หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส-บทที่9: อีกหนึ่งก้าวที่กลับใกล้(แก้ไข2) 100%

โดย  จินตธารา/รายาเสน่ห์จันทร์/ศรรกรา/ดาฬ

หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

บทที่9: อีกหนึ่งก้าวที่กลับใกล้(แก้ไข2) 100%

(ต๋าน่าหลันซือซือ: เสี่ยวเปาเด็กดื้อ! ได้เรื่องเลยไหมล่ะ...)

บทที่9:อีกหนึ่งก้าวที่กลับใกล้(แก้ไข2) 100%

สองเด็กชายหลบสายตาเวรยามคล่องแคล่วเพราะลอบหนีมาสำรวจนอกตำหนักสงัดเงียบของมารดากว่าสองปีแล้ว แรกๆ วนเวียนอยู่ใกล้ ก่อนเถลไถลไกลขึ้นอย่างย่ามใจ ที่ปราศจากคนจับตัวได้ ทำให้พลั้งเผลอละเลยสติรู้สังเกตของเปาจื่อ กับสัญชาตญาณเฉียบไวของเมี่ยนเปา ไม่คาดวันนี้ดันพบปะคนผู้นั้นเข้า ไม้เรียวมารดาจึงกลายเป็นเรื่องขี้ผง!

คู่แฝดที่เพิ่งประพฤติตัวเป็นเด็ก มีตาแต่ไม่รู้จักขุนเขาไท่ซาน(มีตาแต่หามีแววไม่) หยุดหอบหายใจในพุ่มไม้ ขณะรอขบวนทหารสวมเกราะลาดตระเวนผ่านหน้า เปาจื่อมองสบตาน้องชาย ก่อนแบ่งแยกสองคนสองทาง ผู้ลอบเกาะติดเลือกคนที่ดูเจ้าแผนการน้อยกว่า แต่ร่างกายแข็งแกร่งกว่า ถ้าไม่ประมาทเด็กน้อย แล้วปลีกตัวตามพระบัญชาสองคนคงพอดี

เปาจื่อกับเมี่ยนเปาจงใจใช้เส้นทางวกวนก่อกวน แล้วย้อนไปที่ปลายทางเดียวกัน คือตำหนักเย็นซึ่งตั้งอยู่ท้ายพระราชวัง พวกเขามุดทะลุรูหมาลอดเข้าหาสวนรกเรื้อ รอบนอกแมกไม้ยืนต้นแห้งแล้งตายลวงตาคน แต่พื้นที่ถัดมาร่มเย็นสะอาดสะอ้าน มีสีเขียวประปรายชุ่มชื่นสายตา บ่อน้ำเล็กใสยังปรากฏปลาสีสวยว่ายใต้ใบบัว

เด็กชายแฝดส่งยิ้มแหย ยามปะทะมารดากับพี่เลี้ยงที่ยืนรอหน้าเรือนหลัก ใบหน้างดงามของเหนียงบึ้งตึง ดึงให้พวกเขาก้าวเท้าห่อเหี่ยวมารับโทษ ชีรันหมดหนทางสอดมือขวางนายหญิง อันที่จริงนางก็ร่วมมือกับพระโอรสฝาแฝดด้วยดี มิเช่นนั้นจากวรยุทธ์ที่บรรลุแต่ชนเผ่า ซาลาเปาสองลูกคงเหี่ยวเฉาในตำหนักเย็น ไม่มีเปี่ยมอารมณ์รื่นเริงเช่นทุกวันนี้

“เหนียงสั่งว่าอะไร ทบทวน!”

บุตรชายทั้งสองทรุดลงคุกเข่า ท่องเสียงฉะฉาน

“กินอยู่ให้เงียบ งดเรียกนอกกำแพงขอรับ”

“แล้วนี่หรือเงียบของพวกเจ้า!”

เปาจื่อโอดครวญ

แย่แล้ว!

เหนียงโกรธแทบพ่นไฟเผาซาลาเปาที่ถนอมเลี้ยงมาแล้ว!

“เปาจื่อ เจ้าทำให้เหนียงผิดหวังมาก เป็นเกอเกอแทนที่จะตักเตือนตี้ตี้ กลับโลดแล่นออกไปด้วยกัน พวกเจ้าสองเปาอยากฆ่าแม่ให้หัวใจวายตายใช่หรือไม่!”

“ไม่ขอรับ!เหนียง!เสี่ยวเปา(ซาลาเปาน้อย)ทั้งสองผิดไปแล้ว ขอเหนียงลงโทษด้วยเถิด”

หญิงสาวขมวดคิ้วโก่งเรียว ลูกชายสองคนทำตัวขี้กลัวผิดสังเกต ไม่เห็นออดอ้อนเกาะแข้งขา บีบนวดมือไม้ร้องขอลดโทษ นางก็ดุอย่างทุกทีนี่นา แต่อาจเพิ่มระดับกว่าเดิม เพราะคราวนี้ พวกเขาหลบหนีไปเที่ยวเล่นในวังหลวง เท่ากับเอาชีวิตไปทอดทิ้งชัดๆ!

“เหนียงลงโทษพวกเจ้าแน่นอน”

น่าหลันซือซือนิ่วหน้า คำนึงย้อนกลับไปตอนพวกเขาปรากฏตัว ความมั่นใจที่มักฉายชัดดั่งแมวกระหยิ่มยิ้มบนหน้าสองแฝดสลายหาย ตั้งแต่ยังไม่เจอนางยืนรอกับชีรัน หรือ...หรือว่า!

โฉมงามหมุนตัวมาหาสาวน้อยที่ยืนเงียบข้างหลัง พอสบตาลุกวาวของนายสาว ชีรันก็ก้มหน้าต่ำคล้ายบุตรชายฝาแฝด หรือที่ผ่านมา นางฝากแมวไว้กับหนู!

สาวน้อยทนตกเป็นเป้าสายตากดดันไม่ไหว จึงทรุดลงคุกเข่าบ้าง

“เสี่ยวซือลงโทษอารันเถิดเจ้าคะ เป็นอารันไร้ความสามารถ!”

“นานเท่าไรแล้ว”

นางกัดฟันถาม พาให้ทั้งสามคนรู้สึกราวกับโดนปลายมีดแหลมเลาะกระดูกสันหลัง เมี่ยนเปาหลับตาปี๋ ขณะรอพี่เลี้ยงเปิดโปงความจริง

“เอ่อ...ท่าน...”

กลีบปากงามขบเม้มที่สาวน้อยอึกอัก นัยน์ตามารดาผู้งดงามจึงสาดประกายแรงกล้า ประหนึ่งข่มขู่สำทับชีรัน แค่ได้อุ้มชูโอรสมังกรใกล้ชิดห้าปี คนสนิทก็มอบน้ำหนักของนางด้อยกว่าพวกเขาแล้ว!

“ฮือ...สองปีแล้วเจ้าค่ะ สองปี!”

น่าหลันซือซือยิ่งคิดยิ่งโมโห เลยหันมาไล่บี้บุตรชาย

“พวกเจ้าหนีเหนียงไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนนอกกำแพงมาสองปี ความแตกสักหน เคยหรือไม่เคย!”

เด็กชายเหลือบตามองหน้ากัน ก่อนเมี่ยนเปาที่เปรียบตัวเองเป็นยอดพยัคฆ์ จะหดคอคล้ายเต่าในกระดอง

ความเงียบที่ไร้ปากเสียงรอบด้าน ทำให้นางตวาดย้ำ

“เคยหรือไม่เคย!”

เปาจื่อผู้พี่จึงตัดสินใจรับสารภาพ ก่อนเหนียงจะโมโหหัวใจวายตายเอาจริงๆ

“เสี่ยวเปาอยากให้เหนียงสบายใจ แต่...แต่วันนี้เสี่ยวเปาสองลูกถูกคนพบแล้ว”

“อะ...อะไรนะ!ใคร!ใครเห็นพวกเจ้า!”

นอกจากมารดาที่รอคำตอบอย่างตื่นตระหนก นางกำนัลน้อยก็ผึ่งหูคอยด้วยหมายสังหารคนปิดปาก

“อา...เหนียง เสี่ยวเปาว่าผู้นั้น เห็นมีเพียงหนึ่งในวังหลวง”

น่าหลันซือซือตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก ชีรันเองทำหน้าเหมือนหาทางไปไม่พบ พอได้สติ หญิงสาวก็คว้าตัวบุตรชายทั้งสองลากเข้าเรือน หลังปิดประตูห้องหับมิดชิด ค่อยสั่งเสียงดุดัน

“เปาจื่อ เจ้า...เจ้ากล่าวอะไรออกไปหรือไม่ เล่าให้เหนียงฟังตั้งแต่ต้นเดี๋ยวนี้!”

พอลงมือตีซาลาเปาสองลูกรักษาระเบียบปกครองแล้วบรรดาผีๆ ที่ผนึกกำลังทัดทาน แต่เหมือนปลูกต้นเหมยไร้ดอก จึงพากันหมางเมินน่าหลันซือซือ กระทั่งได้ยินนางสั่งหาหยูกยาทาต้นขาที่ออกลายฤทธิ์ไม้เรียวของพวกเขา สีหน้าวิญญาณค่อยดีขึ้น หญิงสาวก็เซ็ง ทั้งคนทั้งผีพากันเอาใจออกห่างเสียหมด!

แต่ผิวเด็กชายคู่แฝดขาวจั๊วะ สีสันย่อมเห็นชัดและย้อนมาเล่นงานนางปวดใจหนึบ เหนียงไม่ได้อยากทำเลยสักนิด แต่บทลงโทษสดใหม่คงพอปราบพวกเขาหายซนไปวันสองวัน แผนผังรอบนอกกำแพงวังเย็น นางก็ริบมาเก็บแล้ว ดูเจ้าสองเปาคล้ายเสียใจที่ถูกยึดสมบัติมากกว่าโดนมารดาตีเสียอีก!

ตอนนี้คงเหลือเพียงน่าหลันซือซือนั่งกุมขมับ ซนพบผู้ใดไม่พบ กลับพบชายผู้นั้น อ๊ะ...หรือเป็นลิขิตสวรรค์ที่ส่งมาสะกิด ได้เวลานางเข้าสู่สมรภูมิวังหลังเพื่อมังกรน้อยทั้งสองแล้ว ฮือ...ห้าปีมานี้ ฟ้าดินใช้งานคนเยี่ยงทาส พรสวรรค์หรือคำสาป เลือกตอบง่ายมาก!

โฉมสะคราญซบหน้าครวญกับโต๊ะ

โธ่ถังกะละมังแตก!

นางเพิ่งพลั้งมือตีเจ้าสองเปาไปด้วย!

สวรรค์...เมตตาอภัยโทษผู้น่าชังหน่อย!

นางแค่อยากใช้ชีวิตในเงาร่วมกับพวกเขานานขึ้นเท่านั้นเอง!

คนงามพร่ำบ่นเพียงลำพัง ก่อนถอนหายใจ เงยหน้ามองกำแพงที่ปิดกั้นตำหนักเย็น หมดเวลา หมดความจำเป็นซุ่มเตรียมตัว เขาจะมาเมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ด้วยความทรงจำที่ผ่านมา คนผู้นั้นควรตามกลิ่นซาลาเปาทั้งสองลูกถึงที่!

นางจะได้ยืมมือเขา ก้าวกลับสังเวียนอย่างไร้มลทินสักที!

ทุกท่านรอคอยตัวเอกอยู่ใช่หรือไม่!

นัยน์ตาสีอำพันลุกเรือง

น่าหลันซือซือไม่ทำให้ผิดหวังแน่!

ยามห้าย(21.00-23.00) ในห้องทรงพระอักษรประจำเทียนหลงกง(ตำหนักมังกรสวรรค์) เด็กชายแฝดที่ค้นพบยามสายของวันฉุดรั้งจอมบุรุษประทับเพียงลำพัง โดยงดเสด็จเยือนตำหนักใดตำหนักหนึ่งอันเป็นกิจวัตร กระทั่งกองงานเบื้องพระพักตร์ยังมิอาจส่งผลเกี่ยวใจจักรพรรดิผู้รักการทรงงานหนักได้

พระเนตรเรียวตวัดจ้องหน้าต่าง แสงจันทราสาดอาบร่างบุรุษผู้หนึ่ง เขาสวมชุดดำทั้งตัว ปกปิดหน้าตาด้วยหน้ากากพื้นหนาสีเดียวกัน ถ้าไม่ปรากฏกายกลางที่แจ้ง คงอำพรางตัวใต้เงาโดยปราศจากผู้พบเห็น บุรุษลึกลับก้าวเท้ามาคุกเข่า ประสานมือ

“ถวายพระพรหวงช่าง ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ”

ที่แท้บุคคลไร้ใบหน้าคือหนึ่งในราชองครักษ์ลับที่ขึ้นตรงต่อเจ้าแคว้น พวกเขาเร้นกายมิดชิด ผลัดกันเฝ้าพิทักษ์ความปลอดภัยหวงช่าง หากไม่ถึงคราวคับขันหรือมีพระบัญชา มักไม่เห็นตัวคน

“กระหม่อมตามไปถึงวังเย็น มารดาพวกเขาคืออดีตไป๋เฟินเสียนเฟย ต๋าน่าหลันซือซือแห่งหรวนตี้ ความเป็นอยู่ดูค่อนข้างสะดวกสบายผิดสังเกต เรื่องนี้อาจมีลับลมคมในพ่ะย่ะค่ะ”

ร่างสูงใหญ่เบื้องหลังโต๊ะทรงอักษร เอื้อมมือเกียจคร้านออกไปจับพู่กัน

“มารายงานเจิ้นทุกวัน หาให้เจอว่าใครคอยช่วยเหลือนาง”

ราชองครักษ์ลับน้อมรับพระบัญชา ก่อนจากไปเงียบเชียบเช่นกับที่ปรากฏตัว

เฉียงหมินหลง จักรพรรดิผู้ปกครองแผ่นดินจิ้นในรัชศกหมิงหลงปีที่เก้า แตะปลายพู่กันลงในน้ำหมึก ก่อนเขียนโต้ตอบขุนนางอย่างรวดเร็ว พอสะสางฎีกาเคร่งครัดของเหล่าเสนาไปได้เงียบๆ หนึ่งกอง เขาก็ชะงักมือ หลุดหัวเราะเบาๆ ออกมา

“เหนียงของเสี่ยวตี้ตี้ ก็คือนางผู้นั้น หึหึ...ต้าเกอเกอชักมีแก่ใจทำงานแล้ว!”

ชายหนุ่มจัดการข้อราชการด้วยสีหน้ายิ้มแย้มผิดวิสัย กระทั่งเจ๋อกงกงนำของว่างมาถวาย และทูลเตือนให้พักผ่อน พญามังกรหนุ่มก็ละเว้นโทสะ ปล่อยวางงานโดยง่าย

ก่อนเสด็จขึ้นแท่นบรรทม โอรสสวรรค์ก็มีรับสั่ง

“พรุ่งนี้ก่อนว่าราชการยามเฉิน(7.00-9.00) ไปนำตัวเซินเยว่เจ่อ(ขุนนางสกุลเซิน มีหน้าที่ตรวจคนเข้าออก ถ่ายทอดราชโองการ และรับรองคณะทูต)มาหาเจิ้น”

กงกงคนสนิทค้อมกายลง

“พ่ะย่ะค่ะหวงช่าง”

ครั้นทุกคนออกจากห้องบรรทม เอกบุรุษแห่งจงหยวนกลับพบว่ายากจะนิทรา ประหนึ่งมีบางสิ่งรบกวนความสงบ การปรากฏตัวของเด็กชายทั้งสอง คล้ายเทียบเชิญสู่สถานที่นั้น ช่างไร้เหตุผลรองรับ ว่าเหตุใดเขาอยากสนองตอบทันที...

นี่หาใช่วิสัยปกติไม่!

จอมคนปกครองแคว้นอย่างเฉียงหมินหลง โปรดการออกล่าและโปรดวิธีเค้นกรงเล็บไล่ต้อนข้าราชบริพารกับอริราชศัตรู แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เขากระทำด้วยความมั่นคงเสมอ มิใช่บุ่มบ่ามเคลื่อนไหว!

เมื่อข่มตาเพียงไรก็นอนไม่หลับ ชายหนุ่มจึงคิดจำลองการอยู่รอดของนางกับบุตรชายแฝดในวังเย็น คืนพรุ่งนี้ที่ราชองรักษ์ลับมารายงาน เขาปรารถนาให้สีสันของพวกนางสร้างความแปลกใจสำเร็จ มิเช่นนั้น แม่ลูกสามคนคงไม่คุ้มค่าพอที่จักรพรรดิจะเจียดเวลาล้ำค่า!

ร่างสูงพลิกกายตะแคงข้าง นัยน์ตาดำขลับวาวเรืองกลางความมืด

นี่จ้างฟู(สามี)กำลังคอยเสี่ยวเหนียงจื่อ(เมียจ๋า)อยู่นะ!

ซือเอ๋อรีบๆ ทำให้จ้างฟูคนนี้พอใจ แล้วเหนียงจื่อกับเอ๋อจื่อ จะได้กลับมาเฉิดฉายคับวังหลังอย่างไรเล่า!

คุยกับแพนด้า:(3/7/19)

แพนด้าไม่ได้ตั้งใจหายหน้านานเลย แต่พอดีมีเหตุให้ต้องเดินทางและทำงานบ้านเพิ่มเติม จากที่เคยเขียนสบายๆ สามารถไหลไปได้เรื่อยๆ ก็ติดขัด คิดไม่ออก สรุปตอนนี้ก็ยังวางโครงละเอียดรายบทไม่เสร็จนะคะ ยังไม่ได้เริ่มเขียนบทของเล่มสามเลยค่ะ แพนด้าว่าอีกเหตุผลหนึ่งคือ แพนด้าต้องแพลนเรื่องอย่างละเอียดจนจบก็คือคิดไปจนจบ ประมาณว่าอีกหน่อยนอกจากเขียนตามแพลนแล้ว คงไม่ต้องคิดอะไรซับซ้อนอีก เพราะวางพล็อตมาเรียบร้อยแล้ว ซึ่งต่างจากตอนเขียนเล่มหนึ่งกับสอง ที่ระหว่างทางแพนด้ามีสมองตันบ้าง เขียนอะไรออกนอกลู่ทางที่กำหนดไปมากบ้าง 55555 จริงๆ กับทุกเล่ม แพนด้าควรทำแบบเล่มสามไว้ก่อน ทีนี้ด้วยความขี้เกียจ ยอมรับเลยค่ะ นิสัยเป็นคนมักง่ายทั้งที่เหมือนจะเคร่งระเบียบนะ ฮาาาาา เป็นคนค่อนข้างไร้หลักการชอบกล

และทีนี้ยังมีอีกเรื่องที่ก่อนหน้าแพนด้าจะหายไป ทิ้งไว้ให้ค้างคากันอยู่ คือเรื่องที่ปิดตอน ขอให้เปิดใหม่ ระหว่างที่แพนด้าไมไ่ด้เปิดคอม แพนด้าก็คิดเรื่องนี้อยู่นานด้วยค่ะ แพนด้าจำได้ว่าแจ้งคนอ่านเกี่ยวกับว่าใกล้จะจบแล้วนะคะประมาณบทที่58 59และบทที่60(บทจบ) จำได้ว่าบทที่59กับ60 ลงไล่ๆ กันมาก วันเดียวกันด้วย คงเพราะเหตุนี้ไหมคะที่ทำให้ไม่แจ้งเตือนบทจบ แต่แจ้งเตือนบทที่59 แทน และแพนด้าก็ย้ำว่าจะเปิดให้อ่านสองอาทิตย์ วันที่แพนด้าลงบทที่60 เป็นวันที่ 3 มิถุนายน 19 และปิดในวันที่ 17 มิถุนายน 19 ทั้งเขียนบนชื่อตอนด้วย คิดว่าถ้าคนอ่านแวะเข้ามาทุกวันหรืออาทิตย์ละหน ต้องได้อ่านแน่นอนค่ะ ยกเว้นว่าช่วงสองอาทิตย์ไม่ได้เข้ามาเลย ก็คงพลาดไปค่ะ ฮือออ

แพนด้าเลยขอเป็นไม่เปิดตอนจบแล้วลงตอนเก่าๆ ต่อไปจนเสร็จตามแพลนที่แพนด้าวางไว้แต่แรกนะคะ แต่ใช่ว่าเกิดเหตุแล้วแพนด้าจะไม่สนใจคิดอะไรเลย นอกจากแพนด้าจะรู้กำหนดจบเรื่อง และแพนด้าจะย้ำในแต่ละตอนจนให้เบื่อกันไปข้าง แพนด้าก็ต้องขอความร่วมมือจากคนอ่านด้วย ช่วงไหนใกล้จบแล้วช่วยติดตามกันหน่อยนะคะ ในแต่ละเล่มแพนด้าล็อกตอนอยู่ที่ 30 ตอน ซึ่ง เล่มสองจบที่ตอนที่60 ดังนั้นถ้าเล่มต่อๆ ไปเลขตอนรันไปใกล้จะครบ 90 ในเล่ม3 และ 120 ในเล่ม4 เข้ามากันสักอาทิตย์ละหนก็ยังดีค่ะ จะได้ไม่พลาดในระยะสองอาทิตย์ที่แพนด้าเปิดตอนสุดท้ายให้อ่านเหมือนเล่ม1

ความคืบหน้าวางรูปเล่ม2 และอีบุ๊ค ทางสนพ.กำลังจัดทำอาร์ตเล่มอยู่นะคะ แพนด้าว่าจะสอบถามช่วงกลางเดือนกรกฎาคมอีกทีหนึ่ง ถ้าทราบแพลนวางแผงเมื่อไหร่ แพนด้าจะรีบแจ้งค่ะ

สุดท้ายขอบพระคุณนักอ่านทุกคนที่ติดตามผลงานแพนด้ามากเลยนะคะ แพนด้าขอเลือกตอนคอมเม้นต์บางอันก่อนนะคะ เฉพาะอันที่ยังไม่กระจ่างในคำตอบที่แพนด้าบอกไว้ในคุยกับแพนด้าค่ะ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

คุยกับแพนด้า:

ขอบคุณคนอ่านที่น่ารักทุกคนเลยนะคะ ตอนนี้สุขภาพแพนด้าแข็งแรงขึ้นแล้ว เอาชนะน้ำมูกได้แล้วเย้! ลาก่อยทิชชู่ที่ต้องถือติดมือเป็นม้วนๆ โพรงจมูกก็หายแสบแล้วเพราะไม่สีกับทิชชู่ ตอนนี้มันเริ่มลอกเป็นขุยๆ 55555 แพนด้ากำลังจะลอกคราบบบบเฉพาะที่กร๊ากกกก พออากาศเริ่มร้อน แพนด้าก็กลับมาแข็งแรงเลย ถ้ายังหนาวต่อ ไม่แน่จะยังป่วยต่อไหมน้า

แต่ตอนนี้เอาที่จบตอนก่อนนะค้าาา อย่าเคืองกันน้าที่มันสั้นๆ กะจู๊ดจู๋...

เมอร์รี่คริสมาสต์นะคะ ไม่รู้คืนนี้จะมีใครไปฉลองกับเพื่อน แฟน หรือครอบครัว แพนด้าก็นอนปั่นต้นฉบับแบบเฉาๆ นี่ละ กระซิกๆ อยู่กับแมวตัวดำๆ อีกหนึ่งตัว(ว่าไปนั่น ก็แค่ต้องรีบปั่นงาน หาเรื่องโอ้เอ้ได้ตลอดเลยเรา)

ปล.แพนด้าขออนุญาตย่อชื่อทุกท่านนะคะ อย่าโกรธแพนด้าน้า คิดว่าน่าจะเดากันได้เนอะใครเป็นใคร อิอิ ไม่งั้นพิมพ์กันนิ้วเคล็ดเลยค่ะ ฮาาาา

คุณK1723012: หวงโฮ่วท่านแจกทีละน้อยๆ แต่เลี้ยงนานๆ นะค้า 55555 ว่าไปนั่น แพนด้าก็อยากถูกรางวัลที่1 เหมือนกัน อิจฉาาา อยากรวยมั่ง ฮาาา

คุณFarwanwan: ชีรันไหวค่า(เพื่อเสี่ยวซือ)แทบได้ยินเสียงเธอตะโกนแบบเข้มแข็ง

คุณKae: ขอบคุณนะคะ แล้วตามอ่านกันนานๆ น้า

คุณSiri: ขอบคุณค่า อย่าลืมตามต่อนะคะ

คุณYing: อยากมายาวๆ ค่ะ ยืนยัน นั่งยัน กระโดดยัน 55555 แต่สั้นๆ ไปก่อนน้า

คุณAn Chayamontre: ขอบคุณเช่นกันนะคะ

คุณPattฯ: ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ซาบซึ้งที่รี้ดน่ารักกกกก แพนด้าส่วนใหญ่จะว่างช่วงนี้ละคะ 5555 แต่วันว่างล็อกไม่ลงอ่ะค่าาา ฮาาาา

คุณVoravee: ตอนที่แล้วสั้น...ตอนนี้...(แพนด้าหลบหน้า)

คุณlisaK: ยิ่งกว่ายินดีเลยค่า

คุณmewsix: ว้ายย ตามมาอ่านแนวจีนด้วยเหรอคะ ดีใจจังค่าา สองเรื่องสองซีกโลกเลยเนอะคะ

คุณjueleng: มาแล้วค่าาา แพนด้าเป็นโรคขาดความคิดถึง ถมเท่าไหร่ก็ไม่เต็มอ่ะค่าาา (แพนด้าหาเรื่องโดนตื้บซะแว้ว)

คุณtao lak: อารันก็เป็นเด็กสตรอง 55555

คุณKolo: อุ้ย...แพนด้าเหรอคะ อิอิ

คุณSpenguin: สนใจแล้วห้ามลืมกันน้า

คุณNatthawalan: ขอบคุณค่า

คุณเพียง โพยม: เนอะคะ แพนด้าเขียนไปต้องรีบเข้าเซเว่นเลยค่ะ 55555

คุณToon: ขอบคุณค่าา ชมแล้วห้ามถอนตัวนะคะ

คุณSa: ขอบคุณค่ะ สนุกแล้วแอดไว้อ่านเลยน้า

คุณouranos: ขอบคุณนะคะ รับประกันความสนุกด้วยนะ ถ้าไม่สนุก แพนด้าให้ตีลมหนึ่งที???

คุณThatsanee: โชคดีอากาศมันร้อนขึ้นหรือหวัดตัวนี้หมดฤทธิ์แล้ว แพนด้าเลยยังไม่ทันลองอบกระโจมเลยค่ะ ปกติก็จะเอาวิกทาคอนะคะ ช่วงที่เป็นหวัดแล้วมีเสมหะหรือไอหนักๆ เอาผ้าพันทับอีกที นอนห้องแอร์สบายบรื๋อเลย เงียบกริบ วิกนี่มีดีอีกอย่างที่แพนด้าใช้คือท้องอืด อาหารไม่ย่อย หรือแน่นท้อง กินมากไปค่ะ ทาแล้วนอนสักตื่น ติ่นมานี่เหมือนได้พุงกระทิใบใหม่ 55555

ปล.ที่อุบลหนาววววจริงๆ น่าไปเดินหล่อสวยด้วยชุดโค้ทเท่ๆ มากเลย อิอิ

คุณANTA: มาส่งตอนใหม่แล้วค่า จิงเกิ้ลเบลลลล

คุณzoozaap: ขอบคุณนะคะ ยินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมซาลาเปาอย่างเป็นทางการ อิอิ

คุณKanya: ขอบคุณค่า ดีใจที่ชอบจริงๆ แพนด้ายังต้องพัฒนางานอีกมากเลยแล้วคุณKanyaก็ด้วยนะคะ อย่าป่วยตามแพนด้าเลยน้า

คุณYui285: ยินดีเลยค่า

คุณShip555: แพนด้าก็ดีใจ ฮือๆ

คุณjurarat: ตอนนี้ดีแล้วค่า แต่เสียงยังไม่คืนที่เลย เสียงหล่อมากกก 55555 หายจากหวัดก็เร่งปั่นนิยายต่อ เอาจิ้ดๆ จิตแจ่มใสก่อนน้า 5555 สุขสันต์วันคริสมาสต์ค่า

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Lalits
โอ้วมาก็อก ย่าทวด สมัย5รัชกาลก่อน.....เจ้าแฝดมีบุญแท้
เมื่อ 7 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Anupa
Ohhhhhhhhhh
เมื่อ 8 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว