บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 5 รักใสๆ ของสิงโต 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 5 รักใสๆ ของสิงโต 100%

“แน่ใจนะครับ” สีหราชก้มหน้าลงมาให้ใกล้กับใบหน้าใสอ่อนเยาว์ของนวินดา เด็กน้อยของเขาช่างน่ารักเสียจริงๆ

“แน่ใจค่ะ” นวินดาพยักหน้ารับ ดวงตาใสแจ๋วฉายความสดใสมองสบดวงตาคู่คมของคนตัวโต

“ห้ามแกล้งอาอีกนะครับ อาสู้หนูนาไม่ไหว” ก้มลงเอาปลายจมูกเขี่ยที่ปลายจมูกเล็กของนวินดาอย่างอดใจไม่ไหวยิ่งอยู่ใกล้เขาก็เก็บไม้เก็บมือไม่ไหว อยากจับอยากกอดอยากหอมอยากทำทุกอย่างที่อยากทำ

“นี่แหนะ” เมื่อถูกปล่อยออกจากอ้อมแขนปุ๊บ นวินดาก็ป้ายฟองลงบนข้างแก้มสากของสีหราชทันที แล้วหัวเราะคิกๆ ด้วยความสะใจเมื่อฟองแต้มอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา

“หนูนา เด็กดื้อ”

สีหราชเตรียมจะดึงร่างเล็กจ้อยของนวินดาเข้าสู่ออ้มแขนอีกรอบ มีอันต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากใครบางคน

“เฮีย ทำอะไรครับ” สมหมายเดินมาจากทางหน้าบ้าน ตะโกนถามตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า ได้ยินเสียงแว่วๆ อยู่แถวหลังบ้าน

“มีอะไร”

“อ้อ ผมจะมาชวนนายไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันครับ อ้าวหนูนาก็อยู่ด้วยหรือเนี่ย”

“ถ้าถึงเวลาพักเที่ยงแล้วกินได้เลย ฉันกินแล้ว พี่เพ็ญให้หนูนาถือปิ่นโตมาให้แล้ว”

“ครับ แล้วนี่ทำอะไรกันหรือครับ”

“กำลังช่วยหนูนาซักผ้า”

“อ้อ วันนี้มารับจ้างทำงานบ้านให้เฮียหรือหนูนา”

“จ้า” นวินดารับคำสมหมายแล้วเดินหนีสิงโตไปไกลๆ เพราะกลัวว่าอยู่ใกล้ๆ แล้วจะโดนแกล้งคืน

สีหราชมองตามหลังเด็กสาวไปมาดหมายโทษไว้ในใจ

“งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับเฮีย”

“อืม”

ช่วงนี้เข้าสู่ฤดูฝนเต็มตัวแล้ว ช่วงเย็นไปจนถึงกลางดึก ฝนเริ่มเทกระหน่ำเกือบทุกคืน ข้าวที่ปลูกไว้ในแปลงนางอกงามตามเกณฑ์อายุ ข้าวแตกกอดีเป็นที่น่าพึงพอใจ วันนี้เป็นอีกวันที่ฝนตกหนักและฟ้าร้องเปรี้ยงปร้าง เวลานี้เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว ฝนเทตั้งแต่ห้าโมงกว่าๆ หยุดไปแล้วพักหนึ่งก่อนจะตกซ้ำลงมาเมื่อครู่ เขาเองเพิ่งขึ้นจากการไปดูแปลงข้าวเดินตัวเปียกโชกเข้ามาในบ้าน ไม่วายที่จะมองไปทางบ้านที่อยู่ฟากถนน

“ป่านนี้กลับจากโรงเรียนหรือยังนะ” พึมพำสงสัย ปีนี้หนูนาอยู่ม.6 แล้ว ทางโรงเรียนมีจัดติวนอกเวลาเรียนให้สำหรับเด็กๆ ที่สนใจ จะเริ่มติวตั้งแต่หลังเลิกเรียนจนถึง 17.30 น. นวินดาเป็นหนึ่งในนั้น ติวที่โรงเรียนแล้วก็อ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อที่เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย

เดินกระหยองกระแหยงเข้าไปในบ้านทั้งที่ตัวยังเปียกๆ จัดการตัวเองเรียบร้อยด้วยการอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า สีหราชเดินมาในห้องนั่งเล่นหยิบสมาร์ทโฟนมาเปิดดู เห็นไลน์กลุ่มครอบครัวแจ้งเตือนอยู่กลางจอ เขาปิดก่อนจะปลดล็อกและก็เห็นว่ามีสายเข้ามา 3 สาย และชื่อที่แสดงอยู่นี้เป็นชื่อของวันเพ็ญ ไม่รอช้าเขารีบต่อสายหาทันทีทั้งที่ฝนฟ้ายังตกอย่างบ้าคลั่ง

“พี่เพ็ญครับ พอดีผมเพิ่งขึ้นจากนาครับ”

(จ้า พอดีพี่กำนันเขายังไม่กลับ ในเมืองฝนก็ตกหนักมากพี่เลยบอกไว้ให้ฝนซาๆ ก่อนค่อยกลับน่ะ แต่หนูนาน่ะสิอยู่โรงเรียนฝนตกแบบนี้คงขับกลับไม่ได้ พี่จะวานสิงโตไปดูหลานให้หน่อยได้ไหม เมื่อกี้พี่โทรหาหนูนาแล้ว ยังอยู่กับเพื่อนๆ และยังมีคุณครูคอยดูแลก็เลยไม่ห่วงมาก ไว้ฝนซาสักนิดแล้วสิงโตไปดูหลานให้พี่หน่อยนะ) วันเพ็ญบอกเหตุผลและความต้องการของตนเอง

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา” ถ้ากำนันบุญลือยังอยู่ในเมืองกว่าจะมาถึงโรงเรียนของนวินดาอีกก็คงอีกสองสามชั่วโมงอีกทั้งฝนตกถนนลื่นก็คงขับไวได้ไม่มาก ถ้าต้องรอนวินดาคงต้องได้กลับบ้านดึกแน่ๆ พอรู้แบบนี้แล้วเขาก็อยากจะไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ก็นะฝนฟ้าและพลังธรามาชาติเป็นอะไรที่ยากจะคาดเดา รอให้ตกเบากว่านี้แล้วค่อยไปแล้วกัน

(ขอบใจสิงโตมากๆ นะ) วันเพ็ญซึ้งใจ

“ครับ”

วางสายจากวันเพ็ญเขาก็ไลน์หานวินดาทันที

See-Ha-Rach: หิวไหม???

Nong-Noo-Na: หิวแล้วค่ะ วันนี้หนูนาใช้พลังสมองเยอะมากค่ะ

See-Ha-Rach: รอฝนหยุดเดี๋ยวอาไปรับ จะแวะซื้ออะไรไปให้กิน

Nong-Noo-Na: ดีมากค่ะ คงอีกสักพักค่ะ ฝนตกแรงมากเลย

See-Ha-Rach: กินอะไรดี

Nong-Noo-Na: ไส้กรอกก็ได้ค่ะ

See-Ha-Rach: ครับ

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเขาคุยกับครอบครัวผ่านไลน์ไปพลางๆ ระหว่างรอฝนหยุด และเมื่อฝนเริ่มเบาเขาก็ไปหาเสื้อแขนยาวมาตัวหนึ่งร่มอีกคันเสร็จแล้วก็เดินกางร่มไปที่โรงจอดรถ สีหราชใช้รีโมทเปิดประตูรั้วบ้านอัตโนมัติและขับออกไป ระหว่างทางเขาแวะซื้อไส้กรอกที่นวินดาชอบกินพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งขวด ขับออกจากร้านสะดวกซื้อมาได้สักระยะฝนก็เทโครมลงมาอีก เขาจึงต้องค่อยๆ ขับจนกระทั่งถึงอาคารที่นวินดารออยู่

“ผมเป็นผู้ปกครองของนวินดาครับ มารับนวินดากลับบ้านครับ”

“หนูนามีผู้ปกครองมารับแล้วค่ะ” คุณครูที่รับหน้าที่ดูแลเด็กๆ ระหว่างติวจนกว่าจะกลับบ้านครบทุกคนเรียกเด็กสาวที่อยู่ด้านในห้อง

“ค่ะ” นวินดารับคำคุณครูและเก็บของใส่กระเป๋า หันไปถามเพื่อนในกลุ่มว่ามีใครจะให้ไปส่งไหม คำตอบคือไม่มีหล่อนจึงล่ำลาเพื่อนด้วยการยกมือทำท่าบ๊ายบาย

“หนูนากลับบ้านก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” นวินดายกมือไหว้คุณครู แล้วเดินเข้าไปหาร่างสูงพร้อมรอยยิ้ม ไม่พอยังยกมือไหว้สวัสดีเขาด้วย

สีหราชอยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ต้องยกมือไหว้เขาก็ได้ มาหอมแก้มเขาสักสองสามฟอดแทนดีกว่า ไม่ต้องยกมือไหว้ให้เมื่อยมือ

“ไม่ลืมของนะ”

“ค่ะ”

“ใส่เสื้อแขนยาวดีกว่า จะได้ไม่โดนละอองฝน” เพราะฝนตกแรงมากและอากาศก็เย็นด้วย เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นหวัดเพราะวันก่อนเจอฝนระหว่างทางกลับบ้านไปแล้วรอบหนึ่ง ถ้าโดนบ่อยเข้าก็กลัวจะป่วยเข้าสักวัน

“ขอบคุณค่ะ” นวินดารับเสื้อแขนยาวของสีหราชมาถือเตรียมสวมใส่ สีหราชเองก็ช่วยดึงเอากระเป๋านักเรียนมาถือไว้ในมือพร้อมกับถุงผ้าที่เอาไว้ใส่เอกสารการเรียนด้วย เขารับทุกอย่างไปถือเองหมดจนตอนนี้นวินดาไม่มีสัมภาระใดๆ

“รถหนูนาก็จอดไว้ที่โรงเรียนนี่แหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าอามาส่ง”

“ค่ะ เดี๋ยวหนูนาถือเองก็ได้ค่ะ” นวินดาสวมเสื้อเสร็จก็หันไปจะรับเอาสัมภาระมาถือเอง แต่ถูกชายหนุ่มปฏิเสธ

“อาถือให้ เดินมาในๆ สิ” เห็นอีกฝ่ายเดินออกไปเกือบชิดด้านนอกเขาจึงเอ่ยปากพร้อมใช้แขนแข็งแรงโอบไว้ให้เดินเข้ามาด้านในเพื่อไม่ให้โดนไอฝน

สองคนเดินไปตามทางเดินที่มีหลังคาจนกระทั่งถึงจุดที่สีหราชจอดรถไว้ชายหนุ่มก็กางร่มเพื่อเดินไปยังรถที่จอดซึ่งตรงนี้ไม่มีหลังคา

“อื้อ เย็นจังเลยค่ะ” นวินดาบอกเมื่อโดนน้ำฝนกระเซ็นใส่ สีหราชเปิดประตูรถให้นวินดาขึ้นก่อน ส่งสัมภาระของเด็กสาวตาม เรียบร้อยเขาก็ปิดประตูแล้วเดินไปขึ้นรถฝั่งคนขับ

“วันนี้ติวเป็นไง เขาใจหรือเปล่า” สีหราชถามพร้อมกับติดเครื่องยนต์ มองดูฝนที่โปรยปรายลงมา คืนนี้คงตกทั้งคืนแน่ๆ ตอนนี้ฝนเริ่มเบาลงไม่แรงเท่าช่วงที่เขาออกจากร้านสะดวกซื้อมาที่โรงเรียน ส่งถึงไส้กรอกอุ่นๆ ที่ซื้อมาให้คนตัวเล็ก

นวินดารับไปพร้อมคำขอบคุณ ใบหน้าเจือแววดีใจ

“เข้าใจค่ะ อืม แต่มีบางจุดที่ไม่เข้าใจอีกนิดหน่อยไว้ค่อยให้อาสิงโตสอนค่ะ กินไหมคะ อาสิงโตน่าจะยังไม่ได้กินเหมือนกัน” นวินดาอธิบายแกะซอสเทราดลงบนไส้กรอกที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ยั่วน้ำลาย จิ้มคำแรกใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความอร่อย แล้วหันไปถามคนข้างกาย ไม่ได้กลิ่นเหล้าขาวมาจากตัวแสดงว่ายังไม่ได้กินข้าวหรือก๊งเหล้ามา

“ป้อนหน่อย อาขับรถอยู่ ฝนตกหนักทางก็มองไม่ค่อยเห็น” เขาเหลียวมาตอบนวินดาชั่ววินาทีก่อนจะหันไปมองทาง

นวินดาเข้าใจและใช้ไม้จิ้มไส้กรอกชิ้นหนึ่งนำไปจ่อที่ปาก สีหราชชะลอความเร็วลงแล้วอ้าปากรับไส้กรอกมาเคี้ยว

“อร่อยใช่ไหมคะ”

“อร่อยสิ ก็อาเป็นคนซื้อนี่”

“ใช่ค่ะ อร่อยมากๆ ค่ะ สงสัยอาสิงโตต้องซื้อให้หนูนากินบ่อยๆ แล้วค่ะ” เพราะเขาออกเงินซื้อให้มันจึงอร่อยสุดๆ

“เป็นเด็กงก”

“หนูนาเปล่างกค่ะ หนูนาแค่รู้ประหยัดค่ะ”

“ดีจริงๆ ไหนป้อนอาอีกคำสิ”

“หนูนาก่อนสิคะ เมื่อกี้อาสิงโตกินแล้วต่อมาก็ต้องหนูนาสิคะ”

“แต่เมื่อกี้หนูนากินไปอีกคำแล้วนี่ครับ” แม้จะขับรถอยู่แต่บางจังหวะเขาก็สามารถหันไปมองคนข้างๆ ได้และเมื่อกี้เขาก็เห็นว่าเจ้าหล่อนเพิ่งจิ้มไส้กรอกเข้าไป

นวินดาอมยิ้ม

“ทำไมอาสิงโตตาดี” อุตส่าห์จะลักกินสองคำ อาสิงโตหนึ่งคำเสียหน่อย

“อาเก่ง”

“ค่ะๆ หนูนาไม่เถียง” ก็เขาเก่งจริงๆ นี่นา

ใช้เวลานานพอสมควรกว่าสีหราชจะกลับมาถึงบ้านของกำนันบุญลือ นวินดากางร่มวิ่งลงไปเปิดประตูรั้วบ้านให้สีหราช และจังหวะที่เปิดประตูก็ทำให้ร่มที่กางอยู่เอียงจนโดนน้ำฝนที่เทกระหน่ำลงมาผมที่รวบไว้เปียกชื้น เปิดเสร็จเรียบร้อยก็กลับมาขึ้นรถมองเห็นโรงจอดรถแล้วพ่อยังไม่กลับจึงตั้งใจเปิดไว้ก่อน

“เปียกเลยสิ” สีหราชดับเครื่องยนต์ตรงโรงจอดรถ

“หนูนาถือร่มไม่ดีค่ะ”

“ไม่ระวัง”

“ระวังแล้วค่ะ แต่ก็หลุด” นวินดายิ้มแหยๆ เดินไปยืนในร่มคันเดียวกับสีหราชเพื่อเดินเข้าบ้าน มีสีหราชถือสัมภาระให้เหมือนเคย

“มาแล้ว สิงโตยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม พี่กำนันใกล้ถึงแล้วล่ะ รอกินข้าวที่นี่ก่อนแล้วค่อยกลับบ้านนะ หนูนาไปอาบน้ำก่อนไปลูก เดี๋ยวจะไม่สบาย” วันเพ็ญนั้นนั่งอ่านหนังสือธรรมะรอลูกสาวกับสามีกลับบ้าน เพราะตอนนี้ฝนตกฟ้าร้องไม่ได้เปิดโทรทัศน์ พอเห็นนวินดากับสีหราชเข้ามาในบ้านจึงเอ่ยขึ้น

“จ้าแม่” นวินดารับคำ ส่วนสีหราชนั้นเดินถือกระเป๋านวินดาเข้าไปในห้องทำการบ้านของเด็กสาว วางไว้บนโต๊ะจังหวะที่เดินออกมาเจอนวินดาที่กำลังจะเดินขึ้นห้องพอดี

“สระผมด้วยนะหนูนา”

“ค่ะ”

สีหราชมองตามหลังคนตัวเล็กที่ก้าวขึ้นบันไปหลังไวๆ จนลับตาจึงเดินไปนั่งคุยกับวันเพ็ญระหว่างรอกินข้าวและรอสองพ่อลูก

*********************************************************

นิยายเรื่องนี้แต่งไปอัพไป ไรท์จึงอัพช้านิดหนึ่ง ช่วงนี้เคลียร์งานประจำ ก็จะยุ่งๆ ไม่ค่อยได้แต่งนิยายค่ะ

ขออภัยในความล่าช้าค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามผลงานนะคะ

ไฟล์นี้เป็นไฟล์ดิบยังไม่ผ่านการรีไรท์ อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว