[อ่านฟรี] หัวใจร้อยดาว

ตอนที่ 6

ครบหนึ่งสัปดาห์พอดีที่โนแอลเดินทางมาประเทศไทย เขาเรียกเอกสารจำนวนมากมาตรวจสอบ โดยเฉพาะเอกสารด้านการเงิน และนั่นทำให้ชายหนุ่มไม่สบายใจเลยสักนิด เพราะเขาพบพิรุธมากมายดังที่สงสัยแต่แรกจริง ๆ

หกเดือนก่อนลียองที่ฝรั่งเศสสังเกตเห็นว่าค่าใช้จ่ายของบริษัทสาขาประเทศไทยถีบตัวเพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ การที่บริษัทลูกทำกำไรได้น้อย จัดเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเกิดขึ้นแล้ว แต่หากบริษัทนั้นเกิด ‘ขาดทุน’ ต้องถือว่าเป็นเรื่องที่ ‘รับไม่ได้’ ที่สุด โนแอลจับตามองบัญชีรายรับรายจ่าย และบันทึกทางการเงินของสาขาประเทศไทยอย่างใกล้ชิด สุดท้ายบอร์ดผู้บริหารจึงมอบหมายให้เขาเดินทางมา ‘ตรวจสอบ’ ที่เกิดเหตุด้วยตัวเอง

โนแอล ‘รู้สึก’ ได้ว่าเอกสารส่วนใหญ่ที่ผ่านตามีหลายอย่างไม่ถูกต้อง แต่เขายังหาไม่เจอว่าจุดไหนคือช่องโหว่ เมื่อเงินหายจากระบบ คนแรกที่เป็นผู้ต้องสงสัยก็คือ...ผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน ลึก ๆ แล้วซีอีโอหนุ่มภาวนาให้ตัวเองเข้าใจผิด เพราะหากข้อสงสัยของเขาถูกต้อง คนที่เขาต้องจับดำเนินคดีด้วยข้อหาฉ้อโกงก็คือโมนา !

แม้อยากหาข้อแก้ต่างให้เธอเพียงใด แต่ชายหนุ่มก็อดเอนเอียงไปทางเชื่อว่าโมนาคือต้นเหตุของการทุจริตไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้มีเงินใช้จ่ายคล่องมือมากเกินไป นอกจากใช้โทรศัพท์เครื่องละหลายแสนแล้ว วันที่พาเธอไปช็อปปิ้งเสื้อผ้าออกกำลังกาย โมนาเซ็นสลิปบัตรเครดิตโดยไม่เสียดายเงินสักนิด แถมเมื่อเย้าทีเล่นทีจริง

‘ถ้าคุณช็อปปิ้งแบบนี้ทุกวัน ผมว่าคุณต้องผอมแน่ ๆ เลยลิซ่า เพราะคุณคงแทบไม่เหลือเงินไว้กินข้าวแล้ว’

โมนาหัวเราะร่วนทั้งยังชูนิ้วชี้ขึ้นโบกไปมาอย่างล้อเลียน ‘ไม่มีทางหรอก ฉันรู้ดีว่าเงินอยู่ตรงไหน แล้วฉันก็รู้วิธีเอามันออกมาใช้ด้วย’

ต่อให้คนมองโลกในแง่ดีแค่ไหน ก็อดระแวงไม่ได้ทั้งนั้น บางที...นี่อาจถึงเวลาแล้วที่เขาต้องลงมือสืบหาความจริงจากโมนา และวิธีที่ง่ายที่สุดในยามอยากได้ลูกเสือ...ก็คือต้องเข้าถ้ำเสือ !

ดวงไฟสีแดงบนหน้าปัดโทรศัพท์กะพริบวาบ บอกให้รู้ว่าผู้ช่วยส่วนตัวเรียกเข้ามา เขาจึงโน้มตัวไปกดปุ่มตอบรับ “ว่ายังไงครับคุณสันต์”

“อีกห้านาทีคุณมีประชุมกับคุณแสงดาว ตอนนี้เธอมาถึงแล้ว จะให้ผมส่งเธอเข้าไปเลยไหมครับ”

“ให้เธอเข้ามาได้เลย” เขาปิดแฟ้มเลื่อนไปกองแอบไว้ข้างโต๊ะ จากนั้นเอนตัวพิงพนัก นั่งคอยแค่อึดใจเดียว เสียงเคาะเบา ๆ ก็ดังขึ้นแล้วแสงดาวก็ผลักประตูก้าวเข้ามาด้วยมาดสง่างาม

โนแอล ‘รู้จัก’ ผู้หญิงมานับไม่ถ้วน และมั่นใจว่าตัวเองมีรูปร่างหน้าตาเป็นอาวุธ ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจเลยที่แสงดาวแสดงออกอย่างชัดเจนตั้งแต่วันแรกที่พบกันว่าเธอสนใจเขา ชายหนุ่มพิจารณาแสงดาวด้วยสายตาพิเคราะห์ หญิงสาวสวมเดรสชีฟองเข้ารูปแขนสามส่วนสีน้ำตาลไหม้เห็นทรวดทรงชัดเจน ชายกระโปรงระเข่าเน้นให้ดูสุภาพมากกว่ายั่วยวน ทว่าก็ยังอวดปลีน่องเรียวและรองเท้าแคชชูส์สูงสี่นิ้วสีเดียวกันได้อย่างลงตัว

ด้วยดวงตาที่มองเห็นความงามของทุกสิ่งบนโลกตามประสาคนที่เติบโตมาในเมืองแห่งศิลปะ โนแอลอดลงความเห็นด้วยความยุติธรรมไม่ได้ว่า แสงดาวเป็นผู้หญิงที่...สวย !

“ขอบคุณที่ให้เข้าพบก่อนเวลาค่ะเจ้านาย” ริมฝีปากแต้มด้วยลิปสติกสีชมพูหวานแย้มออกส่งให้ดวงหน้าเล็กเท่างบน้ำอ้อยแลอ่อนโยนเข้ากับคำพูดของเธอเป็นที่สุด

เจ้าของห้องผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อเชิญให้เธอนั่ง แล้วตั้งใจฟังแผนงานของไตรมาสหนึ่งที่กำลังจะมาถึง ซึ่งเธอนำมารายงานให้เขาทราบ

ลียองเป็นบริษัทให้บริการช่วยเหลือรถเสียฉุกเฉิน[1] ทั่วประเทศยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยพัฒนาระบบคอลเซ็นเตอร์และแผนที่ให้ทันสมัย จากนั้นนำอู่ซ่อมรถและบริการรถยกลากทั่วประเทศมาผูกรวมกันเป็นเครือข่าย เพียงสมาชิกที่ต้องการความช่วยเหลือโทรศัพท์เข้ามายังคอลเซ็นเตอร์ พนักงานจะตรวจพิกัดจุดเกิดเหตุ แล้วประสานงานส่งช่างไปซ่อมรถให้วิ่งต่อ หรือหากเครื่องยนต์ขัดข้องเกินกว่าขับเคลื่อน คอลเซ็นเตอร์จะส่งรถยกลากนำรถไปยังศูนย์บริการที่ลูกค้าต้องการแทน ผู้ใช้รถเสียค่าบริการให้ลียองเป็นรายปี และเรียกใช้บริการได้ไม่จำกัดจำนวนครั้งภายใต้เงื่อนไขที่ลียองกำหนด หากไม่เรียกใช้บริการก็ถือว่าเป็นการจ่ายเงินกินเปล่า

ลูกค้าหลักของลียองคือค่ายรถ โดยค่ายรถซื้อประกันชนิดนี้ให้แก่รถใหม่ทุกคัน เมื่อเกิดเหตุ ผู้ขับขี่รถยนต์ก็โทร.เข้ามาขอความช่วยเหลือจากลียองแทน ทำให้ค่ายรถไม่ต้องส่งคนซ่อมดูแลในส่วนนี้ ซึ่งค่าใช้จ่ายที่ค่ายรถจ่ายให้ลียองในแต่ละปี คุ้มค่ากว่าการลงทุนสร้างเครือข่ายอู่รถและดูแลลูกค้าเอง ส่วนลียองก็ใช้เครือข่ายชุดเดียวให้บริการแก่ค่ายรถหลายแห่งเป็นการใช้ประโยชน์จากการลงทุนอย่างคุ้มค่าสูงสุด

ดังนั้นจึงเรียกได้ว่าลียองทำธุรกิจอยู่บนการบริหารความเสี่ยง เช่นค่ายรถซื้อบริการสำหรับรถหนึ่งร้อยคัน หากไม่มีการเรียกใช้บริการเลย ก็เท่ากับลียองได้รับกำไรหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่หากมีการขอความช่วยเหลือ ลียองจะต้องมีค่าใช้จ่ายจากการใช้ช่างจากอู่ซ่อมหรือรถยกที่เดินทางไปยังจุดเกิดเหตุ ในกรณีเช่นนี้ธุรกิจของลียองจึงเรียกว่าเป็นธุรกิจประกันภัยชนิดหนึ่ง ยิ่งมีเหตุเกิดขึ้นน้อยเท่าไร ลียองก็ยิ่งทำกำไรได้มากขึ้นเท่านั้น

“จากสถิติรถจดทะเบียนใหม่ของกรมขนส่งฯ ประจำเดือนตุลาคมที่ผ่านมา รถเก๋งแปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์เป็นลูกค้าของลียอง นั่นก็เป็นเพราะดาวทำสัญญาระยะยาวกับค่ายรถในเมืองไทยให้ส่งลูกค้ามาให้เราทั้งหมด ดาวเห็นว่าการขยายฐานลูกค้าในปีหน้าจะต้องยากมากแน่ ๆ เพราะเราได้ส่วนแบ่งตลาดมาเกือบหมดแล้ว ดาวจึงอยากชูประเด็นเรื่องความรวดเร็วในการให้บริการแทน โดยเสนอให้ลด SLA[2] จาก ๓๐ นาทีให้เป็น ๒๕ นาที”

ทั้งที่การให้ความช่วยเหลือเบื้องต้นแก่ผู้ขับขี่รถยนต์ภายใน ๓๐ นาทีจัดเป็นการให้บริการในมาตรฐานเดียวกับบริษัทช่วยเหลือรถเสียฉุกเฉินทั่วโลกแล้ว ทว่าเมื่อแสงดาวเสนอยกระดับการปฏิบัติงานให้ดีขึ้น โนแอลจึงแสดงความสนใจอย่างเปิดเผย

“ข้อเสนอของคุณท้าทายมาก ว่าต่อไปสิ ผมกำลังฟังอยู่” ชายหนุ่มเคาะนิ้วลงบนโต๊ะขณะคิดตาม

“ดาวคิดว่าเราควรเพิ่มเครือข่ายของอู่ซ่อมรถและบริษัทรถยกค่ะ จะได้ครอบคลุมพื้นที่การให้บริการให้กว้างขึ้น วงกลมการให้บริการของเราจะทับซ้อนกัน เพื่อให้การบริการเป็นไปได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้นค่ะ”

“ผมสนใจนะ คุณดาวปรึกษากับชัชวิน แล้วร่างแผนการดำเนินงานมาให้ผมดูได้เลย ผมจะตัดสินใจอีกที”

หญิงสาวยิ้มภูมิใจ เธอหยิบแฟ้มที่ถือติดมือมาด้วยกางลงบนโต๊ะแล้วหมุนให้เขาดู

“ดาวเตรียมพร้อมมาแล้ว เจ้านายจะให้ดาวอธิบายตอนนี้เลยไหมคะ” ดวงตาวาววับทิ้งสายตากรุ้มกริ่ม

คนเจนสังเวียนรักเข้าใจไม่ยากว่าเธอไม่ได้ต้องการแค่โยนหินถามทางในเรื่องงานเท่านั้น โนแอลอ่านออกว่าแสงดาวตั้งตัวอยู่คนละฝั่งกับโมนา ดังนั้นเมื่ออยากจะบุกเข้าถ้ำเสือ บางทีแสงดาวน่าจะเป็นตัวช่วยทำให้เขาบรรลุความตั้งใจได้เร็วที่สุด

โนแอลยิ้มนิด ๆ ดวงตามีร่องรอยบางอย่างที่อ่านไม่ออกขณะเสนอ

“ใกล้เลิกงานแล้ว ถ้าคุณดาวไม่ติดนัดหรือมีธุระที่ไหน ผมว่าเราทานมื้อเย็นด้วยกันไปพลาง ๆ ระหว่างที่คุณดาวเล่าแผนงานให้ผมฟังดีไหมครับ”

แสงดาวเลิกคิ้วนิด ๆ คล้ายตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนพยักหน้าน้อย ๆ อย่างมีมาด

“เจ้านายใจดีมากที่ให้เกียรติดาวขนาดนี้ ดาวขอรับเกียรตินี้ด้วยความยินดีค่ะ”

ชัชวินลงนามในเอกสารแล้วสอดใส่แฟ้มเสนออนุมัติ เขาออกจากห้อง ‘ผู้อำนวยการฝ่ายศูนย์ปฏิบัติการโครงข่าย’ เดินไปยังหน้าห้องทำงานของโมนา แสงไฟภายในยังเปิดอยู่ แต่วันนี้ประตูและม่านกลับรูดปิดสนิท บอกให้รู้ว่าเจ้าของห้องกำลังประชุม ซึ่งต้องการความเป็นส่วนตัวมากเป็นพิเศษ เขาหันไปทางพนักงานที่อยู่ใกล้ที่สุด

“คุณโมประชุมกับใคร” นับจากวันที่ซีอีโอคนใหม่ปรากฏกายขึ้นที่บริษัท เขาแทบไม่มี ‘โอกาส’ พูดคุยกับโมนาตามลำพังอีกเลย เจ้าหมอนั่นตามประกบ ‘อดีตคนรัก’ ของเขาราวเงาตามตัว แย่งเวลาอาการกลางวันของเธอไปทั้งหมด ทั้งยังเดินคุยกันกะหนุงกะหนิงกลับบ้านทุกวันด้วย น่าโมโหนัก !

“คุณโมประชุมกับลียองฝรั่งเศสอยู่ค่ะ หลังจากนั้นก็มีคิวประชุมกับคุณพ่อต่อเลย” พิชญาตอบเสียงเรียบ

“คุณวสันต์เป็นผู้ช่วยซีอีโอ ทำไมต้องมาประชุมกับผอ.การเงิน” ชัชวินตั้งคำถามอย่างไม่พอใจ แม้จะรู้ว่าผู้ที่คอยประชุมคิวถัดไปคือ ‘บิดา’ ของพิชญา แต่เขาไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหน ไม่ว่าแก่หรือหนุ่มเข้าใกล้โมนาทั้งนั้น !

พิชญาไม่ตอบข้อสงสัยของเขา แต่ถามเรียบ ๆ

“คุณชัชจะฝากเรื่องไว้แทนไหมคะ”

“ไม่เป็นไร ไว้ผมมาใหม่ดีกว่า ถ้าคุณโมประชุมเสร็จแล้ว โทร.ไปบอกผมที่ห้องด้วยละกัน”

“ได้ค่ะ พีชจะทำตามที่คุณสั่งค่ะ” ปลายประโยคแฝงร่องรอยอ่อนน้อมไว้บางเบา

ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณแบบขอไปที แล้วหมุนตัวกลับไปที่ห้อง พร้อมกับถือแฟ้มติดมือกลับไปด้วย

พิชญามองตามชัชวินไปด้วยสายตาละห้อย มือที่ถือปากกาอยู่กำแน่นจนเห็นข้อนิ้วซีดขาว แวบหนึ่งที่เธอหันไปมองประตูห้องผู้อำนวยการ สุดท้ายก็ถอนหายใจ คลายมือออกช้า ๆ แล้วหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อทำงานตรงหน้าต่อให้ดีที่สุด

หลังจากขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุดของโรงแรม แสงดาวก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นเมื่อซีอีโอหนุ่มใช้คีย์การ์ดไขประตูห้องพักและผลักเปิดออกจนสุด เผยให้เห็นห้องโถงกว้าง มีชุดโซฟาขนาดใหญ่วางหันหน้าหาผนังกระจกที่สามารถมองเห็นวิวของกรุงเทพฯยามใกล้พลบได้สุดลูกหูลูกตา โฮมเธียเตอร์กับโซฟาชุดหนึ่งอยู่ทางซ้าย ส่วนขวามือเป็นโต๊ะหนังสือวางเอกสารกองโตอยู่ไม่ห่างจากประตูอีกบานที่เธอเดาว่าน่าจะเป็นห้องนอนใหญ่ โนแอลชี้ไปทางซ้ายซึ่งมีประตูสองบานอยู่ติดกันแล้วบอก

“ห้องน้ำแล้วก็ห้องนอนที่สองครับ คุณดาวล้างหน้าล้างมือก่อน เดี๋ยวผมขอไปผลัดเสื้อผ้าสักนิด และจะสั่งอาหารไว้ด้วย ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านคุณเลยนะครับ อย่าเกรงใจ” เขาก้มศีรษะให้เธอเล็กน้อย แล้วหมุนกายเข้าไปยังห้องนอนอีกห้องหนึ่ง

แสงดาวมองรอบห้องสวีตด้วยความครึ้มใจ นอกจากหล่อบาดใจจนคนมองนึกว่ากำลังอยู่ในความฝันแล้ว ซีอีโอคนใหม่ยังฐานะดีอย่างเหลือเชื่ออีกด้วย ที่เธอมั่นใจว่าเขารวยก็เพราะตอนเข้ามาในห้องแล้วต้องถอดรองเท้าวางแอบไว้ข้าง ๆ เธอเห็นรองเท้าแตะที่วางอยู่ก่อนหน้าแล้ว แค่แวบเดียวเธอก็สังเกตป้ายโลหะสีรมดำเล็ก ๆ ที่คาดอยู่บนสายรองเท้าคู่นั้นชัดเจน ขนาดรองเท้าแตะเขายังสวมของแบรนด์เนมยี่ห้อดังซัลวาตอเร่ เฟอร์รากาโม่ จากอิตาลี แสดงว่าเขาต้องรวยสุด ๆ ไปเลย ผู้ชายอย่างนี้แหละที่เหมาะสมตรงตาม ‘ความต้องการ’ ของเธอที่สุด !

แสงดาวเข้าไปห้องนอนเล็กเพื่อล้างมือและเติมเครื่องสำอางเพิ่ม ขณะเอื้อมมือดึงผ้าขนหนูผืนเล็กจากราวมาคลี่เช็ดมือ สายตาก็พลันสังเกตเห็นขวดทรงสี่เหลี่ยมขอบมนวางอยู่ที่ผนังด้านในของอ่างอาบน้ำ หญิงสาวหยิบมาอ่านฉลากลายดอกไม้ข้างขวดทันที

“เจลอาบน้ำ...ของใคร” หญิงสาวเม้มปากนิด ๆ ใช้ความคิด ขณะกวาดตามองรอบห้องน้ำเพื่อหาร่องรอยหรือเบาะแสอื่น คราวนี้เธอสังเกตเห็นยางรัดผมสีดำเรียบ ๆ เส้นหนึ่งวางอยู่ข้างถาดบรรจุของใช้ในห้องน้ำ เรียวคิ้วโก่งขมวดนิด ๆ ปะติดปะต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกัน แล้วความสังหรณ์อย่างหนึ่งก็พุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ เธอไม่รอช้าเปิดฝาขวดเจลอาบน้ำ แล้วกลิ่นดอกไม้หอมหวานก็พลุ่งปะทะฆานประสาทในวินาทีถัดมา

แสงดาวปิดฝาขวดกระแทกวางลงบนเคาน์เตอร์ด้วยความรู้สึกอันยากอธิบาย เป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ ด้วย นี่มันกลิ่นเหมือนที่เธอเคยเบ้ปากใส่โมนา กระแนะกระแหนว่า

‘น้ำหอมกลิ่นหวานเจี๊ยบแค่ไหน ก็กลบความเค็มขมของคุณโมไม่ได้หรอกนะคะ’

เพิ่งรู้...มันไม่ใช่น้ำหอม แต่เป็นกลิ่นเจลอาบน้ำที่ยายนั่นใช้ต่างหาก !

ยิ่งเมื่อรวมกับยางรัดผมเชย ๆ ที่โมนาใช้เป็นประจำ กับกิริยาที่โนแอลง้องอนฝ่ายนั้นต่อหน้าคนทั้งบริษัท แถมยังแสดงความสนิทสนมไปรับประทานอาหารกลางวัน และไปฟิตเนสด้วยกันที่พนักงานลือกันขรมอีก ทุกอย่างชี้ไปสู่บทสรุปเพียงประการเดียวตรงที่ว่า สองคนนั้นมีความสัมพันธ์กันมากกว่าแค่เจ้านายลูกน้องธรรมดา

หมั่นไส้โมนานัก ทำวางตัวยโสไม่เห็นหัวใคร ที่แท้ก็เพราะเข้าทางซีอีโอคนใหม่นี่เอง

แสงดาวกลอกตาอย่างครุ่นคิด ขืนปล่อยให้สองคนนั้นผูกสัมพันธ์กันแนบแน่นอย่างนี้ บางทีความลับก็อาจไม่เป็นความลับอีกต่อไป

ไม่ได้การ ! เห็นทีเธอต้องหาไม้เด็ดไว้ควบคุมซีอีโอคนใหม่เสียแล้ว และวิธีของเธอไม่ต้องเปลืองตัวเท่ายายอ้วนนั่นด้วย แต่ให้ผลลัพธ์ดีกว่าแน่นอน

หญิงสาวยกมุมปากขึ้นอย่างหมายมาด ดวงตาวาวจ้ามีร่องรอยเจ้าเล่ห์โชนฉายเมื่อเจ้าตัวจงใจรูดซิปปลดชุดเดรสลงไปกองกับพื้น จากนั้นค่อย ๆ เยื้องย่างออกจากห้องน้ำด้วยมาดราวนางสิงห์เตรียมตะครุบเหยื่อ !

“เหนื่อยไหมครับคุณโม” เอกชัยถามพลางส่งแก้วกระดาษทรงกรวยให้หญิงสาว

โมนาวางผ้าขนหนูลงบนตักแล้วยื่นมือมารับแก้วน้ำอย่างว่าง่าย “ขอบคุณค่ะคุณเอก สงสัยโมจะเริ่มชินแล้ว สองสามวันมานี้เหนื่อยค่ะ แต่ไม่เมื่อยตัวเหมือนวันแรก ๆ ละ”

“แปลว่าร่างกายคุณโมเริ่มปรับตัวเข้ากับการออกกำลังกายแล้ว ดีใจด้วยนะครับ”

โมนายิ้มแหย ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจถามสิ่งคาใจ “โมออกกำลังกายมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ทำไมน้ำหนักถึงยังไม่ลดลงบ้างเลยล่ะคะ”

“มีปัจจัยหลายอย่างครับ ช่วงแรกน้ำหนักอาจไม่ลด แต่อย่างน้อยกล้ามเนื้อคุณโมจะกระชับขึ้น ลองสังเกตดูสิ บางทีเสื้อผ้าอาจจะเริ่มหลวมแล้วก็ได้นะครับ”

หญิงสาวกลอกตาไปมา พยายามนึกทบทวนว่าเสื้อผ้าที่สวมมีตัวไหนที่เริ่มใส่สบายขึ้นบ้างหรือยัง...

