได้ยังไงคะ ฉันเป็นคนโดนกระทำนะ”

“งั้นเหรอ”

ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจฉัน แต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไม หลังจากที่ระบายลมหายใจหนักๆ นนท์ก็กระชากผ้าเช็ดหน้าจากมือฉันอย่างหัวเสีย แล้วจับคางฉันให้หันมาทางเขา

ฉันยอมให้เขาเช็ดหน้าให้โดยดี มือหนึ่งของเขายึดคางฉันไว้ ส่วนอีกมือบรรจงซับรอยเปียกชื้นทั่วใบหน้า ทั้งๆ ที่นนท์แสดงออกว่าหงุดหงิด เหมือนไม่พอใจมาก แต่ทุกสัมผัสกลับเบามือ อ่อนโยน แม้กระทั่งในดวงตาของเขา ใบหน้าเราใกล้กัน ลมหายใจเราเป่ารดกันและกัน มีฉันในดวงตาเขา พลันนั้นฉันคิดถึงตอนที่เขาทำแบบนี้กับบุษราคัม เขาจะมองบุษราคัมแบบที่มองฉันไหม คำถามนั้นทำให้หัวใจฉันเจ็บแปลบ

มือเขาไล้เบาๆ ที่แก้มของฉันซึ่งตอนนี้บวมและทิ้งรอยแดงเป็นปื้น แม็กกี้เป็นผู้ชาย แรงมือย่อมมากกว่าผู้หญิงหลายเท่า ดีเท่าไรแล้วที่ฉันไม่ถึงกับเลือดกบปากและพอนนท์แตะฉันก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บเขามองผิวที่แดงเป็นปื้นของฉันนิ่งนานทีเดียว ชั่วเสี้ยวเดียวที่ฉันมองเห็นความเจ็บปวดแวบผ่านดวงตาของเขา เหมือนกับว่าเขาเจ็บปวดไปกับมันด้วย

“นนท์คะ” ฉันลืมตัวจนเผลอเรียกเขาอย่างเคยชิน “คุณจะหมั้นกับคุณบุษจริงๆ เหรอคะ”

แล้วฉันล่ะ ฉันจะอยู่ตรงไหน

มีคำถามในแววตาของฉัน

นนท์ไม่ตอบ ในรถมีแต่ความเงียบ และฉันยังปวดที่แก้ม จนเขาหลุบตาแล้วผละออก

“กลับไปทายาที่บ้าน แล้วต่อไปอย่าเสี่ยงหาเรื่องเจ็บตัวอีก”

เขาตอบไปอีกทางราวกับว่าเราคุยกันคนละเรื่อง และฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มมองมือตัวเอง พร้อมกับที่ชื่อหนึ่งชัดเจนในใจของฉัน

บุษราคัม วรุณทิพย์

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เพียงรำเพย
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 10 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว