หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส-บทที่2: พระชายาจากนอกด่าน(แก้ไข2) 100%

โดย  จินตธารา/รายาเสน่ห์จันทร์/ศรรกรา/ดาฬ

หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

บทที่2: พระชายาจากนอกด่าน(แก้ไข2) 100%

(ต๋าน่าหลันซือซือ: วาสนาสาวงามอันใดกันเล่า เวรกรรมคนงามชัดๆ)

บทที่2:พระชายาจากนอกด่าน(แก้ไข2) 100%

เนินเขากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาซ่อนเร้นระหว่างหุบลึกมีอ้อมแขนเทือกเขาสูงทะมึนกางโอบป้อง สายลมโชยอ่อนพาเกสรจากทุ่งดอกไม้ป่ารวยริน อาชาตัวกำยำโลดแล่นนำกลุ่มชายฉกรรจ์บนหลังม้าฝึก พวกเขาทรงตัวเป็นอิสระจากบังเหียนและอานรองนั่ง ลำขาแข็งแกร่งแนบกระชับสีข้างสัตว์พาหนะ สองมือขยุ้มแผงคอที่สะบัดกระจายท้าสายลม สีหน้าทุกคนยิ้มแย้มผ่องใส เช่นเดียวกับผู้ย่ำเดินรอบกระโจมหนังสัตว์ ชาวเผ่านอกด่านไร้อารยะเช่นพวกเขา อาจเร่ร่อน ไม่มีดินแดนถือครองเป็นหลักแหล่ง แต่นี่คือวิถีชีวิตที่ภาคภูมิใจจากบรรพชน

เสียงหัวเราะเริ่มจางหาย เมื่อต๋าโมเหยียนชานหยู ผู้สูญเสียภรรยากับบุตรชายล้มป่วยลง ไม่ช้าท่านก็สละร่างติดตามลูกเมีย ที่เป็นมารดากับน้องชายของนางไป ทอดทิ้งเด็กสาวซึ่งฉายแววงามเลิศ ดุจดั่งเทพธิดาจากแดนสรวงไว้เบื้องหลัง อำนาจปกครองเผ่าจึงตกทอดแก่ต๋าปาหนาน ผู้เป็นอา

ถึงปักษ์ไป๋ลู่(7 ถึง 9 เดือนกันยายน)ที่กักตุนเสบียงรับเหมันต์ฤดู ฝีเท้าอาชาศึกก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประหนึ่งรัวกลองชัย พวกมันเหยียบทลายทุ่งหญ้าสงบสุขจนวอดวาย เพลิงสงครามคราวนี้กลับลุกลามสวนทาง เนื่องจากต้นกำเนิดคือหลังแนวกำแพงของชาวฮั่น นักรบฉกรรจ์หลุดร่วงจากหลังสัตว์คู่ชีวิตรายแล้วรายเล่า หยาดโลหิตสาดทารากไม้ใบหญ้าให้แดงฉานดั่งทุ่งหงเหมยกุ้ย(ดอกกุหลาบแดง) ราวกับยังหาได้ฉูดฉาดเพียงพอ ผืนดินจึงถูกบดขยี้ซ้ำภายใต้การยาตราทัพที่เกรียงไกรของแคว้นจิ้น

เพื่อปกปักเชื้อสายชาวเผ่า ต๋าปาหนานชานหยูส่งนางเป็นหนึ่งในบรรณาการล้ำค่า และเขาละทิ้งศักดิ์ศรีเดินทางมาขอสวามิภักดิ์ต่อจักรพรรดิจิ้นด้วยตัวเอง หน้าที่ที่มาพร้อมชาติกำเนิด บังคับสาวน้อยน้อมรับชะตากรรม ถ้าการพลีรูปโฉมแลกเปลี่ยนชีวิตชาวเผ่าได้ นางจะยอมสละบ้านเกิด ก้าวเข้าสู่วังหลวงโอ่อ่าอันเพียบพร้อมหญิงงามนับพันชีวิต

แรกพานพบบุรุษผู้ทรงอำนาจแห่งจงหยวน นางยอบกายถวายความเคารพตามราชประเพณี ก่อนได้รับอนุญาตให้ลุกขึ้น นางกำนัลหลวงผู้อบรมย้ำนักหนา ห้ามจ้องพระพักตร์หวงช่าง(ฮ่องเต้)และหวงโฮ่ว(ฮองเฮา) แต่ความอยากรู้อยากเห็นพาให้อดไม่ได้ เด็กสาวจึงเผลอชำเลืองบัลลังก์มังกรทองอร่าม

พระอัจฉริยภาพด้านการศึกและปกครองของเจ้าแคว้น ลือลั่นไปทั่วแดนนอกด่าน เอกบุรุษแห่งจิ้นที่เพียงได้ยินพระสมัญญานาม ทุกผู้ก็หวาดผวายำเกรง กลับกลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม หาใช่บุรุษสูงวัยดังคาดคิดไม่ พระองค์ประทับสง่าผ่าเผยเคียงข้างนางพญาหงส์แดงแห่งวังหลัง ที่กรงทองคำเลอค่านี้ พวกเขาล้วนเฉิดโฉมดุร้ายเหมาะสมกัน

นางเงยหน้าตามกระแสรับสั่ง สุรเสียงพระองค์เปี่ยมอำนาจดังครองแคว้นเป็นปึกแผ่น สองสายตาสบประสาน หัวใจในอกเต้นถี่ระรัว ห่างไกลกันเพียงนี้ สายพระเนตรยังคมกริบ ละม้ายพญามังกรบนฉลองพระองค์สีเหลืองสด

เสียงขันทีประกาศราชโองการโอรสสวรรค์ดังผ่านหู ใจความนั้น สตรีต่างเผ่าเข้าใจเพียงครึ่ง แม้มารดามีเชื้อสายฮั่นผสม สืบเนื่องจากราชวงศ์ก่อนๆ ชาวจงหยวนนิยมส่งองค์หญิงชั้นล่าง มาอภิเษกกับผู้ดำรงตำแหน่งชานหยู แลกเปลี่ยนสันติภาพ ท่านอยู่สอนภาษากับมารยาทให้ไม่นาน ก็ชิงลาจาก บิดาเฝ้าทุกข์ตรมต่อการสูญเสียภริยาและบุตรชายที่คาดหวัง กระทั่งลืมคำนึงถึงบุตรสาวคนเดียวที่มี กาฝากไฉนเลยจะคงสถานะเก่า ท่านอายอมเลี้ยงดูนาง ถือว่ามีพระคุณแล้ว

จากบุตรสาวอดีตหัวหน้าเผ่า ในฐานะบรรณาการสวามิภักดิ์ นางได้รับพระเมตตาแต่งตั้งเป็นพระสนมชั้นเหม่ยเหริน มีตำหนักเล็กๆ เงียบสงบเป็นส่วนตัว แต่ป้ายชื่อไม่อาจปรากฏบนถาดร่วมนางในคนอื่น จนกว่ารับการอบรมครบถ้วนเสียก่อน เด็กสาวพลัดถิ่นจึงมีเวลาปรับตัว พร้อมถวายการปรนนิบัติ

เมื่อป้ายโฉมงามครองตำหนักเล็กๆ บนถาดได้รับเลือกครั้งแรก จักรพรรดิก็เสด็จมาเยือนในยามซวี(19.00-21.00)หลังส่งขบวนขันทีมาประกาศเตือนให้นางเตรียมตัว เหม่ยเหรินจากนอกด่านผู้พิลาสล้ำจึงถูกขัดสีฉวีวรรณ พาให้ผู้พบพานต่างทอดถอนใจ เห็นทีนางสืบเชื้อสายหวังเฉียง(หวังเจาจวินฉายาปักษีตกนภา)ที่ฮั่นหยวนตี้ส่งตัวให้หูฮันเซีย และพิทักษ์สันติสุขตลอดชายแดนนับหกสิบปี

บุรุษรูปงามกับโฉมสะคราญประคองกันเข้าห้องหับมิดชิด เป็นดั่งภาพวาดชวนผู้คนเคลิบเคลิ้ม ยามลับสายตาข้ารับใช้ในตำหนักและกงกงส่วนพระองค์ เจ้าแคว้นจิ้นพานางไปทอดกายเคียงกันบนตั่งนอน พระวรกายหวงช่างล้ำค่าและต้องห้าม ทว่าทรงไม่ถือโทษ ที่ระหว่างร่วมอภิรมย์ นางอาจหาญล่วงเกินเสียหลายริ้ว

ด้วยรสเสน่หาหวานซ่านจรุงใจ ล่อหลอกดรุณีน้อยหลงใหลราวกับแมลงภู่มัวเมาโถมธุรส จากเด็กสาวไร้เดียงสาก็ตื่นมาเป็นหญิงงามร่านราคะ ยิ่งเป็นที่โปรดปราน นางยิ่งตกเป็นเป้าริษยาชิงชัง ทุกครั้งที่โดนพระชายาตำแหน่งสูงกว่าหาเรื่องกลั่นแกล้ง จักรพรรดิจะประทานขบวนข้าวของปลอบขวัญ มูลค่าขึ้นอยู่กับความร้ายแรงบนเรือนร่างเลอโฉม จนพระมารดาแห่งแผ่นดิน ผู้สวมมงกุฎหงสายังหยุดไตร่ตรอง ก่อนกระทบกระเทียบนางสักประโยค

เพียงพริบตาหนึ่ง จากเหม่ยเหรินไต่ทะยานสู่เสียนเฟย นางได้รับพระราชทานนาม ที่โอรสสวรรค์ทรงตั้งให้ว่า‘ไป๋เฟิน’เป็นความหมายที่สอดคล้องกับชื่อชาวเผ่า ดอกไม้งามย่อมหอมบริสุทธิ์ จึงเป็นที่ตราตรึงพระหฤทัยชายผู้ยิ่งใหญ่ แต่เหตุไฉนเลย เด็กน้อยเช่นนางจะล่วงรู้นัยแอบแฝง!

วังหลวงเป็นอุทยานดอกไม้ ที่ไม่อาจปล่อยใจเพลิดเพลิน ทุกซอกมุมร่ำพิษมาดร้ายถึงฆาต แม้ตั้งมั่นระมัดระวัง และหมั่นฝนลับไหวพริบ ทั้งยังพยายามเพิ่มพูนความโปรดปราน เพื่อรักษาตัวให้พ้นภัยที่มุ่งมั่นหาทางเล่นงาน นางก็ยังมิวายผิดพลั้ง

ต่อหน้าการไต่สวนคดีปลิดชีพพระสนมขั้นจิ่วผิน(เก้าพระสนมเอก)ที่กำลังตั้งครรภ์มังกร เขาเข้าร่วมด้วยสีพระพักตร์เฉยชา ช่างไร้ใจไร้อาลัย นางจึงทราบความจริง ทั้งหมดนี้เป็นเวทีมหรสพ ที่ทุกคนเตรียมบทร้องรำ จังหวะจะโคน ล้วนปราศจากจุดบกพร่อง

เป็นนางที่วิ่งทะเล่อทะล่าเอง เป็นนางที่หลงยินดีคว้ารูปควัน แล้วหลอกใจว่าเป็นทองคำถ่วงน้ำพระทัยสามี แต่คราวควันในอุ้งมือสูญสลาย ค่อยประหนึ่งบรรลุพระธรรมเทศนา และถูกส่งตัวไปจองจำที่ตำหนักท้ายวังพร้อมนางกำนัลคนสนิทตลอดชีพ

ลำพังตกทุกข์ได้ยาก คงไม่เป็นที่พึงพระทัย เทพชะตาจึงบันดาลให้หอบอุ้มเชื้อสายมังกรมาสู่สถานที่แห่งนี้ด้วยกัน ตำหนักเย็นย่อมเยือกเย็นสมชื่อ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ยา เครื่องใช้สอยล้วนขาดแคลน ถ้าร่างกายที่หมดค่าสำคัญนี้ มิได้เติบใหญ่จากท้องทุ่งทรหด มีหรือนางจะแบกครรภ์ครบกำหนดคลอดไหว

ชีวิตตามมีตามเกิดหลังสิ้นวาสนา ลำบากยิ่งกว่าออกเร่ร่อนเลี้ยงสัตว์นอกกำแพงหมื่นลี้ อย่างน้อยข้างนอกนั่น นางยังมีอิสระจะโบยบินใช่หรือไม่!

ทุกค่ำคืนยามสิ้นแสงตะวันส่อง นางมักแว่วเสียงกรีดร้องของสตรีอื่นที่โดนกักขัง ทำให้ฉุดรั้งกำลังใจถดถอย สักวันหนึ่งตนเองคงกลายเป็นหนึ่งในนั้น ยิ่งกลุ้มกังวล ความโศกเศร้ายิ่งบังเกิด

นางโหยหาทุ่งหญ้า คิดถึงการเปลือยเท้าไล่ตามฝูงม้าป่า ทั้งยังปรารถนาแหงนหน้ามอง เงาปีกพญาอินทรีร่อนเวหา การหวนคะนึงหาบ้านเกิด รังแต่จะพาให้ยากสงบใจ แม้แต่ห้วงฝันที่นอนทุรนทุราย กลับพบเขาออกคำสั่งขันทีและนางใน ให้พันธนาการจิตวิญญาณของนางไว้ตรงนี้

ถ้าไม่ต้องการลงเอยเช่นเจียชิวเยวี่ยน(พระสนมเอกผู้งดงามวิจิตร สกุลเจีย ลำดับที่หกในเก้าพระสนมเอก)แม้ตายทั้งกลม มิวายถูกใช้เป็นโคลนสาดใส่ผู้อื่น นางก็ต้องอาศัยในที่แห่งนี้เงียบเชียบ อำพรางครรภ์มังกรให้ดี เมื่อหวังหวงโฮ่วและมู่กุ้ยเฟย(พระชายาผู้สูงศักดิ์ล้ำค่า สกุลมู่ ลำดับที่หนึ่งในสี่พระชายา)ช่างทรงคุณธรรมปานฉะนี้!

แต่ผู้ที่ประเสริฐกว่าพวกนาง กลับเป็นพระสวามีผู้ยืนยงหมื่นปี หมื่นๆ ปี...

เฉียงหลงหวงตี้แห่งแคว้นจิ้น!

เกิดมาใต้ฟ้ากว้างใหญ่ถึงมีรูปโฉมเป็นทรัพย์ล้ำหน้าทุกผู้ งามนัก...งามจนปลาจม นกร่วง จันทร์หลบหรือดอกไม้อาย(ฉายาสี่สุดยอดสาวงามของจีน)พวกนางล้วนแต่อาภัพ!

ความทรงจำกับอารมณ์ขมขื่นที่ผุดทะลัก พาน้ำตาร้อนๆ คลอรื้น รักหรือ...แค้นหรือ...จำแนกจากกันยากเย็น แท้จริงเจ้าของกายเนื้อประสพเส้นทางชีวิต สาหัสกว่ายัยอ้วนดำอย่างเธอ สตรีที่ปราศจากพลังกำหนดทิศทางความปรารถนาส่วนตน เสี้ยวฝันหรือจะสำคัญกว่าหน้าที่ในสังคมเชิดชูบุรุษ

หญิงสาวลดสายตามองศีรษะน้อยๆ ที่ซุกทรวงอก พอหยุดร้องไห้อาละวาด ใบหน้าพวกเขาเหมือนกันราวกับส่องกระจก จังหวะเคลื่อนไหวแขนขาอ่อนนุ่มพร้อมเพรียง ชวนเอ็นดูจนใจอ่อนเหลว ควรหรือที่เด็กๆ จะประสบเคราะห์กำพร้า เช่นเดียวกับเธอและพระชายาผู้งดงาม

ประหนึ่งเวลาที่ดำเนินอยู่ค่อยๆ ชะงักหยุด เด็กสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ก็แข็งค้างในท่าชะโงกดูนายสาวกับพระโอรสยามดื่มน้ำนม ทารกอีกคนกำลังลืมตาแป๋วจ้องคู่แฝดของเขา ด้วยลางสังหรณ์ละม้ายเสียงสะกิดเรียก ผกาจึงเงยหน้ามองทางปลายเท้า

ที่นั่นปรากฏร่างเลือนรางของโฉมสะคราญ เจ้าของเรื่องราวรันทดหนึ่งชาติ ที่ร่วมรับรู้ไปสักครู่ ข้างกายนางผู้สวมชุดชาวเผ่าสีขาว คือร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมยาว เขาเปล่งรัศมีผ่องกระจ่าง แตกต่างจากดวงวิญญาณอื่น

ผกาเพิ่งตระหนัก ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาในร่างพระชายานอกด่าน บรรดาผู้คนที่เห็นรายล้อมหนาแน่น ล้วนเป็นวิญญาณ สถานการณ์คล้ายกันนี้ ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่นั่นเธออยู่ในร่างตัวเอง เป็นร่างคนอื่นที่ไหนกัน!

หญิงสาวหวาดผวาในใจ พวกเขากำลังมาทวงร่างใช่หรือเปล่า...สุดท้ายเธอถูกรถชนตายจริงๆ แล้วใช่ไหม!

‘ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้ต้องการทำร้ายเจ้า ข้าเพียงต้องการต่อวาสนาแก่เอ๋อจื่อ(ลูกชาย)ทั้งสอง แม้วิญญาณจะดับสลายแลกเปลี่ยน...’

อดีตหญิงงามเป็นหนึ่งในวังหลวง แย้มยิ้มอ่อนหวาน ทว่าทำเธอขนหัวลุกชัน

‘เจ้าคงรู้ช่วงชีวิตที่ผ่านมาของข้า แต่ไม่รู้เหตุผลที่เจ้าอยู่ในร่างข้า โดยข้าหลุดลอยเป็นวิญญาณเร่ร่อน นั่นเพราะเจ้ากับข้า สองเราต่างเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ทว่าดำรงต่างภพต่างมิติ สถานที่นี้หาใช่โลกอดีตที่เรียกว่าประวัติศาสตร์ของเจ้า เช่นเดียวกับสถานที่ที่เจ้าจากมา หาใช่อนาคตของโลกใบนี้ มันอาจยากแก่การเข้าใจ แต่พรสวรรค์เปิดมุมมองพิสดารแก่เจ้าแล้ว ข้าพูดถูกหรือไม่’

หญิงสาวอ้ำอึ้ง ไม่กล้าปฏิเสธหรือยอมรับ เธอพอรู้มีอีกหลายอย่างที่สัมผัสพิเศษซ่อนเร้น วิทยาศาสตร์ก็มีทฤษฎีมิติทับซ้อน มันใช่ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ให้เผชิญหน้าความจริงที่ละจากโลกใบเก่ามาสู่โลกใบใหม่ หรือเป็นมิติคู่ขนาน เป็นภพพิศวงบนแกนมิติที่สี่ หรือจะเรียกอะไรก็แล้วแต่ได้ไงละ!

มันไม่ใช่แค่หมอวินิจฉัยว่าเป็นหวัด รับยามากิน แล้วตื่นมา เธอก็หายสักหน่อย!

‘อาจเป็นบารมีแข็งกล้าของเอ๋อจื่อชักนำเจ้าจากที่นั่น ข้าคงเป็นเหนียง(แม่)ที่ไร้บุญญาธิการหนุนนำพวกเขา เจ้ารู้แล้วว่าข้าโดนลงทัณฑ์เช่นไร อ่อนแอและไร้วาสนาดังนี้ จะเก็บซ่อนพวกเขาจากหูตาคนนานเท่าใด หากโดนล่วงรู้ จะไม่มีผู้ใดรอดชีวิตจากสถานที่นี้ กระทั่งโอรสมังกรทั้งสองพระองค์ แต่เจ้าทำได้!ข้ารู้...เจ้าช่วยเหลือพวกเขาได้!’

ผกาทำหน้าอึดอัด เมื่อพระชายาจ้องเขม็งอย่างคาดหวัง

‘พรสวรรค์ของเจ้า จะกลับดำเป็นขาว กลับขาวเป็นดำ อย่างที่ข้าไม่อาจกระทำ เชื้อสายมังกรคู่นี้ หากมีเจ้าเกื้อหนุน ย่อมสามารถเติบโตเป็นใหญ่เหนือผู้คน ดังสวรรค์ลิขิต...’

สายตาหญิงงามเบนหาบุตรชายฝาแฝด ผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข เธออาจไม่ซาบซึ้งความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูก แต่คลื่นอารมณ์ของพระชายากำลังครอบงำให้ถ่วงหนักกลางอก ลำคอตีบตันคล้ายโดนบีบอัด ผกากลั้นน้ำตา ด้วยแพ้ทางกระแสอาลัยรักที่แผ่ซ่านอาบคลุมใจ

‘เอ๋อจื่อเอ๋ย...บุญและวาสนาเหนียงนี้ มีติดตัวน้อยนัก ไม่อาจอุ้มชูเจ้าให้ยิ่งใหญ่เหนือใครเขา แต่เหนียงเสียสละทุกสิ่งที่มีได้เพื่อพวกเจ้า เหนียงจะไปเวียนว่ายตายเกิดในภพผู้มีพระคุณ นางจะได้เวียนว่ายตายเกิดในภพของเหนียง นับจากนี้ พวกเจ้าสองคนจงดูแลกันและกันให้ดี’

หลังสั่งเสียบุตรน้อยที่ยังไม่ค่อยรู้ความ พระชายาก็เคลื่อนสายตามาหากายเนื้อ แต่วิญญาณภายในเป็นสตรีจากโลกต่างใบ

‘ข้าต๋าน่าหลันซือซือแห่งหรวนตี้ ต้องรบกวนเจ้า ขอฝากฝังเอ๋อจื่อทั้งสองให้อุ้มชูได้หรือไม่ บุญคุณนี้ข้าจะชดใช้ให้ภายหลัง’

ผกาบอกไม่ถูก ว่าทำไมถึงพร้อมใจรับภาระเอาง่ายๆ ทั้งยังต้องการช่วยเหลือพระชายาผู้นี้ให้สมหวัง คลับคล้ายหัวใจเชื่อถือคำกล่าวโดยไร้ข้อกังขา บางทีเธอคงพ่ายแพ้พลังมุ่งมั่นแรงกล้า ของสาวสวยที่ทุกข์ตรมจนอกไหม้ขมเข้าแล้ว

‘ข้าเหลือเวลาไม่มาก โปรดรับปากให้จากไปอย่างไร้ห่วงด้วยเถิด ลำพังที่ท่านผู้นี้ยอมให้ข้าได้เจรจากับเจ้า ถือว่าท่านเมตตามากแล้ว’

หญิงสาวมองร่างสีขาวเจิดจ้า ที่ยืนเคียงข้างวิญญาณพระชายา ก่อนผงกศีรษะรับ

“ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ อย่างไรฉันก็ไม่มีอะไรผูกพันกับโลกโน้น ที่นี่หรือที่นั่น ฉันคิดว่ามันคงไม่แตกต่างหรอกมั้ง...”

หางเสียงผกาสั่นไหว บ่งบอกว่าสลัดความลังเลไม่พ้น แต่มันชัดเจนและหนักแน่น พอให้น่าหลันซือซือหมุนกายไปค้อมตัวแก่ร่างเงาขาวจ้า แล้วบอกอีกฝ่ายอย่างนบนอบ

‘เซี่ยปี้อันต้าเหริน(ใต้เท้ายมทูตขาว)เจ้าคะ เสี่ยวเหริน(ข้าน้อย)พร้อมแล้วเจ้าค่ะ’

แต่ก่อนเขาจะพานางไปยังต่างโลก วิญญาณสาวงามก็เข้ามามองหน้าบุตรชายทั้งคู่ให้ชัด จากนั้นค่อยร่ำลากับนางกำนัลคนสนิท

‘หากรู้ความจริงแล้ว อย่าถือโทษโกรธเสี่ยวซือ ว่าทอดทิ้งเลยนะอารัน วาสนาเรามีร่วมกันเพียงเท่านี้ เจ้าเสียใจ ข้าก็เสียใจ...’

หญิงสาวเผยอปากค้าง พลางหยีตาหลบ เมื่อสองร่างพร้อมกับกลุ่มผีเลือนหายไปในวงแสงส่องวาบ พอลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้ง ห้วงเวลาที่หยุดนิ่งชั่วขณะ ก็กลับมาเคลื่อนไหว สัมผัสจากทารกน้อยที่ดื่มนมหวนคืน ควบคู่เสียงไถ่ถามอาการของเด็กสาว

ผกาเงียบงัน เนื่องจากบรรดาร่างต่างภพที่ทยอยปรากฏใหม่ เป็นผีกลุ่มที่เธอระลึกความจำได้ว่า เห็นตอนตื่นมาในร่างของพระชายา แล้วใบหน้าแต่ละตน ก็บ่งบอกเค้าพายุวุ่นวาย ที่ใกล้พัดถล่มชีวิตนับจากนี้ นอกจากเร่งฟื้นฟูร่างกาย และปรับตัวเข้ากับโลก เธอต้องเตรียมรับประดาแขกที่ไม่มีใครมองเห็นด้วยซินะ!

อาชีพสื่อสารเคยง่ายเสียที่ไหน!

คุยกับแพนด้า:(19/6/19)

ย้อนกลับมาลงใหม่รอบที่สาม และน่าจะเป็นรอบสุดท้าย ใช้ต้นฉบับล่าสุดของแพนด้าลงนะคะ ถ้าอนาคตแพนด้าไม่ไปรีไรท์แก้ต้นฉบับใหม่อีกครั้ง ซึ่งอาจจะพลาดส่วนแก้ไขที่ทางบก.เกลาสำนวนในเล่มสนพ.ไปบ้าง

เรื่องหลงฮวา ดอกไม้มังกร เล่ม2(บทที่31-บทที่60 มีตอนพิเศษ1ตอน+ผังตัวละคร) จะวางแผงเมื่อไหร่ ยังไม่ได้วันแน่นอน แต่ทางบก.บอกคร่าวๆ ว่าจะเป็นช่วงปลายเดือนกรกฎาคมนี้นะคะ ก็ราวๆ ปลายเดือนหน้าค่ะ เตรียมหยอดกระปุกกันหรือยังน้าาาา

รับรองว่าวางแผงหรือทราบความคืบหน้าเมื่อไหร่จะรีบแจ้งเลยค่ะ

ส่วนเล่ม3(บทที่61-บทที่90) แพนด้าวางโครงเรื่องหลักเรียบร้อยแล้ว กำลังจะวางโครงเรื่องย่อยอยู่ค่ะ ฉะนั้นยังไม่มีต้นฉบับสักอักษรเดียวเลย ฮือๆ ยังไม่ได้เริ่มบทที่61 สักหนึ่งตัวววว

และงานรูปเล่ม1 (บทนำ-บทที่30)ก็มาแล้วนะคะ สามารถหาซื้อได้บนแผงร้านหนังสือ เว็บสนพ.สถาพร เว็บขายหนังสือ หรือกระทั่งร้านค้าบนแอพพลิเคชั่นต่างๆ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

คุยกับแพนด้า:(19/6/19)

ย้อนกลับมาลงใหม่รอบที่สาม และน่าจะเป็นรอบสุดท้าย ใช้ต้นฉบับล่าสุดของแพนด้าลงนะคะ ถ้าอนาคตแพนด้าไม่ไปรีไรท์แก้ต้นฉบับใหม่อีกครั้ง ซึ่งอาจจะพลาดส่วนแก้ไขที่ทางบก.เกลาสำนวนในเล่มสนพ.ไปบ้าง

เรื่องหลงฮวา ดอกไม้มังกร เล่ม2(บทที่31-บทที่60 มีตอนพิเศษ1ตอน+ผังตัวละคร) จะวางแผงเมื่อไหร่ ยังไม่ได้วันแน่นอน แต่ทางบก.บอกคร่าวๆ ว่าจะเป็นช่วงปลายเดือนกรกฎาคมนี้นะคะ ก็ราวๆ ปลายเดือนหน้าค่ะ เตรียมหยอดกระปุกกันหรือยังน้าาาา

รับรองว่าวางแผงหรือทราบความคืบหน้าเมื่อไหร่จะรีบแจ้งเลยค่ะ

ส่วนเล่ม3(บทที่61-บทที่90) แพนด้าวางโครงเรื่องหลักเรียบร้อยแล้ว กำลังจะวางโครงเรื่องย่อยอยู่ค่ะ ฉะนั้นยังไม่มีต้นฉบับสักอักษรเดียวเลย ฮือๆ ยังไม่ได้เริ่มบทที่61 สักหนึ่งตัวววว

และงานรูปเล่ม1 (บทนำ-บทที่30)ก็มาแล้วนะคะ สามารถหาซื้อได้บนแผงร้านหนังสือ เว็บสนพ.สถาพร เว็บขายหนังสือ หรือกระทั่งร้านค้าบนแอพพลิเคชั่นต่างๆ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

คุยกับแพนด้า:(10/12/17)

วันหยุดนี้ก็มาอัพกันอีกนิดเนอะคะ พอจะจบบทเลย พรุ่งนี้ก็วันหยุด เจอกันอีกหนึ่งตอนอิอิ นัดกันแล้วอย่าลืมแวะมาทักแพนด้ากันนะคะ แพนด้าต้องขอตัวไปปั่นมือก่อนละคะ คืนนี้ไม่รู้จะนอนกันกี่โมงกี่ยาม เมื่อวานน็อกไปแล้ว ตื่นก็สายอีก 5555

คุณMissben Siwa: ยินดีนะคะที่ชอบ จะพยายามไวๆ ฮืออ

คุณSeptember PC: ดีใจที่จะตามกันต่อนะคะ

คุณWaritsana krainara: แพนด้ายินดีมากเลยค่ะ รอไม่กลัวกลัวไม่รอ 5555

คุณPc985: ต้องตามกันต่อด้วยนะคะ อย่าหลอกให้แพนด้าดีใจเก้อ อิอิ

คุณAle 36434: มาเสิร์ฟพรุ่งนี้อีกตอนนะคะ อย่าลืมแวะมาน้า

คุณAn cm.: สนุกแล้วตามกันต่อด้วยน้า

คุณVoravee Thumchai: ยินดีให้ติดตามเลยค่ะ ยิ่งกว่าเต็มใจ 5555

คุณPjp: แพนด้าก็ขอบคุณเช่นกันนะคะ

คุณShip555: แฮ่...อันว่าโฆษณาเชื่อได้ครึ่งนึงนะคะ ฮาาา

คุณmuy: สนใจนะคะสนใจ ทำตาปิ๊งๆ ฝากเนื้อฝากตัวสุดฤทธิ์

คุณRatchanee: มาค่ะมา แพนด้าปูทางต้อนรับเลย

คุณPiyawan Janwang: เย้...ดีใจค่ะ แพนด้ามาส่งตอนใหม่ร้อนๆ เลยนะค้า

คุณYing Vantanee: แพนด้าก็อยากรัวเหมือนกัน แต่มือไม้มันไม่ไปด้วยเลย แง้ ทำไงดีคะเนี่ย

คุณดวงใจ: สนุกแล้วหายสนุกเมื่อไหร่ บอกแพนด้าด้วยนะค้า จะได้ปรับปรุงเรื่อง

ปล.แพนด้าพิมพ์ชื่อใครผิดยกโทษให้ด้วยนะคะ รีบพิมพ์มากเลย อาจจะมีตกๆ หล่นๆ ขอบคุณทุกท่านมากจริงๆ ค่ะ ทั้งที่ส่งเสียงทักแพนด้าและอ่านเงียบๆ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Anpu
โอ้มายมัมมมมม
เมื่อ 4 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Walai Malee Saelee Chaisongkram
ติดงอมแงมเลย
เมื่อ 5 เดือน 4 วันที่แล้ว

รีวิว