ครืด-ด-ด เสียงโทรศัพท์สั่นอืด ๆ อยู่ในกระเป๋ากางเกง โมนาส่งยิ้มลุแก่โทษไปให้เทรนเนอร์รูปหล่อขณะดึงโทรศัพท์ออกมา “ขอโทษนะคะ โมขอรับโทรศัพท์นิดนึง”

“เชิญตามสบายครับ วันนี้คุณโมเหลือแค่สกายวอล์เกอร์อีกสี่สิบห้านาทีก็ครบตามตารางแล้ว คุณโมต้องการตัวผมก็เรียกได้เลยนะครับ ระหว่างนี้ผมจะให้คุณโมออกกำลังกายสบาย ๆ ไม่ต้องอึดอัดว่ามีผมยืนคุมอยู่” เขาก้มศีรษะ พร้อมกับส่งยิ้มบาดใจมาให้ ก่อนหมุนตัวเดินจากไป โดยไม่มีท่าทีเซ้าซี้อาวรณ์เลย

ผู้อำนวยการสาวยู่หน้าเมื่อเห็นชื่อบนจอโทรศัพท์ ใจหนึ่งก็หมั่นไส้ เพราะโนแอลอ้างว่าติดงานสำคัญ ไม่สามารถมาฟิตเนสพร้อมกับเธอได้

ทีตอนนี้ละ...ทำเป็นโทร.หา เชอะ !

“ว่าไงคะเจ้านาย” หญิงสาวลากเสียงประชดหลังจากกดปุ่มรับสาย

“ลิซ่า ผมต้องการความช่วยเหลือ ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้อง คุณขึ้นมาหาผมหน่อยได้ไหม” ไม่ต้องสังเกต เธอก็จับได้ว่าน้ำเสียงอีกฝ่ายแฝงอาการตระหนกอยู่ด้วย

“มีอะไรคะ คุณเป็นอะไร เกิดอุบัติเหตุเหรอ” โมนาควบคุมสติได้อย่างดี รีบย้อนถามกลับไป “จะให้ฉันเรียกรถพยาบาลด้วยไหม”

“ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นเรื่องอื่น คือมันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ คุณขึ้นมาที่นี่ก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะอธิบายให้ฟัง”

“โอเค ฉันจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้” โมนาตัดการติดต่อแล้วก้าวยาว ๆ ไปที่ลิฟต์ทั้งเสื้อผ้าออกกำลังกายชุดเดิม พร้อมกับสังเกตเห็นว่าพนักงานลียองหลายคนมองตามมาด้วยความสนอกสนใจ

ไม่ถึงห้านาทีลิฟต์ก็พาหญิงสาวมาหยุดที่ชั้นบนสุดของโรงแรม เธอเคาะประตูแค่ทีเดียว มันก็ถูกเปิดออกราวกับว่าเจ้าของห้องยืนคอยอยู่แล้ว

“ทำไมคุณถึงช้านักนะ” โนแอลบ่นกระปอดกระแปดขณะนำเธอเข้าไปในห้อง

เพียงก้าวพ้นมุมกำแพงด้านหน้าเข้าไปยังโถงกว้างของห้องสวีต โมนาก็เข้าใจเหตุผลที่อีกฝ่ายร้อนรนกระวนกระวาย หญิงสาวก้าวเข้าไปยังโต๊ะรับประทานอาหารซึ่งจัดสำรับสองชุดวางไว้สองฟากของโต๊ะ ตรงกลางวางเชิงเทียนเงินวาววับมีเทียนไขเกลียวสีขาวสามเล่มจุดไฟสวยงาม แก้วก้านสูงสำหรับดื่มไวน์ใบหนึ่งว่างเปล่ามีรอยลิปสติกที่ปากแก้ว ขณะร่องรอยของอาหารในจานบางส่วนพร่องไปแล้ว สายตาของเธอพุ่งตรงไปยังสุภาพสตรีในชุดคลุมผ้าขนหนูสีขาวนั่งฟุบอยู่ที่โต๊ะอาหาร แล้วเบือนกลับมามองหน้าโนแอลด้วยความฉงน

“ทำไมยายแสงดาวถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วก็ในสภาพนี้”

“เราคุยงานกันอยู่น่ะ แล้วจู่ ๆ เธอก็ฟุบลงไปกับโต๊ะ หมดสติไปอย่างที่คุณเห็นนี่แหละ”

“คุยงาน” โมนาทำเสียงสูง “โดยที่ยายนั่นสวมเสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดียว ส่วนคุณ...” หญิงสาวกวาดตามองอีกฝ่ายขึ้นลงตลอดทั้งตัวสองรอบ “ใส่เสื้อยืดกับกางเกงนอนเนี่ยนะ”

“เธอพยายามวางยาผม” โนแอลไม่ตอบคำถาม แต่โพล่งอีกเรื่องหนึ่งออกมาแทน เขาสบตาโมนาแล้วพยักหน้าย้ำให้เธอแน่ใจว่ามิได้ฟังผิด “ผมแอบสลับแก้วไวน์ของเธอกับของตัวเอง แล้วผลก็เป็นอย่างที่คุณเห็นนี่แหละ”

โมนาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นเพื่อหาร่องรอยพิรุธ แต่ก็ไม่พบ เธอมองเห็นแต่ความกังวลใจที่แผ่กระจายออกมา “แล้วคุณเรียกฉันมา คิดว่าฉันจะช่วยคุณได้เหรอ”

“ผมควรทำไงดี ถ้าแสงดาววางแผนทำเรื่องแบบนี้ได้ ผมว่าเธอน่าจะคิดทำอะไรได้มากกว่านี้อีกเยอะทีเดียว และบอกตามตรงว่าผมไม่อยากให้ตัวเองต้องเสี่ยงถูกใคร ‘จับ’ หรอกนะ”

โมนาเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ “หลงตัวเองอีกละ นี่คุณคิดว่าผู้หญิงอยากได้ไปทำสามีขนาดนั้นเลยเหรอ”

โนแอลชี้มือไปยังคนที่หมดสติคาโต๊ะอาหารแล้วยิ้มแบบที่มองแล้วคล้าย ๆ แยกเขี้ยวมากกว่า “ผมไม่ได้หลงตัวเอง แต่หลักฐานมันก็เห็น ๆ กันอยู่ นี่...อย่ามัวแต่ประชดน่าลิซ่า ช่วยคิดหน่อยว่าผมจะทำยังไงต่อดี”

หญิงสาวถอนหายใจ กลอกตาไปมาอย่างหมั่นไส้ปนระอา เธอนิ่งคิดชั่วครู่จึงถาม “มีใครรู้บ้างว่าแสงดาวมาดินเนอร์กับคุณน่ะ”

“ไม่มี ผมไม่ได้บอกใคร คือ...เรามีประชุมกันช่วงก่อนเลิกงาน ทีนี้ประเด็นมันไม่จบง่าย ๆ เธอชวนผมให้ทานข้าวไปด้วยคุยงานไปด้วย ผมก็เลยตอบตกลง ไม่ทันคิดว่าจะมีเรื่องตามมาอย่างนี้น่ะ”

โมนาหันกลับไปมองชุดเสื้อคลุมอาบน้ำที่แสงดาวสวมอยู่อีกครั้ง “แล้วทำไมต้องแต่งตัวแบบนี้”

“แสงดาวอ้างว่าเธอเปิดฝักบัวแรงเกินไป จากที่จะแค่ล้างมือล้างเท้า ก็เลยทำเสื้อผ้าเปียกไปหมด จึงต้องผลัดมาสวมเสื้อคลุมแทนระหว่างที่ผึ่งชุดให้แห้งน่ะ”

“แล้วคุณก็เชื่อเนี่ยนะ” โมนายู่หน้า บ่นงึมงำ “เสียแรงอุตส่าห์วางท่าเป็นเพลย์บอยตัวเอ้ เรื่องแค่นี้ก็อ่านมารยาผู้หญิงไม่ออก ซื่อบื้อชะมัดเลยคุณเนี่ย”

“ใครว่าผมอ่านไม่ออก ผมแค่อยากรู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อเท่านั้นแหละ คิดไม่ถึงนี่นาว่าแสงดาวจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้”

“เอาเหอะ ฉันขี้เกียจฟังคุณแก้ตัวเพื่อขยายปุ่มอีโก้ให้อิ่มอ้วน” โมนาโบกมือปราม “เอางี้...คุณไปเปลี่ยนชุดออกกำลังกายเดี๋ยวนี้เลย เราจะลงไปที่ฟิตเนสกัน เมื่อกี้ตอนฉันขึ้นมา เห็นพนักงานลียองยังอยู่กันเยอะ ถ้าคุณโผล่ไปให้พวกเขาเห็นที่นั่น อย่างน้อยก็มีพยานเรื่องเวลาให้คุณละ ว่าคุณไม่ได้อยู่ที่ห้องนี้ตอนที่ยายแสงดาวหมดสติ”

“แต่กล้องวงจรปิดของโรงแรม...” เขาแย้ง

ทว่าโมนากลับหันมาขึงตาใส่ “คุณเคยบอกว่ารู้จักเจ้าของโรงแรมไม่ใช่เหรอ ก็ไปขอเทปเขามาซะก็สิ้นเรื่อง”

“มันจะได้ผลเหรอลิซ่า”

“ลองทำดูก่อนสิ ได้ผลหรือเปล่า เดี๋ยวก็รู้เอง”

โนแอลพยักหน้า แล้วจึงเดินดุ่มไปยังห้องนอนส่วนตัว

โมนาเดินตามมาอย่างใกล้ชิด “ทำอะไรน่ะ เราต้องรีบลงไปที่ฟิตเนสนะ”

“อ้าว...ก็ใช่ไง เราจะลงไปฟิตเนส ผมก็ต้องเปลี่ยนชุดสิ ว่าแต่คุณเหอะ เดินตามผมมาทำไม อย่าบอกนะว่าจะมาช่วยผม ‘เปลี่ยนเสื้อผ้า’ น่ะ” เขาย้อนถามด้วยสีหน้าใสซื่อ

โมนาเบิกตานิด ๆ อย่างจนคำพูด ขณะกำลังจะหาถ้อยคำตอบโต้ ประตูห้องนอนใหญ่ก็ปิดลงเสียก่อน หญิงสาวเม้มปากแน่น ขณะหายใจฟืดฟาด หมายใจไว้ว่าสักวันต้องหาโอกาสตอกกลับผู้ชายหลงตัวเองให้ได้เลย คอยดู๊ !

[1] Roadside Assistance สำหรับรถที่ขับเคลื่อนต่อไม่ได้ และ ‘ไม่’ ได้เกิดจากอุบัติเหตุ

[2] Service Level Agreement เป็นพันธสัญญาในการให้บริการ ยิ่งตัวเลข SLA น้อยเท่าไร ยิ่งหมายถึงการนำสินค้าหรือบริการไปส่งมอบให้กับลูกค้าภายในระยะเวลาที่น้อยลง ซึ่งจะทำให้ผู้บริโภคได้รับความพึงพอใจมากขึ้น เช่นบริษัทส่งพิซซ่ามี SLA อยู่ที่ ๓๐ นาที เป็นต้น

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

หัวใจร้อยดาว เคยตีพิมพ์สองครั้งกับ สำนักพิมพ์อรุณ

ตอนนี้สิริณนำมาจัดทำเป็นฉบับอีบุ๊ก

หยิบมาโพสต์ให้ทดลองอ่านก่อนตัดสินใจซื้อค่ะ

(สิริณโพสต์สลับกันระหว่างรอยตะวัน-ใต้ปีกรักสีเพลิง- หัวใจร้อยดาว

วันละเรื่องนะคะ ชวนนักอ่านไปกดติดตามเรื่องอื่นไว้ด้วย

จะได้มีนิยายอ่านทุกวันไม่ขาดตอน อิอิ)

sds

หัวใจร้อยดาว ความยาว 501 หน้า ราคา 315 บาท

mebmarket >>https://goo.gl/VrsXdA

ookbee >>https://goo.gl/fbwrar

Hytexts >>https://goo.gl/726gtc

ตอนนี้โหลดอีบุ๊ก

สามารถนำไปลดหย่อนภาษีในโครงการช็อปช่วยชาติได้ด้วยน้า

ขาดเรื่องไหน ตามไปโหลดกันโลดเลยจ้า

sds

ใต้ปีกรักสีเพลิง >> https://goo.gl/Xbezzr

พยศดอกฟ้า >> https://goo.gl/o9FXn6

รอยตะวัน >> https://goo.gl/vSr8Gt

แผนก่อการรัก >> https://goo.gl/a3LMdw

บุหงาซ่อนกลิ่น >> http://bit.ly/2tqjPWW

หัวใจร้อยดาว >> https://goo.gl/VrsXdA

เอื้อมวิมาน >> https://goo.gl/TP8weL

นักอ่านท่านใดสนใจฉบับหนังสือ

สิริณยังพอมีเหลือเล่มอยู่จำนวนไม่มาก

สามารถสอบถามได้ที่m.me/SirinFC

หน้าปกฉบับตีพิมพ์ค่ะ

sds

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Thofa Srivoralakhna
Thanks you
เมื่อ 6 เดือน 4 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Yoko
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 8 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว