หยางเสวี่ยหนี่ เเม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน

สูญเสีย--30%--

ร่างบางนั่งปักลวดลายหงส์งดงามลงบนผืนผ้าสีขาวนวล มีบางครั้งน้องตัวน้อยๆ ของนางคลานเข้ามาคลอเคลียอย่างน่ารักน่าชังก็มีบ้างที่จะหันไปเล่นกับพวกนาง พอตะวันลาลับขอบฟ้าครอบครัวสุขสันต์ทานอาหารร่วมกันภายใต้แสงจากโคมไฟงดงาม หากไม่มีเรื่องน่าเศร้ายามนี้เสด็จพ่อคงจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ต้อนรับนางกลับมาเป็นแน่

เสวี่ยหนี่อาบน้ำผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่ นางกำนัลทั้งหลายออกไปอยู่ด้านนอกเพื่อรอรับใช้จนกว่านางจะเข้านอน ร่างในชุดกรุยกรายแง้มประตูออกก่อนกระซิบให้นางกำนัลทั้งสี่ไปนอนยังห้องของตน และกลับมารับใช้นางอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น เมื่อทางสะดวกไร้นางกำนัลกวนใจร่างบางจึงล้วงห่อยาสลบออกมาจากกองอาวุธลับ ก่อนเข้าไปเปลี่ยนชุดกรุยกรายออกเป็นชุดรัดกุมเยี่ยงบุรุษสีราตรีกาล มือเล็กๆ สอดเข็มพิษหลายชนิดลงในสาบเสื้อด้านในเตรียมพร้อมรับมือกับอันตราย

ร่างโปร่งย่องออกมาจากตำหนัก หลบทหารยามที่เดินตรวจตราไปรอบบริเวณก่อนจะใช้วิชาตัวเบาของท่านแม่ทัพโอวหยางจาวกระโดดขึ้นไปประจำการอยู่บนกำแพง และกระโจนฝ่าสายลมยามค่ำคืนมาจนถึงคุกหลวง นางกระโดดลงพื้นอย่างนิ่มนวลไร้เสียงการเคลื่อนไหว ดึงเข็มบริสุทธิ์ไร้พิษร้ายแรงออกมาสองเล่มแล้วซัดพลังส่งเข็มเล่มน้อยเข้าที่ต้นคอของทหารยาม ทั้งสองนิ่งงันไปราวกับรูปปั้น มีเพียงลมหายใจที่บ่งบอกถึงสัญญาณแห่งชีวิตของอีกฝ่าย องค์หญิงสูงศักดิ์ไม่สนใจสิ่งอื่นใดบุกเข้าไปในคุกหลวงรวดเร็ว

แสงตะเกียงด้านในดับลงจนเหลือแต่แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเลือนลาง ด้านในมีนักโทษเกือบห้าสิบคนถูกขัง บ้างรอคอยคำสั่งประหาร บ้างรอการพิจารณาคดี มือบางหยิบผงยาสลบออกมาโปรยใส่นักโทษแต่ละห้อง จนเข้ามาถึงกรงขังด้านในสุดที่ซี่กรงทำด้วยเหล็กกล้าแตกต่างจากห้องอื่นที่ทำจากไม้ บุรุษที่นางตามหานั่งขัดสมาธิอยู่ด้านใน ร่างสูงดูสง่าด้วยเชื้อสายกษัตริย์นั่งหลับตาพริ้มขับไล่ลมปราณไปทั่วร่างกาย ดูเหมือนฮวนจะบาดเจ็บ

“ข้าไม่ต้อนรับแขกยามวิกาล” หัวหน้าพรรคโจรพูดโดยไม่ลืมตา เสวี่ยหนี่นั่งลงล้อเลียนท่าทางดังกล่าวไม่ได้ตอบกลับดังที่ควรกระทำ

“ข้าอยากรู้เหตุผลที่เจ้าสังหารผู้อาวุโส” ฮวนลืมตามองสตรีร่างสูงสง่านั่งลงกับพื้นในระดับเดียวกัน ก่อนจะหลับตาลงเช่นเดิม

“พ่อของเจ้าทำร้ายข้ายังไม่พอ ยังส่งบุตรีมากดดันข้าเพิ่ม หึ! พวกเจ้ามันอันธพาลกันทั้งตระกูล หามีคนดีจิตใจบริสุทธิ์ไม่!” ร่างบางยังคงนิ่งสยบความเคลื่อนไหว ฮวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนหันหลังให้กับนาง

“ข้าขอโทษที่สังหารคนของเจ้า แต่เจ้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ คนที่เรารักถูกสังหารไปต่อหน้าต่อตา ข้าไม่อาจเก็บโทสะเอาไว้ได้” ร่างสูงหันมามองนางครู่หนึ่งก่อนหันกลับไปดังเดิม

“เจ้าก็แค่เด็กน้อย...”

“เด็กน้อย แล้วอย่างไร ข้าไม่อาจผูกพันรักใคร่บริวารของข้าหรือ!” เขาส่ายหน้าไปมาอย่างใจเย็น เป็นนางเสียอีกที่เริ่มเดือดร้อนจนแทบจะหลอมละลายกรงเหล็กกล้าให้กลายเป็นน้ำ

“เจ้ายังเด็ก ไม่ควรกระทำตนให้มือเปื้อนเลือด ฮุ่ยอันมิได้สั่งสอนเจ้าหรือว่าหากแปดเปื้อนมลทินไปสักครั้ง แม้จะใช้น้ำแร่ชั้นดีจากสวรรค์มาล้าง ก็มิอาจลบคราบเลือดออกไปจากจิตใจของเจ้าได้” เสวี่ยหนี่ดวงตาวาววับ

“เสด็จอาหญิงมิได้บอกข้าโดยตรง แต่การฝึกยุทธ์ย่อมต้องสังหารคนเข้าสักวัน มันไม่สำคัญหรอกว่ามือของข้าจะเปื้อนเลือดหรือไม่ มันสำคัญตรงที่มือของข้าเปื้อนเลือดทำไมและเป็นเลือดของใคร เพียงแค่มิได้สังหารคนดีมีคุณธรรมข้าก็ตายตาหลับแล้ว” ฮวนแค่นยิ้ม ก่อนหันกลับมาเผชิญหน้ากับสตรีร้ายกาจ นิสัยหยิ่งผยองเช่นนี้นางได้มรดกสืบทอดมาจากฮุ่ยอันไม่ผิดเพี้ยน ลูกหลานของต้นไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นจริงๆ

“ที่เจ้าบอกว่าข้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าการสูญเสียคนที่เรารักเป็นอย่างไร ใช่...ข้าเพิ่งสูญเสียคนไปครึ่งหมู่บ้านให้จอมมารไปเมื่อไม่นานมานี้” แววตาแกร่งมีแสงแห่งความเหนื่อยล้าอ่อนแรงมิอาจปิดบัง

“เกิดอะไรขึ้น...”

“หมู่บ้านของข้าถูกจอมมารกวาดล้าง ฮ่องเต้แห่งแคว้นสุ่ย” ร่างบางขมวดคิ้วสงสัย แคว้นสุ่ยมีชายแดนติดต่อกับแคว้นของนาง ระยะทางห่างจากที่ตั้งของหมู่บ้านฮวนเกือบพัน เหตุใดอันธพาลผู้นี้ถึงกล่าวความเท็จออกมา

“ว่าแล้วเจ้าต้องไม่เชื่อข้า กลับไปเสียเถิดเด็กน้อย” ฮวนทำท่าจะหันหลังกลับ หากร่างบางตวาดเอาไว้ทันการ “เดี๋ยวก่อน! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการลอบสังหารท่านเว่ยหมิน” ฮวนหลับตาสูดลมหายใจสะกดกลั้นความคับแค้นในอก

“พวกมันสังหารบุรุษและเกณฑ์สตรีกับเด็กไปยังแคว้นสุ่ย พวกข้าห่วงหน้าพะวงหลังจึงพลาดท่าเสียทีแก่เยี่ยนจวินลี่ มันบังคับให้ข้าลอบสังหารหัวเรือใหญ่แห่งแคว้นหงเสีย ก่อนจะรับปากว่าจะตั้งหมู่บ้านให้ใหม่ในเขตการปกครองของแคว้นสุ่ยพร้อมทั้งเด็กและสตรีที่เหลือ พ่อของเจ้าทำเพื่อประชาชนของตน ข้าก็ย่อมต้องปกป้องคนของข้าเช่นกัน”

เสวี่ยหนี่จ้องเข้าไปในดวงตาโศกเศร้า ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาเป็นความจริงแน่แท้ จอมโจรผู้นี้หาใช่ผู้ที่จะมาเล่นลิ้นในยามคับขัน หากนางจับได้ภายหลังว่าหลอกลวงนางจะลงมือตัดลิ้นของมันเสีย จะได้ไม่มีลิ้นให้เล่นอีกต่อไป!

“แสดงว่าพวกมันกำลังรวบรวมกองกำลัง ตอนนี้มันอาจคิดว่าอย่างไรเจ้าคงต้องถูกประหารเป็นแน่ สู้เข้าร่วมกับข้าเพื่อหาทางแก้แค้นพวกมันจะดีกว่า” ร่างฮวนสั่นสะท้านก่อนจะหัวเราะออกมาดังก้องคุก มือบางกระชับอาวุธลับอยากสังหารคนผู้นี้ขึ้นมาทันตาเห็น!

“เจ้าช่างเป็นพ่อค้าหน้าเลือดยิ่งนัก ข้าไม่ร่วมงานกับคนที่สังหารพี่น้องของข้าเป็นอันขาด”

มือบางหยิบเศษฟางที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นขึ้นมาเส้นหนึ่ง ก่อนเดินปราณใส่มันแล้วซัดเข้ากับใบหน้าหมองคล้ำของคนตรงหน้า ด้วยวรยุทธ์ล้ำเลิศเศษฟางเส้นเล็กจารึกรอยแผลลึกร้าวเจ็บปวดไว้บนใบหน้าของฮวน เลือดอุ่นๆ ไหลออกมาจากบาดแผลจนเลอะชุดนักโทษสีขาวย้อมสีชาดแดงสดเป็นจุดๆ

“อย่าสามหาวกับข้า! ข้าสังหารคนของเจ้าไปเก้าคน เจ้าสังหารคนของข้าไปเจ็ดคน แต่พอดีว่าท่านอาวุโสเว่ยหมินมีค่าเทียบเท่าบุรุษกำยำสองคนรวมเป็นเก้าคนไม่ขาดไม่เกิน อันที่จริงพวกเขามีค่ามากกว่านั้น แต่ข้าใจดีลดหย่อนโทษของเจ้าให้!” ฮวนฝืนหัวเราะแห้งๆ ออกมาด้วยความเจ็บปวด นึกถึงตอนที่จับตัวฮุ่ยอันไปเป็นตัวประกันแล้วคิดยอดหนี้กับนางอย่างโหดเหี้ยม ตอนนี้ผลกรรมตามสนองเขาแล้วจริงๆ

“ได้! ข้ารับปากเจ้า แต่อย่าคาดหวังว่าจะได้ข้อมูลจากข้ามากนัก ข้ายังมิได้ศึกษาพวกมันอย่างละเอียด” ร่างบางยิ้มร่าใบหน้าของนางงดงามขึ้นอีกเท่าตัว หัวใจนักโทษหนุ่มเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย ยามแสงจันทร์สาดส่องมาเช่นนี้ย่อมไม่ดีต่อดวงใจบุรุษเช่นเขาเลยจริงๆ

“ข้าจะกราบทูลเสด็จพ่อเพื่อเลื่อนโทษประหารของเจ้าออกไปก่อน อยู่ในนี้ว่างๆ ข้าจะขนตำราประวัติศาสตร์ของแคว้นสุ่ยมาให้เจ้าศึกษา เพียงเท่านี้เจ้าก็กลายเป็นตัวช่วยชั้นดีของข้าเรียบร้อยแล้ว” ฮวนถอนหายใจเป็นรอบที่สาม หากฮุ่ยอันรู้ว่าจอมเอาเปรียบเช่นเขาถูกย้อนเกล็ดเช่นนี้นางคงหัวเราะเขาไปจนถึงชาติหน้า

“ข้าคงต้องไปก่อน แล้วจะขนตำรามาฝาก” ร่างบางเคลื่อนกายออกไปก่อนที่แสงจากคบเพลิงจะพร้อมใจกันติดขึ้นมากะทันหัน ฮวนพยักหน้าก่อนยกมือเช็ดคราบเลือดที่ยังหลั่งรินออกมาเป็นสาย

“วรยุทธ์เจ้าสูงส่งเกินมนุษย์ คงจะพอต่อกรกับปีศาจร้ายเยี่ยนจวินลี่ได้กระมัง”

ร่างบางกลับตำหนักของตนอย่างแผ่วเบา นำเข็มที่คลายสะกดจุดจากทหารยามทั้งสองออกมาทำความสะอาด ก่อนผลัดเปลี่ยนชุดไปสวมเสื้อผ้ากรุยกรายอีกครั้ง นางอยู่ในคราบบุรุษมาสองปี ทุกอย่างไม่ว่ากินนอนเดินนั่งล้วนคลุกคลีอยู่กับบุรุษ นางกับทหารเหล่านั้นเปรียบเสมือนพี่น้องกันเลยก็ว่าได้ ไม่แปลกที่นางจะแสวงหาความสบายเยี่ยงบุรุษ ผ่านไปสองปีชุดนอนที่นางเคยมองว่ามันหรูหราน่าดูชมกลายเป็นของแปลกตาไปเสียแล้ว..

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย champacat
ติดตามตอนต่อไป
เมื่อ 9 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Artsgirl
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 9 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว