หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส-บทที่3: ซ้ายก็ผี ขวาก็ผี(แก้ไข2) 100%

โดย  จินตธารา/รายาเสน่ห์จันทร์/ศรรกรา/ดาฬ

หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

บทที่3: ซ้ายก็ผี ขวาก็ผี(แก้ไข2) 100%

(ต๋าน่าหลันซือซือ: แล้วงานก็เข้าจนได้ซินะ...)

บทที่3:ซ้ายก็ผี ขวาก็ผี(แก้ไข2) 100%

จากความทรงจำน่าหลันซือซือที่อาศัยอยู่ในโลกใบนี้ไม่เพียงรับรู้สาเหตุพระชายาชาวนอกด่านที่ตกทุกข์ เพราะเกมการเมืองหลังบ้านจักรพรรดิ ผกายังอาศัยแยกแยะฐานะบรรดาผี ที่พุ่งความสนใจหาทารกฝาแฝดได้ ที่แท้แต่งกายแนวนี้ คือเหล่าขันที...กงกง นางกำนัลสูงวัย...กูกู และนางกำนัลน้อย...กงปี้ของวังหลวง

คนอื่นเจอเรื่องเกินเชื่อ อาจทำใจยอมรับไม่ง่าย แต่ผกากลับเป็นตรงข้าม ยิ่งอยู่ในร่างนี้นานเท่าไหร่ ราวกับตัวตนผู้หญิงสองคนค่อยๆ ผสานด้วยกัน อารมณ์ที่น่าหลันซือซือชอบปลดปล่อยสุดโต่ง ก็ถูกเหตุผลเธอถ่วงรั้งไว้เหลือครึ่งหนึ่ง หมายความว่านับจากนี้ ผกา รื่นรจนา...จะไม่มีตัวตนอีกแล้ว

มีแค่ต๋าน่าหลันซือซือ ที่สมองบรรจุเรื่องราวต่างมิติ!

ชีรันดูแลนายสาวกับพระโอรสฝาแฝดเสร็จแล้ว นางจึงทำความสะอาดบริเวณที่ใช้ทำคลอด เด็กสาวชาวนอกด่านผู้นี้ เดินสวนทะลุวิญญาณกลุ่มนั้นหลายหน พวกเขาไม่มีสะดุ้งสะเทือน คล้ายคุ้นเคยวิถีไร้ตัวตนในสายตาคนเป็น

น่าหลันซือซือไม่อยากมองผี ให้ผีสะกิดใจถึงพรสวรรค์พิเศษ เพราะยังไม่พร้อมทั้งสภาพร่างกายและจิตใจ นางจึงเหลือบดูกลุ่มวิญญาณเป็นครั้งคราว ส่วนบรรดาผีก็จดจ้องทารกแฝดอย่างอดทนที่เดิม

พอชีรันปูผ้าหน้าเตียงเจ้านายแล้ว เด็กสาวก็ล้มตัวลงนอนพัก ส่วนสองทารกสายเลือดมังกร พวกเขาหลับปุ๋ยร่วมเตียงกับมารดา ตอนแรกคนหนึ่งอยู่ในเปลไกวที่เตรียมก่อนกำหนดคลอดสี่เดือน ไม่คาดครรภ์นี้จะให้กำเนิดฝาแฝด อีกคนหนึ่งเลยได้นอนในตะกร้าสานรองผ้าอุ่นแก้ขัด แต่ทารกสองคนไม่ยอมแยกจากกัน ร่วมใจร้องไห้โยเย จนชีรันต้องอุ้มคนหนึ่งจากเปลมานอนเบียดในตะกร้าซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า พวกเขาค่อยสงบเสงี่ยม

หลังดับไฟตะเกียง ทั้งห้องมืดสลัว ยกเว้นกลุ่มวิญญาณที่ส่งแสงเรืองรอบรูปเนรมิต แต่ด้วยจำนวนหลายตนจึงสว่างพอควร เด็กสาวรับใช้นอนหลับเงียบไปแล้ว เช่นเดียวกับสองแฝดแรกเกิด น่าหลันซือซืออยากหลับตามพวกเขาแทบแย่ แต่ต้องทนทรมานตาค้างแข็ง ด้วยมีผีหนึ่งฝูงจ้องเขม็ง ทำเอานางหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ยังดีมีม่านมุ้งบางๆ กางกั้นจากพวกเขา หญิงสาวถึงกล้าลืมตาในความมืดดูท่าที เนื่องจากไม่รู้เจตนาในการมา ว่าดีหรือร้ายต่อเด็กๆ ที่เพิ่งรับฝากจากมารดาตัวจริง

คนบนเตียงกับผีจ้องคุมเชิงผ่านม่านมุ้ง ไม่รู้กี่ยามล่วงผ่าน วิญญาณยังปักหลักแน่วแน่ที่เดิม จนหญิงสาวสับสน ทว่าเป็นรูปพลังงานย่อมได้เปรียบกว่า พวกเขาปราศจากกายเนื้อให้เมื่อยขบ เจ็บปวด หรือหลับตานอน น่าหลันซือซือจึงชักลืมตั้งป้อมเจตนาบรรดาผีแล้ว นางแค่หวังให้ห้องนี้ ไม่ใช่สถานที่สิงสู่โดยปกติของพวกเขา ก็เพียงพอ

สาวงามหลับตา จากนั้นความอ่อนเพลียผสมอ่อนแอ ก็พาสลบไสลยาวไป มารู้สึกตัวตื่นช่วงสายอีกวัน เพราะเสียงร้องไห้ของเด็กๆ น่าหลันซือซือไม่ทันขยับกาย หรือพลิกหน้าหาต้นเสียง ชีรันก็ร้องขออนุญาตพับม่านโปร่งขึ้น แล้วช่วยมารดามือใหม่ให้นมบุตรชาย

พอเด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขน ทำให้เผยเสี้ยวหนึ่งของโองการฟ้า นางถึงเข้าใจเหตุผลที่น่าหลันซือซือกล่าวให้ฟังเมื่อคืน วาสนาคู่ฝาแฝดสูงส่งนัก!

หญิงสาวเริ่มไม่มั่นใจ ว่าจะเป็นนาวาพาทั้งคู่ส่งฝั่งโดยปลอดภัยไหว วังหลังอัดแน่นด้วยคลื่นลมรุนแรง ทั้งยังมีเงี่ยงหินแหลมคม น่าหลันซือซือยกยิ้ม ยามแหย่นิ้วเขี่ยผิวอ่อนนุ่มแล้ว กำมือน้อยๆ ก็ปัดไล่โต้ตอบ ก่อนดวงตาสีน้ำตาลอ่อนใสตามเชื้อสายชาวเผ่า จะสะดุดเศษผ้าผูกรอบข้อมือทารกที่กำลังดื่มด่ำกับเต้านม นางจึงเอ่ยปากถามคนสนิท

“อารันผูกข้อมือนี้ เพื่ออะไรหรือ”

“ทูลเหนียงเหนียง หวังจื่อเป็นมังกรแฝด หม่อมฉันเกรงจดจำไม่ได้ว่า หวังจื่อองค์ไหนประสูติก่อน จึงผูกผ้าช่วยแยกแยะเพคะ”

“แล้วข้อมือนี้ เป็นต้าหวังจื่อหรือเสี่ยวหวังจื่อกันละ”

“ต้าหวังจื่อเพคะ”

นางหันมายิ้มชมเชยเด็กสาว สมกับที่น่าหลันซือซือไว้ใจให้ใกล้ชิดจริงๆ

“อารันรอบคอบมาก ข้านึกเวลาไร้เจ้าไม่ออกเลย จากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัว ลำบากอารันอีกแล้วนะ”

“อย่าทรงกล่าวเช่นนั้นเลยเพคะ เป็นบุญของหม่อมฉัน ที่ได้ติดตามเหนียงเหนียงมากกว่าเพคะ”

น่าหลันซือซือหยุดคิดชั่วครู่ ค่อยชวนสาวน้อย

“ตอนนี้ข้าไม่มีตำแหน่งแล้ว เรากลับมาเรียกกันเหมือนเดิมดีไหม อารัน”

“เอ่อ...เหนียงเหนียง...”

นายสาวส่ายหน้า ก่อนจะบีบบังคับด้วยสายตา จนอีกฝ่ายค่อยๆ อึกอัก เรียกฉายาเก่าของน่าหลันซือซือ

“เสี่ยวซือ...”

เพราะร่างนี้มีเชื้อสายชาวฮั่นผสมผสาน รูปร่างจึงอ้อนแอ้นกว่าหญิงชาวเผ่าแท้ๆ อย่างชีรัน แม้แก่วัยกว่าสาวใช้สามปี อย่างไรชีรันก็ตัวสูงเหมือนเป็นพี่สาวน่าหลันซือซือ

ชาติกำเนิดของสาวน้อยคนสนิท ไม่ได้ด้อยกว่ากันมากนัก ชีรันเป็นบุตรีคนเล็กของนักรบเลื่องชื่อประจำเผ่าหรวนตี้ นางสืบทอดวรยุทธ์ขั้นคุ้มครองคนได้จากบิดาและพี่ชาย ขณะที่น่าหลันซือซือทำเป็นแค่เล่นซนขี่ม้าล่าสัตว์ไปวันๆ เหตุผลที่อารันติดตามเสี่ยวซือนั้น สืบเนื่องเพราะต๋าโมเหยียนชานหยู บิดาของน่าหลันซือซือเคยร้องขอบิดาของชีรัน

ยามหัวหน้าเผ่าหรวนตี้คนเก่าสิ้นบุญ ทอดทิ้งบุตรสาวอยู่ลำพังกับครอบครัวท่านอา ความสะดวกสบายที่เคยได้รับ ก็อำลาพร้อมร่มเงาของบิดา แต่ชีรันยังติดตามพิทักษ์ดุจเดิม นางคอยเป็นสหายปลอบใจ เป็นองครักษ์ไล่ผู้หมายรังแก และยอมจากบ้านเกิดมากับน่าหลันซือซือ

ชาตินี้นางจะละทิ้ง หรือลงมือทำร้ายใคร ย่อมไม่รู้สึกผิด ถ้าผู้นั้นมิใช่ชีรัน!

หญิงสาวรับรู้ความผูกพันหยั่งรากลึก ผ่านการร่วมทุกข์สุขของสองนายบ่าวดี ชีรันเป็นคนหนึ่งที่น่าหลันซือซือห่วงอาลัยไม่แพ้บุตรชายทั้งสอง

พอทารกฝาแฝดอิ่มหนำ ก็ตาปรือจะนอนต่อท่าเดียว เลี้ยงง่ายกินง่ายเช่นนี้ ถือเป็นเด็กฉลาดรู้สถานการณ์ลำบากของมารดา ชีรันประคองนายสาวลุกขึ้นนั่ง ก่อนช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แล้วจับนอนห่มผ้ามิดชิด เพราะขาดแคลนข้าวของจากโทษกักบริเวณตลอดชีวิต นางจึงได้ลองอยู่ไฟหลังคลอดแบบอนาถา

อาหารที่ต้องกินล้วนเย็นชืดไร้รสชาติ ทว่าให้ประทังท้องและมีน้ำนมเลี้ยงบุตร น่าหลันซือซือจำทนกระเดือกสารอาหารบำรุงร่างกาย ท่ามกลางสายตารื้นคลอของชีรัน

เมื่อรู้สึกถึงการมองของเด็กสาว นางเพิ่งนึกออก จึงรามือจากถาดอาหารที่พร่องหายเกินกึ่งหนึ่ง แล้วยกชายผ้าซับมุมปาก

“ข้าอิ่มแล้ว อารันเก็บถาดไปเถิด”

วังเย็นหรือจะสมบูรณ์พูนสุขเหมือนอยู่พระตำหนักไป๋ฮวา คราวครั้งดำรงตำแหน่งไป๋เฟินเสียนเฟย พระชายาผู้พร้อมด้วยคุณธรรมและปัญญา มาคิดตอนนี้ สามีจิกกัดนิสัยนางเก่งกว่าสตรีแท้ๆ เสียอีก

“เหนียงเหนียง...”

ชีรันท้วงเพียงนั้น แล้วรีบเปลี่ยนคำเรียกขาน เมื่อได้รับสายตาจ้องตำหนิจากบนเตียง

“เอ้อ...เสี่ยวซือ ท่านเพิ่งให้กำเนิดหวังจื่อ กินให้มากกว่านี้เถิด อารันปันส่วนไว้แล้วไม่ต้องห่วง...”

เด็กดื้อผู้นี้ หลอกเจ้านายได้หน้าชื่นอกตรม!

หญิงสาวยกมือหยุดคำพูดอีกฝ่าย

“อารัน...นิสัยเจ้า ข้าก็รู้แจ้งเช่นเจ้า เรื่องแอบปันส่วน แม้แต่คิดเกรงว่ายังไม่กล้าคิด ข้าอิ่มแล้ว อารันก็กินให้อิ่ม จงรู้รักษาตัวเพื่อข้าสักหน่อย เกิดอารันเป็นอะไรไป เสี่ยวซือคนนี้จะทำเช่นไร”

สาวน้อยน้ำตาร่วงริน กล่าวเสียงเครือ

“เป็นอารันไร้ความสามารถ ท่านจึงทุกข์สาหัสเช่นนี้ หากอารัน...”

“อย่าเสียเวลาโทษตัวเองเลย เปล่าประโยชน์ มิสู้อยู่กับปัจจุบัน แล้วมุ่งไปข้างหน้าด้วยกันดีไหม”

น่าหลันซือซือชิงขัด ก่อนเปลี่ยนสายตาไปที่หน้าต่าง ร่องไม้แตกบิ่น เปิดให้เห็นสวนแห้งแล้ง ถ้าฟื้นฟูร่างกายนี้ได้แข็งแรง นางคงไม่มีเวลานอนว่างงานอีก

“จะ...เจ้าค่ะ”

เด็กสาวปาดเช็ดน้ำตา ก่อนยกถาดอาหารออกไป ชีรันเงียบหายพักหนึ่ง ค่อยกลับมาพร้อมถ้วยยาบำรุง นอกจากนั่งกินกับข้าวที่เหลือ นางคงเสียเวลาต้มสมุนไพรด้วย น่าหลันซือซือขมวดคิ้วโก่งโค้ง จมูกสัมผัสกลิ่นขมเขียวเข้าก็หน้าเบ้ แต่ยินยอมกลั้นใจดื่มจนหมด

“ยายังเหลืออีกเยอะไหม”

ชีรันชะงักด้วยสีหน้าอึดอัด ก่อนบอกเสียงเบาอย่างสิ้นหวัง

“เทียบนี้ คือเทียบสุดท้ายแล้วเจ้าค่ะ”

หญิงสาวบนเตียงถอนหายใจ แปลว่าสมบัติเก่าที่น่าหลันซือซือเก็บไว้ก็หมดด้วย ที่ผ่านมาสองนายบ่าวปลดของมีค่าติดตัวไปจำนำ มอบเป็นสินใต้โต๊ะยามเฝ้าประตูมือเติบไม่น้อย ชีรันจึงสามารถลอบเข้าออกเปิดเผยในบางโอกาส โชคดีอีกอย่างท้ายวังไม่เป็นจุดสนใจ ละแวกนี้คล้ายแดนเสนียดที่ทุกคนงดกรายใกล้ ฝ่ายส่งเสบียงยังมาบ้างไม่มาบ้าง ราวกับรอบเดือนวัยแรกสาว ข้าวของยิ่งแล้วใหญ่ มีแค่น้อยนิดกับน้อยมาก

น่าหลันซือซือทอดกายลงนอน อยากยกมือก่ายหน้าผาก อะไรๆ ก็ลำบากเป็นทวีคูณเวลาหมดเงิน ตรรกะนี้ทันสมัยทุกภพทุกโลก โอ๊ย!ไหนจะ...ร่างกายหลังคลอดที่ทำธุรกิจอะไร ก็เจ็บแสบ ทำไมนางไม่ได้มาสบายๆ เหมือนนางเอกนิยายที่เคยอ่านบ้าง!

ตอบ!สวรรค์ตอบ!

อยู่ไฟ ก็ต้องปิดประตูหน้าต่างมิดชิด นางจะหายใจไม่ออกตายอยู่แล้ว!

หรือเพราะคนไม่สวยมาเข้าร่างคนสวย จึงต้องจ่ายค่าทำศัลยกรรมทั้งตัวด้วยวิธีนี้!

สวรรค์...ลดราคาลงหน่อยได้ไหม!

ตกกลางคืนพวกผีๆ ก็มาอีกแต่เป็นกลุ่มใหม่ มีคุ้นหน้าแค่สองตน ยืนเจี๋ยมเจี้ยมอยู่หลังวิญญาณสาวแต่งตัวเฉิดฉาย น่าหลันซือซือนอนมองจากในมุ้งจนผล็อยหลับไป พวกเขาก็ไม่กระดุกกระดิก พอเหตุการณ์ย้ำซ้ำติดต่อกันสามคืน หญิงสาวเลยคร้านเฝ้าวิเคราะห์พฤติกรรมบรรดาผีในวังหลัง

วิญญาณกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าผลัดกันยืนมองมารดากับทารกแฝด คล้ายมาเที่ยวสวนสัตว์ และยืนส่องสัตว์สายพันธุ์แปลกใหม่ในกรงทุกค่ำคืน อยากเฝ้าก็เฝ้าไป...นางขอเข้าฝันก่อนดีกว่า!

คิดแล้ว น่าหลันซือซือก็หลับสบายใจ กระทั่งได้ยินเสียงเด็กร้องอ้อแอ้อยู่ข้างหู เมื่อฟังชัดเป็นเสียงหัวเราะเอิ้กอ้าก หญิงสาวก็สะดุ้งตื่น แล้วหันขวับหาทารกแฝดด้วยสัญชาตญาณห่วงระวังทันที เนื่องจากเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาไม่ได้เด็ดขาด นางจะไปคลอดมังกรแฝด มาชดใช้สวรรค์กับน่าหลันซือซือตัวจริงไหวที่ไหน!

ทว่าหาได้คาดคิด จะหันมาป๊ะใบหน้าขาวเรืองแสงของสตรีนางหนึ่ง ดวงตาน่าหลันซือซือขยายกว้างอย่างตกใจ เพราะเจอหน้าคนที่ไม่ใช่คนระยะประชิด ครึ่งท่อนบนของสาวสวยคนนี้ ทะลุผ่านม่านบางๆ เข้ามา อีกครึ่งท่อนล่างโผล่อยู่ข้างนอก เหตุผลที่ไม่ทันตั้งสติคิดนี่แหละ นางจึงหลุดอุทาน

“อ๊ะ!”

นิ้วสวมปลอกสวยงามที่ยื่นแหย่ทารกน้อยหยุดกึก นัยน์ตาผีสาวจ้องตอบคนเป็นอย่างเบิกกว้างเท่ากัน ทำให้น่าหลันซือซือเบนไปส่งยิ้มให้เด็กแฝด

“หะ...หัวเราะอะไรเหรอเอ๋อจื่อของเหนียง...”

ผีสาวแสนสวยย่นคิ้วโค้ง ก่อนจะเลื่อนตัวลอยเข้ามาใกล้ กระทั่งหน้าขาวใสแทบชนจมูกนาง น่าหลันซือซือก็ยังรั้นทำนิ่ง ทั้งที่รู้ว่าออกจะสายเกินไปแล้ว

“ว่าไงเอ๋อจื่อ มีอะไรเหรอ”

นางกลั้นใจ วาดมือทะลวงใบหน้านั้นไปแหย่นิ้วล้อทารก ผีสาวที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดยอมถอยห่าง ก่อนจะเอียงคอมองกิริยาของน่าหลันซือซือ แล้วแสยะยิ้มชวนขนหัวลุกมากเป็นพิเศษ รูปหน้าสวยงามแต่แรกเห็น เริ่มเปลี่ยนแปลง ถ้าขวัญไม่แข็งต่อเนื่องจากโลกใบก่อน มีหวังหวีดร้องเสียสติกับสภาพหนองไหลทะลัก หนอนอวบอ้วนยังผลุบโผล่มาทักทายคนแน่นอน

แต่ถึงอย่างนั้น หญิงสาวก็อดสยดสยองไม่ไหว

‘เจ้า...เห็นข้า...’

น้ำเสียงลากเย็นเจาะจงหมายหัว ทว่านางยังฝืนปิดหูปิดตา บอกแล้วว่าคนยังไม่พร้อมรับจ๊อบพิเศษไงละ!

“โอ๋ๆ แก้มนุ้มนุ่มน่าฟัดจังเลย...”

น่าหลันซือซือจิ้มนิ้วบนผิวอ่อน เพ่งสายตาไปที่เด็ก ละข้ามภาพที่นำจินตนาการไปถึงกลิ่นตุตะเองแล้ว

‘เจ้าเห็นข้า...ข้ารู้ว่าเจ้าเห็นข้า...’

ผีสาวขยับหน้าทุเรศทุรังเข้าบังระหว่างน่าหลันซือซือกับแฝดคนพี่ นางเลยสบตาเข้าเต็มที่ สีหน้าคนเป็นค่อยๆ เผยความเหยเก...ขยะแขยง เป็นว่าอันหมดข้ออ้าง สิ้นข้อแก้ตัวกันละทีนี้!

‘เจ้าเห็นข้า!เจ้าเห็นข้า!เจ้าเห็นข้าจริงด้วย!’

ร่างโปร่งแสงคืนกลับสู่สภาพเจริญตาเจริญใจ แล้วผลุบหายไปจากม่าน ก่อนจะพาให้น่าหลันซือซือขนหัวลุก ที่มีอีกหลายใบหน้าโผล่ทะลุมุ้งมุงรอบด้าน สีหน้าชายหญิงเหล่านั้นล้วนเริงร่าปรีดา แต่น่าหลันซือซือกลับถอนหายใจ ด้วยรู้ว่าผีพวกนี้คงตามตอแยนาง จนกว่าจะยอมรับความจริงกับพวกเขาทั้งคืนแน่

ดูแต่ละตนเถอะ ฉีกปากยิ้มอย่างกับเห็นน่าหลันซือซือเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่า!

คุยกับแพนด้า:(19/6/19)

ย้อนกลับมาลงใหม่รอบที่สาม และน่าจะเป็นรอบสุดท้าย ใช้ต้นฉบับล่าสุดของแพนด้าลงนะคะ ถ้าอนาคตแพนด้าไม่ไปรีไรท์แก้ต้นฉบับใหม่อีกครั้ง ซึ่งอาจจะพลาดส่วนแก้ไขที่ทางบก.เกลาสำนวนในเล่มสนพ.ไปบ้าง

เรื่องหลงฮวา ดอกไม้มังกร เล่ม2(บทที่31-บทที่60 มีตอนพิเศษ1ตอน+ผังตัวละคร) จะวางแผงเมื่อไหร่ ยังไม่ได้วันแน่นอน แต่ทางบก.บอกคร่าวๆ ว่าจะเป็นช่วงปลายเดือนกรกฎาคมนี้นะคะ ก็ราวๆ ปลายเดือนหน้าค่ะ เตรียมหยอดกระปุกกันหรือยังน้าาาา

รับรองว่าวางแผงหรือทราบความคืบหน้าเมื่อไหร่จะรีบแจ้งเลยค่ะ

ส่วนเล่ม3(บทที่61-บทที่90) แพนด้าวางโครงเรื่องหลักเรียบร้อยแล้ว กำลังจะวางโครงเรื่องย่อยอยู่ค่ะ ฉะนั้นยังไม่มีต้นฉบับสักอักษรเดียวเลย ฮือๆ ยังไม่ได้เริ่มบทที่61 สักหนึ่งตัวววว

และงานรูปเล่ม1 (บทนำ-บทที่30)ก็มาแล้วนะคะ สามารถหาซื้อได้บนแผงร้านหนังสือ เว็บสนพ.สถาพร เว็บขายหนังสือ หรือกระทั่งร้านค้าบนแอพพลิเคชั่นต่างๆ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

(11/12/17)

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Walai Saelee-chaisongkram
ซ่อนไว้ให้ดี ระวังคนเลว
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย Kaew Na
ติดตามมมมมมมม
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว