วุ่นนักหลงรักยัยเหมียว (Trick or Treat) (นิยายชุด Cat Lover)

หนีตาย 1/2

​“เหวอ... จะหล่นแล้วว”

​ทาไลอากรีดเสียงร้องดังลั่นเมื่อเธอกำลังร่วงออกจากช่องมิติเวลา ไม่รู้ล่ะไม่ว่าจะไปโผล่อยู่ที่ไหนมันก็น่าจะดีกว่าทนอยู่ในดินแดนบาเตส บ้านที่ไม่หลงเหลือความอบอุ่นของบ้านอีกต่อไปในเมื่อไม่มีทางเลือกเธอก็ขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าที่จะมีชีวิตอยู่แบบตายทั้งเป็น

​ตุ๊บ เคร้ง! โครม!

​“หืม... เสียงอะไรน่ะ?”

​กายคุณชะงักขาที่กำลังเดินกลับเข้าคลินิกรักษาสัตว์เลี้ยงของตัวเองแล้วเปลี่ยนเป็นเดินมายังทิศทางที่เขาเพิ่งได้ยินเสียงประหลาดเหมือนใครโยนอะไรลงมาแถวๆ นี้ คืนวันฮัลโลวีนก็แบบนี้เด็กวัยรุ่นในพื้นที่มักจะชอบเล่นอะไรพิลึกพิลั่นแต่ถ้าการกระทำนั้นมันไม่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนต่อชีวิตและทรัพย์สินเขาก็จะพยายามมองข้ามมันไป

​“แกเองเหรอเจ้าเทาร่วงลงมาจากต้นไม้หรือไงกัน” ชายหนุ่มเดินก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงถังขยะหลังตึกอยู่พักใหญ่ก็เห็นร่างเล็กๆ ของแมวน้อยสีเทาที่มีสภาพดูไม่จืดกำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ท่ามกลางเศษขยะมูลฝอย กลิ่นนี่ไม่ต้องพูดถึงทั้งเหม็นเปรี้ยว เหม็นตุๆ จนเขาเองก็เริ่มที่จะขมคอ

​“ไปอยู่ด้วยกันก่อนนะแล้วจะช่วยหาบ้านให้” กายคุณพูดกับเจ้าแมวตัวน้อยก่อนที่จะเอื้อมมือไปอุ้มร่างที่อ่อนแรงป้อแป้ขึ้นมาจากถังขยะ ในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับแขนแมวที่มอมแมมขมุกขมัวเขาก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านเข้าสู่ปลายนิ้วเล่นเอาขนหัวเขาลุกตั้งชันโดยไม่ทราบสาเหตุ

​“มากันอีกแล้วสินะ” เขาบ่นพึมพำคนเดียวก่อนจะทำใจแข็งไม่สนใจกระแสไฟฟ้าที่วิ่งเข้าสู่ร่างอุ้มลูกแมวที่ทั้งสกปรกทั้งมอมแมมเข้าไปในคลินิกของตัวเองทันที ในตอนแรกเขาวางเจ้าก้อนขนสีเทาไว้ที่เตียงสำหรับตรวจสัตว์เลี้ยงในห้องตรวจก่อนจะขยับตัวเอากระป๋องอมยิ้มที่เตรียมไว้ให้เด็กๆ ในวันฮัลโลวีนไปแขวนไว้หน้าร้านซึ่งเขาทำแบบนี้มาหลายปีแล้วเด็กๆ ไม่ค่อยมาหยิบไปกินหรอกมีแต่ผู้ใหญ่ที่เดินผ่านไปมานั่นแหละที่หยิบแล้วที่ลืมไม่ได้อีกอย่างคือการพลิกป้ายว่าร้านปิดพอทุกอย่างเรียบร้อยแล้วถึงเข้ามาจัดการกับเจ้าแมวหลงตัวนั้นต่อ

​“แง๊วว ฟึ่ ฟึ่”

“อย่าเอามือเหม็นเหมือนหมาของนายมาจับฉันนะ อย่านะ ถ้าพูดไม่ฟังเดี๋ยวแม่ก็ข่วนหน้าให้หรอก”ทาไลอาส่งเสียงเหมือนจะเตือนคนแปลกหน้าที่มีกลิ่นเหมือนกับหมาไม่มีผิด

​“ฟื้นขึ้นมาก็ขู่กันเลยนะเรา ไหนขอดูหน่อยมีแผลตรงไหนหรือเปล่าไม่ต้องขู่เลยเดี๋ยวจะเหนื่อยฟรี” เจ้าตัวเล็กที่เหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวทำหน้างงๆ แล้วก็ทำเสียงขู่ ฟึ่ ฟึ่ ฟังแล้วมันขำมากกว่าที่จะกลัวตัวก็แค่นี้ไม่รู้จะดุอะไรกันนักกันหนา

​“แง๊วว แง้วว”

“อย่าจับโดนขาสิมันเจ็บนะตาบ้า!”ทาไลอาเถียงแต่เสียงที่ออกมามันกลับเป็นแค่เสียงง้องแง้งของแมวเด็กที่กำลังขัดใจถ้าเป็นแบบนี้แล้วเมื่อไร่จะพูดกันรู้เรื่องล่ะเนี่ย

​“เจ็บตรงนี้เหรอ? ไหนขอดูหน่อยไม่ต้องกลัวหรอก” เมื่อสัมผัสโดนขาหลังเจ้าเหมียวก็ร้องออกมาเสียดังลั่นเขาเลยสันนิษฐานเอาไว้ก่อนว่าเจ้าตัวเล็กน่าจะเจ็บขาซึ่งอาจจะเกิดจากแรงกระแทกตอนที่มันร่วงลงมาในขยะก็เป็นได้ พอจับพลิกเท้าดูดีๆ เขาก็เจอสาเหตุที่ทำให้เจ้าเหมียวร้องโวยวายก็เท้าหลังด้านซ้ายของเธอโดนเศษจานกระเบื้องตำอยู่

​คนในตึกก็เป็นแบบนี้ประจำขนาดเขาลงทุนซื้อถังขยะแบบแยกประเภทมาให้ใช้ก็ยังทิ้งกันมั่วซั่วเศษแก้วเศษกระเบื้องแตกไม่เคยคัดแยกทิ้งเพราะไม่คิดถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับคนอื่น การอยู่ร่วมกันกับพวกมนุษย์นี่เลือกไม่ได้จริงๆ ว่าจะต้องพบเจอกับคนประเภทไหนบ้าง ถ้าเลือกได้มากกว่านี้เขาจะเลือกหนีไปอยู่ให้มันไกลๆ ผู้คนไม่ต้องมาอยู่ในที่ที่ทั้งวุ่นวายและเต็มไปด้วยผู้คนที่เห็นแก่ตัวแบบนี้หรอก

​“ต้องอาบน้ำนะเจ้าเหมียวกลิ่นขยะเต็มตัวเลยพออาบน้ำเสร็จแล้วจะทำแผลให้” ชายหนุ่มผละไปเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างสำหรับอาบน้ำสัตว์เลี้ยงก่อนจะอุ้มเจ้าแมวน้อยที่ยังคงตัวอ่อนป้อแป้ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน จังหวะที่เขาหย่อนเจ้าเหมียวลงน้ำดูมันจะตกใจนิดหน่อยแต่ไม่ได้ร้องหรือดิ้นรนอะไรมากมายเหมือนกับมันคุ้นเคยกับการถูกอาบน้ำให้แบบนี้

​“อ้าว... เป็นตัวเมียหรอกเหรอเจ้าเหมียว? ไม่ต้องเขินหรอกไม่ทันแล้ว” คุณหมอที่มีกลิ่นเหมือนหมาร้องทักเมื่อจังหวะที่ลูบฟองแชมพูผ่านแผ่นท้องของเจ้าแมวหลงแล้วพบกับดอกจำปีอันจิ๋วไม่ใช่ลูกชิ้นกลมๆ อย่างที่คิดไว้ในตอนแรก เจ้าแมวน้อยทำท่าจะดิ้นหนีตอนที่เขาสัมผัสโดนโดยไม่ได้ตั้งใจแต่พอเขาพูดปลอบเธอก็สงบลงแล้วหันมาเอาฟันคมๆ งับที่มือเขาเบาๆ หนึ่งที

​“เสร็จแล้วไม่ต้องงับเลยไปเป่าขนกันนะ” หลังจากเอาเจ้าเหมียวน้อยขึ้นมาจากอ่างน้ำกายคุณก็ใช้ผ้าแห้งซับขนให้มันหมาดๆ ก่อนจะใช้ไดร์เป่าให้ขนแห้งสนิทดีจังหวะนี้ชายหนุ่มถึงได้มีโอกาสสำรวจแมวหลงตัวนี้อย่างละเอียด

​เจ้าเหมียวเป็นแมวตัวค่อนข้างเล็กเหมือนจะยังเป็นแมวเด็กอยู่ดวงตากลมโตสีเขียวอมเหลืองยังดูตื่นกลัวกับสภาพแวดล้อมแต่ก็ถือว่ายังเรียบร้อยมากเมื่อเทียบกับลูกแมวไม่มีเจ้าของที่เขาเคยเจอ ขนสีเทานุ่มเนียนละเอียดมือไม่สั้นไม่ยาวเกินไปทำให้ยากต่อการจำแนกสายพันธุ์แถมขนที่ควรจะเป็นสีเทาทั่วทั้งตัวกลับมีสีเทาเข้มแต้มที่ใบหูซ้ายและดวงตาข้างขวายิ่งทำให้เธอดูตลกปนๆ กับน่ารักแต่มันไปทางไหนไม่สุดสักทางดูรวมๆ ก็เป็นแมวที่มีเอกลักษณ์แปลกดี

​“ไม่มีแผลที่อื่นนะมีแต่ที่เท้าคงเดินไม่ถนัดไปอีกสองสามวันนั่นแหละนะ” ระหว่างที่มือหยิบคอลล่าสีชมพูขึ้นมาใส่ให้เจ้าเหมียวเพื่อกันมันเลียแผลที่เท้า กายคุณก็อธิบายสิ่งที่เขากระทำไปเรื่อยๆ ประหนึ่งว่าเจ้าแมวตาสีเขียวอมเหลืองตัวนี้จะฟังเขารู้เรื่องเขาไม่ได้หวังให้เธอฟังรู้เรื่องแต่เขารู้ว่าเธอฟังรู้เรื่องถึงได้พูดด้วยต่างหากล่ะ

​“กินนมแล้วนอนในห้องนี้ไปก่อนนะพรุ่งนี้เช้าจะหาปลากับข้าวมาให้ตอนนี้กินที่นี่มีแต่อาหารกระป๋องกับอาหารเม็ดของแมวเธอคงไม่ชอบแน่ๆ กินนมรองท้องไปก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้จะรีบมานะเทาเทา”

​“แง๊วว เมี้ยวว!”

“อย่ามาเรียกด้วยชื่อแบบนั้นเด็ดขาดนะไอ้ผู้ชายไร้รสนิยม”เจ้าแมวน้อยมองค้อนเขาตาแทบกลับดูท่าเธอจะขัดใจอะไรอยู่แต่เขาไม่รู้หรอกเพราะตอนนี้กายคุณแปลภาษาแมวไม่ได้

​“ร้องทำไมล่ะไม่อยากกินนมเหรอแต่ตอนนี้มันดึกแล้วหาอาหารให้ไม่ได้หรอก” เพราะไม่รู้ว่าเจ้าเหมียวจะสื่ออะไรเขาเลยนึกเอาเองว่าเธอคงไม่อยากกินนม

​“แม๊วว แผล็บ แผล็บ”

“กินสิหิวจะตายอยู่แล้วนายไม่รู้หรอกว่าฉันเดินทางมาไกลแค่ไหน”

​“อ้าวไม่ได้ไม่ชอบนมแล้วเมื่อกี้ร้องทำไมฮะเทาเทากินไปให้หมดแล้วก็นอนในนี้ไปก่อนนะอย่าออกมาเล่นซน ห้องน้ำอยู่ตรงนี้ ที่นอนอยู่นี่แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ” กายคุณเตรียมของที่คิดว่าจำเป็นสำหรับแมวเอาไว้ในห้องทำงานของตัวเองจนครบจากนั้นก็แวะขยี้หัวแขกหลงหนึ่งครั้งก่อนจะปิดฟืนปิดไฟร้านแล้วขับรถกลับบ้านไปนอนเอาแรง วันนี้ที่คลินิกค่อนข้างยุ่งเลยทำให้เขาเหนื่อยเกินไปหน่อยรอให้พรุ่งนี้เช้าเขาค่อยกลับมาจัดการกับลูกแมวหลงตัวนั้นก็แล้วกัน

​ดวงตากลมโตสีเขียวอมเหลืองกวาดตาไปทั่วห้องที่เธอถูกผู้ชายผมยาวตัวสูงที่มีกลิ่นเหมือนหมาจับมาขังไว้ด้วยความสนอกสนใจเพราะทุกอย่างล้วนแปลกและน่าตื่นเต้นสำหรับเธอ ที่นี่กว้างมากในสายตาลูกแมวตัวเล็กๆ ที่สำคัญมันมีกลิ่นแปลกๆ ทั้งกลิ่นที่ทำให้รู้สึกถึงความหดหู่ ความหวัง หรือแม้แต่กลิ่นของความสุขกลิ่นของความรู้สึกต่างๆ นอกจากกลิ่นของหมากลิ่นแมวธรรมดาที่เธอสัมผัสได้

​“แม๊วว เมี๊ยว”

​“แม๊วว เมี๊ยว”

“มีใครอยู่แถวนี้หรือเปล่า?”เจ้าแมวน้อยส่งเสียงซ้ำๆ สองสามครั้งเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เธอจึงตั้งใจตั้งจิตให้นิ่งแล้วคืนร่างเป็นร่างมนุษย์ซึ่งเป็นหนึ่งในร่างแปลงของชาวบาเตสอย่างเธอ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Walai Malee Saelee Chaisongkram
น่าสนุกดี ติดตามค่ะ
เมื่อ 9 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย kikomaruko
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 10 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว