บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 2 ดูแลเอาใจ 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 2 ดูแลเอาใจ 100%

“อยากปลูก”

“อุ้ย อาสิงโตน่ะ หนูนาตกใจหมดเลย” คนกำลังดูเพลินๆ จู่ๆ ก็ชะโงกหน้ามาเสียแก้มแนบแก้มเชียว

“ขวัญเอ๋ยขวัญมา” เขาแกล้งหยอกเอามือลูบหัวเล็ก

“อาสิงโต หนูนาโตแล้วนะ ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้”

“แล้วอยากปลูกหรือเปล่า”

“ไม่เอาจ้ะ หนูนาดูเฉยๆ ถ้าเอาไปปลูกหนูนาอาจจะไม่มีเวลาดูแลเพราะจะเปิดเทอมแล้ว”

“ก็ไม่เป็นไรหนูนาปลูก เดี๋ยวอาคอยดูแลให้”

“เป็นภาระอาสิงโตเปล่าๆ ลำพังแค่เข้านาก็แทบจะไม่ได้พักแล้ว ไม่เอาหรอก หนูนาไม่อยากให้อาสิงโตเหนื่อย” นวินดาพูดจริงๆ จากใจ สีหราชไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ทำงานเช้ายันเย็น ตนแทบจะไม่เคยเห็นสีหราชป่วยจนเข้าโรงพยาบาลเสียด้วยซ้ำ

“งั้นอาเอาไปปลูกเอง เพราะผักที่ปลูกไว้ก็ใกล้ได้เก็บเกี่ยวแล้ว หนูนาว่างๆ ไปปลูกผักกับอาก็ได้นะ” เขาพูดและดูพันธุ์ผักที่วางเรียงกันอยู่ จริงๆ เขามีร้านที่ขายพันธุ์ผักร้ายประจำอยู่แล้วก่อนมานี่ก็โทรสั่งให้ร้านเตรียมไว้ให้แล้ว ส่วนนี่ที่เขาแวะมาดูก็เพราะเห็นนวินดายืนก้มๆ เงยๆ เมียงมอง จนไม่ได้สนใจว่าเขาเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะกลับ เขาจึงเดินมาดูเห็นเด็กสาวสนใจพวกเมล็ดพันธุ์ที่มีทั้งผักและดอกไม้

“ไม่เอาค่ะ”

“เอาคะน้า ผักกาด กะหล่ำไหม หนูนาชอบทานนี่นา”

“ไม่เอาค่ะ ไปกันเถอะจ้ะ หนูนาไม่ปลูกแค่ดูเฉยๆ” ไม่เข้าใจว่าสีหราชจะคะยั้นคะยอให้หล่อนเอาไปปลูกทำไม หล่อนไม่ได้อยากปลูกผักขนาดนั้นเสียหน่อย

สุดท้ายสีหราชก็ได้เมล็ดพันธุ์มาจากร้านขายอีเอ็มสองสามอย่าง จ่ายเงินเรียบร้อยก็ตรงไปยังร้านขายเมล็ดพันธุ์ที่สั่งไว้แล้ว เมื่อได้ของครบเรียบร้อยเขาก็พานวินดาไปยังห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดพิษณุโลก

“หิวไหม กินข้าวก่อนไหม” ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงจวนจะบ่ายแล้วกว่าจะถึงห้างคงบ้ายกว่าแน่ๆ ห่วงว่านวินดาจะหิว

“หิวแล้วค่ะ แวะทานก่อนก็ได้ค่ะ”

“งั้นแวะร้านนี้แล้วกันนะ อาเคยแวะกิน รสชาติใช้ได้” สีหราชหักเลี้ยวเข้าไปยังลานจอดรถ และลงจากรถและเดินเข้าไปในร้าน

สายตาหลายคู่เมียงมองผู้เข้ามาใหม่หนึ่งคนตัวสูงใหญ่ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลา หนึ่งคนตัวเล็กน่ารักตัวเล็ก ช่างเป็นภาพที่ดูน่ารักน่ามองสำหรับใครหลายคน สีหราชพานวินดาเดินเข้าไปโต๊ะว่างด้านในติดหน้าต่าง

“น้ำค่ะอา” นวินดาวางกระเป๋าแล้วลุกไปกดน้ำที่ลูกค้าต้องบริการตัวเอง วางแก้วน้ำที่ถือมาลงตรงหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะวางของตัวเอง นั่งลงที่เก้าอี้อีกฝั่งหนึ่ง

“กินอะไรดี” สีหราชถามเด็กสาว

“อืม ผัดกระเพาหมูก็ได้ค่ะ” คิดไปคิดมาแล้วนึกไม่ออก ขอเป็นเมนูยอดฮิตแล้วกัน

“เอาข้าวผัดกระเพาหมู 2 จานครับ” สีหราชหันไปสั่งกับคนรับออเดอร์ ร้านนี้เป็นร้านอาหารตามสั่งติดริมทางร้านไม่เล็กไม่ใหญ่มีแม่ครัวอยู่สี่คน พนักงานเสิร์ฟและรับออร์เดอร์ประมาณห้าคน มีโต๊ะในร้านราวๆ 15 โต๊ะได้ ร้านอยู่ติดถนนใหญ่ที่เป็นเส้นทางคนสัญจร ร้านสะอาดบรรยากาสดี มีลานจอดรถพร้อมทำให้ลูกค้าร้านนี้มีทั้งขาประจำและขาจร รอประมารสิบนาที ข้าวผักกระเพาหมูสองจานก็วางอยู่ตรงหน้าสีหราชและนวินดา

“หนูนากินไม่หมดค่ะ” เมื่อเห็นข้าวในจานเยอะมากจึงเงยหน้าบอกชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม

“กินเถอะ ไม่หมดเดี๋ยวอาจัดการเอง” นวินดาจะกินข้าวมื้อนึงประมาณสองทัพพีได้จากที่เขาสังเกต ส่วนใหญ่เจ้าหล่อนจะเน้นหนักไปทางขนมหวานมากกว่าเสียส่วนใหญ่ และเวลาที่กินข้าวแบบนี้ที่ร้านอาหารเจ้าหล่อนก็มักจะบอกก่อนหากดูแล้วว่าจะกินไม่หมด ส่วนเขาผู้ที่ทำนารู้ว่ากว่าจะได้ข้าวสวยๆ แต่ละเมล็ดนั้นต้องเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยให้เหลือจานเขาจึงเก็บส่วนที่เหลือกินจากนวินดาครั้งแรกที่นวินดาเห็นสาวน้อยตกใจกับการกระทำของเขา เมื่อเขาอธิบายว่าทำไมถึงกินข้าวที่เหลือจากหล่อนกิน เจ้าหล่อนจึงเข้าใจและหลังๆ มาเมื่อสั่งข้าวมาก็จะบอกก่อนหากว่ากินไม่หมด

“ไม่ดีค่ะ หนูนากลัวบาป”

“อาไม่ถือเสียหน่อย”

“ไม่ค่ะ อายื่นจานมาหน่อยสิคะ” นวินดาไม่ยอม หล่อนจัดการแบ่งข้าวใส่จานให้ชายหนุ่มลดลงไปกึ่งหนึ่ง เงยหน้าแล้วยิ้มให้สีหราช

“แบ่งแต่ข้าวไม่คิดแบ่งหมูให้อาบ้างหรือ” แกล้งเย้า เขาเลื่อนจานกลับมาวางอยู่ตรงหน้า แล้วค่อยๆ ตักหมูในจานของตัวเองให้นวินดา

“ไม่เอาแล้วค่ะ เดี๋ยวอาไม่อิ่มดูสิข้าวเยอะกว่าหมูแล้วนะคะ”

“อาอยากให้หนูนาอ้วน” กินหมูเยอะกว่านี้เป็นสิบเท่าก็ไม่อ้วนหรอก ลงนมลงก้นหมดเด็กอะไรน่ารัก ตัวเล็กหน้าอกใหญ่สะโพกใหญ่นี่แค่เพิ่งสิบแปดถ้าเป็นสาวเต็มตัวนะ ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะฟินแค่ไหนเวลาที่ได้ลงมือนวดคลึงบีบเคล้น

“อ้วนแล้วทำอะไรไม่สะดวก หนุนาไม่อยากอ้วนค่ะ”

“แต่อาชอบ อาว่าน่ารักดีนะ”

“ไม่ค่ะ” นวินดายิ้มหวาน ผู้หญิงที่ไหนเขาอยากอ้วนกันล่ะ ถึงหล่อนไม่ได้รักสวยรักงามขนาดหนัก แต่หล่อนก็ไม่ชอบที่จะต้องพยุงตัวเองทำอะไรต่อมิอะไรด้วยร่างที่อ้วนอุ้ยอ้าย

สุดท้ายแม้จะตักข้าวแบ่งให้สีหราชไปส่วนหนึ่งแล้ว หล่อนก็กินไม่หมด พยายามที่จะกินให้หมดแต่ก็เหมือนจะกินมาจนล้นกระเพาะแล้ว ตอนนี้รู้สึกแน่นท้องมาก เหลือบตามองอีกคนที่กินข้าวที่ก่อนหน้านี้มันพูนจานแต่ตอนนี้มันเกือบหมดแล้วและดูท่าทางอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าอึดอัดเหมือนหล่อนแต่อย่างใด

“มาเดี๋ยวอากินที่เหลือเอง” สีหราชกินข้าวทุกเม็ดในจานของตัวเองจนหมดเกลี้ยงก็เลื่อนจานออกจากหน้าและยื่นมือเพื่อที่จะเลื่อนจานของอีกฝ่ายมา

“แต่ว่า...”

นวินดาแสดงท่าทางอีดออดเพราะไม่อยากให้เขาที่มีอายุมากกว่ามากินของเหลือจากตนแม้จะเสียอายแต่ก็ไม่สมควร

“ไม่เป็นไร อาไม่ถือเสียหน่อย อย่าได้กังวลไปเลย” ตอนนี้ยังกินคนชอบกินข้าวเหลือไม่ได้เลยต้องกินข้าวเหลือไปพลางๆ เสียก่อน

ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในจังหวัดพิษณุโลกมีผู้คนมาจับจ่ายพอสมควร สีหราชลงจากรถพร้อมนวินดาหลังจากที่รถจอดสนิท ชายหนุ่มเดินซ้อนหลังเด็กสาว แผ่นอกกระด้างและช่วงแผ่นหลังของนวินดาเสียดสีหรือกระทบในจังหวะที่เดินบ้างบางครั้ง

“ว้าว เย็นสบายจังเลย อากาศร้อนจังเลยนะคะ” พอได้ตาอกแอร์ในห้างแล้วมันชื่นใจจริงๆ อากาศยามบ่ายนี่ร้อนเอาเรื่องเลยแฮะ

“ทำเหมือนบ้านไม่มีแอร์”

“มีแอร์ค่ะ แต่แอร์อยู่ที่บ้านค่ะ” นวินดาค้อนปะหลับปะเหลือกส่งให้คนที่ซ้อนอยู่ได้หลัง สองขาก้าวขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อไปยังโซนเครื่องแต่งกาย แต่จังหวะที่ก้าวขึ้นหล่อนเหยียบผิดจึงเกือบหงายหลัง

“ระวังหน่อยสิ” บอกคนตัวเล็กที่เขาพยุงไว้ด้วยความเป็นห่วง

“เหยียบผิดขั้นค่ะ” หล่อนทำหน้าแหยๆ กลัวคนเห็นกับท่าทางซุ่มซ่ามของตัวเอง

นวินดาเดินเข้าร้านรองเท้าเดินไปยังโซนรองเท้านักเรียนหนังสีดำ กะว่าขอดูราคาก่อนถ้าไม่แพงกว่าท้องตลาดทั่วไปหล่อนก็จะซื้อเลย แต่ถ้าแพงก็ค่อยซื้อแล้วกัน วันนี้กว่าจะกลับก็คงมืดแล้วหากขอแวะที่ตลาดคงไม่ทัน

“ไม่ต้องคิดเยอะ แพงก็แพงกว่ากันไม่เท่าไหร่ มาแล้วซื้อไปเลยจะได้ไม่ต้องให้ลุงกำนันพาออกไปซื้ออีก” ดูจากท่าทางการมองแล้วทำปากหมุนไปหมุนมาท่าทางคิดหนักของนวินดากับราคาที่เขาคิดว่าแพงกว่าท้องตลาดไม่กี่บาท เขาจึงช่วยเสริมอย่างรู้ใจ

“ก็จริงค่ะ” สุดท้ายก็ต้องเอาไปสินะ หยิบตัวอย่างรองเท้าขนาด 36 กับ 37 เพื่อไปลองใส่ สีหราชเดินตามทันทีที่นวินดานั่งลงบนเก้าอี้เพื่อที่จะได้ถอดรองเท้าผ้าใบที่สวมอยู่แล้วลองคู่ตัวอย่าง ชายหนุ่มที่เดินตามมาก็ทรุดตัวนั่งลง เขาไม่ได้นั่งลงบนเก้าอี้แต่เขานั่งลงบนส้นเท้าตรงหน้าของเด็กสาว

“อาถอดให้” พูดโดยไม่รอฟังคำตอบ เขาก็จับที่รองเท้าคู่ที่นวินดาสวมใส่อยู่ เด็กสาวพยายามดึงมือแกร่งออกจากเท้าของตัวเองแต่เหมือนไม่เป็นผล เพราะสุดท้ายแล้วรองเท้าก็หลุดออกจากปลายเท้า และเพียงไม่กี่วินาทีรองเท้าหนังคู่ทดลองขนาด 36 ก็สวมที่เท้า

“อาสิงโตทำแบบนี้ไม่ดี” เด็กสาวว่าหน้างอง้ำแม้จะรู้สึกใจเต้นแรงกับการกระทำเขาแต่ก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี หล่อนนั่งมองชายหนุ่มสวมรองเท้าให้ราวกับหล่อนเป็นเจ้าหญิงที่จะต้องมีเขาคอยปรนนิบัติตลอดเวลา

“ไม่มีอะไรไม่ดี ไหนลองยืนแล้วเดิน” เพื่อที่จะได้รู้ว่าเราใส่รองเท้าได้ขนาดที่พอดีหรือไม่ ควรลุกเดินเพื่อที่เราจะได้ซื้อรองเท้าที่ทำให้เราไม่เจ็บเท้าเวลาสวมใส่ใช้งานจริงๆ

“อาสิงโตกำลังสอนให้หนูนาเป็นเด็กนิสัยไม่ดี” ปากน้อยๆ บ่นให้อาหนุ่ม สองเท้าที่สวมใส่รองเท้าหนังรองเดินไปข้างระยะหนึ่งก่อนเดินกลับมายังจุดเดิม

“หนูนาว่าพอดีค่ะ แต่หนูนาไม่ชอบแน่น”

“งั้นรองเบอร์นี้” สีหราชหยิบรองเท้าขนาด 37 มาวางตรงเท้าของนวินดา และสับเปลี่ยนกับเบอร์ 36 ที่สวมก่อนหน้านี้

นวินดาทำแบบเดิมคือการเดินไปข้างหน้าระยะหนึ่งแล้วเดินกลับมา

“เอาเบอร์ 37 ค่ะ” เดินแล้วสบายเท้าไม่แน่ยเกินไป

หลังจากได้รองเท้าหนังคัชชูสีดำมาแล้วก็เหลือรองเท้าผ้าใบ สีหราชพาเด็กสาวเข้าไปอีกร้าน ทำแบบเดิมเกือบทุกอย่างเหมือนร้านก่อนหน้านี้ รองเท้าผ้าใบนวินดาเลือกขนาด 36 เพราะคู่นี้ต้องใช้เรียนวิชาพลศึกษา การสวมใส่รองเท้าที่หลวมจะทำให้วิ่งไม่สะดวก

“มีซื้ออะไรอีกไหม”

“กลับเลยก็ได้ค่ะ ตอนแรกหนูนาว่าจะซื้อพวกของใช้ส่วนตัว แต่ดูเวลาแล้วกลัวกลับถึงบ้านดึกค่ะ” เพราะดูเวลาตอนนี้ถ้ากลับเลยน่าจะไม่เย็นมาก แต่ถ้าไปเดินเลือกซื้อของใช้ที่อาจจะต้องใช้เวลาในการเลือกและหาว่าอยู่โซนไหนยังไงก็กลัวว่าจะกลับบ้านดึก

“งั้นกลับเลยนะ เดี๋ยวไปซื้ออะไรเย็นๆ ดื่มเสร็จแล้วก็กลับเลย”

สีหราชก็เห็นด้วย เหตุผลหนึ่งเลยที่เขารู้สึกกังวลคือการพานวินดากลับบ้านช้าและจะทำให้กำนันบุญลือผู้เป็นพ่อของเด็กสาวไม่ชอบใจได้ ซึ่งอาจจะมีผลกระทบต่อความใกล้ชิดสำหรับเขากับนวินดา เขาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น และถ้านวินดาไม่ได้ซื้อของไปเลยในวันนี้เขาก็จะมีโอกาสพาหล่อนออกมาในเมืองด้วยกันสองต่อสองอีกรอบไง ดีจะตาย เขาชอบ

“ค่ะ”

******************************************************************

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว