หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส-บทที่8: วาสนาสวรรค์(แก้ไข2) 100%

โดย  จินตธารา/รายาเสน่ห์จันทร์/ศรรกรา/ดาฬ

หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

บทที่8: วาสนาสวรรค์(แก้ไข2) 100%

(เปาจื่อและเมี่ยนเปา: สะ...สถานการณ์นี้อันตรายเกินไปแล้ว โดนเหนียงตีก้นลายแน่!)

บทที่8:วาสนาสวรรค์(แก้ไข2) 100%

เพียงพริบตาเดียวของเหล่าผู้เปี่ยมภารกิจกาลก็ล่วงเลยผ่านมายังปักษ์ต้าสู่(22 ถึง 24 กรกฎาคม) หนที่ห้า ในรัชศกหมิงหลงปีที่เก้าของเฉียงหลงหวงตี้ คลื่นลมส่งผลกระทบฝ่ายในกระฉอกไหวเบาๆ ให้เหล่าสตรีแว่วเสียงพิณผีผาแก้เบื่อ ยามอากาศกำลังร้อนจัด ทว่าว่างเว้นบทรื่นเริงนานเข้า แค่ก้อนกรวดกระเด็นกระดอนยังสร้างข้อโจษจันใหญ่โต

ต๋าเชอตานเจี๋ยยวี๋(พระสนมขั้น 3 ชั้นเอก สกุลต๋า ชื่อเชอตาน หนึ่งในยี่สิบเจ็ดพระสนมขั้นสูง)จากเผ่าหรวนตี้ เพิ่งได้รับพระราชทานแพรขาวสามฉื่อในยามเหม่า(5.00-7.00) ด้วยข้อหาวางแผนแยบยลสังหารข้าราชสำนักสตรีฝ่ายในของมู่กุ้ยเฟย ผู้เป็นบุตรีภรรยาเอกหว่านต้าสือหนง ซึ่งมีหน้าที่ดูแลท้องพระคลังหลวง หลักฐานทุกชิ้นต่างรุมชี้ตัวนาง

สถานการณ์คล้ายคลึงกับหกปีก่อน ดลใจเอกบุรุษวังหน้าหวนคะนึงหาอดีตพระชายา ที่มาจากเผ่าเดียวกัน หญิงงามผู้เปรียบประดุจสายฟ้าฟาดกลางฝ่ายใน ทั้งมีส่วนช่วยหย่าศึกสกุลหวังกับสกุลมู่ที่เอาแต่ทุ่มเถียงงัดข้อ ทำให้ข้อราชการเร่งด่วนหลายประการดำเนินราบรื่น ชาวประชาต่างแซ่ซ้องพระนามจักรพรรดิ

เสียดายที่เจี๋ยยวี๋ บุตรสาวต๋าปาหนานชานหยูผู้นี้ สามารถไม่ได้ครึ่งหนึ่งของอดีตพระชายา เนื่องจากพวกเขาเร่งร้อนส่งตัวคนใหม่มาคงสัมพันธไมตรีด้วย เฉียงหลงหวงตี้จึงจำล้มเลิกแผนอภัยโทษเสียนเฟย จนตั้งใจขังเพียงปีสองปี ก็กลายเป็นล่วงเลยมาหกปีแล้ว...

เฮ้อ...ช่างเสียเวลาคน!

หนึ่งปีแรก เขาคอยหนุนหลังธิดาชานหยูให้กล้าหาญก่อกวนฝ่ายใน แต่ความหัวอ่อนของนาง ปะทะอำนาจสูงส่งกว่าที่ใด ก็ยอมศิโรราบที่นั่น ชวนผิดหวังอย่างยิ่ง กล่อมแล้วขู่แล้ว ล้วนใช้ไม่ได้การ การปกครองบรรดาภรรยา เขาต้องการหมากบ้าบิ่น หาใช่หมากที่รู้อยู่!

เพียงปีครึ่งถัดมา จักรพรรดิหนุ่มก็หมดความอดกลั้น สาวน้อยจึงเลื่อนขั้นสูงสุดเพียงเจี๋ยยวี๋ รูปโฉมหรือดาษดื่น ลีลารักยังเสงี่ยมหงิม นิสัยก็เรียบง่าย เผ่าหรวนตี้เปลี่ยนกุศโลบาย เน้นเข้าวัดเข้าวาแล้วหรือไร!

การเรียกหาที่ห่างหาย จากเดือนหนเป็นสามเดือนหน จนเป็นปียังไม่เรียกสักหน สุดท้ายป้ายต๋าเชอตานเจี๋ยยวี๋ก็ไร้ที่ทางบนถาดคัดเลือก เขาเองพลอยลืมเลือนสตรีชืดสีสันที่ปราศจากขุนนางถวายฎีกาหนุนหลัง และย้อนมาปวดหัวเรื่องราชการเล่นแง่ระหว่างสองสกุลใหญ่ ยังดีที่มู่เฉิงเซี่ยงกับหวังไท่เว่ย(จอมทัพสกุลหวัง)พอกริ่งเกรงนายเหนือหัวบ้าง

สองสายตระกูลเก่าแก่คู่นี้ เพาะบ่มให้จอมคนคล่องแคล่วทั้งอู่เหวิน(บู๊บุ๋น) มิเช่นนั้นคงคานสองขั้วอำนาจให้สมดุลไม่ได้ กระทั่งเกิดเรื่องใส่ความคนซ้ำซ้อนขึ้นมา พวกนางทั้งสองล้วนโดนลงโทษในเรื่องบริสุทธิ์ผุดผ่อง ระหว่างนั่งบัลลังก์ฟังการไต่สวนฝ่ายใน ความรู้สึกเขาต่างจากอดีตสิ้นเชิง แม้ปรากฏหลักฐานพลิกคดีอยู่ในมือ เฉียงหลงหวงตี้ขณะนี้ก็นิ่งเฉย เจี๋ยยวี๋ที่สนองงานสามีบกพร่อง จำเป็นต้องถนอมไว้ผลาญงบเลี้ยงดูด้วยหรือ!

หากเป็นเมื่อหกปีก่อน ปรากฏหลักฐานค้านเพียงเล็กน้อย เขาย่อมไม่นั่งหน้าคล้ำ หมดปากเสียงเป็นแน่ แม้นวังหลังวังหน้าแยกฝ่ายเด็ดขาด แต่ตราบใดมีคนอาศัยอยู่ ทั้งสองส่วนก็เชื่อมประสาน เสมือนตีคนหลังบ้านเอ็ดอึงไปถึงคนหน้าบ้าน พวกเหล่าหู(จิ้งจอกเฒ่า)หนังหนาชอบกางหูลักฟังนักแล

ขณะทบทวนความหลังเลือนราง ร่างสูงสง่าก็ล่วงลึกสู่จงฮวาเซินหลิน อาณาเขตวังหลังฝั่งซ้ายขวารวมกันมีมากกว่าพันตำหนัก บางที่หาได้เคยว่างเว้นผู้อาศัย บางที่รกร้างไร้คนดูแล บรรยากาศสงบร่มรื่นพาชายหนุ่มสาวเท้าสม่ำเสมอ ติดตามด้วยเจ๋อกงกง มหาดเล็กคนสนิท สีพระพักตร์ปราศจากทิศทางลมทำคนสงบปากคำ

เส้นทางเปลี่ยวร้างที่พวกเขาใช้อยู่นี้ เล่าลือเรื่องผีสางปิศาจร้าย ทว่าโอรสสวรรค์ที่ฟ้าดินคุ้มครองอยู่ จะกริ่งเกรงไปไย พวกมันมีไว้ลดทอนผู้คนที่อาจโผล่ทำลายสุนทรียารมณ์ต่างหาก เฉียงหลงหวงตี้จึงเดินขบคิดอยู่แถวนี้เป็นนิสัย

ช่องประตูบานแล้วบานเล่า คดโค้งคำนับเจ้าแคว้นที่เสด็จผ่าน บุรุษในชุดสีเหลืองอร่ามสะบัดเท้าก้าวช้า ฝีปักมังกรกางกรงเล็บทั้งห้า ประกาศศักดาใต้แสงอาทิตย์ดุจดั่งเหาะเหิน จนการเคลื่อนไหวของผู้นำกับผู้ตามหยุดพักกันใต้ร่มป่าไผ่ แดดร้อน แต่บึงน้ำละแวกใกล้เคียงช่วยสร้างไอเย็นบรรเทา ยิ่งพระตำหนักแถบนี้ปราศจากเงาคน บรรยากาศต้องวังเวงเหงากว่าปกติ

เจ๋อกงกงกำลังทำใจกล้า ทักท้วงจักรพรรดิให้เสด็จกลับพระตำหนัก แต่เพียงเปิดปาก เสียงเด็กชายปริศนากลับดังทะลุดงรกเรื้อมา

“กลับได้แล้ว เหนียงเป็นกังวลแย่แล้วนะ!”

ถึงเวลาที่ผู้ชราสุขภาพเสื่อมโทรม ผู้เด็กก็เติบโตแข็งขัน จากทารกตัวแดงหนังหน้าย่น ขยับขยายเป็นฝาแฝดผิวขาวเกลี้ยงเกลา เครื่องหน้าพวกเขาคมชัดจากการผสมสายเลือดนอกด่าน เปาจื่อผู้พี่เกิดก่อนไม่เกินหนึ่งเค่อ มีอุปนิสัยสุขุมเฉลียวฉลาด ตรงข้ามกับเมี่ยนเปาผู้น้องที่รักทโมนซน

สองเด็กชายเห็นมารดาไม่อยู่ เลยร่วมมือหลอกขังพี่เลี้ยง ก่อนหลบหนีมาสำรวจรอบตำหนักอาศัย ทว่าวันนี้ใกล้ได้เวลาผู้ให้กำเนิดกลับเรือนเต็มที พวกเขายังอยู่เสียไกลห่าง ความลับที่ช่วยกันรักษา เห็นจะต้องเปิดเผยแน่แท้!

เมี่ยนเปาคิดว่าไหนๆ ก็โดนลงไม้เรียวสั่งสอนอยู่แล้ว ไม่สู้มุ่งหน้าต่ออีกสักหน่อยจึงคุ้มค่ากว่า เปาจื่อเข้าใจความคิดน้องชาย แต่เขามีหน้าตาที่ต้องรักษาความชอบต่อมารดาเช่นกัน อีกหน่อยใครจะช่วยอ้างนิสัยเรียบร้อย รู้จักตักเตือนน้องมาลดโทษให้ได้เล่า!

แต่ในสายตาเมี่ยนเปา เห็นของโปรดก็คว้าใส่ท้องหมด หลังจากนั้นเป็นตายเช่นไร ตูดเขาหนาพอรับไม้เรียวสักร้อยที วิสัยทัศน์น้องชายหน้าเดียวกันคับแคบเพียงนี้ นับเป็นภาระพี่ชายเหลือเกิน!

“ไปๆ กลับได้แล้ว!เจ้ารักตูดลายก็ช่าง แต่ข้าชัง!”

น้ำเสียงสุภาพฟังแข็งขึ้น ทว่าอีกเสียงกลับดื้อดึงคงเส้นคงวา

“หยา!ขี้ขลาด(胆小อ่านว่า ต่านเสี่ยว)!”

“ถามเจ้าผู้ใดมีน้ำดี(胆อ่านว่า ต่าน)มากบ้าง กล่าวหาเช่นนี้ ฟังเบาปัญญาสิ้นดี!”

เสียงเด็กสองคนเงียบหายไป ท่าทางอีกคนอึ้งกับการโดนตอบโต้ ผู้ใหญ่สองคนที่ยืนฟังบทสนทนาพลอยรอบทสรุป คาดว่ามิช้านานคงได้เป็นพยานแก่เด็กสองคน ที่ลงมือตบตีกันหลังพุ่มไม้

“ข้าโง่แล้วอย่างไรเล่า เจ้าก็ร่วมมือกับคนโง่ใช่หรือไม่”

น้ำเสียงคนนี้ฟังมีโทสะปนสักหนึ่งส่วน ผสมเยาะเย้ยสองส่วน แต่เนื้อแท้คืออยากเอาชนะล้วนๆ

“เพราะเหตุนี้ ข้าเลยฉลาดไงเล่า!”

อีกเสียงเกทับ ฟังไร้ยางอายอย่างยิ่ง จนผู้ได้ยินชักอยากเห็นตัวเด็กทั้งคู่ เขาจะส่งเสียงเรียก ก็เกรงพวกเขาอาศัยดงไม้หลบหนีก่อน มันดูรกชัฏไม่ชวนย่างกรายเข้าคว้าคนเลย ลูกหลานข้ารับใช้ฝ่ายใดมาเพ่นพ่านตามหลืบพระราชวัง ละม้ายกระต่ายป่าอาศัยร่วมโพรงไม้ ไม่กลัวผีสางหลอกกินชีวิตบ้างหรือไร!

“ฉลาดแต่เป็นเต่าหดหัวใส่กระดอง ไหนเลยสู้เสือคำรามก้องพนา เจ้าไม่ไปก็ไม่ไป แต่ข้าจะไป สุดท้ายก้นเราสองคนต้องลายสม่ำเสมออยู่ดี!”

เด็กชายเจ้าของคำประกาศกร้าว จู่ๆ โผล่พรวดจากพุ่มไม้ ข้างหลังเขามีอีกร่างสูงต่ำเท่ากันปรากฏตาม ทั้งคู่แต่งกายเรียบง่าย สีผ้ามอซอเพราะเล่นซนมาค่อนวัน เด็กน้อยชะงักงันเมื่อประจันหน้าชายร่างสูงตระหง่าน ที่ยืนเอาสองมือไขว้หลัง ราวกับดักรอข่มขวัญคนอยู่ และข้างๆ เขาที่สวมผ้าไหมปักทอสีสดใส เป็นชายวัยกลางคนในเครื่องแบบขันทีวังหลวง

รัศมีคุณชายแปลกหน้าผู้นี้ สูงส่งและทรงอำนาจกว่าสามัญ ลำพังลวดลายสัตว์เทพเหินเวหาสีเหลืองทอง ล้วนแจ้งฐานะทระนงเหนือปวงชน เปาจื่อกับเมี่ยนเปาถึงขั้นหวาดผวาทันที แต่ด้วยไหวพริบเฉพาะตัว จึงแสร้งไร้เดียงสา ผู้เยาว์คือผู้เยาว์จริงหรือไม่!

ชายทั้งสี่ยืนเผชิญหน้ากัน เด็กน้อยแหงนหน้ามอมแมมจ้องอย่างอาจหาญ จนเจ๋อกงกงที่กำลังปริปากตำหนิแรงๆ แล้วตัดสินโทษพวกเขาที่เข้าเฝ้าหวงช่าง ไม่ยอมหมอบคำนับตามระเบียบ แต่กลับชะงักค้างเหมือนโดนผีลวงตา หรือบริเวณนี้เฮี้ยนจริงดังถ้อยร่ำลือ!

ใบหน้าขาวซุกซนปรากฏรอยเปื้อนขูดขีดคล้ายหนวดแมวสองหน้านี้ มิใช่จักรพรรดิผู้ประทับเบื้องหน้าเขายามเยาว์วัยหรอกหรือ คิ้วอาจเข้มไป สีนัยน์ตาอ่อนไป แต่โดยรวม ถือว่าคล้ายเกินแปดส่วน!

กงกงคนสนิทเผยอปากค้าง ขณะที่จักรพรรดิผู้ถูกลอกเลียนใบหน้าตอนเด็กขมวดคิ้ว บุตรชายเขามีเพียงหนึ่งกับหวังสีเจี่ย หรือหวังหวงโฮ่ว และมีบุตรีกับพระสนมอีกสามคน เหตุใดคล้ายเจอไข่มังกรที่หลุดรอดพระเนตรพระกรรณไปได้ถึงสองฟอง!

แววพระเนตรเปี่ยมคำถามตวัดจ้องขันทีประจำพระองค์ เจ๋อกงกงสันหลังหนาววาบราวกับหนังโดนถลก แต่เรื่องนี้ แม้หัวหลุดจากบ่า เขาก็ปราศจากคำตอบทูลหวงช่าง ชายหนุ่มเลิกพระขนง ก่อนหันมาสนใจเด็กน้อยทั้งสอง แล้วย่อเข่าลง ด้วยหวังลดปราการป้องกันที่ผู้เยาว์ก่อกั้น

“พวกเจ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร หลงทางในวังหลวงหรือ”

“ขออภัยต้าเกอเกอ(พี่ชายตัวใหญ่)ด้วยเถิด”

เจ้าของเสียงที่ประคองมือกล่าวคือคนพี่ นำหน้าเด็กชายคนน้องปฏิบัติตาม

เจ๋อกงกงสะดุ้งโหยง ก่อนหน้าขาวๆ เทาๆ ไอ้เด็กสองคนนี้ ขวัญสูงเทียมฟ้าหรือไร จึงกล้ายกตัวเป็นน้องชายจักรพรรดิ เงาหัวพวกเจ้ายังอยู่ดีหรือไม่!

ทว่าเจ้าแคว้นหนุ่มกลับเลอะเลือน ลืมหาความ

“เช่นนั้น เสี่ยวตี้ตี้(น้องชายตัวเล็ก)ทั้งสอง ให้ต้าเกอเกอพากลับไปส่งบ้านดีหรือไม่”

เด็กน้อยมองหน้ากัน ก่อนส่ายหัวยุกยิก

“ไม่ได้หรอกต้าเกอเกอ เหนียงสอนไว้ว่าเยือนกระท่อมสามครั้ง ชีวิตจะบัดซบจนตาย”

สำนวนประหลาดนี้ มิใช่เยือนกระท่อมสามครั้งที่ข่งหมิง(ขงเบ้งหรือจูกัดเหลียง ในเรื่องสามก๊ก)ยกมารำลึกบุญคุณหลิวเป้ย(เล่าปี่)เหตุไฉนจึงกลายเป็นข้ออ้างที่คล้ายหลอกด่าว่าพาตัวเสนียดกลับบ้าน ชีวิตเจ้าจะบัดซบจนตาย ไม่ใช้ในวาระขุนนางบุ๋น แสดงความรู้สึกว่าเขา เจ้าครองแคว้นให้ความสำคัญ!

เจ้าพวกเด็กลอกเลียนแบบ กำลังทดสอบความอดกลั้นส่วนพระองค์หรือไร!

“สอนได้ดีมาก!”

หวงช่างขบพระทนต์ชมเชย หมายดักจับคน เขายอมอดทนเป็นธรรมดา

“แล้วเหนียงของเสี่ยวตี้ตี้เป็นใครกัน ต้าเกอเกอใคร่แลกเปลี่ยนภูมิความรู้ด้วยสักหน่อย”

ชายหนุ่มรุกคืบ แฝดคนน้องบังเกิดสีหน้ากระอักกระอ่วน บอกอาการจนปัญญาแถ แต่แฝดคนพี่กลับสงบเฉย ก่อนเขาจะประคองมือ คลี่ยิ้มประจบตอบ

“เสี่ยวตี้ตี้ต้องเสียมารยาทต่อต้าเกอเกอแล้ว เหนียงกำชับไว้อีกข้อหนึ่ง รู้หน้าไม่สู้รู้ใจ ไม่รู้จะว่ากระไร(คำถ่อมตัวของขงเบ้งที่เขียนในจดหมายสั่งเสีย)ก็อย่าเปิดประตูคำนับรับโจร(ชักนำคนไม่ดีเข้ามา จะก่อภัยพิบัติ)”

เฉียงหลงหวงตี้ยิ่งสนพระทัยมารดาที่มอบอุบายแยบยลในถุงไหม(แก้ไขปัญหาที่มีขึ้นทันกาล)ให้บุตรชายฝาแฝด ใต้หล้ามีสตรีที่คิดประหลาดเช่นนางกี่คน สามท่อนบ่งบอกความหมายแจ่มแจ้ง‘ลูกเอ๋ย ระวังคนแปลกหน้าไว้ นอบน้อมนับถือ แต่อย่าเชิญเขามาปล้นบ้าน’มิรู้นางเป็นบุตรสาวสกุลใด ดำรงตำแหน่งไหน จึงได้ระแวงเหลือรับ!

“เอาเถิดๆ ไม่อยากบอก ต้าเกอเกอก็ไม่ว่าอะไร”

ชายหนุ่มขยับกายลุกขึ้น แม้ปากกล่าวปล่อยตัว แต่สายตาจับจ้องคล้ายตะครุบ เด็กน้อยทั้งสองจึงรีบกล่าวลา แล้วพากันหายลับเข้าดงไม้

เจ๋อกงกงแทบเป็นลมตึง เมื่อได้ยินคำสั่งที่จักรพรรดิมอบแก่ราชองครักษ์ลับ

“หาคนให้เจิ้น หาไม่เจอ ก็ไปฆ่าตัวตายซะ!”

ขันทีคนสนิทรวบรวมสติ แล้วสาวเท้าฉับไวตามวรองค์สูงที่เสด็จย้อนกลับพระตำหนักเทียนหลง(มังกรสวรรค์) เขาบังเกิดลางสังหรณ์ สีพระพักตร์ที่ดูอารมณ์ดีมากนี้ คือเค้าหายนะมโหฬารในอนาคต เด็กแฝดลึกลับสองคนย่อมเกี่ยวพันเฉียงหลงหวงตี้ ไม่รู้เป็นคราวเคราะห์หรือคราวดี ที่พวกเขาได้เข้าเฝ้าพระองค์ด้วยตัวเอง และมารดายังยัดความคิดพิลึกใส่หัวบุตรชายอีก

หยา...ถึงเวลาคอจะขาดจากตัว อภินิหารเซียนยังหยุดไม่ไหวกระมัง!

คุยกับแพนด้า:(3/7/19)

แพนด้าไม่ได้ตั้งใจหายหน้านานเลย แต่พอดีมีเหตุให้ต้องเดินทางและทำงานบ้านเพิ่มเติม จากที่เคยเขียนสบายๆ สามารถไหลไปได้เรื่อยๆ ก็ติดขัด คิดไม่ออก สรุปตอนนี้ก็ยังวางโครงละเอียดรายบทไม่เสร็จนะคะ ยังไม่ได้เริ่มเขียนบทของเล่มสามเลยค่ะ แพนด้าว่าอีกเหตุผลหนึ่งคือ แพนด้าต้องแพลนเรื่องอย่างละเอียดจนจบก็คือคิดไปจนจบ ประมาณว่าอีกหน่อยนอกจากเขียนตามแพลนแล้ว คงไม่ต้องคิดอะไรซับซ้อนอีก เพราะวางพล็อตมาเรียบร้อยแล้ว ซึ่งต่างจากตอนเขียนเล่มหนึ่งกับสอง ที่ระหว่างทางแพนด้ามีสมองตันบ้าง เขียนอะไรออกนอกลู่ทางที่กำหนดไปมากบ้าง 55555 จริงๆ กับทุกเล่ม แพนด้าควรทำแบบเล่มสามไว้ก่อน ทีนี้ด้วยความขี้เกียจ ยอมรับเลยค่ะ นิสัยเป็นคนมักง่ายทั้งที่เหมือนจะเคร่งระเบียบนะ ฮาาาาา เป็นคนค่อนข้างไร้หลักการชอบกล

และทีนี้ยังมีอีกเรื่องที่ก่อนหน้าแพนด้าจะหายไป ทิ้งไว้ให้ค้างคากันอยู่ คือเรื่องที่ปิดตอน ขอให้เปิดใหม่ ระหว่างที่แพนด้าไมไ่ด้เปิดคอม แพนด้าก็คิดเรื่องนี้อยู่นานด้วยค่ะ แพนด้าจำได้ว่าแจ้งคนอ่านเกี่ยวกับว่าใกล้จะจบแล้วนะคะประมาณบทที่58 59และบทที่60(บทจบ) จำได้ว่าบทที่59กับ60 ลงไล่ๆ กันมาก วันเดียวกันด้วย คงเพราะเหตุนี้ไหมคะที่ทำให้ไม่แจ้งเตือนบทจบ แต่แจ้งเตือนบทที่59 แทน และแพนด้าก็ย้ำว่าจะเปิดให้อ่านสองอาทิตย์ วันที่แพนด้าลงบทที่60 เป็นวันที่ 3 มิถุนายน 19 และปิดในวันที่ 17 มิถุนายน 19 ทั้งเขียนบนชื่อตอนด้วย คิดว่าถ้าคนอ่านแวะเข้ามาทุกวันหรืออาทิตย์ละหน ต้องได้อ่านแน่นอนค่ะ ยกเว้นว่าช่วงสองอาทิตย์ไม่ได้เข้ามาเลย ก็คงพลาดไปค่ะ ฮือออ

แพนด้าเลยขอเป็นไม่เปิดตอนจบแล้วลงตอนเก่าๆ ต่อไปจนเสร็จตามแพลนที่แพนด้าวางไว้แต่แรกนะคะ แต่ใช่ว่าเกิดเหตุแล้วแพนด้าจะไม่สนใจคิดอะไรเลย นอกจากแพนด้าจะรู้กำหนดจบเรื่อง และแพนด้าจะย้ำในแต่ละตอนจนให้เบื่อกันไปข้าง แพนด้าก็ต้องขอความร่วมมือจากคนอ่านด้วย ช่วงไหนใกล้จบแล้วช่วยติดตามกันหน่อยนะคะ ในแต่ละเล่มแพนด้าล็อกตอนอยู่ที่ 30 ตอน ซึ่ง เล่มสองจบที่ตอนที่60 ดังนั้นถ้าเล่มต่อๆ ไปเลขตอนรันไปใกล้จะครบ 90 ในเล่ม3 และ 120 ในเล่ม4 เข้ามากันสักอาทิตย์ละหนก็ยังดีค่ะ จะได้ไม่พลาดในระยะสองอาทิตย์ที่แพนด้าเปิดตอนสุดท้ายให้อ่านเหมือนเล่ม1

ความคืบหน้าวางรูปเล่ม2 และอีบุ๊ค ทางสนพ.กำลังจัดทำอาร์ตเล่มอยู่นะคะ แพนด้าว่าจะสอบถามช่วงกลางเดือนกรกฎาคมอีกทีหนึ่ง ถ้าทราบแพลนวางแผงเมื่อไหร่ แพนด้าจะรีบแจ้งค่ะ

สุดท้ายขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ติดตามผลงานแพนด้ามากเลยนะคะ แพนด้าขอเลือกตอนคอมเม้นต์บางอันก่อนนะคะ เฉพาะอันที่ยังไม่กระจ่างในคำตอบที่แพนด้าบอกไว้ในคุยกับแพนด้าค่ะ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

คุยกับแพนด้า:

แพนด้าอุตส่าห์โด้ปวิตซี แต่ก็ไม่ทัน ช้าไปต๋อยซะงั้นอะ โดนเจ้าหวัดตัวดีเล่นงานจนได้ เอาแต่วันแรกที่อากาศเย็นจับขั้วหัวใจ ฮือออ ที่หายตัวไปไม่ได้ไปตกท่าน้ำท่าไหนนะคะ แต่ซมเพราะไข้เล่นงาน นอนทั้งวันเลย วันนี้เริ่มดีขึ้นแล้ว น้ำมูกยังไหลย้อย แต่หายอ่อนเพลีย แพนด้าเกลียดตอนเป็นหวัดตรงนี้แหละ น้ำมูกกกก! ผลาญทิชชู่ไปหมดโหลแล้วหรือยังนะ ไม่ทันนับเลย แง้ๆ แสบรอบรูจมูกอีกตะหาก ใกล้จะวันคริสต์มาสแล้ว สงสัยแพนด้าจะกลายเป็นรูดอร์ฟลากเลื่อนให้ซานต้าแจกของขวัญแหงมๆ โน้ววววว...

ปล.ทุกคนรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ อย่าติดหวัดเพราะแพนด้าแพร่เชื้อผ่านเรื่องนี้น้าาา

คุณmuy: คือมาเร็วไปเร็วนี่ แพนด้าสะดุ้งเลย หมายถึงผีๆ ใช่ไหมคะ 5555 ไม่หมายถึงแพนด้าเน้อออ ตอนนี้มาไวไปไวเพราะคนสวยต้องการเวลาพัก รอแข็งแรงก่อนจะอยู่นานๆ ขึ้น ฮาาา

คุณjurarat: ไม่เป็นไรนะคะ แพนด้าไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรเลยจริงๆ (ขอย้ำตรงนี้ ถ้ามีท่านอื่นอ่านผ่านมาด้วยนะคะ แพนด้าชอบเสียงจริงๆ ของทุกคนมากเลยค่ะ ดีไม่ดีบอกกันได้ ไม่โกรธค่ะ แพนด้าบางทีก็ผิดแบบไม่รู้ว่าผิดซะอีก ไม่มีคนบอกก็จะผิดอยู่อย่างนั้น) และขอบคุณนะคะที่ช่วยบอกแพนด้า แต่ถ้าชี้ชัดเจนไม่ได้ แพนด้าแฮ่...เขียนเอง อ่านเอง มันไม่รู้สึกจริงๆ อ่ะค่ะ ยังไงถ้าเจอเพิ่มหรือว่าไงก็ทักกันได้เสมอนะคะ เด๋วๆ ประกาศคนหายนั่นคืออะไรคะ เดี่ยวนี้ไม่ครบ24ชั่วโมงก็แจ้งได้แล้วนี่นา เอ๊ะ...ไม่ใช่ละ 5555 แพนด้ายังอยู่ค่าาาา โดนหวัดเล่นงานขั้นซมเองอ่ะค่า ฮืออ

คุณPattanaporn Daengkorkua: แพนด้าขอพิมพ์สั้นๆ คุณPattฯ คราวต่อไปได้ไหมคะ แหะๆ ตอนต่อไปมาแล้ว แต่ขอยาวๆ ยังไม่ได้นะคะ กระซิกๆ แพนด้าเขียนไม่ทันจริงจริ้งงงง ทุกวันนี้แทบจะคลานเขียนแล้วค่ะ 5555 อยากส่งให้ทีเดียวจบตอน ลงบ่อยๆ เอาให้คนอ่านอ่านจนเบื่อหน้ากันไปข้างเลยละ

คุณFarwanwan: แพนด้าไม่ได้แกล้งนะคะ แต่สงสัยจะทำให้ค้างต่อ ฮืออ

คุณKenglee: ขอบคุณเช่นกันนะคะ มีอะไรผิดพลาดทักกันได้ตลอดน้า

คุณKanya Duangsri: ยินดีเลยค่าา ตามต่อกันนานๆ นะคะ

คุณjueleng: แพนด้าอยากเพิ่มจริ้งงงง จริงงนะ ฮืออออออ

คุณSansanee Chaihatep: ชัดเจนดีใช่ไหมคะ หรือเวิ่นเว้อไปเอ่ย...

คุณK1723012: ถูกต้องค่าาา งานนี้เกาะผีกินค่ะ 555555555

คุณดอกรัก บุญมา ทองขาว: เศร้าพอมีรสชาติเนอะคะ จากนี้จะโหดร้ายขึ้น...???

คุณThatsanee Ueng: ขอแพนด้าย่อครั้งหน้าเป็นคุณThatฯ ได้ไหมคะ เริ่มคุ้นหน้าคุ้นตากันอิอิแพนด้าไม่รอดแล้วละคะ ป่วยเลยเจอลมหนาวเข้าวันเดียว สุขภาพพังพาบบบบ...เอวัง กะว่าจะโด้ปทันตอนที่เตือนคุณThatsanee5555 ปรากฏว่ามันต้านไม่ไหว ฮาาาา ที่บ้านแพนด้ายังเย็นไม่ถึงนั่น นี่ถ้าไปอยู่อุบลสงสัยเปื่อยตั้งแต่วันแรกที่ลมหนาวมาเมืองไทย

คุณKengrada: หายเศร้ายังค้า หรือเศร้าที่แพนด้าลงน้อยมากกกก 55555 ขอบคุณเช่นกันนะคะ

คุณamistr: ขอบคุณเช่นกันค่า

คุณBaitong: เฉลยแล้วเนอะคะ อิอิ อิจฉาผีรวยกระทั่งตายแล้ว

คุณMink Chamai: ขอบคุณเช่นกันค่า

คุณLittlesky: ฮั่นแน่ไม่ทันไร ฝากตัวเป็นศิษย์ผีฮองเฮาซะแล้ว 55555

คุณKloy_lisa: ขอบคุณค่า

คุณเพียง โพยม: อย่าแฉไปนี่ละสปอนเซอร์รายใหญ่ ฮาาาา

คุณship555: มาๆ สนุกกันต่ออีกนิดนะคะ

คุณYing Vantanee: ขอบคุณค่า

คุณThasanee Jaikum: ขอบคุณนะคะ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Lalits
ดีใจที วนกลับมาอ่านอีกรอบ ชอบตอนสองแฝดเกิดมาก
เมื่อ 5 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Lalits
ได้ค่ารับขวัญ...จากย่าทวด...สองแฝดรอดแล้วเรา
เมื่อ 9 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว