บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 2 ดูแลเอาใจ 50%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 2 ดูแลเอาใจ 50%

บทที่ 2

ดูแลเอาใจ

รถกระบะโฟลวิลจอดตรงหน้าบ้านกำนันตามเวลานัด สีหราชสวมใส่เสื้อกล้ามสีขาว คลุมทับด้วยเสื้อสีน้ำเงินลายตารางหมากรุกสภาพดีกว่าตัวสีแดงเมื่อวาน กางเกงที่สวมใส่ก็เป็นกางเกงยินส์ขายาวสีซีดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ขายรุ่ยเหมือนตัวที่ชายหนุ่มใส่เข้านา รองเท้าเป็นรองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังแต่ขมุกขมอมนิดหน่อยเพราะเจ้าตัวใส่อย่างเดียวไม่ค่อยได้ทำความสะอาด สวมแว่นตากันแดด

“อาสิงโตไปทำธุระที่ไหนคะ” นวินดารวบผมยาวเป็นทรงหางม้า ใส่เสื้อยืดสีขาวสวมทับด้วยกางเกงเอี๊ยมยีนส์ขาวยาว สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว สะพายกระเป๋าสีชมพูไว้ข้างตัว เปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับ ขึ้นรถมาก็ถามชายหนุ่ม

“ไปร้านขายอีเอ็มก่อน ต้องเริ่มหมักปุ๋ยล๊อตใหม่เดี๋ยวไม่ทันใช้ตอนข้าวตั้งท้อง เสร็จจากนี่ก็ว่าจะไปดูพันธุ์ผักด้วย แล้วหนูนาต้องซื้ออะไรบ้าง” สีหราชขับเคลื่อนรถกระบะไปตามเส้นทางตอบนวินดาไปด้วย

“ของหนูนามีซื้อรองเท้านักเรียนกับรองเท้าผ้าใบค่ะ อย่างอื่นอีกนิดหน่อย อาสิงโตส่งหนูนาลงที่ห้างก่อนก็ได้นะคะ หนูนาจะซื้อของใช้ส่วนตัวรอ แล้วค่อยเข้าตลาดไปซื้อรองเท้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร ไปดูซื้อของกับอาก่อนแล้วค่อยไปห้างพร้อมกัน”

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ หนูนาแค่ไม่อยากให้อาสิงโตรอนานเวลาหนูนาต้องซื้อของน่ะค่ะ”

“อาไม่ได้พาเราออกมาซื้อของแบบนี้ครั้งแรกเสียเมื่อไหร่ล่ะ”

“ก็แค่ไม่กี่สิบครั้งเอง” นวินดายิ้มทะเล้นให้ชายหนุ่ม

สีหราชยกมือที่จับพวงมาลัยข้างหนึ่งมายีหัวทุยของเด็กสาวจนอีกฝ่ายทำหน้ามุ่ย

“อื้อ อาสิงโตผมหนูนายุ่งหมดแล้วค่ะ” นวินดาบอกชายหนุ่ม ใบหน้ามุ่ย

“ก็มัดใหม่สิ”

“ก็หนูนาไม่อยากมัดใหม่นี่คะ”

“เดี๋ยวอามัดให้ก็ได้นะ”

“อาสิงโตมัดให้สภาพผมของหนูนาคงยุ่งไม่ต่างจากตอนนี้หรอกค่ะ”

“อาจจะสวยกว่าหนูนามัดเองก็ได้”

“ไม่จริงหรอกค่ะ อาสิงโตเคยมัดให้หนูนาแล้วนี่คะ ยุ่งเหมือนเดิม”

“ก็หัดให้อามัดบ่อยๆ สิ อีกหน่อยก็ต้องมัดสวย” สีหราชกดเปิดเพลงที่คอนโซลหน้ารถ เพลงที่เปิดเป็นเพลงป๊อบหวานๆ ดนตรีสนุกสนานเพื่อไม่ให้ในรถเงียบงันจนเกินไป เมื่อออกมาจากเขตหมู่บ้านก็จะเป็นถนนเส้นหลัก สองข้างทางมีบ้านเรือนติดถนน ร้านค้าเล็กๆ มีเป็นระยะๆ เลยจากช่วงนี้ก็จะเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นริมทางส่วนใหญ่เป็นไม้สัก แดดช่วงสายของวันนี้ค่อนข้างจ้าพอสมควร เขาเคาะนิ้วกระทบลงบนพวงมาลัยรถเป็นจังหวะตามเพลงที่เปิด

“อาสิงโตไม่ได้ไปห้าง...นี้หรือคะ”

“หือ ร้านประจำอาอยู่ที่พิษณุโลก หนูนาก็จะได้ไปซื้อของในห้างใหญ่ด้วยไง มีหลายร้านให้เลือกดี”

เมื่อรถขับเคลื่อนไปอีกเส้นทางหนึ่งต่างจากเส้นทาง

“หนูนาคงไม่ได้ซื้ออะไรหรอกค่ะ หนูนาไม่ค่อยชินเท่าไหร่ อีกอย่างแม่ให้เงินหนูนามาสามพันบาทค่ะ ไปห้างใหญ่ของต้องแพงแน่เลยค่ะ” เพราะคิดว่าสิงโตมาห้างในตัวเมืองพิจิตร ที่หล่อนมาบ่อยจนแน่ใจว่าร้านและของที่ตนต้องการซื้ออยู่ตรงไหนและราคาประมาณไหน แต่พอสีหราชจะพาไปห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่กว่าจึงทำให้หล่อนรู้สึกไม่ชินและคิดว่าห้างนั้นใหญ่โตเกินไปสำหรับที่จะเลือกซื้อของใช้ขนาดพอเหมาะและราคาสมกับวัยของหล่อน

“ไม่แพงเท่าไหร่ ขาดเท่าไหร่อาจ่ายเอง”

“ไม่ได้หรอกค่ะ หนูนายังหาเงินเองไม่ได้ ใช้เยอะได้ยังไงกันคะ” สีหราชซื้อของให้หล่อนบ่อยแต่ว่าราคาของในห้างสรรพสินค้าย่อมสูงกว่าของที่ขายตามตลาดบ้านๆ เราแน่นอน

“ไม่เห็นเป็นไร หาไม่ได้อาก็เลี้ยงไง”

“เดี๋ยวอาแต่งงานแล้วก็ต้องเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียจะมาเลี้ยงหนูนาไปตลอดได้ยังไงกันล่ะคะ” นวินดาบอกชายหนุ่มที่พูดอะไรไม่เข้ากับสัจจะธรรมชีวิตเลย เดี๋ยวพอเขามีครอบครัวก็ลืมหนูนาคนนี้แล้ว

สีหราชอมยิ้มนิดๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้เห็นก็เขาวางแผนไว้แล้วว่าถ้าโตกว่านี้อีกหน่อยจะขอลูกสาวกำนันมาทำเมียมาทำแม่ของลูก

“นั่นสินะ”

“อะไรเห็นด้วยอย่างงั้นหรือคะ นี่อาสิงโตคิดจะลืมหนูนาจริงๆ หรือคะ” พอเขาเห็นด้วยหล่อนกลับย้อนแย้งคำพูดกับความรู้สึกของตัวเองเสียอย่างนั้น

“เอ้า ก็หนูนาเสนอความคิดให้อาก่อนเองนี่นา”

“หนูนาไม่ได้เสนอนะคะ หนูนาแค่พูดลอยๆ ค่ะ” นวินดาบอกแก้มตูม

สีหราชกระตุกยิ้มกับใบหน้าเล็กที่สองแก้มตูมป่องออกมา อย่างน่ารัก พูดเองแล้วก็ไม่พอใจเอง เขายื่นมือไปจิ้มแก้มนุ่มนิ่มนั้นเบาๆ แล้วก็ได้สายตาไม่พอใจกลับมา

“นอนก่อนได้นะกว่าจะถึงคงเป็นชั่วโมง”

“อาสิงโตจะยังไม่มีเมียเร็วๆ นี้ใช่ไหมคะ”

“แน่นอนสิ ตอนนี้กำลังเก็บเงินไว้เป็นสินสอดขอเมียไปพลางๆ ”

“อาสิงโตมีแฟนแล้วหรือคะ” หล่อนไม่เคยเห็นสีหราชพาผู้หญิงมาบ้านสักครั้งจึงไม่รู้ว่าเขามีแฟนหรือไม่ แต่เพราะชายหนุ่มบอกว่ากำลังเก็บเงินสินสอดจึงทำให้หล่อนสนใจขึ้นมา

“ก็ยังนะ” รอหนูนาโตกว่านี้ก่อนแล้วจะขอเป็นแฟน

“แล้วจะรีบเก็บเงินไปไหน” ถ้าสีหราชมีครอบครัวหล่อนกับสีหราชอาจจะไม่ได้ใกล้ชิดแบบนี้อีก แล้วหล่อนก็ชิกับการมีเขาอยู่ในชีวิตไปเสียแล้ว หากวันไหนเขาต้องแต่งงานขึ้นมาจริงๆ หล่อนก็ต้องใจหายมากแน่ๆ

“ทำหน้าเครียดไปได้ หวงอาว่างั้น”

“ไม่ใช่สักหน่อย ใครอยากได้ก็เอาไปสิ” คนปฏิเสธเริ่มหน้างอง้ำอย่างคนกำลังถูกขัดใจ

“แน่นะ วันแต่งงานของอาจะมาร้องไห้โยเยไม่ได้นะ”

“เชอะ” ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนว่าถ้าหากวันนั้นมาถึงจริงหล่อนจะมีปฏิกิริยายังไงจะร้องไห้อย่างที่เขาแซวหรือเปล่า

“คิดมากน่า อายังไม่มีใครแน่นอน เผลอๆ อาจจะอยู่กับหนูนาแบบนี้ไปจนแก่ก็ได้”

“ก็ดีสิ เพราะหนูนาก็คิดว่าจะไม่แต่งงานเหมือนกัน” นวินดาพูดอย่างที่คิดจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงไม่อยากแต่งงานเพียงแต่แค่รู้สึกว่าอยากอยู่กับพ่อแม่และที่สำคัญอยู่กับอาสิงโตไปตลอดชีวิต โดยเฉพาะการที่ได้อยู่กับอาสิงโตไปนานๆ มันเหมือนเป็นความคิดที่แสนสุขของหล่อน

“เดี๋ยวพอไปมหาลัยมีหนุ่มๆ มาจีบไม่แคล้วว่าจะมีแฟนเดินตามก้นต้อยๆ ล่ะมั้ง” เขาพูดหยั่งเชิง หัวใจคนเฝ้ามองแอบเก็บความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจรู้สึกดีไม่น้อยที่นวินดาอยากที่จะอยู่กับตนไปจนแก่เฒ่า

“ทำไมอาสิงโตพูดแบบนี้คะ เห็นหนูนาเป็นคนบ้าผู้ชายหรือคะ”

“อย่างอนอาเลยน่า ก็อาแค่เห็นว่าใครพูดประโยคนี้ทีไรไม่แคล้วได้แต่งงานปีนี้ปีหน้าแน่นอน”

“แต่ไม่ใช่หนูนาแน่นอน”

“อาจะคอยดู” ถึงมีมาเกาะแกะเขาก็จะไล่หนีให้เปิงเลย มะม่วงลูกนี้เขาอุตส่าห์ทำตัวเป็นมดแดงแฝงตัวเฝ้าดูแลมาหลายปี ใครคิดจะลองดีมาเด็ดไปล่ะก็ต้องตายไปข้างล่ะ

“ดูได้เลยไม่กลัว”

สีหราชขับเคลื่อนยานพาหนะไปข้างหน้า พูดคุยเรื่องอื่นๆ กับนวินดาไปเรื่อยๆ จนมาถึงครึ่งทางได้เสียงเล็กๆ ของนวินดาก็เงียบหายไป เขาหันมามองก็เห็นว่าสาวน้อยหลับไปแล้ว ใบหน้านั้นเอียงเล็กน้อยข้างแก้มฝั่งวาแนบเบาะหันหน้ามาหาเขาพอดี แก้มเนียนใสหน้าเอาจมูกไปชนจริงๆ

“รออาอยู่ในรถก็ได้นะ ข้างนอกอากาศร้อน” เมื่อมาถึงร้านประจำที่เขามาซื้ออีเอ็มทุกครั้งที่จะเริ่มหมักปุ๋ย ก็หันมาบอกนวินดาเพราะตอนกลางวันร้อนมากเขากลัวว่าแดดแรงๆ จะทำให้ผิวใสๆ ของนวินดาเสีย และเหงื่อออกจะทำให้เหนี่ยวตัวจนไม่รู้สึกสบายตัว

“หนูนาลงไปด้วยสิคะ” นั่งในรถคนเดียวหล่อนไม่ชอบเลย อย่างน้อยเข้าร้านไปด้วยกับสีหราชหล่อนก็จะได้ดูนั่นนี่ไปพลางๆ รอเขาซื้อของ

“ร้อนนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” หนูนาลงจากรถก่อนชายหนุ่ม

สีหราชเก็บแว่นตาแล้วลงจากรถตามนวินดาลงไป

“ดื้อ” เขาพูดกับเด็กสาวทีเล่นทีจริง

“หนูนาไม่ได้ดื้อเสียหน่อย” เด็กสาวทำหน้าอ้อนกลับชายหนุ่ม เดินตามชายหนุ่มร่างสูงเข้าไปในร้านขายของเกี่ยวการเกษตร ร้านนี้มีขนาดใหญ่ สายตากวาดมองรอบๆ ร้านและของที่ขายในร้าน ในขณะที่สีหราชเดินเข้าไปหาพนักงานในร้าน หล่อนเห็นเขาคุยอะไรสักอย่างกับพนักงานก่อนจะมีชายอีกคนออกมาหาท่าทางจะเป็นเจ้าของร้าน ดูสนิทสนมกับสีหราชไม่น้อย หลังจากนั้นสีหราชก็เดินไปชำระเงินที่เคาน์เตอร์ ไม่นานก็มีคนขนแกลลอนสีขาวฝาสีเขียวขึ้นบนกระบะหลัง หล่อนไม่ได้สนใจอีกเดินดูของหน้าร้านไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดเดินเมื่อเจอแผงเมล็ดพันธุ์พืช และดอกไม้

“อยากปลูก”

“อุ้ย อาสิงโตน่ะ หนูนาตกใจหมดเลย” คนกำลังดูเพลินๆ จู่ๆ ก็ชะโงกหน้ามาเสียแก้มแนบแก้มเชียว

************************************************************************

นิดหน่อยก็ขอได้แตะนะอาสิงโต^///^

อาจจะมีคำผิดบ้สงต้องขออภัยค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว