เล่ห์ร้าย ยั่วสวาทรัก

บทนำ

บทนำ

“ถอดเสื้อผ้าออก”

สิ้นคำสั่งของสตรีสาวสวยเจ้าของห้องทำงานสุดหรูบนทำเลทองย่านธุรกิจ เจ้าของแบรนด์ชุดชั้นในชาย ซึ่งเป็นแบรนด์น้องใหม่ ที่กำลังได้รับความสนใจของลูกค้าจนยอดขายถล่มทลาย จนมีคอลเลคชั่นที่สองผลิตออกมาติดๆ ในคอนเซ็ปท์ที่เน้นความเซ็กซี่ของบุรุษเพศ

และในวันนี้ก็มีนายแบบสามคนที่เจ้าของแบรนด์จะเป็นฝ่ายคัดเลือกด้วยตนเอง หนึ่งในสามคนทำให้เจ้าของห้องหงุดหงิด เลยออกคำสั่งหวังให้อับอายและถอนตัว

“คุณน้ำฟ้าคะ นี่ค่ะโปรไฟล์ของนายแบบ”

คมสันต์พนักงานชายใจหญิงรีบนำโปรไฟล์ ที่มีทั้งประวัติและรูปถ่ายโชว์เรือนร่างให้กับผู้เป็นเจ้านายทันที

“ยืนนิ่งเป็นหินกันแบบนี้ ไม่อยากจะร่วมงานกันว่างั้น”

เจ้าของห้องเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ ถอดแว่นตาทรงใหญ่ที่ลูกน้องชอบนินทาลับหลังว่าแก่และเชยออก แล้วจ้องมองนายแบบทั้งสามคนเรียงตัว

“ต้องถอดด้วยเหรอครับ” หนึ่งในนายแบบหน่วยกล้าตายถามขึ้นด้วยความสงสัย

“เชิญ” หญิงสาวแสนสวยนัยน์ตาดุดุจพญาเหยี่ยวผายมือไปที่ประตูห้อง

“คุณน้ำฟ้าใจเย็นๆ นะคะ” คมสันต์พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เพราะกว่าจะได้นายแบบสามคนนี้มา ไม่ใช่เรื่องง่าย ในเมื่อสเปกที่เจ้านายต้องการนั้น เรียกว่าค่อนข้างเรื่องมากเลยทีเดียว พอเสนอนายแบบที่กำลังเป็นที่นิยม ก็บอกไม่อยากเห่อตามกระแส พอแนะนำนายแบบต่างชาติ ก็หาว่าสินค้าเป็นแบรนด์คนไทย จะเอาต่างชาติทำไมให้เสียดุล คิดแล้วคมสันต์ก็ปวดเฮดขึ้นมาทันที

“ฉันขอความเห็นเหรอคมสันต์ ฉันเป็นเจ้าของบริษัท เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ ที่ทั้งสามคนต้องสวมใส่ และฉันค่อนข้างคาดหวังกับคอลเลคชั่นชิ้นนี้มาก ฉันควรดูอย่างละเอียดหรือเปล่า”

“ค่ะคุณน้ำฟ้า แต่น้องๆ ทั้งสามคนสันต์ไม่ได้แจ้งเรื่องที่จะต้องโชว์หุ่นให้คุณน้ำฟ้าดู”

“แล้วเป็นความผิดของฉัน”

“ไม่ใช่ค่ะ ความผิดของคิตตี้เอง คุณน้ำฟ้าลองดูจากในแฟ้มประวัติที่คิตตี้ให้ดูได้ไหมคะ”

“ฉันต้องการนายแบบที่เหมาะสมกับชุดชั้นในของฉัน และฉันเป็นคนตัดสินใจ ถ้าทำไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะหานายแบบเอง ถ้าหมดธุระแล้วก็ออกไป”

“อยากเห็นมากใช่ไหมครับ แล้วดูให้เต็มตาอย่ากระพริบล่ะ” หนึ่งในนายแบบรูปร่างสูงโปร่ง จัดการปลดตะขอกางเกงเตรียมถอดอย่างไม่อาย

“เดี๋ยว ทีละคนเรียกลำดับ ที่เหลือออกไป” เจ้าของห้องสั่งเสียงเฉียบแสดงถึงอำนาจและความเด็ดขาด

นายแบบอีกสองคนก็ตกลงปลงใจที่จะถอดเสื้อผ้าอวดเรือนร่าง แม้จะผิดข้อตกลงและไม่ได้พูดคุยกันเรื่องนี้มาก่อน แต่ถ้ายอมแล้วได้งาน นั่นหมายความว่าชื่อเสียง และงานอื่นๆ จะวิ่งเข้าหาเหมือนนายแบบที่รับหน้าที่พรีเซ็นเตอร์สินค้าคนก่อนหน้าในคอลเลคชั่นแรก ที่ตอนนี้โด่งดังได้ทั้งงานเดินแบบและงานละคร

“ค่ะ” คมสันต์รับคำและพาสองนายแบบออกไปรอนอกห้องทำงานของเจ้านายก่อน

“ถอดสิ”

สวยแต่ดุฉิบ

นายแบบหนุ่มคนแรกที่ค่อนข้างภูมิใจในรูปร่างของตัวเอง ค่อยๆ ถอดเสื้อออก โดยที่สายตาก็มองอยู่ที่หญิงสาวตรงหน้า

“ไม่ต้องส่งสายตาอ่อย เพราะฉันไม่พิศวาสอยากกิน”

ใจเย็น เพื่องาน ท่องไว้

หญิงสาวมองรูปร่างของนายแบบตรงหน้าอย่างพินิจอย่างละเอียด ก่อนจะคว้าแฟ้มประวัติมองสลับระหว่างรูปถ่ายกับนายแบบเจ้าของรูปตรงหน้า แล้วถึงแสยะยิ้มออกมากับความปลอมเปลือก

“ขอบคุณมาก ใส่เสื้อผ้าได้”

“ผมผ่านใช่ไหมครับคุณน้ำฟ้า”

“ไม่ผ่านค่ะ เสียใจด้วย หวังว่าโอกาสหน้าเราจะได้ร่วมงานกัน”

“อะไรนะครับ ไม่ผ่านเหรอ”

“ใช่ค่ะ ไม่ผ่าน เชิญค่ะ”

“เดี๋ยวครับ ทำไมผมถึงไม่ผ่าน ไหนคุณสันต์บอกว่าผมผ่านการคัดเลือกเตรียมตัวถ่ายแบบและถ่ายทำโฆษณา”

“คุณผ่านการคัดเลือกของคมสันต์ แต่ไม่ใช่ฉันนี่คะ รูปถ่ายกับรูปร่างของคุณจริงๆ มันปลอมค่ะ ในรูปคุณรีทัชซะดูดี เป็นใครเห็นก็ต้องอยากได้คุณมาร่วมงาน แต่เผอิญฉันเป็นเจ้าของบริษัท และเป็นเจ้าของเงิน ฉันก็ควรเลือกนายแบบที่ดีที่สุดและไม่ปลอมถูกไหมคะ”

“คุณนี่มันแม่มดอย่างที่คนอื่นบอกจริงๆ” นายแบบคนแรกรีบสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความโมโห และก่อนจะออกจากห้องก็ไม่ลืมที่จะบอกในสิ่งที่ได้ยินมาด้วยความโกรธ

“ขอบคุณสำหรับคำชม”

“เป็นยังไงบ้างคะน้องบอย” คมสันต์ที่เห็นน้องนายแบบคนแรกเดินออกมาก็รีบเข้าไปถาม

“ผมขอลาขาดกับบริษัทของพี่ตลอดกาลครับ อยากร่วมงานกับพี่นะครับ แต่เจ้านายของพี่นี่มันแม่มดชัดๆ”

คมสันต์ทำหน้าไม่ถูกแต่ก็เชิญให้น้องนายแบบคนที่สองเข้าไป และก็ไม่ต้องรอนาน ไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำก็ถูกเชิญออกไม่ต่างจากคนแรก

“น้องพุฒิ เชิญค่ะ”

นายแบบคนที่สามเดินเข้าไปภายในห้อง และไม่ลืมที่จะล็อกประตูป้องกันคนด้านนอกเข้ามา

“ล็อคประตูทำไม”

“ชินมือนะครับ คุณเองก็ชอบให้ผมล็อคไม่ใช่เหรอ”

“นายพุฒิ อย่ามากวนประสาทฉันนะ”

“ไม่เอาสิครับ ไม่เสียงดัง เดี๋ยวคนด้านนอกได้ยินนะครับ แล้วจะลุกไปไหนล่ะ อยากให้ผมถอดเสื้อผ้าให้ดูไม่ใช่เหรอ เอ๊ะ! หรือว่าอยากจะเห็นใกล้ๆ”

“ทุเรศ”

“แต่ก็ชอบไม่ใช่เหรอ” พุฒิวัตน์เดินเข้าไปใกล้ พร้อมทั้งค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด โดยที่สายตาจับจ้องมองเสือสวิงที่ใครต่อใครกล่าวขานว่าดุ

ทว่าสำหรับเขาแล้วผู้หญิงตรงหน้าเปรียบเสมือนแมวตัวน้อยๆ ที่ขี้อ้อนมากกว่า

“ถอยออกไป”

หญิงสาวออกคำสั่งเสียงสั่น และพยายามเดินถอยห่างจากคนตรงหน้าให้มากที่สุด

พุฒิวัตน์ยิ้มยั่วก่อนจะโยนเสื้อเชิ้ตที่ถอดออกไปตรงโต๊ะทำงานของหญิงสาว

“ต่อไปจะเป็นกางเกงแล้วนะ”

“พอ ฉันไม่เลือกนาย ออกไปได้แล้ว” เจ้าของห้องออกปากไล่เสียงสั่น ทว่าสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบมองต่ำไปที่กางเกง

“ไม่เลือกผม แต่เลือกเจ้านี่ใช่ไหม”

กรี๊ด!

น้ำฟ้ากรีดร้องในใจ นายพุฒิจงใจแกล้งเธอ นายนั่นตั้งใจมาป่วน มากวนประสาทถึงที่ทำงาน ต้องการอะไรจากฉันอีก

“มาสิครับ มาดูให้เต็มตา ผมรู้ว่าคุณชอบ จะจับ จะจูบ ดูดหรืออม ผมให้คุณทำได้ตามสบาย”

“น่าเกลียด ทุเรศออกไปจากห้องของฉันเลยนะ”

“ไม่ต้องฝืนตัวเองหรอกน้ำฟ้า ผมรู้ว่าคุณชอบมันจะตาย มามะ ผมมาป้อนให้คุณกินถึงที่เลยนะ”

“นายพุฒิ มันจะมากไปแล้วนะ ฉันเป็นแฟนของภูมิซึ่งเป็นอาของนายนะ หัดให้เกียรติฉันด้วย”

“หึหึ แฟนของอา แต่เป็นเมียที่นอนอ้าให้ผมเอาทุกคืนนะเหรอ”

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว