บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 1 ลูกสาวกำนัน 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 1 ลูกสาวกำนัน 100%

“อาสิงโต ลุกเลยนะหนูนาหนัก” สำหรับหล่อนแล้วชายหนุ่มเป็นเหมือนคนในครอบครัวไปแล้วเพราะเห็นหน้าเขามาตั้งแต่เก้าขวบสิบขวบ อยู่ใกล้ชิดมาหลายปีหล่อนจึงชินกับการที่ถูกเนื้อต้องตัวกัน ถึงแม้ว่าหล่อนจะโตเป็นสาวแล้วแต่เพราะเคยหยอกล้อเล่นกันกับสีหราชมานาน ความรู้สึกเหนียมอายหรือระแวดระวังจึงไม่มี หากเป็นผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่พ่อและสีหราชหล่อนก็จะระวังตัวมากเป็นพิเศษ

“ง่วง”

“อาสิงโตจะเอายังไงกันแน่ เดี๋ยวหิว เดี๋ยวง่วง” สาวเจ้าชักหงุดหงิดแล้วนะที่คนเมาอยากจะทำนั่นนี่เปลี่ยนไปมา ดูสิหล่อนจัดโต๊ะให้เขาเสร็จแล้วบอกง่วง

“ไม่เอายังไง อยากนอน” ตักหนูนานี่นิ่มจังหอมด้วยเพิ่งอาบน้ำมาแหงๆ ยังได้กลิ่นสบู่หอมๆ ที่เขาเคยไปเดินเลือกซื้อของกับนวินดา และนวินดาต้องซื้อของใช้ส่วนตัวเข้าบ้านด้วยเขาจึงได้ไปเดินเลือกซื้อของ นวินดาเอาตัวอย่างของสบู่ที่จะซื้อมาให้เขาลองดมและเขารู้สึกว่ากลิ่นนี้มันหอมดี นวินดาก็ถูกใจสรุปจึงได้สบู่กลิ่นนี้มา และเขาชอบมากเวลาที่ได้กลิ่นหอมนี้มาจากตัว

“งั้นก็นอนไปเลย หนูนาจะกลับบ้านแล้ว”

“รีบกลับจัง” ยังไม่หายคิดถึงลูกสาวกำนันเลยบุญลือเลย

“พ่อน่าจะกลับมาถึงแล้วค่ะ หนูนาก็หิวข้าวแล้วด้วย”

“กินกับอาสิ อาก็หิวแล้ว”

“ไหนเมื่อกี้บอกง่วง เมาแล้วก็อะไรไม่รู้ สรุปอาสิงโตจะกินข้าวหรือไม่กิน ถ้าไม่กินหนูนาจะได้เก็บและเอาไปเข้าตู้กับข้าวไว้ให้”

“นอนดีกว่า” แม้อยากให้สาวเจ้าอยู่ต่ออีกนิดแต่เขาก็ไม่อาจรั้งไว้ได้ วันหนึ่งมีโอกาสเพียงนิดหน่อยที่จะได้ใกล้ชิดกันแบบนี้

“คราวหลังอย่าดื่มจนเมาสิอาสิงโต หนูนาไม่ชอบให้อาดื่มจนเมาแบบนี้นะ” นวินทำหน้าย่น บอกคนที่นอนหนุนตัก ตนเคยบอกแบบนี้หลายครั้งแล้วแต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยฟังสักที

“ครับๆ ” บ่นเป็นเมียเลยวุ้ย ดีๆ ฝึกบ่นเข้าไว้อนาคตได้เป็นแน่นอน ราชสีห์หนุ่มคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ มองใบหน้าหวานที่เริ่มผลิแย้มความสาวความสวยออกมาตามวัยที่กำลังเจริญพันธุ์ ปีนี้นวินดาเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อายุเพิ่งสิบแปดไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

“ครับแล้วเคยฟังที่ไหนล่ะ ถ้าอาสิงโตเป็นน้องหนูนานะ หนุนาจะบ่นให้หูชาเลย”

นี่แม่คุณยังไม่ได้บ่นเขาใช่ไหมเนี่ย

“ครับๆ ”

“ลุกก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูนาไปดูหมอนกับผ้าห่มมาให้ค่ะ” ดูจากทรงแล้วคืนนี้สีหราชคงได้นอนที่โซฟาตัวนี้เป็นแน่

“อืม” ชายหนุ่มยอมผละลุกจากตักให้เด็กสาวลุกไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้ มองกับข้าวที่นวินดานำออกจากเถาปิ่นโต วันเพ็ญเป็นแม่ของนวินดาทำอาหารอร่อยรสชาติเยี่ยมกินข้าวจานแรกแล้วต้องตามด้วยจานสองจานสามเขานี้ประจำเลยมื้อนี้ก็เช่นกัน คาดว่าหากว่านวินดา กลับบ้านแล้วเขาจะฟาดให้เรียบก่อนอาบน้ำนอน กับข้าวนี้ไม่เหลือถึงเช้าแน่นอน

“อาสิงโตคะทำไมในห้องรกจัง”

“ไม่มีเมียคอยดูเก็บให้”

“แหม มีเมียนะคะไม่ได้คนใช้ จะได้ให้ดูแลขนาดนั้น ถอดเสื้อผ้าก็หัดถอดแล้วใส่ตะกร้าดีๆ สิคะ” นวินดาถือหมอนและผ้าห่มเดินออกมาจากห้องนอนที่อยู่ชั้นหนึ่งห้องของนอนของสีหราชมีทั้งชั้นบนและชั้นล่าง ส่วนใหญ่ก็นอนสลับกันแล้วแต่ความสะดวกใจ เด็กสาวเดินกลับมาหาชายหนุ่มที่ยังนอนเหยียดท่าเดิม ท่าจะเมาหนักนะวันนี้ดูตัวอ่อนขาอ่อนและดูขี้เกียจมาก ดวงตานั้นก็ดูหวานเยิ้มมากกว่าทุกครา แล้วทำไมหล่อนจะต้องมาคอยจัดแจงนั่นนี่หาข้าวหาที่นอนให้ด้วยก็ไม่รู้ ธุระหรือก็ไม่ใช่ญาติก็ไม่เชิง คนขี้เมา

“ครับผม”

“ลุกไปอาบน้ำก่อนนอนก็ดีนะคะ แต่ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องอาบนะคะ เดี๋ยวไปล้มในห้องน้ำไม่มีใครเห็น หนูนากลับบ้านก่อนนะคะ” นวินดาวางผ้าห่มและหมอนลงบนตัวชายหนุ่ม พร้อมบอกลาเพื่อกลับบ้านเมื่อกี้เห็นไฟรถเลี้ยวเข้าบ้าน พ่อน่าจะกลับมาแล้ว หันไปยกกะละมังใบเล็กที่ตนใส่น้ำมาเพื่อให้ชายหนุ่มเช็ดหน้า

“ครับๆ มาใกล้ๆ อาหน่อยสิ” สีหราชลุกนั่งพิงพนักแล้วเรียกเด็กสาวที่เดินกลับออกมาหลังจากยกกะละมังไปเก็บ

นวินดามองหน้าอาหนุ่มแล้วเดินเข้าไปใกล้ สีหราชก็คว้าตัวหล่อนให้นั่งลงบนหน้าขา แขนของเขาพาดอยุ่ช่วงเอวหล่อน ใบหน้าของอาหนุ่มอยู่ในแนวใบหน้าของหล่อนพอดี

“อุ้ย อาสิงโตหนูนาจั๊กจี้ค่ะ” นวินดาหัวเราะร่าเมื่ออาหนุ่มเอาเคราสากมาสีแก้ม

“ฝันดีนะครับ คนเก่งของอา” จริงๆ อยากหอมแต่กลัวสาวเจ้าจะตกใจไปกันใหญ่จึงทำได้แค่เพียงเอาหนวดเอาเคราหอมไปก่อน ถ้าเกิดกำนันบุญลือรู้ว่าเขากำลังทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วงจะทำหน้ายังไงก็ไม่รู้เนาะ

“ค่ะ ฝันดีเหมือนกันค่ะ” นวินดายิ้มหวานมองใบหน้ารกครึ้มที่ดูไม่หล่อเหลาเรียบร้อยเหมือนวันแรกแต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะอยู่ในลุกไหน สีหราชก็เป็นอาหนุ่มสุดหล่อสำหรับหล่อนอยู่ดี การได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้เป็นวันที่ดีที่หล่อนชินกับการมีสีหราช เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

สีหราชมองดูร่างอวบอิ่มสมวัยของนวินดาที่เดินเข้ารั้วบ้านที่อยู่อีกฟากหนึ่งของบ้านเขา เขาจะเดินไปส่งถึงประตูรั้วก็ไม่ได้เพราะแกล้งเมาอยู่ ระยะทางจากตัวบ้านเขาไปอีกฟากถนนหนึ่งก็ไม่ไกลมากหรอก เพียง แต่แค่รู้สึกว่าอยากอยู่ใกล้ๆ แม้จะเดินไปส่งแค่รั้วประตูบ้านก็เถอะนะ

นวินดา หรือ หนูนา เป็นลูกสาวกำนันบุญลือและวันเพ็ญที่บ้านอยู่ตรงข้ามบ้านของเขา เขาเจอนวินดาครั้งแรกตนอนนั้นยังตัวเล็กเป็นเด็กผู้หญิงที่อยู่ในวัยเก้าขวบที่ตัวเล็กจริงๆ ผอมๆ ผิวขาวหน้าเล็กกว่ฝ่ามือเขามาอกตัวก็เล็กเขาสามารถอุ้มนวินดาในตอนนั้นได้ด้วยแขนข้างเดียว จนเวลาผ่านไปเขาเห็นการเจริญเติบโตความเปลี่ยนแปลงของเด็กหญิงคนหนึ่งจนกระทั่งเป็นเด็กสาววันแรกแย้ม เขาว่านวินดาคงโตเต็มวัยได้แค่ส่วนสูงเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตรเท่านั้น ใบหน้าของนวินดาเรียวเล็กรูปไข่ผิวขาวเนียนนุ่ม แก้มสองฝั่งป่องออกนิดๆ นุ่มนิ่มน่าหยิก คิ้วดกดำเป็นทรงสวย ดวงตาดำขลับใสแจ๋ว ขนตางอนหนาพอดี จมูกโด่งเป็นสันเล็กไม่พุ่งมากพอดีกับหน้า ปากเล็กรูปกระจับอิ่มเต็มสีชมพูเรื่อเป็นธรรมชาติ เป็นผู้หญิงที่ไม่ต้องทำอะไรกับหน้าก็สวยหวานชวนมอง โดยเฉพาะเขาที่จากแค่มองดูเฉยๆ ก็กลายเป็นเฝ้ามองจนไม่อยากละสายตาไปไหน

สีหราชรู้สึกตัวในเช้าของวันใหม่ด้วยเสียงไก่ขันที่คนงานเลี้ยงไว้ ไก่โต้งจะตื่นมาโก่งคอขันร้องปลุกให้คนตื่นตรงเวลาเป๊ะๆ ทุกวัน เขาที่มาอยู่ที่นี่ชินกับเสียงไก่ขันชินกับการตื่นเช้า ก็ลุกมาล้างหน้าล้างตา ก่อนจะออกไปวิ่งออกกำลังกายตามท้องถนนที่ทอดยาวและโล่งนานทีจะมีรถวิ่งขับสวนมาสักหนึ่งคัน เขาวิ่งออกกำลังกายทุกเช้าประมาณ 5 กิโลเมตรแล้ววิ่งกลับบ้าน ประจวบเหมาะรถกับข้าวที่จะไปรับพวกแกงถุงขนมหวาน มีของสดและผักสดสำหรับนำไปปรุงอาหารเอง นอกจากนี้ยังมีพวกของแห้งเครื่องปรุงมาขายด้วย รถจะชอบเปิดเพลงทำนองแบบ “เมียพี่มีชู้...คนรู้กันทั่ว...” วนๆ ไปๆ น่าจะเปิดหมดอัลบั้มก็ขายของหมดเช้านี้พอดี เพราะพอมาใกล้เขตบ้านเขาก็จะถึงท่อนนี้ทุกที เป็นท่อนที่ดังมาแต่ไกล คนงานหรือชาวบ้านบ้านใกล้ก็จะเริ่มมายืนรอหน้าบ้านเพื่อซื้อของจากรถ รถผ่านไปสักพักฟ้าสางพอดีก็จะมีพระสามรูปมาบิณฑบาต กิจกรรมยามเช้าของคนละแวกนี้ก็จะวนเวียนอยู่แบบนี้ รวมถึงเขาที่ปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตคนเมืองกลายมาเป็นคนต่างจังหวัดไปโดยปริยาย

หลังจากที่เขาออกกำลังกายเสร็จซื้อแกงถึงและข้าวสวยจากรถขายกับข้าวเพื่อไว้ตักบาตรเพราะเขาคงเข้าบ้านไปทำไม่ทันแน่ๆ จึงซื้อเอาง่ายๆ กับรถที่มาขายทุกเช้า

“อาสิงโต หนูนาทำดอกไม้ไว้ให้จ้ะ” นวินดาเองก็ตื่นเช้าตรู่ทุกวันเพื่อลุกมาใส่บาตรก็จะเจอหน้าอาหนุ่มที่กลับจากวิ่งออกกำลังกายและรอใส่บาตรพระเช่นเดียวกับตน

สีหราชเดินถือถุงกับข้าวและขนมหวานเดินข้ามถนนไปหาสองแม่ลูกที่เขาจะเจอทุกเช้า

“ขอบคุณต้มปลากกับแกงปลาช่อนนะครับพี่เพ็ญ” สีหราชบอกวันเพ็ญแม่ของนวินดา

“เช้านี้มากินหมกปลาช่อนด้วยกันสิ อีกสักพักคงสุกต้องเข้านาแต่เช้าหรือเปล่า”

“เข้าครับ สายๆ ค่อยเข้ามา ต้องไปดูคนงานไถดะสักพักเพราะสายๆ ผมต้องไปซื้อของเข้านา”

“อ้อ เดี๋ยวพี่ใส่ปิ่นโตไว้ให้ วันนี้เข้าเมืองหรือ”

“ครับ” สีหราชพยักหน้ารับและก็นำของที่ตนซื้อจากรถกับข้าวมาวางเรียงรวมกับของนวินดาและวันเพ็ญ

“หนูนาเขาใกล้เปิดเทอมแล้ว พี่ว่าจะพาไปซื้อชุดนักเรียน แต่พ่อกำนันเขาก็ไม่ว่างเสียที ฝากหนูนาไปด้วยได้หรือเปล่า สิงโตต้องไปธุระที่ไหนต่อไหม” หล่อนขับเป็นแต่มอเตอร์ไซต์ รถยนต์ขับได้บ้างแต่ก็ไม่กล้าขับเข้าในเมือง พ่อกำนันหรือวันนี้ก็มีไปประชุมที่อำเภอกว่าจะกลับก็เย็นแล้ว อาทิตย์หน้านวินดาก็เปิดเทอมแล้วปกติก็ไม่ได้ไปซื้อของกระชั้นชิดขนาดนี้แต่ปีนี้พ่อกำนันติดงานราชการหลายอย่างจึงเตรียมของใหลูกสาวช้า วันนี้ถ้าไม่ติดนัดทำขนมไปวัดกับลำดวนเมียผู้ใหญ่บ้านก็จะไปด้วยแล้วล่ะ

“ได้ครับ ไม่ได้ไปไหนต่อ กะว่าซื้อเสร็จก็กลับนาเลยครับ”

“งั้นพี่ฝากหนูนาไปด้วยนะ” วันเพ็ญบอกชายหนุ่มฝากลูกสาวให้ไปซื้อของที่ต้องใช้ในการเรียนกับชายหนุ่ม

ตักบาตรเสร็จเรียบร้อยสีหราชก็เข้าบ้านนัดแนะเวลาที่จะเข้าเมืองกับนวินดาเรียบร้อย อาบน้ำเพื่อเตรียมตัวเข้านา ได้ยินเสียงโหวกเหวกคุยกันเสียงดังของคนงานที่กำลังตระเตรียมอุปกรณ์และเตรียมรถไถเพื่อเริ่มทำงานในวันนี้

*******************************************************************************

อาสิงโตเขาร้ายนะจะบอกให้ อิอิอิ

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว