บุปผา(น่า)สิเน่หา [E-BOOKพร้อมโหลดค่ะ]

ตอนที่ 5-1

ตอนที่ 5

ครืนๆ

เปรี้ยงๆ

เสียงฟ้าร้องก้องไปทั่วผืนฟ้า จากนั้นไม่นานฝนก็เทลงมาอย่างรวดเร็วจนคนที่กำลังเดินทางกลับแคว้นฉางจ้าวรีบหาที่หลบ

“หมิงฮวา เจ้ารีบเข้าไปหลบในถ้ำก่อน” พาลงจากหลังม้าได้แล้วเหวินฉินก็เอ่ยบอกเสียงดังแข่งกับฟ้าฝน แล้วเห็นทีต้องพักอยู่ในถ้ำแห่งนี้สักสองสามวัน เพราะเดินทางมาหลายวันแล้ว คนอ่อนแรง ม้าเองก็เช่นกัน ต้องให้พักเสียบ้าง หาไม่ ม้าคงตายก่อนถึงแคว้นฉางจ้าว

“แล้วท่านล่ะ”

“เดี๋ยวข้าตามเข้าไป เจ้ารีบเข้าไปเถอะ เปียกไปทั้งตัวแล้ว”

“ท่านรีบตามข้าไปนะ” หมิงฮวาเอ่ยบอก เพราะนางกลัวที่ต้องอยู่ในถ้ำตามลำพัง ด้านเหวินฉินหลังจากพาม้าไปผูกหลบฝนได้แล้วก็รีบตามหญิงสาวเข้าไป พอทำให้หมิงฮวาอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

นางนั่งมองเขาก่อกองไฟอย่างทะมัดทะแม่ง ไม่นานกองไฟก็ลุกโชนให้แสงสว่างพอคลายหนาว และมองเห็นรอบๆ ถ้ำ กว้างใหญ่ทีเดียว

“ท่านจะทำอะไร!” หมิงฮวาร้องถามอย่างตกใจ เมื่ออีกคนลุกขึ้นถอดผ้าผ่อนโดยไม่บอกกล่าวกันสักคำ

“ก็ถอดผ้าอย่างไรเล่า”

“แล้วท่านจะถอดทำไมเล่า”

“เสื้อผ้าเปียก” บอกกล่าวแล้วเหวินฉินก็สะบัดเสื้อที่ถอดแล้วจับพาดบ่า ก่อนจะเดินไปหยิบท่อนไม้ที่วางอยู่ในถ้ำหลายท่อน เพื่อเอามาทำที่ตากผ้า

“ท่านหยิบท่อนไม้ทำไม” หมิงฮวาผวาเมื่ออีกฝ่ายถือท่อนไม้เดินมาทางตน

“ข้าจะตอกไม้ทำที่ตากผ้าให้เจ้า แล้วจะได้ช่วยบังสายตาของเราทั้งสอง เวลาที่เจ้ากับข้าต้องถอดเสื้อผ้า แล้วเอามาตากใกล้ๆ กองไฟ เสื้อผ้าจะได้แห้ง” บอกกล่าวแล้วก็ตอกไม้ลงพื้น เรียบร้อยแล้วก็เดินไปหาไม้ท่อนยาวๆ มาพาดไว้เป็นที่ตาก ฝั่งนางเรียบร้อยแล้วก็เดินมาตอกไม้ทางฝั่งตนบ้าง เรียบร้อยแล้วก็เอาเสื้อที่เปียกฝนตากไว้

“หมิงฮวา เจ้าเองก็ต้องถอดเสื้อผ้าออก” เหวินฉินเอ่ยบอกเมื่อนางไม่ขยับทำอะไรเลย

“ทำไมข้าต้องถอดด้วยเล่า” หมิงฮวาย้อนถามเสียงขุ่น

“แล้วเจ้าจะนอนทั้งชุดหรืออย่างไร หรือชุดเจ้าไม่เปียก” เหวินฉินซักถามอย่างสงสัย แต่ก่อนจะเข้าถ้ำตนก็เห็นอยู่ว่านางเปียกเกือบทั้งตัว

“ก็เปียก แต่ข้าไม่ถอดเด็ดขาด” หมิงฮวาโอบกอดร่างกายตัวเองไว้ เพราะหนาวสั่น แม้จะมีกองไฟให้ความอบอุ่นแต่ไม่ได้คลายหนาวเท่าใดนัก เพราะเสื้อผ้าที่สวมเปียกไปทั้งตัว

“แต่เจ้าต้องถอด หมิงฮวา หาไม่เจ้าจะจับไข้ จะยิ่งทำให้การเดินทางล่าช้า”

“แต่ข้า...” หมิงฮวาจะแย้งแต่เขากลับพูดขึ้นเสียก่อน

“ข้าจะหันหลังให้เจ้า เจ้าก็หันหลังให้ข้า แล้วก็ต่างคนต่างถอด จากนั้นก็เอาผ้าไปตาก พรุ่งนี้เจ้าจะได้มีเสื้อผ้าใส่ หรือเจ้ามีเสื้อผ้าติดตัวมาด้วย”

“ไม่มี”

“งั้นเจ้าก็เร่งถอดเสื้อผ้าตาก”

“ข้าอาย”

“ข้าจะไม่มองเจ้า”

“ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าท่านจะไม่มอง”

“เจ้ากลัวข้างั้นรึ หมิงฮวา”

“ข้า...” หมิงฮวาก็ไม่รู้จะตอบกลับไปเช่นไร แล้วตลอดการเดินทางหลายวัน ชายผู้นี้ก็ดูแลตนอย่างดี มิเคยทำอันตราย หรือมีท่าทีจะข่มเหง แต่เวลานี้เริ่มไม่แน่ใจ

“หากเจ้ากลัวข้า ข้าจะกลับไปส่งเจ้าที่บ้าน”

“ข้าไม่ได้กลัวท่าน เพียงแต่ตอนนี้ข้า...ข้าไม่ไว้ใจท่าน”

“เจ้ากลัวข้ามอง” เหวินฉินหัวเราะแผ่วๆ ยิ่งทำให้หมิงฮวาไม่ไว้ใจ

“ท่านหัวเราะทำไมหรือ ท่านเหวินฉิน”

“หมิงฮวา เจ้าเรียกข้าว่าพี่เหวินฉินได้หรือไม่”

“พี่?”

“ใช่ เพราะข้าคงอายุมากกว่าเจ้าหลายปีทีเดียว”

‘แต่ข้ามิได้คิดจะให้เจ้าเป็นน้องสาวของข้าหรอก หมิงฮวา’ เหวินฉินครุ่นคิดในใจ ปากหยักสวยราวสตรียกยิ้มเล็กน้อย เพราะยิ่งอยู่ใกล้นาง ใจก็ยิ่งไหวหวั่น ทั้งที่ไม่เคยรู้เช่นนี้กับหญิงคนใด ผ่านหมู่บ้านต่างแคว้นมามากมาย เจอหญิงงามยิ่งกว่านางยังไม่เคยหวั่นไหว แต่พอเจอกับนาง ใจหวั่นไหวจนอยากกอดรัดนางไว้แนบอก

‘เจ้าช่างร้ายนักหมิงฮวา ทำหัวใจข้าเต้นแรงได้ขนาดนี้’

หมิงฮวานิ่งเงียบไปเมื่อถูกร้องขอให้ขานเรียกกันในสถานะใหม่ นางครุ่นคิดอย่างชั่งใจว่าจะเรียกดีหรือไม่ แต่สุดท้ายนางก็ยอมเรียก “พี่เหวินฉิน”

“น้ำเสียงของเจ้าไพเราะนัก หมิงฮวา”

หมิงฮวาฟังแล้วก็แปลกใจ เหตุใดวันนี้เขาถึงได้พูดจาแปลกหูนัก แปลกจนหวั่นใจ แล้วไหนยังต้องถอดผ้าผ่อนนอนทั้งคืน แล้วรุ่งเช้าผ้าจะแห้งหรือ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย lolipop
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว