หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส-บทที่1: สองชาติหนึ่งร่าง(แก้ไข2) 100%

โดย  จินตธารา/รายาเสน่ห์จันทร์/ศรรกรา/ดาฬ

หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

บทที่1: สองชาติหนึ่งร่าง(แก้ไข2) 100%

(ผกา: โอยย นี่มันอภินิหารอะไรกัน!!!)

บทที่1:สองชาติหนึ่งร่าง(แก้ไข2) 100%

เสียงปะปนระหว่างทารกร่ำไห้กับสตรีนางหนึ่งคร่ำครวญปลุกเปลือกตาคนนอนกายเย็นเฉียบบนแท่นกระด้าง สำเนียงรบกวนที่เพิ่มระดับขึ้น เริ่มฉุดดึงความทรงจำสุดท้ายในหนึ่งชาติภพ...

ข่าวชวนสลดสังเวชเกี่ยวกับทารกถูกทอดทิ้ง หายแปลกใหม่สำหรับผกาที่เติบโตจากบ้านเด็กกำพร้า ตั้งแต่จำความได้ นามสกุล‘รื่นรจนา’ก็เป็นเจ้าหน้าที่รัฐตั้งให้ เด็กหญิงเคยเฝ้าคอย ในหมู่คนที่เดินผ่านนอกรั้วกำแพง จะมีใครก้าวมาแนะนำตัวเป็นพ่อหรือแม่ และขอรับเธอกลับคืนสู่ครอบครัว

ความหวังดุจดั่งฝันสูงสุด มอบกำลังใจแก่เด็กหญิงผิวคล้ำ ผมหยิกคล้ายหมูหย็อง มาตลอดหลายปี เธอจึงอดทนต่อการกลั่นแกล้งของเด็กด้วยกัน

ชีวิตในสถานดูแลแต่ละช่วงอายุของรัฐ ไม่เลวร้ายเกินไป ผกาได้รับการศึกษา มีที่ทางซุกหัวนอน ท้องก็อิ่มดีทุกมื้อ เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่เปี่ยมจิตอาสาเยียวยาสภาพบอบช้ำ ของเยาวชนที่โดนผู้ให้กำเนิดลอยแพ แค่ส่วนน้อยที่ปล่อยปละละเลย มันเป็นเรื่องปกติที่องค์กรขนาดใหญ่ดูแลทั่วถึงลำบาก

เด็กหลายคนมีบุญพาส่งเป็นบุตรบุญธรรมของครอบครัวใหม่ แต่ผกากลับอาศัยความดูแลของรัฐกระทั่งออกไปเริ่มต้นชีวิตตัวเอง ฟองสบู่ในอากาศแตกสลายอย่างไร ช่วงเวลาวัยเยาว์ของเธอก็สิ้นสุดด้วยวิธีเดียวกัน

หญิงสาววัยยี่สิบห้า รูปร่างอวบท้วม หน้าตาราบเรียบไร้จุดเด่น ผมดำสนิทหยิกขอดเกาะศีรษะ ผิวที่คล้ำแต่เล็ก โตมาก็เข้มขำคงเดิม เสียงล้อมล้อเลียน‘ยัยอ้วนดำ...ยัยอ้วนดำมาแล้ว!’พร้อมกิริยากระโดดโลดเต้นดูหมิ่นต่อหน้าหายไป แต่มันย้ายมาปรากฏในแววตาบางคู่ที่ประสานสบ

ผกาเลิกให้น้ำหนักคำเหล่านี้ในใจมาหลายปีแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเรียนจบระดับปริญญาตรีพร้อมกับทำงานพิเศษไม่สำเร็จ แม้รูปกายภายนอกหาจุดเจริญตาไม่พบ แต่เธอกลับมีพรสวรรค์ที่บางครั้งเป็นภาระติดตัวตามกำเนิด และสัมผัสภพคู่ขนานหรือมิติลี้ลับได้ ในขั้นที่สาธยายให้ใครฟัง พวกเขาต้องคิดว่าเสียสติแน่แล้ว ประสบการณ์หนเดียวก็มากพอสอนปิดปาก จึงได้เป็นยัยอ้วนดำธรรมดาๆ ที่ไร้คำว่า‘ขี้โกหก’ต่อท้าย

สัมผัสพิเศษนำมาซึ่งอาชีพเสริม ที่ช่วยเหลือและบางครั้งทำให้ตกที่นั่งลำบาก เพราะบรรดาชาวภพไร้ร่าง คือแหล่งข่าวกับความรู้ชั้นดี ผกาเลยศึกษาศาสตร์ทำนายทุกรูปแบบต่างงานอดิเรก เธอเอาไว้ใช้สื่อบอกความปรารถนาจากอีกโลกหนึ่งแก่ผู้เกี่ยวข้อง

ฟังคล้ายถ้าสถาปนาตัวเป็นเจ้าแม่ แล้วเปิดตำหนักที่เต็มไปด้วยสานุศิษย์ผู้เลื่อมใส ผกาน่าจะโด่งดัง รวมถึงห่างไกลความลำบากที่ดิ้นรนหาเลี้ยงตัว แต่มีแสงต้องมีเงา สิ่งใดๆ ในโลกได้มาโดยเปล่า เคยมีด้วยเหรอ!

พลังศรัทธาเปรียบประดุจคำสาป ให้ไปตามชดใช้ผลกรรมที่ติดตามกระทั่งวิญญาณสละร่างแล้ว เธอรับไม่ไหวหรอก ผกาจึงปฏิบัติตัวคล้ายคนธรรมะธัมโม ถ่วงดุลความตั้งใจดีกับความโลภที่ชอบท้าดีเบตกันเรื่อย

หญิงสาวอาจหาเงินทองง่ายกว่าคนทั่วไป เนื่องด้วยโชคลาภตบเท้าเยี่ยมเยือนเสมือนมิตรมั่นคง แต่ก็ห่างไกลร่ำรวยล้นฟ้า คล้ายเธอเป็นได้แค่ประตูทางผ่านของประดาสหาย

ผกาทำงานเป็นล่ามภาษาจีนในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง สวัสดิการดีพอควร มีลู่ทางเติบโตเป็นหัวหน้าในอีกสองสามปี พอถึงช่วงว่างสุดสัปดาห์ หญิงสาวก็สวมบทหมอดูรับปรึกษาปัญหาส่วนตัว บางคราวเดินทางไปพบลูกค้าถึงที่ อย่างวันนี้โดนตามตัวมาดูตึกแถวสามคูหาให้เสี่ยวันชัย ชายวัยกลางคนที่อยากขยายสาขาธุรกิจของเขา

หลังเสร็จงานกับรับค่าว่าจ้างแล้ว เธอก็ยืนรอรถประจำทางที่ป้าย เสี่ยกับลูกน้องอยู่คอยทำสัญญาเช่ากับเจ้าของตึกต่อ หญิงสาวเหม่อลอยนิดหน่อย ระหว่างครุ่นคิดถึงสายตาจากชายไร้กายเนื้อ ผู้ผูกติดวิญญาณกับที่ดินผืนนั้น ก่อนเสียงกรีดร้องจะเอะอะเป็นทอดๆ มา

ผกาเหลียวหา ก่อนจะเบิกตากว้าง เสียงหวีดแหลมก่อตัวในลำคอ ยามรถเก๋งคันหนึ่งทะยานพุ่งข้ามเกาะกั้นถนนมาหาเธอที่ยืนขาแข็งอยู่ เสี้ยวพริบตาเดียว ร่างก็ลอยหวือไปด้านหลัง ตามมาด้วยความรู้สึกชาหน่วงทั้งตัว แผ่นหลังกดชิดติดกำแพง ผิวหน้าอังไอร้อนผ่าวของเครื่องยนต์

ท่ามกลางหมู่ชนที่มุงจ้อง สายตากับสติเธอแยกแยะไม่ออกแล้วว่า...

พวกเขาคือคนหรือวิญญาณ!

“เสี่ยวซือ!”

“เสี่ยวซือ!”

หญิงสาวที่นอนตาลอยเปลี่ยนเป็นขยับกะพริบ ในความคิดสับสนอลหม่าน เธอเห็นใบหน้าหลากหลายล้อมวงอยู่ห่างๆ พวกเขาแต่งตัวประหลาด ราวกับฉากละครจีนโบราณที่ฮิตติดกระแสบันเทิง

“เสี่ยวซือ!ท่านได้สติแล้ว!อารันยินดียิ่งเจ้าคะ...ฮือๆ”

เสียงแหบเครือที่เก็บความตื่นกลัวไว้ไม่มิด เรียกให้กลอกตามองเด็กสาวหน้ามอมแมม จากนั้นผกาค่อยเข้าใจว่าเสียงทารกร้องไห้ไม่หยุด ดังมาจากห่อผ้าสองห่อในอ้อมแขนสาวน้อยคนนี้เอง

ภาพติดตาสุดท้ายคือเธอถูกรถพุ่งมาชน และอัดตัวลอยไปติดกำแพงหลังป้ายรถเมล์ แต่ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ยกเว้นกลิ่นอับชื้นที่ฉุนกึก!

พอทดลองเคลื่อนไหว ผกาพบว่าเธอยังอ่อนล้ามาก ร่างกายช่วงล่างตั้งแต่เอวลงไปเจ็บปนปวดชนิดอธิบายยาก แต่ประสาทสั่งการนิ้วมือและเท้าปกติดี ต่างจากตอนถูกชนอัดกำแพงที่ไม่รู้สึกอะไรเลย หญิงสาวค่อยๆ ชูแขนขึ้นมอง ก่อนชะงักค้างท่านั้น

หา!

ทำไม...ทำไมแขนเธอเล็กขาวขนาดนี้ได้ละ!

ภายใต้แสงโทนส้มเหลืองกระจายคลุมห้อง แขนปริศนาข้างนั้นยังผุดผ่องชัดเจน!

ผกาทิ้งแขนลงขมวดคิ้ว ก่อนเหลือกตาสำรวจสถานที่อย่างแตกตื่น แล้วพบว่าตัวเองนอนหงายบนเตียงปูฟูกแข็ง อากาศยะเยือกคอยแต่จะหาช่องว่างเสียดแทงผิว พอได้ซึมลึกถึงข้อกระดูกส่วนต่างๆ มันก็ไม่รอช้าทำให้เธอปวดร้าวเกินกล่าว และท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของไม้เปียกน้ำ จมูกเริ่มแยกแยะกลิ่นคาวเลือดรุนแรง

พวกเขาย้ายตัวเธอมารักษาที่ไหน ทำไมไม่ใช่โรงพยาบาล!

เกิดอะไรขึ้นตอนที่หมดสติ!

รถคันนั้นไม่ได้พุ่งชนเธอเหรอ!

ด้วยความแรงขนาดนั้น ถ้ายังรอดชีวิต อย่างน้อยก็ต้องพิการซิ!

ผกาขมวดคิ้วหนักขึ้น หรือเธอกำลังสับสนระหว่างความเป็นจริงกับนิมิตของวิญญาณที่มีพลังจิตแก่กล้า...

“เสี่ยวซือ!เอ่อ เหนียงเหนียง!ทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ!ตรัสแก่หม่อมฉันเถิด หม่อมฉันจะได้จัดพระโอสถถวาย”

ร่างบนเตียงเบนสายตามาทางสาวน้อย อยากถามว่าใครคือเสี่ยวซือ ใครคือเหนียงเหนียง แต่ปากกลับปิดผนึกราวกับถูกหนีบ เด็กสาวขยับตัวกระสับกระส่าย ท่าทางอยากจะเข้ามาปรนนิบัติใกล้ชิด แววตาจงรักภักดีจดจ้องเธออย่างห่วงใย แต่ติดขัดทารกสองคนที่แหกปากแข่งฟ้าฝน

อะไรนะ...ฟ้าผ่ากับฝนตก!

ตอนนั้นที่ป้ายรถเมล์ ฟ้าแจ้งแดดแจ๋...มันเลยวันนั้นมากี่วันแล้ว!

ผกาปวดหัวจี๊ด พยายามขบคิดเท่าไหร่ก็ไร้คำตอบ และเธอยังอ่อนเพลียเกินไป แค่ขยับคิ้วกลอกลูกตาก็เหนื่อยเกือบขาดใจ ช่วงล่างดันเจ็บเป็นบ้าอีก เหมือนมีแผลกรีดสดระหว่างขา หา…

อะไรนะ!

ตรงระหว่างขา!

กับเด็กทารกอีกสองคน!

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือกถลนในพริบตา ก่อนหญิงสาวจะสูดลมหายใจลึก รวบรวมสติให้นิ่งที่สุด ขณะเดียวกันก็กลืนน้ำลายฝืดเฝื่อน เธอค่อยๆ จ้องไปทางปลายเท้า แต่ไม่เห็นอะไรนอกจากผ้าห่มผืนเก่า มันลายพร้อยด้วยรอยปะชุน ไม่ทันหาข้อสรุปกับสภาพที่เป็นอยู่ ผกาก็ตะลึงตาแข็งค้าง เมื่อสาวน้อยยัดเยียดเด็กอ่อนในห่อผ้าให้อุ้มหนึ่งคน

ทารกแรกคลอดร้องไห้จนหน้าย่นยับ ผิวแดงก่ำ แต่ชั่วขณะที่สัมผัสถูกเธอ พวกเขายอมหยุดหลับหูหลับตาร้อง และจ้องตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนประสานเสียงดังลั่นใหม่ ทำเอาผกาถึงกับหูอื้อ แกนหูสะท้อนเสียงวิ้งๆ วนเวียน

“เหนียงเหนียงเพคะ เสี่ยวหวังจื่อน่าจะทรงหิวมาก ให้ชีรันช่วยนะเพคะ”

สาวน้อยกล่าว พลางถือวิสาสะจัดท่าทางแม่ลูก แล้วฉวยโอกาสที่นายสาวอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง แหวกอาภรณ์เนื้อหยาบที่ผกาสวมใส่ ความเย็นกรูเข้าล้อมและกระตุ้นยอดสีชมพูเข้มหดรัด เมื่อทารกที่แหกปากโดนสะกิดหน้าถูไถปลายถัน เขาก็พบหนทางสนองกระเพาะอาหารน้อยๆ เป็น

ผกาสมองมึนชากระทั่งลืมสั่งการ ได้แต่จ้องการกระทำของเด็กอ่อนอย่างตกตื่น สัญชาตญาณทารกทำให้เขาดื่มกินน้ำนมหนักหน่วง กำปั้นเล็กๆ กดบนผิวอุ่นของมารดา ปากน้อยๆ จับจองยอดอกแนบแน่น

ความรู้สึกแรกที่พุ่งกระโจนมา คือเธอเจ็บหัวนมแปลบ แต่ฉับพลันสายเลือดที่แปรเป็นน้ำนมรินไหล ความทรงจำของอีกชาติภพจึงเฉลยตัว...

คุยกับแพนด้า:(19/6/19)

ย้อนกลับมาลงใหม่รอบที่สาม และน่าจะเป็นรอบสุดท้าย ใช้ต้นฉบับล่าสุดของแพนด้าลงนะคะ ถ้าอนาคตแพนด้าไม่ไปรีไรท์แก้ต้นฉบับใหม่อีกครั้ง ซึ่งอาจจะพลาดส่วนแก้ไขที่ทางบก.เกลาสำนวนในเล่มสนพ.ไปบ้าง

เรื่องหลงฮวา ดอกไม้มังกร เล่ม2(บทที่31-บทที่60 มีตอนพิเศษ1ตอน+ผังตัวละคร) จะวางแผงเมื่อไหร่ ยังไม่ได้วันแน่นอน แต่ทางบก.บอกคร่าวๆ ว่าจะเป็นช่วงปลายเดือนกรกฎาคมนี้นะคะ ก็ราวๆ ปลายเดือนหน้าค่ะ เตรียมหยอดกระปุกกันหรือยังน้าาาา

รับรองว่าวางแผงหรือทราบความคืบหน้าเมื่อไหร่จะรีบแจ้งเลยค่ะ

ส่วนเล่ม3(บทที่61-บทที่90) แพนด้าวางโครงเรื่องหลักเรียบร้อยแล้ว กำลังจะวางโครงเรื่องย่อยอยู่ค่ะ ฉะนั้นยังไม่มีต้นฉบับสักอักษรเดียวเลย ฮือๆ ยังไม่ได้เริ่มบทที่61 สักหนึ่งตัวววว

และงานรูปเล่ม1 (บทนำ-บทที่30)ก็มาแล้วนะคะ สามารถหาซื้อได้บนแผงร้านหนังสือ เว็บสนพ.สถาพร เว็บขายหนังสือ หรือกระทั่งร้านค้าบนแอพพลิเคชั่นต่างๆ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

คุยกับแพนด้า:(9/12/17)

ขอบคุณทุกเสียงที่ส่งให้แพนด้ามากค่ะ ซาบซึ้งน้ำตาไหลเลย ไม่เคยได้รับคอมเม้นต์ตอนแรกเยอะขนาดนี้มาก่อน ฮึดดดด...แพนด้าจะพยายามปั่นต่อให้ไวๆ นะคะ แต่อัพสปีดได้ช้ามาก เลยขอแบ่งๆ ตอนลงหน่อย เจอคำผิดก็ทักเลยน้า บางทีก็หลุดตาแพนด้าไป ช่วงต้นๆ อาจจะเขียนอ่านลื่น แต่ถ้าหลังๆ งานเปลี่ยน ก็อภัยให้แพนด้าด้วยนะคะ รีบเผาสุดฤทธิ์ อิอิ ป่านนี้ยังเขียนได้ไม่ถึงครึ่งทางเยย แง้
คุณpetchs4: ยินดีค่า

คุณเสี่ยวเปา: อันนี้สะดุ้งตอนเห็น...เจ้าสองเปาแอบอวตารมาเชียร์คนเขียนให้รีบแต่งไวๆ หรือเปล่านะ 5555แต่ค่ะ คงจะไม่ใช่เนอะอิอิ

คุณAssma: ขอบคุณค่า รบกวนติดตามต่อกันนานๆ นะคะ

คุณอาทิตยา: ขอบคุณค่า ติดตามต่อกันนานๆ ด้วยนะคะ

คุณNavara Panid: ขอบคุณนะค้าา แพนด้าจะทำให้ดีที่สุดค่ะ แต่เขียนยากจังเยยย ฮืออออ ทำไมหลายๆ คนเขาเขียนคล่องจังเยยย(ต้องพิจารณาตัวเองซินะ)

คุณOlanla: มาๆ ค่ะ (จับมือแล้ว ห้ามทิ้งแพนด้านะคะอิอิ)

คุณNaruemol Senkaewsai: ขอบคุณค่า ถ้าเรื่องเริ่มดร้อปชวนนอนหลับ รีบสะกิดบอกแพนด้าเลยนะค้า

คุณจิรัชญา อนันต์ทิวากร: แพนด้ารีบมาแปะอีกนิดละค่า

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย yim07
เนื้อเรื่องน่าติดาม
เมื่อ 6 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย MintsriPHMU
ขอบคุณมากๆค่า
เมื่อ 6 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว