A Brave Heart หัวใจเพชรแท้-บทที่ 1

โดย  กระรอกน้อยที่หายไป

A Brave Heart หัวใจเพชรแท้

บทที่ 1

ฉันมีชื่อว่า มี่ ค่ะ

เป็นเด็กสาวมัธยม ฯ ปลายธรรมดา ๆ ซึ่งตัวฉันคิดว่า ฉันไม่ได้มีอะไรที่น่าเตะตาต้องใจ หรือเป็นที่จดจำเหมือนเพื่อน ๆ ในห้อง ซึ่งก็สวย ๆ กันทุกคนเลย

แต่ถ้าจะพูดว่าไม่มีเลย มันก็คงจะไม่ถูกนัก...

เพราะฉันเป็นเด็กสาวผมสั้นเพียงคนเดียวในห้อง ซึ่งฉันยอมรับว่าฉันแอบซอยผมด้วย -*-

ด้วยความที่เป็นเช่นนั้น

ทำให้ใครหลายคนหาว่าฉันเป็น ‘ทอม’ ค่ะ !

ซึ่งฉันฟังแล้วก็เพลียมาก ๆ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะก็คงจะห้ามขี้ปากใครไม่ได้ หากเขาจะตัดสินเราเพียงแค่ทรงผมและอัตลักษณ์ภายนอกที่ดู ‘ห้าว ๆ’ ของฉันน่ะนะ (ประชด J)

ฉันไม่ค่อยสนิทกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิงนัก เพราะพวกนั้นมักมองว่าฉันเป็นทอมและชอบถามฉันว่าทำไมไม่จีบรุ่นน้องผู้หญิง บลา ๆๆ

มี่เพลียค่ะ บอกตรง ! =O=

…เพลีย และเบื่อหน่ายมาก ๆ ด้วยค่ะ จนฉันคิดว่าคบกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายน่าจะดีกว่า

ซึ่งกลุ่มเพื่อนผู้ชายของฉัน พวกเขากะล่อน หน้าม่อไปตามประสา หลายครั้งที่ฉันต้องฟังพวกเขาพูดเรื่องผู้หญิง และให้คำปรึกษาไปด้วย

โดยเฉพาะนายเจ๋ง หมอนี่ โค-ตะ-ระ ขี้หลีเลยค่ะท่านผู้ชม !

เจ๋งชอบเต๊าะพวกน้อง ๆ ม.ต้น จนเป็นนิสัย แถมยังชอบโชว์ป๋า เปย์โน่นเปย์นี่ หลายครั้งที่ฉันเห็นเจ๋งคุยกับน้องคนโน้น แล้วก็มาคุยกับน้องคนนี้ วนกันเป็นลูปไม่จบไม่สิ้น

เรียกได้ว่าเจ๋งเพื่อนฉันไม่เคยว่างเว้นจากน้อง ๆ ผู้หญิงเหล่านั้นเลย

ตัวอย่างเช่น...

“เฮ้ย ไอ้มี่ ! แกว่าน้องคนนั้นน่ารักหรือเปล่าวะ ?”

เจ๋งบุ้ยใบ้ไปทางน้องผู้หญิงซึ่งเป็นดาวเด่นของระดับชั้น ม.3

เท่าที่ฉันรู้ น้องคนนี้เรียนอยู่ห้องคิงเชียวนา นายเจ๋งนี่ใจกล้าไม่เบาแฮะ = =”

“ไม่รู้สิ ตอบไม่ถูก”

ฉันตอบอย่างไม่แยแส

“เฮ้ยย ไอ้ทอม ตอบดี ๆ สิวะ !”

“ทอมบ้านแกสิ >[]<”

ฉันแหวเข้าให้ นายเจ๋งอุตส่าห์รู้จักกับฉันมาตั้งนาน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเป็นหญิงแท้ ไม่ใช่ทอมน่ะ !

ฉันนั่งรับประทานก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ พลางมองกวาดตาไปรอบ ๆ ในบริเวณโรงอาหาร ซึ่งคลาคลั่งไปด้วยผู้คน

สายตาของฉันมองไปที่โต๊ะม้าหินอ่อน ซึ่งเป็นโต๊ะของกลุ่มพวกยัยเฟิต จอมแสบประจำห้อง ม.4/7 ของฉัน ก็เห็นยัยนั่นกำลังชวน ‘เพื่อนใหม่’ พูดคุยอย่างออกรสออกชาติทีเดียว

เพื่อนใหม่คนที่ว่า... เขามีชื่อว่า กวินทร์ เป็นเด็กใหม่เพียงคนเดียวที่มาจากโรงเรียนอื่น

เอ้อ ! ฉันลืมบอกไปค่ะ ! ว่าห้องของฉันนั้น เป็นห้องเรียนที่มีแต่เด็กเก่า ซึ่งเคยเรียนอยู่ ม.3 ที่โรงเรียนแห่งนี้ยกห้อง ยกเว้นก็แต่นายกวินทร์คนนี้คนเดียวนี่แหละ

กวินทร์...

เขาค่อนข้างเป็นผู้ชายที่เรียบร้อยและดูหงิม ๆ

ใบหน้าของเขาหล่อมากค่ะ หมายถึงสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฉัน... มันก็งั้น ๆ น่ะนะ -_-^^

กวินทร์เป็นเด็กใหม่เพียงคนเดียวในห้อง ฮ่ะ ๆ ช่างเป็นอะไรที่ ‘เปรี้ยว’ มากเลยว่าไหมล่ะคะ ^x^ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้บ่อย ๆ นะเออ

บอกตามตรงว่าฉันยังไม่เคยคุยกับหมอนี่เท่าไหร่

ดูเขาจะ ‘ป๊อป’ เกินไป พวกผู้หญิงในห้องต่างก็ตื่นเต้นวี้ดว้ายเป็นการใหญ่ในวันแรกที่หมอนี่โผล่หน้าเข้ามา

แต่สำหรับพวกผู้ชายแล้ว... อย่างน้อยก็นายเจ๋งที่นั่งอยู่กับฉันในตอนนี้

‘เซ็ง !’

เป็นคำสั้น ๆ ง่าย ๆ ที่ตีความหมายได้ครอบคลุมและตรงเป๊ะที่สุดสำหรับความรู้สึกพวกเขา

“มันจะฮอตไปไหนวะไอ้กวินทร์เนี่ย”

นายเจ๋งเปลี่ยนประเด็นจากการหลีน้อง ม.ต้น มาเป็นเรื่องของนายกวินทร์แทน ฉันปรับอารมณ์ตามเขาแทบไม่ทันเลยทีเดียว = =”

“ไม่รู้สิ - -*”

ฉันตอบ เจือความไม่ใส่ใจเล็ก ๆ ลงไปด้วย

“ที่จริงฉันว่าห้องเรามีแต่เด็กเก่าก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่ามีเด็กใหม่ ‘ผู้ชาย’ เข้ามาทำให้เสียบรรยากาศเล้ย~”

นายเจ๋งกระแทกเสียงคำว่า ‘ผู้ชาย’ อย่างใส่อารมณ์สุด ๆ ฮ่ะ ๆ เชื่อเขาเลยค่ะท่านผู้ชม

ลืมบอกไปว่าที่จริงตัวฉันเองกับนายเจ๋ง สมัยอยู่ชั้นมัธยม ฯ ต้น พวกเราก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันมาก่อนหรอกค่ะ เพิ่งจะมาอยู่ห้องเดียวกันตอนมัธยม ฯ ปลายนี่แหละ เพราะเลือกเรียนในแผนการเรียนเดียวกัน

พักกลางวันที่ โค-ตะ-ระ มีรสชาติของฉันจบลงไปพร้อมกับการเริ่มเรียนชั่วโมงในคาบบ่าย...

‘คาบคณิตศาสตร์อีกแล้วเหรอ ?’

ฉันคิดในใจอย่างเบื่อ ๆ

เวลาเพิ่งบรรจุอาหารลงไปในกระเพาะอย่างอิ่ม ๆ หนังตามันก็วอนจะตกลงมาทุกที

เชื่อไหมคะว่าถึงจะเป็นคาบคณิตศาสตร์ที่ต้องใช้หัวสมองคิดคำนวณอยู่ตลอดเวลา ฉันก็สามารถหลับได้ เรียกว่าสามารถสุด ๆ แล้ว

“ไหนเลขที่ 34 ตอบซิลูก”

เลขที่ 34... สมองของฉันมึนงงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดจากอาจารย์ประจำวิชา แต่แล้ว...

“เฮ้ย เลขที่หนูนี่หว่า !”

จู่ ๆ ฉันก็ลุกพรวดขึ้นทั้งที่หน้าตายังสะลึมสะลือเพราะความง่วงขนาดหนัก เล่นเอาเพื่อนทั้งชั้นหัวเราะกันเกรียวเลยทีเดียว

‘เฮ้อ ยัยมี่นะยัยมี่ โชว์เปิ่นอีกแล้วแก !’

ฉันคิดในใจ ก่อนจะตีสีหน้ายิ้มแย้มแล้วตอบว่า...

“...”

เอาแล้ว... นิ่งไปประมาณหลายวินาทีอยู่ เหมือนจะดี เหมือนคนกำลังคิด แต่ที่ไหนได้...

“คือ...”

ฉันเริ่มอึกอัก

“ว่าไงครับ ?”

เสียงอาจารย์กดดันเข้ามาอีก ตายแน่แล้วคราวนี้ ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลทีจ้า~ TOT

“อ...เอ่อ ม...ไม่ทราบค่ะ +_+”

ฉันตอบออกไปแบบนั้นแหละค่ะ ได้ยินอาจารย์บ่นอะไรตามมาก็ไม่รู้อีกเป็นชุดเรื่องที่ฉันทำท่าทางสัปหงกในชั่วโมงเรียน

อาจารย์ไพโรจน์ เป็นอาจารย์คณิตศาสตร์สูงวัยที่ชอบบ่นแบบสุด ๆ เวลานักเรียนไม่ตั้งใจเรียน แต่ท่านก็เป็นอาจารย์ที่ดีมาก ๆ คนหนึ่งค่ะ

สุดท้ายอาจารย์ไพโรจน์ก็บอกให้ฉันนั่งลงได้

แน่นอนว่าฉันนั่งลงแบบหงอย ๆ และหน้าแตกเล็กน้อยถึงปานกลาง

เมื่อมองไปทางโต๊ะเรียนที่อยู่ด้านหน้าถัดจากโต๊ะของฉันไปราว ๆ สองตัว ก็เห็นนายกวินทร์เด็กใหม่ส่งยิ้มกวน ๆ มาให้

‘เฮอะ ! มาเยาะเย้ยกันได้ คิดว่าตัวเองหล่อตายแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอยะ !?’

เพิ่งเคยเจอะเคยเจอนี่แหละค่ะ ทำเรื่องขายขี้หน้าในชั้น แถมยังโดนเด็กใหม่หัวเราะอีก วันนี้ช่างเป็นวันโชคร้ายของมี่ทีเดียวเชียว~

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย กระรอกน้อยที่หายไป
@คุณnine ยินดีค่ะ
เมื่อ 7 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย  nine
ขอบคุณมากนะค่ะ
เมื่อ 7 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว