บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 7 คืนความสุขใหทะเล 1 50%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 7 คืนความสุขใหทะเล 1 50%

บทที่ 7

คืนความสุขให้ทะเล 1

หลังจากปิดเทอมได้หนึ่งสัปดาห์ เมื่อวานช่วงสายของวันสีหราชก็ออกเดินทางไปทะเลตามนัด กำนันบุญลือได้แจ้งกับผู้ใหญ่บ้านที่อยู่ในเขตดูแลว่าจะไม่อยู่สัปดาห์หนึ่งหากมีอะไรให้ติดต่อโทรหาโดยตรงได้เลย เพราะบางบ้านอาจจะมาที่บ้านของเขาโดยตรงเลย สีหราชไม่ได้ขับรถเร็วมากนักมีกำนันบุญลือนั่งคู่คนขับรถ วันเพ็ญกับนวินดานั่งหลัง แวะปั๊มสองครั้งเพื่อให้พ่อแม่ของนวินดาได้ยืดเส้นยืดสาย ใช้เวลาห้าชั่วโมงก็เข้าสู่เขตกรุงเทพเป็นเวลาบ่ายแก่แล้ว

สีหราชต่อสายโทรศัพท์หาพ่อแม่ ชายหนุ่มได้คุยกับกำนันบุญลือแล้วว่าจะพักที่บ้านของสีหราชก่อนหนึ่งคืน เขาจะแวะเอาข้าวหอมมะลิจากนามาให้ที่บ้านจึงเป็นข้ออ้างในการค้างคืนที่บ้าน เช้าค่อยเดินทางไปทะเลที่ประจวบคีรีขันธ์ พอใกล้ถึงก็โทรบอกพ่อแม่อีกครั้ง

นวินดาหัวใจเต้นตูมตามเคยเห็นแต่รูปพ่อแม่พี่น้องของเขาแต่ยังไม่เคยเจอตัวจริงเลยสักครั้ง ดีใจและก็ประหม่าขึ้นมาเฉยๆ อย่างหาสาเหตุไม่ได้ ยิ่งเห็นรั้วบ้านหรูหรามองเลยลอดรั้วไปก็เห็นบ้านหลังใหญ่เด่นเป็นสง่าท่ามกลางวงล้อมของสนามหญ้าและสวนดอกไม้ มีไม้ใหญ่ประดับสวนปลูกในตำแหน่งที่ถูกออกแบบมาเป็นอย่างดี

“สวัสดีลุงไม้” สีหราชเลื่อนกระจกรถลงเมื่อยามหน้าประตูบ้านเปิดกระจกเล็กออกมาสอบถามคนขับ อีกฝ่ายดูตาตื่นๆ

“โธ่ คุณหนูสิงโต ไม่เจอนานเลยครับ” ลุงไม้เป็นยามอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลปุณธวัฒน์เดโชมานานมากกว่าสามสิบปีแล้ว คุ้นเคยกับลูกชายของบ้านนี้เป็นอย่างดี อีกอย่างเจ้านายที่นี่ไม่ได้ถือตัวมากเหมือนเจ้านายบ้านอื่น เขาเองจึงเทใจรักและซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย ไม้กดปุ่มเปิดประตูอัตโนมัติ

สีหราชขับรถเข้าเขตบ้านจากนั้นชายหนุ่มก็เปิดฝาปิดครอบกระบะเปิดกล่องโฟมเพื่อหยิบของที่ตั้งใจเอามาฝาก

“ขนมวุ้นมะพร้าวและก็ต้มปลาช่อนจากพิจิตรครับ” ขนมวุ้นมะพร้าวน้ำหอมเขาวานให้วันเพ็ญช่วยทำให้โดยมีนวินดาเป็นลูกมือ ส่วนเขาก็คอยจัดการมะพร้าวให้สองแม่ลูก ต้มปลาช่อนก็วันเพ็ญช่วยจัดการให้ทำหม้อใหญ่ก่อนจะย่อยด้วยการบรรจุใส่ถุงร้อนก่อนจะนำทั้งหมดใส่กระเป๋าเก็บความร้อนที่ใช้สำหรับใส่อาหาร

“ขอบคุณครับ” ไม้ยกมือไหว้ใบหน้าก็ยิ้มแย้มอารมณืดี

สีหราชกลับขึ้นรถและขับเข้าสู่เขตบ้านปุณธวัฒน์เดโชที่นานๆ จะได้กลับมาบ้าน ไม่นานรถกระบะโฟลวิลก็แล่นมาจอดที่เชิงบันได

ครอบครัวของนวินดาตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏผ่านสายตา ความโอ่อ่าหรูหราของคฤหาสน์สวยงามตระการตาราวกับสวรรค์วิมานชั้นฟ้า บ้านสีขาวสไตล์คลาสสิกดูมีอายุแต่เพราะผ่านการดูแลอย่างดีทำให้บ้านยังคงสภาพงดงาม เด่นตระหง่านท่ามกลางดอกไม้นานพันธุ์สีสันสดใส จนกระทั่งรถจอดสนิทก็ยังไม่เลิกมองด้วยความชื่นชม

“ถึงแล้วครับ”

“บ้านอาสิงโตหรือคะ” นวินดาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ รู้ว่าเขามีเงินแต่ไม่คิดว่าจะมีบ้านหลังใหญ่โตโอฬารขนาดนี้ ความคิดของหล่อนรวยคือรวยไม่ได้รวยแบบเวอร์วังอลังการขนาดนี้ เห็นแล้วเชื่อเลยที่เขาบอกว่าสามารถเลี้ยงหล่อนได้ทั้งชีวิตแม้ว่าจะมีครอบครัวไปแล้ว

“คุณหนู” เสียงหญิงวัยกลางคนดังแทรกมาจากด้านหลังสีหราชที่ลงมาเปิดประตูให้แขกกิตติมศักดิ์ กำนันนั้นลงรถก่อนแล้วยืนอยู่ข้างๆ สีหราชที่มาเปิดประตูหลังให้วันเพ็ญและนวินดา

“ป้ายุพา สบายดีไหมครับ” สีหราชเปิดประตูหลังแล้วหันไปหาเจ้าของเสียงถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ

“ป้าสบายดีค่ะ” หญิงแม่บ้านในชุดเสื้อสีไขแต่งขอบสีน้ำตาลสวมกางเกงผ้าสีดำเป็นฟอร์มชุดแม่บ้านของที่นี่ตอบเจ้านายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มมองแขกที่เจ้านายพามาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“รอบกวนป้ายุพาให้คนงานผู้ชายมายกกระสอบข้าวท้ายรถไปเก็บด้วยครับ ส่วนอาหารและของหวานช่วยจัดขึ้นโต๊ะมื้อเย็นด้วยนะครับ เอ่อ กระเป๋าก็เอาไปไว้ที่ห้องรับรองที่ให้เตรียมไว้ด้วยครับ เดี๋ยวไปแยกกันอีกรอบครับ”

“ค่ะคุณหนู”

“แล้วคุณพ่อคุณแม่ล่ะครับ”

“อยู่ที่ห้องนั่งเล่นค่ะ”

“ขอบคุณครับ เข้าข้างในกันเถอะครับ” สีหราชหันมาบอกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เดินนำขึ้นบันไดผ่านประตูบ้านบานใหญ่ พื้นบ้านเป็นหินแกรนิต บันไดภายในบ้านถูกเช็ดถูจนเลื่อมเงาวับ แชนเดอร์เรียคริสตัลห้อยระย้าลงมาจากด้านบน

ภายในบ้านตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เป็นส่วนใหญ่ ผนังตกแต่งด้วยภาพวาดหลากหลายแบบ มีรูปภาพครอบครัวเจ้าของบ้านในบางจุด ดอกไม้สดถูกนำมาจัดใส่แจกันเสริมให้บ้านดูสดชื่น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมปรับอากาศทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

“ว้าว ใหญ่และก็สวยมาเลยค่ะอาสิงโต” นวินดานอกจากจะชื่นชมในใจแล้วยังชื่นชมออกเสียงตามมาด้วย

“บ้านเก่าของคุณปู่น่ะครับ”

กำนันบุญลือและวันเพ็ญชื่นชมความงามในใจไม่ได้ส่งเสียงออกมาเหมือนลูกสาว เดินตามชายหนุ่มเงียบๆ

“สวัสดีครับป๊า คุณแม่ แม่แคท” สีหราชทักคนที่กำลังล้อมวงกระทำอะไรบางอย่างอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ จนกระทั่งเขาส่งเสียงทักทั้งสามคนถึงกับสะดุ้งเหมือนเด็กๆ ที่ถูกผู้ใหญ่จับได้เวลาที่แอบทำผิดอยู่

“แม่ตกใจหมด มาเงียบๆ” คุณหญิงชลดาบ่นลูกชายเสียงหงุงหงิง

แคทเธอรีนยิ้มหวานดีใจเดินมาหาลูกชายถึงไม่ได้เกิดจากตนแต่ก็รักเหมือนเกิดจากตัวเอง

“คิดถึงจังเลยลูก” โอบกอดลูกชายที่ตัวสูงกว่าตนด้วยความรักคิดถึง

“คิดถึงแม่แคทเหมือนกันครับ” สีหราชทำเสียงเล็กอ้อนอีกฝ่าย กอดหอมอย่างเป็นกันเอง

นวินดาตาโตแอบแหยๆ โดยที่ไม่มีใครได้เห็น ตกใจเหมือนกันที่สีหราชอ้อนอีกฝ่ายราวกับว่าตัวเองเป็นเด็กน้อยอายุเจ็ดแปดขวบก็ไม่ปาน ปกติหล่อนไม่เคยเห็นโหมดอ้อนแม่ของเขา พอมาเจอแบบนี้จึงอึ้งๆ นิดหน่อย

“คิดถึงแต่แม่แคท แล้วไม่คิดถึงแม่หรือไง” แอบแซะลูกชาย

“คิดถึงมากๆ เหมือนกันครับ” ว่าแล้วก็เดินไปโอบกอดแม่ผู้ให้กำเนิดด้วยท่าทางอ้อนๆ อย่างที่ตนเคยทำ แม้ว่าตอนนี้จะมีคนที่เขาพามาแนะนำให้รู้จักอยู่ด้วย เขาไม่รู้สึกว่าเรื่องการแสดงความรักแบบนี้เป็นเรื่องที่น่าอายแม้สิ่งนี้จะทำให้ภาพลักษณ์เขาดูไม่ค่อยสมผู้ใหญ่ก็ตาม

“มัวแต่กอดแต่หอมกัน สิงโตเขามีแขกมาด้วยนะคุณหญิงทั้งสอง” พงษ์พนาท้วงสองภรรยายอดบังเกิดเกล้า

“ผมจะแนะนำให้รู้จักนะครับ กำนันบุญลือ ภรรยาพี่วันเพ็ญ และก็หนูนาลูกสาวครับ และก็นี่พ่อพนา แม่ดาประธานใหญ่ของบ้าน และก็แม่แคทรองประธานใหญ่ของบ้านครับ” สีหราชแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

กำนันบุญลือส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรเป็นตัวเอง มีความประหม่าหรือรู้สึกต่ำต้อยเมื่อมาอยู่ในสถานที่ที่ต่างจากชีวิตปกติของตัวเอง วันเพ็ญนั้นก็แสดงความเป็นมิตรในแบบของตัวเอง นวินดายิ้มหวานยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสามอย่างมีสัมมาคารวะนอบน้อม

ครอบครัวของพงษ์พนาเองก็ไม่ได้มีอะไรที่ตะขิดตะขวงใจหรือรังเกียจ เพียงแต่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยตอนรับโทรศัพท์ที่จู่ๆ สีหราชโทรมาบอกว่าจะพาคนสำคัญมาแนะนำให้รู้จัก ด้วยสายตานักธุรกิจอันเฉียบคมและการที่อยู่ในสังคมที่ผู้คนมากมายต่างฟาดฟันกันเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองในแวดวงธุรกิจ มั่นใจว่าคนที่สีหราชพามาวันนี้เป็นบุคคลพิเศษสำหรับลูกชายแน่นอน

สีหราชพาครอบครัวของนวินดานั่งลงบนโซฟาตรงข้ามตัวที่พ่อกับแม่นั่งอยู่

“ตามสบายนะครับ ผมและภรรยายินดีและดีใจที่ได้พบครับ”

“ขอบคุณครับ” กำนันบุญลือนั่งลงแล้วมองคนที่นั่งอีกฝั่งอย่างพิจารณาในใจ

“ทำอะไรกันอยู่หรือครับ”

“ก็แม่เราน่ะสิ กำลังคัดสรรสุภาพสตรีให้ลูกชายสุดที่รักทั้งแปด”

“แหม่คุณก็ ฉันอยากอุ้มหลานแล้วนะคะ หลังจากที่ลูกชายเราโต ก็แยกย้ายกันทำธุรกิจของตัวเอง ไม่ค่อยได้กลับบ้านฉันก็เหงาเหมือนกันนะคะ วันๆ เจอแต่คุณน่ะ ไม่เจริญใจเลย” คุณหญิงชลดามีมาดเป็นคุณหญิงเต็มขั้นแต่การพูดการจาและรอยยิ้มยามอยู่กับครอบครัวราวกับจะเป็นอีกคนหนึ่ง ช่างหยอกสามีไม่มีใครเกิน

“นั่นสิคะ แคทเห็นด้วยค่ะ” และก็จะมีมาดามแคทเธอรีนเป็นลูกคู่เสมอ

ฟังจากที่พ่อบอกแล้วสีหราชเสียววูบวาบ ดีนะที่วันนี้เขาแวะมาเพื่อที่จะบอกเรื่องนี้ก่อน แบบนี้ต้องส่งข่าวบอกพี่น้องคนอื่นแล้วล่ะ

“ของผมไม่ต้องแล้วนะครับ” รีบออกตัวอย่างไว เดี๋ยวเด็กเขาเข้าผิดพอดี

“จ้าๆ ของเราน่ะไว้ค่อยคุย ในเมื่อเจ้าตัวอยู่นี่ก็เดี๋ยวให้เลือกเองเลย”

“รักที่คุณแม่ที่สุดครับ” แม่เขานี่นะน่ารักที่สุดเลยรู้ใจเขาไปซะทุกเรื่อง

สองครอบครัวที่ใช้ชีวิตต่างกันเริ่มสนทนาพูดคุย เริ่มจากฝ่ายพ่อแม่ของสีหราชที่พูดคุยแบบกันเองเพื่อไม่ให้แขกของลูกชายรู้สึกเกร็ง ฝ่ายครอบครัวของนวินดาเมื่ออีกฝ่ายไม่ถือตัวและท่าทางเป็นมิตรจากใจจริง พ่อแม่ดีแบบนี้สีหราชถึงเป็นชายหนุ่มนิสัยดีนี่เอง จนกระทั่งรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย อยู่พูดคุยดูละครหลังข่าวไปจนถึงสามทุ่มก็แยกย้ายไปนอน

สีหราชจัดห้องให้พ่อแม่ของนวินดานอนห้องหนึ่ง ส่วนนวินดานอนอีกห้อง เมื่อเข้าห้องนวินดาก็อาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นลำดับแรก ห้องรับรองแขกบ้านสีหราชนี่กว้างมากจริงๆ บ้านเงียบมากจนหล่อนวังเวง

‘ไปนอนกับพ่อแม่ดีไหมนะ’

ขณะที่กำลังตัดสินใจแล้ว่าจะไปขอนอนกับพ่อแม่ขณะที่เปิดประตูก็เห็นคนคุ้นตา

“อาสิงโต” นวินดาเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยความโล่งอกคิดว่าจะเหมือนหนังผีที่เปิดประตูมาแล้วเจอจังๆ อะไรแบบนั้น

“กลัวล่ะสิ อาเอานมอุ่นมาให้ ปกติเคยดื่มก่อนนอน ไม่ได้ดื่มอากลัวหนูนาจะนอนไม่หลับ” สีหราชอยู่ในชุดนอนเสื้อยืดสีขาวกางเกงผ้าสีเทาบอกอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน

‘ดีนะเนี่ยที่มาทัน’ คนเจ้าแผนการคิดอย่างถูกใจ น้อยครั้งที่เขาจะมีโอกาสได้ทำแบบนี้ ดันตัวเองเข้ามาในห้องของนวินดาปิดประตูและกดปุ่มล็อค

“ขอบคุณค่ะ” นวินดายิ้มหวานขอบคุณรับแก้วนมมาถือไว้และเดินไปนั่งลงบนโซฟาปลายเตียงอย่างไม่รู้ชะตากรรม

********************************************

อาสิงโต...คิดอะไรอยู่นะ.....

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว