บุปผา(น่า)สิเน่หา [E-BOOKพร้อมโหลดค่ะ]

ตอนที่ 5-2

“เงียบทำไมหมิงฮวา”

“ข้ามิรู้จะกล่าวอะไรกับท่าน”

“งั้นก็ถอดเสื้อผ้าตาก พรุ่งนี้เสื้อผ้าของเจ้าจะได้แห้ง เจ้าจะได้มีเสื้อผ้าใส่”

“ข้าไม่ถอด” หมิงฮวาเลือกปฏิเสธอีกหน เพราะนางชักไม่วางใจ

เหวินฉินยิ้มนิดๆ แล้วพูดขึ้น “เจ้าคงกลัวข้าแอบมอง เช่นนั้นข้าจะพูดความจริงกับเจ้า เจ้าจะได้สบายใจขึ้น”

“ความจริงอะไรของท่าน”

“ก็ความจริงว่าข้าจะแอบมองเจ้าอย่างไรเล่า หมิงฮวา”

“ท่าน!” แก้มของหมิงฮวาร้อนระอุราวกับกองไฟที่ทั้งสองกำลังใช้ให้ความอบอุ่นร่างกาย นางไม่รู้ว่าตัวเองคิดผิดหรือไม่ ที่ติดสอยห้อยตามชายผู้นี้มา

‘หรือข้าจะกลับบ้านดี’ คนหวาดระแวงครุ่นคิดอย่างสับสน

“ฮ่าๆๆ ข้าล้อเล่น” เหวินฉินหัวเราะชอบใจ ยิ่งเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของนางก็ยิ่งชอบใจ

“หากท่านล้อข้าเล่นอีก ข้าจะ...จะฆ่าท่าน”

“ข้าจะยอมให้เจ้าฆ่าแต่โดยดี หมิงฮวา แต่ข้าว่าตอนนี้เจ้าเร่งถอดเสื้อผ้าไปผึ่งไฟไว้เสียเถอะ ส่วนข้าก็จะถอดเช่นกัน แล้วจะนั่งหันหลังให้เจ้า สาบานว่าข้าจะไม่หันไปมองเจ้า”

“แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านหันหลัง”

“เจ้าก็มองดู เจ้าจะได้เห็นว่าข้าหันหลังให้เจ้าแล้ว”

“ข้า...”

“ข้าจะถอดแล้ว เจ้ารีบหันมามองข้า” เหวินฉินไม่รอให้นางหันมา เขาจัดการถอดกางเกงออกแล้วเอาไปตาก

หมิงฮวาที่เบือนหน้าหนี ค่อยๆ หันกลับไปมองเมื่อทุกอย่างเงียบ สิ่งที่นางเห็นคือแผ่นหลังบุรุษ แล้วเหตุใดผิวหน้าของข้าถึงร้อนเช่นนี้

‘หน้าข้าร้อนเช่นนี้ เพราะข้าอายที่บุรุษถอดผ้าให้เห็น หรือเพราะกองไฟเบื้องหน้ากันแน่’

“คุณหนูของพี่โตแล้วนะเจ้าค่ะ”

“โตแล้วอย่างไรเล่าพี่ฮุ่ยเจียง”

“คุณหนูก็สมควรออกเรือนได้แล้วอย่างไรเจ้าค่ะ แล้วคุณชายลู่ก็ดูสนใจคุณหนู คุณหนูชอบคุณชายลู่หรือไม่เจ้าคะ”

“พี่ฮุ่ยเจียง ท่านห้ามถามข้าเช่นนี้อีก”

“ทำไมหรือเจ้าคะ เอ๊ะ! หรือคุณหนูไม่มีใจให้คุณชายลู่”

“ข้าน่ะหรือมีใจให้คุณชายลู่”

“ก็...”

“ก็อะไรพี่ฮุ่ยเจียง”

“ก็ถ้าคุณหนูสึกเขินอาย เวลาเจอคุณชายลู่ไงเจ้าคะ อย่างที่พี่เคยเป็นสมัยสาวๆ เมื่อพี่เจอคนที่ชอบ ผิวหน้าของพี่จะร้อนราวกับมีใครเอาไฟมาอังที่หน้าเลยนะเจ้าค่ะ”

“ขนาดนั้นเลยหรือพี่ฮุ่ยเจียง”

“ใช่เจ้าค่ะ หรือคุณหนูไม่รู้สึกอะไรเลยเวลาเจอคุณชายลู่”

“ข้าเฉยๆ”

“เช่นนั้นคุณหนูคงมิได้มีใจให้คุณชายลู่”

หมิงฮวานึกถึงคำพูดของพี่เลี้ยงสาว ที่มักจะชวนพูดคุยเรื่องรักใคร่ให้ฟังบ่อยๆ นับตั้งแต่นางอายุครบสิบแปดปี แต่พี่ฮุ่ยเจียงโชคร้ายไม่ได้สมหวังกับชายที่รัก เมื่อชายที่รักถูกฆ่าตาย

“ถ้าเช่นนั้น อาการที่ข้าเป็นก็หมายความว่าข้ามีใจให้กับ...”

“หมิงฮวา!”

หมิงฮวาสะดุ้งตื่นภวังค์ พอหายตกใจก็ร้องถามด้วยเสียงตะกุกตะกัก “ทะ ท่านเรียกข้าทำไม”

“เจ้าถอดเสื้อผ้าตากแล้วหรือ”

“เรื่องของข้า แล้วท่านก็ห้ามถามอะไรข้าอีก ข้าจะนอน”

“เจ้าถอดเสื้อผ้าตากแล้วงั้นรึ”

“ข้าบอกว่าห้ามถามอย่างไรเล่า ข้าง่วง” หมิงฮวาบอกกล่าวจบแล้วก็กลั้นใจถอดเสื้อผ้าเปียกๆ ออกแล้วพาดตากไว้ที่ราวไม้ แล้วรีบล้มตัวลงนอนไปด้วยใจที่สับสนกับความรู้สึกที่ก่อเกิด

ด้านเหวินฉินก็นอนสังเกตการเคลื่อนไหวของคนฝั่งตรงข้าม จนเมื่อทุกอย่างนิ่งเงียบ เขาก็พลิกตัวมานอนตะแคงข้างมองหญิงสาวที่มีผ้ากั้นเอาไว้

‘หมิงฮวา เจ้าจะให้พี่ข่มตาหลับลงได้อย่างไร ในเมื่อพี่รู้อยู่เต็มอกว่ามีเจ้านอนอยู่ไม่ไกลจากพี่ แล้วเจ้ายัง...’ เหวินฉินไม่อยากคิดต่อ จึงพยายามข่มตาหลับเพื่อไม่ให้จิตใจฟุ้งซ่านไปมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย lolipop
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 4 เดือน 6 วันที่แล้ว

รีวิว