เมียไร้สินสอด-เจ้าสาวกำมะลอ

โดย  ปาลีสิตางค์

เมียไร้สินสอด

เจ้าสาวกำมะลอ

ขอนำท่านสู่ความน้ำเน่าปนดราม่าคละน้ำตาแฝงความน่ารักค่ะ พร้อมนะคะ

“เพียงฝัน! แล้วน้องยุดาไปไหน! มาสวมรอยแทนทำไม! นี่ถ้าพี่ไม่เห็นว่าจัดงานใหญ่โตแขกเหรื่อมากมาย พี่คงไม่ยอมเข้าพิธีกับเธอหรอกนะ” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดพร้อมร่างสูงโปร่งที่สาวเท้าเข้ามาใกล้จนคนที่ยังสวมชุดเจ้าสาวถึงกับตื่นตระหนกพร้อมกับกอดอกตัวเองเอาไว้แน่น

“ฉันต้องทำค่ะมันกะทันหันและอีกอย่างคุณยุดาก็ขอร้องให้มาแทนเกรงว่าทางคุณธาจะเสียหายหากงานแต่งล่ม คุณยุดาป่วยกะทันหันนอนอยู่โรงพยาบาลค่ะ”

“ให้เธอมาป็นเจ้าสาวแทนนี่นะ! พี่ต้องทนตอบคำถามแขกที่มางานที่เคยเจอน้องยุดาตัวจริงกี่คนเธอรู้ไหม!” เขาพูดพร้อมกับใช้มืออุ่นๆ ช้อนคางมนของหญิงสาวร่างอรชรตรงหน้าก่อนจะโน้มมาชิดริมฝีปากอวบอิ่มจนลมหายใจปะทะปลายจมูกมน

“ฉันทำทุกอย่างเพราะความจำเป็นไม่งั้นงานก็ไปต่อไม่ได้ คุณจัดงานแต่งใหญ่โตขนาดนั้นแต่ช่างก็แต่งหน้าให้ฉันเข้มจนแทบจะจำเค้าหน้าเดิมฉันไม่ได้แล้วนะคะ” ช่างแต่งหน้าก็เก่งมากเพราะมีไม่กี่คนที่ทักว่าเจ้าสาวหน้าเปลี่ยนไปเขาเองก็ตอบคำถามแค่คนสนิทจริงๆเท่านั้นเองส่วนแขกคนอื่นก็ไม่มีใครที่เคยเจอตัวเจ้าสาวตัวจริงสักที

“ทำไมคุณแม่ไม่บอกว่าน้องยุดาไม่สบาย!” เขาพูดจบก็ปล่อยมือจากคางมนทันที

“ไม่ทราบค่ะ แต่ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าฉันไม่ใช่ยุดางั้นฉันขอตัวกลับนะคะ ส่วนเรื่องอื่นคุณต้องไปคุยกับคุณเปรมสุดาเองค่ะ”

“ไม่! พี่จ่ายค่าสินสอดไปสิบล้านจะมาเล่นแบบนี้ไม่ได้พี่เป็นนักธุรกิจนะ เธอต้องทำหน้าที่แทนน้องยุดา”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันไม่ใช่คุณยุดานี่คะ คุณจ่ายสินสอดสิบล้านให้ใครคุณก็ทวงสิทธิ์กับคนนั้นค่ะ สินสอดพวกนั้นฉันไม่มีส่วนได้ส่วนเสียสักบาท” ไม่ทันจะตอบโต้อะไรอีกมืออุ่นรีบคว้าเอวคอดกิ่วมาแนบอกพร้อมกับผลักร่างอรชรลงบนที่นอนแสนนุ่มที่จัดเตรียมไว้สำหรับคืนส่งตัวเข้าหอ

“อื้อ…” เสียงที่เล็ดลอดพร้อมแววตาอ้อนวอนแต่ก็ช้าเกินจะตอบโต้เมื่อริมฝีปากหยักรีบกดทับริมฝีปากอวบอิ่มก่อนจะบดขยี้ด้วยความโกรธที่ถูกนางเปรมสุดาท้าทายแบบนี้ เขาจูบอยู่สักพักจนหนำใจก่อนจะเงยหน้าและยิ้มเล็กน้อย

“กล้าส่งคนอื่นมา ก็ต้องกล้ายอมรับสภาพนะ พี่จะทำหน้าที่สามีและเธอก็ต้องทำหน้าที่ภรรยาตามบทบาทที่ได้รับมาด้วยนะเพียงฝัน”

“ไม่! อย่านะ! ฉันไม่เคย!” เสียงร้องดังลั่นห้องก่อนร่างหนาจะถาโถมและทิ้งน้ำหนักตัวลงทับหญิงสาว เสียงร้องเงียบหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเขากดทับริมฝีปากแนบสนิทก่อนจะสำรวจโพรงปากหวานฉ่ำแบบไม่เปิดช่องว่างให้เธอได้พูดหรืออธิบายอะไรได้อีก

“สวย…” เขาพร่ำบอกเบาๆ ก่อนจะดึงชุดเจ้าสาวสีขาวออกพ้นร่างขาวเนียน เนินอกงามตรงหน้าทำให้เขาหมดความอดทนและปลดปล่อยอารมณ์ออกมาเต็มที่ ร่างหนาทะยานขึ้นสู่เวหาก่อนจะชะลอและหยุดนิ่งเมื่อบทรักที่ร้อนแรงจบลงพร้อมร่างอรชรที่หอบเสียงดัง ดวงตาคู่งามมองคนที่พรากความสาวของตัวเองไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า ร่างหนาคว้าร่างอรชรที่นอนร้องไห้กระซิกเบาๆ มากอดไว้แน่น คนที่เสียใจได้แต่ยอมรับความจริงเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันสุดวิสัยและเป็นหน้าที่ของเธอเองที่ต้องรับผิดแม้จะไม่ได้เต็มใจรับหน้าที่เป็นเจ้าสาวแทนใครก็ตาม ดวงตาคู่งามค่อยๆ ปรือลงด้วยความอ่อนล้าทำให้ทั้งสองคนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวยันรุ่งเช้า

เสียงดังกุกกักอยู่ในห้องน้ำพร้อมเสียงเปิดน้ำไหลอยู่นานจนคนบนเตียงต้องเดินไปหาพร้อมกับตะโกนถามด้วยความสงสัยกับอาการของเจ้าสาวกำมะลอที่เพิ่งผ่านบทบาทของภรรยามาหมาดๆ

“เสียสาวครั้งแรกหรือไง พี่ต้องไปธุระนะครับออกมาได้แล้ว!” น้ำเสียงที่ตวาดแต่คนฟังได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ใช่สิ ครั้งแรกของฉัน คุณพรากมันไปจากฉัน คุณมันเห็นแก่ตัวเอาแต่ได้ คุณมันบ้า!!” หญิงสาวตะโกนกลับตอบเขาแต่คนฟังได้แต่ยิ้มเมื่อเขาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่หญิงสาวบอกคือเรื่องจริง ต่อให้ใครมาเป็นเจ้าสาวแทนเปรมยุดาก็ตามหากเป็นสาวน้อยที่ไม่เคยผ่านมือผู้ชายมาก่อนแบบนี้เขาก็ยินดีรับเสมอ

‘เธอยังซิงจริงๆ ด้วยสิ โชคดีที่พี่ยังได้ของสดไม่งั้นพี่เล่นเธออ่วมยันเช้าแน่’ คิ้วเข้มเลิกสูงก่อนจะยิ้มและเคาะเรียกเจ้าสาวกำมะลอที่ยังคงขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

“ออกมาน้องยุดาตัวปลอม พี่ต้องไปข้างนอกหรือจะเอาแบบเมื่อคืนอีกรอบล่ะ เพิ่งนึกท่าพิสดารได้ด้วยถ้ายึกยักพี่จัดแน่นอน!”

“ไม่นะ!!” ร่างอรชรเปิดประตูออกมาพร้อมกระชับผ้าขนหนูที่พันตัวเอาไว้แน่นก่อนจะก้มหน้าและเดินไปที่เตียงอย่างระแวดระวังตัว

“ไม่ต้องกลัว คนอย่างพี่อยากได้ก็ได้ เงินหนาซะอย่าง” เขายิ้มมุมปากก่อนจะเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับผลักร่างอรชรลงที่นอนอย่างรวดเร็ว

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ใช่ยุดานี่คะ ปล่อยฉันเถอะคุณได้ตัวฉันแล้ว ฉันไหว้ละค่ะ” หญิงสาวรีบยกมือไหว้เขาทันที

“ไม่ต้องไหว้ พี่ไม่ใช่พระ! เสียอารมณ์ ไปแต่งตัวเดี๋ยวต้องไปตอบคำถามคุณพ่อคุณแม่ของพี่ที่บ้าน แต่งตัวสวยๆ นะ”เขาพูดจบก็รีบผละตัวออกห่างก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำพร้อมผิวปากอย่างคนอารมณ์ดี

“คุณยุดาคะ ฝันทดแทนบุญคุณได้แค่นี้นะคะ แลกกับสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตให้เขาไปแล้ว ฝันต้องเจออะไรอีกคะ คุณยุดารีบหายป่วยไวๆนะคะ” ดวงตาคู่งามแดงก่ำก่อนจะซุกหน้าลงที่หมอนและร้องไห้เบาๆ เพราะเกรงว่าเขาจะได้ยิน แต่ไม่ทันไรเสียงเขาก็ตะโกนเล็ดลอดออกมาทำให้ร่างอรชรรีบจัดการแต่งตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะโมโหและพลาดท่าเสียทีเขาอีกรอบตามคำขู่ของชายหนุ่ม

เครดิตภาพประกอบจากgoogle รูปภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายค่ะ

ฝากติดตามการอัปเดตผลงานของปาลีสิตางค์ทางfacebook ปาลีสิตางค์ด้วยนะคะ

https://www.facebook.com/paleesitang/

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Siriporn Kajokpab
ติดตามนะค่ะ
เมื่อ 9 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว