บุปผา(น่า)สิเน่หา [E-BOOKพร้อมโหลดค่ะ]

ตอนที่ 3-2

สวบ!

เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ๆ ทำให้คนที่รู้สึกตัวได้สักครู่สะดุ้ง นางรีบร้อนจะลุกแต่กลับเจ็บแปลบที่ข้อเท้าจึงขยับหนีไม่ได้อย่างใจนึก และตอนนี้นางก็รู้สึกกลัวเหลือเกิน เสียงนั่นเป็นของใคร? โจรหรือไม่?

“เจ้าฟื้นแล้วรึ”

“ทะ...ท่านเป็นใคร”

“ข้าเป็นพ่อค้า”

“พ่อค้า?”

“ใช่ เจ้าสงสัยอะไรหรือ”

หมิงฮวานิ่งไปครู่ แต่สายตาของนางมองอย่างสำรวจรอบกายอีกครั้ง พ่อค้าอะไร ไม่เห็นมีอะไรที่พอจะขายได้สักอย่าง “ท่าทางท่านไม่...ไม่น่าใช่พ่อค้า”

“แล้วเจ้าคิดว่าพ่อค้าต้องเป็นอย่างไร”

“ข้าไม่รู้ แต่พ่อค้าที่ข้าเคยเห็นไม่...ไม่เหมือนอย่างท่าน”

“ข้าแก่เกินไปหรือ”

“ไม่ใช่เช่นนั้น เพียงแต่ข้าไม่เคยเห็นพ่อค้าเช่น...ช่างเถอะ” หมิงฮวาเลิกเอ่ยถึงไปเสียดื้อๆ เมื่อนางเองก็หาได้เคยคุ้นเคยกับพ่อค้า เพียงแต่เคยเห็นพ่อค้าแก่ๆ หาบของมาเร่ขาย จึงค่อนข้างแปลกใจเมื่อบุรุษหนุ่มผู้นี้อ้างตัวว่าเป็นพ่อค้า

“อะไรของเจ้า” ปากก็ตอบไปมือก็เร่งใส่ฟืนลงไปในกองไฟ เพื่อให้ความอบอุ่นแก่แม่นางตัวน้อย ผิวพรรณก็ดี รูปร่างหรือก็บอบบาง ท่าทางคงไม่ใช่ลูกสาวชาวบ้านธรรมดา

หมิงฮวานิ่งไปครู่หนึ่งก็เอ่ยเรียกบุรุษหนุ่มด้วยท่าทางหวาดระแวง เพราะนางไม่ไว้ใจชายผู้นี้ “ท่าน”

“มีอะไร”

“ข้า...ข้ามาอยู่กับท่านได้อย่างไร”

“ข้าก็ช่วยเจ้าไว้อย่างไรเล่า”

“ท่านหรือช่วยข้า” หมิงฮวาย้อนถามตาโต หวนนึกถึงเหตุการณ์ ตอนนั้นตนกำลังเอื้อมไปหยิบถุงหอมให้พี่ฟางเซียน แต่จู่ๆ ก็ถูกผลักจากด้านหลังจนตกลงไปในแม่น้ำ เธอตะเกียกตะกายพยายามเอาตัวรอด มองพี่ฟางเซียนและร้องให้ช่วย แต่พี่ฟางเซียนกลับไม่ช่วยอะไรเลย ปล่อยเธอไหลกับสายน้ำที่ไหลเชี่ยว เวลานั้นเธอนึกถึงท่านพ่อกับท่านแม่ ก่อนจะไม่รับรู้สิ่งใดอีกเลย จนกระทั่ง พบกับชายผู้นี้ ที่อ้างว่าเป็นพ่อค้า แต่เท่าที่มอง ชายผู้นี้เหมือนจะเป็นคุณชายเสียมากกว่า เสื้อผ้าที่เขาสวมเป็นแพรพรรณราคาแพง

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” บุรุษแปลกหน้าเอ่ยถามเมื่อหญิงสาวเงียบไป

หมิงฮวาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าบุรุษหนุ่ม “ท่านช่วยข้าจริงหรือ” นางถามย้ำ

“ใช่ ข้าเป็นคนช่วยเจ้าเอง พอดีข้ากำลังพาม้าไปกินน้ำ แล้วเห็นเจ้าลอยตามน้ำมาจึงรีบเข้าไปช่วย ตอนนั้นเจ้าไม่ได้สติเลย”

“ข้าขอบใจที่ท่านช่วยข้าไว้ แล้วข้าไม่ได้สติไปนานหรือไม่”

“สามวัน”

“สามวัน!”

“ใช่”

หมิงฮวาตกใจกับคำตอบของชายผู้นี้มาก ก่อนจะก้มมองเสื้อผ้าที่ตนสวมใส่

เสื้อผ้าใคร?

นางเงยหน้ามองบุรุษหนุ่ม “ใคร...ใครเปลี่ยนชุดให้ข้า”

“ก็ข้านี่ไง” บุรุษแปลกหน้าชี้มาที่ตัวเอง

“ท่านงั้นรึ”

“ใช่ ข้าเอง ข้าเปลี่ยนให้เจ้ากับมือ”

“ถ้าเช่นนั้น...” พวงแก้มของหมิงฮวาแดงเป็นลูกตำลึงสุก

“ตอนข้าเปลี่ยนชุดให้เจ้า ข้าไม่ได้แอบมอง เจ้าอย่าตกใจไป”

“ไม่มองหรือ”

“อันที่จริง ข้าก็มีมองบ้าง”

“ท่าน!” แก้มของหมิงฮวายิ่งแดงมากขึ้น เมื่อนึกภาพตอนที่ชายผู้นี้เห็นเรือนร่างของตน

“หากข้าไม่มองบ้าง เกิดมือของข้าไปโดน...”

“พอเถอะ! ข้าไม่อยากฟัง” หมิงฮวาหน้าร้อนผ่าว อับอายจนอยากวิ่งหนีไป แต่เพราะเจ็บที่ข้อเท้าเลยขยับไปไหนไม่ได้

“ก็แล้วแต่เจ้า แต่ข้าหาได้ล่วงเกินเจ้า หรือเจ้าจะให้ข้าสาบาน หากเจ้ายังไม่เชื่อใจข้า” ชายหนุ่มถึงท้าขั้นสาบาน แม้ระหว่างนั้นสายตาของตนจะมองเรือนร่างของนางบ้าง แต่มือไม้ของตนไม่ได้ลูบไล้เรือนร่างนางแม้สักนิด

“ข้าไม่อยากฟัง ท่านเลิกพูดเสียที” หมิงฮวาร้องห้ามอีกหน พร้อมหันหน้าหนีอย่างเขินอาย ด้านบุรุษหนุ่มแปลกหน้าที่หวังดีช่วยเหลือก็มองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปหยิบฟืนโยนใส่กองไฟต่อ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย lolipop
ขอบคุณมากกกคร้าาาา
เมื่อ 4 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว