บุปผา(น่า)สิเน่หา [E-BOOKพร้อมโหลดค่ะ]

ตอนที่ 6-1

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีเพิ่งเห็นว่า ที่เค้าอัพไว้แล้วตั้งวันเวลา เผยแพร่เอาไว้ แต่ๆ กลับไม่เผยแพร่ตามวันเวลาที่กำหนดเลยย (งงเลยยยย)

อีบุ้คโหลดได้ที่ เมพ หรือ เวปห้องสมุด นะคะ

ตอนที่ 6

“พี่เหวินฉิน! ท่านมานอนกับข้าได้อย่างไร” หมิงฮวาเอ่ยถามอย่างตกใจ เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบเจอกับใบหน้าหล่อเหลา แสงจากกองไฟพอส่องให้เห็นว่าเวลานี้เขากำลังจ้องมองอยู่

‘เขาควรนอนฝั่งตรงข้าม แต่เหตุใดถึงมานอนจ้องกันเช่นนี้ แล้วข้าต้องทำอย่างไร’ หมิงฮวาไม่รู้จะทำเช่นไร นางได้แต่นอนตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ จะผลักไสก็ยกมือขึ้นเสียอย่างนั้น

“พี่นอนไม่หลับ หมิงฮวา หลับตาทีไรก็นึกถึงหน้าของเจ้า เรือนร่างของเจ้า ผิวกายของเจ้าช่างงามนัก ยามต้องแสงไฟเช่นนี้” เหวินฉินเบียดกายไร้อาภรณ์เข้าหาร่างงาม

“พี่เหวินฉิน ท่านเอาอะไรมาเบียดขาข้า” หมิงฮวาที่ใจของนางกำลังสั่นรัวๆ เอ่ยถามอย่างตื่นตระหนก

“เจ้าอยากรู้หรือ”

หมิงฮวาสั่นหน้ารัวๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ “ข้าแค่สงสัยเท่านั้น”

“หากเจ้าอยากรู้ก็ลุกขึ้นมอง แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าพี่เอาอะไรเบียดขาของเจ้า” เหวินฉินขยับลุกขึ้นแล้วดึงเจ้าของงามลุกขึ้น จากนั้นเขาก็ล้มตัวลงไปนอนแทนที่ ลำกายของบุรุษที่ชูชันกลางลำตัวทำให้ผิวหน้าของหมิงฮวาร้อนวูบวาบยิ่งกว่าเดิม

“พี่เหวินฉิน ท่านปิดเดี๋ยวนี้” หลังจากเผลอมองลำกายของบุรุษอยู่ครู่หนึ่ง หมิงฮวาก็เบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งใดเบียดขาของเจ้า”

“อย่าถามข้า”

“ทำไมพี่ถึงถามเจ้าไม่ได้”

“ก็ข้า...”

“ข้าอะไรหรือ”

“ท่านจะถามทำไมเล่า”

“ก็พี่อยากรู้ ถึงได้ถามเจ้าอย่างไรเล่า”

“พี่เหวินฉิน ท่านรีบไปนอนที่ของท่านเดี๋ยวนี้” หมิงฮวาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นแล้วเอ่ยไล่ชายหนุ่ม

“พี่บอกเจ้าแล้วว่าพี่ข่มตาหลับทีไรก็นึกถึงแต่เจ้า แล้วเหตุใดเจ้าถึงใจร้ายกับพี่นัก”

“ข้าหรือใจร้าย”

“ใช่ เจ้าใจร้ายกับพี่มาก”

‘พี่ต้องการเจ้าจนปวดร้าว เจ้าไม่เห็นหรือ หมิงฮวา’ เหวินฉินอยากถามนางเช่นนี้นัก แต่กลัวจะทำให้นางขวัญเสียไปมากกว่านี้

“ข้าไม่ได้ใจร้ายกับท่านเสียหน่อย” หมิงฮวาหันกลับมาตอบกลับเสียงแผ่วๆ นางทิ้งสายตาไว้ที่ใบหน้าเหล่อเหลา เมื่อเวลานี้ตัวนางและเขาไม่มีอาภรณ์ปิดกายแม้แต่ชิ้นเดียว

“เจ้าใจร้าย”

“พี่เหวินฉิน ท่านอย่ามาใส่ความข้า” หมิงฮวาตวาดใส่อย่างลืมตัว ก่อนที่สายตาไม่รักดีจะมองต่ำเลยปะทะเข้ากับลำกายที่ยังชูชันอีกครั้ง จึงรีบเบือนหน้าหนี ทว่าคราวนี้เหวินฉินไม่ยอมให้นางหันหนี

เหวินฉินลุกขึ้นนั่งใช้มือรั้งใบหน้าของนางเอาไว้ แล้วบังคับให้หันกลับมาสบตา “หมิงฮวา เจ้ามองพี่ มองพี่” เหวินฉินพูดราวกับกำลังร่ายมนตร์คาถาใส่นาง

“ข้า...”

“มองพี่เถิด”

หมิงฮวายอมสบตาพร้อมเสียงเรียกแสนไพเราะ “พี่เหวินฉิน”

“พี่อยากรักเจ้า หมิงฮวา” ปากหยักสวยราวสตรีพึมพำราวคนละเมอ สองมือของเขาประคองใบหน้าแสนสวยแล้วรั้งเข้ามาใกล้ แนบปากหยักเข้ากับปากอิ่มที่เผยอออกเล็กน้อย

หมิงฮวาคิดอยากทักท้วงก็ไม่ทันเสียแล้ว

ลิ้นอุ่นของบุรุษหนุ่มที่กำลังกำหนัด ตวัดไล้กับลิ้นนุ่มที่ไม่ประสา จึงถูกต้อนจนมุม ปล่อยให้ลิ้นอุ่นซอกซอนกวาดต้อนความหวานในโพรงปากอย่างชำนาญ จูบราวกับสูบวิญญาณนางออกจากร่าง แต่โชคดีที่เขาหยุด หาไม่นางคงสิ้นใจเพราะขาดอากาศหายใจ ร่างกายหรือก็ร้อนวูบวาบอย่างแปลกประหลาด

“ปากเจ้าช่างหวานนัก หมิงฮวา”

“พี่เหวินฉิน”

“เจ้าเรียกพี่ทำไมหรือ หมิงฮวา”

“ร่างกายของข้า เกิดอะไรขึ้นไม่รู้ ข้า...” หมิงฮวาหนีบขาของตนไว้แน่น เพราะนางกลัวเขาจะเห็นว่านางกำลังหลั่งน้ำบางอย่างออกมาจากโคกเนินแสนสวย ที่ปกคลุมด้วยกลุ่มหญ้าสีดำ

“พี่รู้ว่าเจ้าเป็นอะไร” เหวินฉินเอ่ยตอบด้วยแววตาหื่นกระหาย เขากระหายเรือนร่างนี้ยิ่งนัก

“ท่านรู้!”

“พี่รู้ แล้วพี่จะทำให้เจ้ารู้สึกยิ่งกว่านี้ หมิงฮวา” เหวินฉินดันร่างงามลงนอนบนผ้าปูขนสัตว์ แล้วขยับกายลงมาอยู่ที่สองเท้าของร่างงาม

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว