บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 6 กลิ่นไหนที่ใช่เธอ 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 6 กลิ่นไหนที่ใช่เธอ 100%

“อยากรู้จริงๆ ว่าเวลาหนูนาใช้แล้วจะหอมมากแค่ไหนกันนะ น่า... รออีกไม่กี่ปีก็จะได้พิสูจน์แล้ว...”

รู้สึกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรที่มันเป็นตัวเองสุดๆ เลยนะ อยากทำแบบนั้นจริงๆ อยากจะพิสูจน์กลิ่นหลังใช้เป็นที่สุด

“ไม่เอาค่ะ” นวินดาเดินนำหน้าชายหนุ่มแก้มแดงอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพื่อไปหยิบสิ่งที่ตัวเองตั้งใจจะซื้อ

สีหราชยิ้มตามและก็หยิบเอาขวดเล็กๆ หลายสีนั้นมาสีละขวดอย่างตัดใจไม่ได้จริงๆ

“หนูนาใช้ยี่ห้อไหนครับ เยอะจริงๆ” ถามคนที่ยืนมองห่อเล็กๆ ที่วางแน่นเอี๊ยดอยู่บนชั้นวางสินค้า ยี่ห้อและสีเดียวกันแต่ราคาต่างกัน หน้าห่อมีต่างกันเล็กน้อยมีเน้นสรรพคุณอีกนิดหน่อย เขาเพิ่งพิจารณาว่าที่วางๆ อยู่นั้นสรรพคุณมันต่างกัน

นวินดาแอบกัดริมฝีปากล่างอย่างห้ามไม่ได้มันเป็นไปตามกลไกของร่างกาย หัวใจที่เต้นแรงก็เป็นไปตามกลไกของร่างกายสินะ

“ถามแบบนี้หนูนาอายนะคะ”

“อาอยากจะรู้ไว้ หากวันไหนฉุกเฉินอาเป็นคนมาซื้อให้หนูนาอาจะได้ซื้อถูก”

“หนูนาจะไม่ให้เดือดร้อนอาสิงโตเรื่องนี้แน่นอนค่ะ เพราะหนูนาจะซื้อไปสำรองเยอะๆ เลยค่ะ” ให้ผู้ชายมาซื้อผ้าอนามัยมันน่าอายนะ ขนาดมาซื้อเองก็ยังเขินๆ ยังไงไม่รู้ ทั้งที่มันก็เป็นของใช้สำหรับผู้หญิงย่างหนึ่งเท่านั้นเอง

“มีปีกนี่ยังไงครับ และไม่มีปีกมันยังไง ปกติต้องใช้แบบบางหรือแบบหนา โอ๊ย! ทำไมยี่ห้อนี้มันยาวจัง” สีหราชได้ยินสิ่งที่นวินดาบอกแต่เขาก็หาได้สนใจไม่ ก็เขาอยากจะรู้ทุกๆ เรื่องของนวินดานี่นา และเขาคิดว่าเผื่ออนาคตต้องมาซื้อของชิ้นนี้ให้นวินดาใช้จริงๆ นะ เมื่อนวินดาไม่ตอบเขาก็มีวิธีที่จะรู้และเพื่อไขข้อข้องใจเรื่องนี้เขาก็ถามนวินดาออกไป เลื่อนสายตาดูไปเรื่อยๆ ก่อนจะสะดุดตายี่ห้อหนึ่งที่ระบุความยาวได้แบบ ยาวมาก เขานี่อึ้งเลย

“อาสิงโตใจร้าย” นวินดาบอกอย่างงอนๆ เขินจะตายอยู่แล้วก็ยังไม่เลิกถามเลิกพูด

“บอกอาหน่อยนะครับ อาอยากเรียนรู้ไว้” เขาเดินมาซ้อนร่างเล็กที่กำลังพิจารณาราคาสินค้าสองยี่ห้อ ก้มลงจนคางเกยบ่าเล็ก จมูกโด่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆ มาจากร่างเล็ก อยากจะหอมสูดดมกร่อนหอมๆ นี้ให้เต็มปอดไปเลย กลิ่นกายหอมสะอาดผสมไปกับกลิ่นสบู่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแป้งหอมกระปุกสีม่วง

กลิ่นนี้ใช่นวินดาจริงๆ ด้วย ได้กลิ่นหอมแบบนี้แล้วหึกเหิมจนร้อนรุ่ม

“มีปีกจะเป็นแบบนี้ค่ะ ไม่มีปีกเป็นแบบนี้ค่ะ แบบหนาหรือบางก็แล้วแต่คนชอบค่ะ ความยาวก็เหมือนกันค่ะ” นวินดาเอนคออีกนิดเอียงคอหน่อยๆ เพื่ออธิบายให้คนที่ยื่นหน้ามาดูได้เห็นความแตกต่างของตัวอย่างผ้าอนามัยที่หล่อนหยิบมาเพื่อเป็นตัวเอย่างให้เขาดู

“หนูนาใช้แบบไหน”

นวิดาถอนหายใจเล็กน้อย สีหราชนี่ช่างดื้อเสียจริง

“ใช้ยี่ห้อนี้ค่ะ” สุดท้ายก็ตัดสินใจเอายี่ห้อเดิมแม้จะลังเลว่าจะเปลี่ยนใช้ยี่ห้ออื่น แต่ก็ไม่แน่ใจในประสิทธิภาพของกาวนัก กว่าจะเจอตัวนี้ กาวดีแบบนี้ หล่อนต้องหงุดหงิดรำคาญใจมานานหลายเดือนกับการเลือกซื้อผ้าอนามัยในแต่ละครั้ง

“อื้อ ถ่ายรูปไว้ได้ไหม”

“เดี๋ยวใครก็หาว่าเป็นโรคจิตหรอกค่ะ มีอย่างที่ไหนถ่ายรูปเก็บไว้น่ะค่ะ ไปเถอะค่ะหนูนาสำรองไว้สองห่อใหญ่พอค่ะ”

“ตามนี้เลยครับผม” แอบฝังปลายจมูกลงบนซอกคอแล้วผละออกห่างอย่างเนียนๆ

นวินดาเดินนำสีหราชไปเรื่อยๆ เพื่อซื้อของใช้และสิ่งที่แม่ฝากซื้อ จนกระทั่งซื้อของครบทุกรายก็พากันไปจ่ายเงิน สีหราชไม่ยอมให้หล่อนจ่ายเงินเอง เขารวบจ่ายทั้งหมดแม้หล่อนจะแสดงความต้องการที่จะจ่ายเองแต่ก็ไม่ได้รับความเห็นชอบ เสร็จจจากการจ่ายเงินสีหราชก็พาหล่อนไปทานไอศกรีมที่ร้านดังร้านหนึ่ง

“อาจะเอาของไปไว้ที่รถก่อน หนูนาสั่งก่อนเลย”

“ค่ะ อาสิงโตกินรสอะไรคะ”

“กาแฟแล้วกัน อาเอาถ้วยเล็ก”

“ค่ะ”

สีหราชส่งนวินดาที่ร้านเสร็จแล้วก็เอาของที่ซื้อมามากมายไปเก็บไว้ที่รถก่อนใช้เวลาไม่นานก็กลับมาหานวินดาที่ร้าน มองเห็นพนักงานกำลังเสิร์ฟไอศกรีมลงบนโต๊ะตรงหน้านวินดา ชายหนุ่มเดินไปใกล้โต๊ะเก้าอี้ในร้านจะเป็นเก้าอี้ยาวนุ่ม แทนที่เขาจะเลือกนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนวินดาเขากลับนั่งลงที่เก้าอี้ยาวตัวเดียวกันข้างๆ เด็กสาว

“มาพอดีเลยค่ะ ไอติมเพิ่งมาเสิร์ฟ” นวินดานั้นไม่ได้มีปัญหากับการนั่งของชายหนุ่ม

“สั่งแค่นั้นพอหรือ” เขามองถ้วยไอศกรีมรสวนิลาแสนโปรดของนวินดาแล้วถาม ปกติจะกินเยอะกว่านี้

“ก็อาสิงโตกินถ้วยเล็กแล้วก็ออกเงินให้หนูนาต้องหลายอย่าง กินถ้วยใหญ่ก็เปลืองเงินอาสิงโตแย่เลย”

“อารวยนะ อาเลี้ยงหนูนาได้สบายๆ ”

“รอบหน้าหนูนาจะซื้อแต่ของแพงๆ ดีไหมคะ” หมั่นไส้กับคนรวยนิดๆ

“อาตามใจหนูนานะ”

“งื้อ หนูนาประชดค่ะ” นวินดาทำหน้ามุ่ยที่อีกฝ่ายไม่สะทกสะท้าน ยังทำหน้านิ่งไม่สะเทือนกระเป๋าเงิน

สีหราชยิ้มละไมแระชดหรือไม่ประชดเขาก็สามารถหาเงินมาให้นวินดาใช้จ่ายได้สบายๆ อยู่แล้ว ใช้มากใช้น้อยเขาไม่มีปัญหาแน่นอน

“แต่อาพูดจริงนะ ไม่ได้ประชด”

“ค่ะ” นวินดาไม่รู้ว่าจะพูดกับคนกระเป๋าหนักยังไงต่อไป จึงได้แต่ตอบรับสั้นๆ แล้วเริ่มกินไอศกรีมในถ้วยเรื่อยๆ

“ปิดเทอมไปเที่ยวไหม” สีหราชชวนช่วงนี้นวินดาเตรียมความพร้อมกับเรื่องการสอบต่างๆ ไม่หนักมากแต่ก็ไม่น้อยนะ ปิดเทอมจึงอยากพาไปเที่ยวพักผ่อนสักสัปดาห์

“เที่ยวที่ไหนคะ” นวินดาถามกลับอย่างสนใจ

“อยากไปไหน”

“อืม ไปทะเลไหมคะ หรือไปไหนดี” นวินดาตักไอศกรีมเข้าปากแล้วทำหน้าคิด

“ได้หมดครับ”

“งั้นไปทะเลก็ได้ค่ะ”

“ปิดเทอม ดูวันอีกทีนะครับ เดี๋ยวอาจะบอกพี่เพ็ญกับพี่กำนันนะ” ปกติไปเที่ยวต่างจังหวัดพ่อแม่ของนวินดาก็จะไปด้วยเพราะทั้งสองคนไม่อยากให้เป็นภาระเขา ทั้งสองคนก็ไม่ใช่วัยรุ่นที่จะไปไหนมาไหนคล่องแคล่วและด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยมากขึ้นทำให้ทั้งสองคนไม่คล่องที่จะพานวินดาไปเที่ยวกันเอง คงจะมีก็แต่สถานที่ใกล้ๆ เท่านั้น เมื่อเขาเอ่ยปากทั้งคู่ก็ดีใจเพราะอยากจะให้ลูกสาวได้เห็นความเป็นอยู่โลกภายนอกที่ไม่ได้จำกัดอยู่แค่แถวๆ นี้ อีกทั้งเขาก็เป็นคนหนุ่มแข็งแรงจึงไม่มีปัญหาเรื่องการเดินทาง

“ค่ะ พ่อจะได้ลางานล่วงหน้าด้วยค่ะ”

“ครับ กินดีๆ สิครับ เลอะเชียว” สีหราชละเลียดกินไอศกรีมรสกาแฟทีละนิดๆ มองหน้าคนข้างๆ ไปพลางๆ จนเห็นไอศกรีมเลอะขอบปากอิ่มสวย เวลาปากเล็กๆ ขยับไปมานั้นมันน่างับด้วยปากของเขาจริงๆ อยากจะสัมผัสความนุ่มนิ่มเหมือนเยลลี่นี่ดังที่ใจคิด ยื่นมือแทนปากตัวเองไปเกลี่ยเช็ดออกจากมุมปาก

“ใช้ทิชชู่สิคะ เลอะมืออาสิงโตแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไรนี่ครับ” เกลี่ยแบบนั้นประมาณห้าวินาทีเพื่อสัมผัสความนิ่มของริมฝีปากสีหวาน

“เปื้อนน่ะสิ เอามือมาสิคะ หนูนาเช็ดให้” ไม่พูดเปล่ายังดึงมือข้างที่สีหราชใช้เช็ดเมื่อกี้มาถือไว้ในมือแล้วหยิบเอาทิชชู่เช็ดออกให้

คนได้ช่วยเหลือด้วยใจไม่บริสุทธิ์ยิ้มกริ่ม มือเล็กๆ นี่ก็นิ่มดีจังถ้าเกิดว่าจับลูบคลำร่างกายของเขา ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะฟินแค่ไหน

“ขอบคุณครับ”

ผ่านไปประมาณสองเดือนหลังจากเข้าพรรษา ข้าวในนาเริ่มตั้งท้อง ข้าวแตกกอเขียวขจีงามเต็มท้องนา น้ำในนาใสแจ๋วหล่อเลี้ยงข้าวสูงประมาณครึ่งแข้ง มีคราบตะไคร่น้ำสีเขียวเกาะตามต้นข้าวเล็กน้อย มีวัชพืชต้นเล็กๆ ขึ้นตามขอบคันนา สีหราชเดินตรวจตราข้าวในผืนนาตั้งใจว่าจะไปซื้อของสำหรับรับขวัญข้าวพรุ่งนี้ช่วงเช้า

“ว้าว ข้าวงามจริงๆ เลยค่ะ” นวินดาที่เลิกเรียนเร็วและไม่มีติวหนังสือกลับจากโรงเรียนก็มาหาสีหราชที่บ้านอย่างเคย ตามติดชายหนุ่มมานาด้วย

“ปีนี้ฝนมาดีหน่อย ไม่น้อยไม่มากกำลังดี หนูนาปิดเทอมวันไหน รู้ยัง”

“ปิดประมาณวันที่ 5 ค่ะ สอบเสร็จก็ปิดแล้วค่ะ รู้ผลเปิดเทอมค่ะ”

“แล้วเปิดเทอมวันไหน”

“วันที่ 1 เดือนพฤศจิกาค่ะ”

“ครับ อาคุยกับพ่อแม่หนูนาไว้บ้างแล้วนะ เดี๋ยวอาจะได้บอกพ่อหนูนาอีกรอบนะ”

“ค่ะ วันนี้แม่จะแกงงฟักทองใส่หมู ไปกินข้าวด้วยกันนะคะ”

“ครับ เดินระวังนะครับ ไม่น่าใส่กางเกงขาสั้นมาเลยนะ” ผิวขาวๆ ถูกใบหญ้าคมๆ ขูด เขานี่ทนดูไม่ได้จริงๆ

“ทำไมคะ” ก็ไม่สั้นมากนะแค่เข่าเอง

“อาไม่ชอบ กลัวว่าจะโดนหญ้าคันๆ บาดผิวหนูนา” หลังจากสำรวจนาเสร็จก็กำลังเดินกลับเข้าบ้าน พระอาทิตย์เริ่มลาขอบฟ้าท้องฟ้าวันนี้โปร่งสบายจรดเย็น

“ไม่ได้โดนขูดค่ะ ว๊าย! โอ๊ย! เจ็บค่ะ”

แค่เสี้ยวนาทีที่สีหราชเดินนำและหันหน้ามองทาง นวินดาที่เดินแกมวิ่งตามหลังมาดันก้าวเท้าไม่พ้นเครือหญ้าขาตวัดเกี่ยวจนเสียหลังลื่นล้มอีกทั้งเป็นหัวมุมคันนาทำให้ลื่นแขนเท้าพลาดไปหวืดผ่านหัวคันนาล้มทิ่มลงไปในนาข้าวเปียกปอนเปื้อนโคลน ใบหน้าเล็กตื่นตระหนกตกใจหน้าเบ้ด้วยความเจ็บ

“หนูนา!” สีหราชรีบก้าวยาวไปให้ถึงตัวคนตัวเล็กที่ตอนนี้แอ้งแม้งอยู่ในนาข้าวของเขา

“อาสิงโตหนูนาเจ็บ” คนตัวเล็กฟ้อง ลุกไม่ขึ้นเพราะเจ็บ

“คราวหน้าอาไม่ให้มาด้วยแล้วนะ” ไม่อยากให้เจ็บตัวแบบนี้อีก

“ไม่เอาค่ะ หนูนาจะมาหาอาสิงโตนี่” แม้เจ็บแต่ก็ยังไม่เข็ดหลาบ

“ค่อยๆ ลุกครับ เจ็บตรงไหนไหม ลุกไหวไหม” ถามไปด้วยและส่งแขนแข็งแรงไปรั้งเอาสาวน้อยเปื้อนโคลนให้มานั่งบนหัวคันนาก่อน วักน้ำตรงที่ไม่ขุ่นมาล้างแขนให้

“เจ็บแขนค่ะ” เพราะเอาแขนลงก่อนแล้วพลาดลื่นไถล

“น่าจะซ้นนะ เดี๋ยวไปล้างตัวที่คลอง ล้างตัวเสียหน่อย ขี่หลังอาไปแล้วกันนะ เดี๋ยวจะล้มเอาอีก” สีหราชบอกเสร็จสรรพนั่งหันหลังแล้วเอี้ยวตัวมาช่วยประคองร่างเล็กมอมแมม เป็นสาวแล้วแต่พอมามอมแมเหมือนตอนเด็กๆ ท่าทางแบบนี้ที่เขาเคยให้นวินดาขี่หลัง ความหลังที่ผุดขึ้นมาทำให้เขาอมยิ้มออกมาด้วยความสุขสบายใจ

‘ซาลาเปานุ่มนิ่มของหนูนาใหญ่ขึ้นมาอีกนิดแล้วสินะ ตอนนั้นยังแบนๆ’

​**************************************************************

อาสิงโตนี่จะอดกลั้นได้อีกกี่น้ำหนอ 5555

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

เรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อนเป็นรักใสๆ ค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์กัน ฉากเรทมีแน่นอนค่ะน่าจะมาตอนท้ายๆ

นู้นนะคะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว