บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 8 คืนความสุขให้ทะเล 2 50%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 8 คืนความสุขให้ทะเล 2 50%

บทที่ 8

คืนความสุขให้ทะเล 2

เสียงคลื่นสาดซัดผืนทรายเสียงดังซ่าๆ เป็นระยะ น้ำทะเลที่กระทบฝั่งกระเซ็นเป็นละอองใสๆ การมาเที่ยวครั้งนี้ของสีหราชถือเป็นครั้งสำคัญ ชายหนุ่มตั้งใจพานวินดาไปทำความรู้จักกับครอบครัวของเขา หากจะพาไปคนเดียวโต้งๆ ก็ไม่ได้ กำนันบุญลือไม่มีทางยอมให้เขาพาลูกสาวจากพิจิตรมาหาพ่อแม่ที่กรุงเทพแน่นอน หรือจะให้พ่อแม่เขาไปหาท่านทั้งสองก็มีกิจกรรมเข้าสังคมแทบไม่ว่างเว้น โอกาสการพาครอบครัวของนวินดามาเที่ยวครั้งนี้จึงเป็นโอกาสทองที่จะแนะนำและกระชับความสัมพันธ์ก่อนที่นวินดาจะเรียนจบชั้นม.ปลาย ตั้งใจไว้แล้วว่าจะขอนวินดาเป็นแฟนก่อน จากนั้นจะคุยเรื่องหมั้นกับกำนัน เขาต้องเผื่อเวลานิดหน่อยเผื่อกำนันไม่เห็นสมควรเขาจะได้มีเวลาทำคะแนนเพื่อเอาชนะใจว่าที่พ่อตา สิ่งที่เป็นอุปสรรคอย่างแรกที่เขามั่นใจว่าต้องเป็นปัญหาแน่ๆ คือเรื่องอายุ ที่เป็นปัจจัยสำคัญสำหรับเรื่องการคบหาดูใจ แต่เขาเชื่อใจตัวเองว่ายังไงก็ทำได้ เพราะจุดหมายปลายทางของเขา คือ นวินดา หรือ หนูนาตัวน้อยของเขา

“เล่นน้ำระวังหน่อยสิครับ เดี๋ยวเศษหิน เปลือกหอยบาดเอานะ” สีหราชเดินออกมาจากวงสนทนาของพ่อแม่ที่มาด้วยกันและครอบครัวของนวินดาที่พูดคุยกันแลกเปลี่ยนเหตุการณ์ที่ตัวเองประสบพบเจอ มีถามไถ่ถึงสิ่งในชีวิตประจำวัน ดีใจไม่น้อยที่พ่อแม่เขาและพ่อแม่ของนวินดาเข้ากันด้าดี เรื่องพ่อแม่ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว คงจะมีปัญหาก็เรื่องอายุของเขานี่แหละที่ท่าจะยากนิดหน่อยที่จะทำให้กำนันยอมรับเขาเป็นลูกเขยได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

นวินดาในชุดกางเกงผ้าขาสั้นกับเสื้อยืดตัวบางสีดำสะดุ้งกำลังเล่นน้ำสนุกสนานกับพี่ๆ แม่บ้านที่อายุราวๆ ยี่สิบปลายๆ สี่คน สีหราชให้มาด้วยเพราะอยากให้หล่อนมีเพื่อนเล่นน้ำ

“หนูนาตกใจหมดเลยค่ะ” หล่อนเอี้ยวหน้าไปมองต้นเสียง ตอนนี้หล่อนลงมายืนอยู่ในน้ำทะเลที่มีคลื่นลอยเข้าฝั่งเป็นระยะๆ กำลังเล่นโยนบอลกับพี่ๆ

“ขวัญอ่อนจริงๆ นะ” พูดแค่นั้นเขาก็เดินไปนั่งลงบนเสื่อที่ถูกปูไว้ใต้ร่มคันใหญ่ ตรงนี้เป็นบ้านพักส่วนตัวของครอบครัว บริเวณนี้จุงไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยววุ่นวายมากนัก แต่ถ้าเดินไปเกือบหนึ่งกิโลก็เจอเต็มๆ เขาเอนหลังหนุนแขนตัวเอง ตาคมใต้แว่นกันแดดคอยมองดูร่างเล็กของนวินดาไม่วางตา

นวินดาเล่นน้ำจนเหนื่อยจึงวิ่งกลับขึ้นฝั่งๆ พี่ๆ แม่บ้านเองก็ตามขึ้นมาเพราะหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากเจ้านายคือให้คอยเล่นน้ำเป็นเพื่อนนวินดา

“พี่จะไปเอาน้ำกับขนมหวานมาเพิ่มนะคะ คุณหนูนา” หนึ่งในแม่บ้านสี่คนบอกเด็กสาวหน้าตาน่ารัก

“ไปหมดเลยหรือคะ”

“ค่ะ พี่จะไปเข้าห้องน้ำด้วยค่ะ”

นวินดาตอบรับและเดินเข้าไปหาชายหนุ่มตัวใหญ่ที่นอนนิ่งไม่ไหวติงใต้ร่มกันแดด ดูเหมือนจะหลับ นวินดาค่อยๆ ย่องเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆ ก้มหน้ามองพิจารณาเพื่อจะดูให้แน่ใจ

“อาสิงโตหลับหรือคะ”

เงียบ...

ไม่มีเสียงตอบรับ นวินดมองหน้าคมที่ผิวขาวๆ ตอนที่เจอกันแรกๆ ของเขามันเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หนวดเครากก็ดูรกครึ้มจนกำเป็นปื้นๆ ไปหมด แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ไม่ทำให้อาสิงโตของหล่อนดูหล่อน้อยลงแม้แต่นิดเดียว หล่อนว่าดูหล่อเข้มมากๆ

มือขาวเย็นชื้นจากการเล่นน้ำแต่ที่แนวสันกรามอย่างอยากลองสัมผัสด้วยฝ่ามือ แปลกที่หล่อนรู้สึกแบบนี้ หรือหล่อนโตเป็นสาวแล้วจึงอยากเรียนรู้เรื่องระหว่างชายหญิงขึ้นมานะ เหมือนที่หล่อนอยากเรียนเรื่องจูบจากเขาอีก

‘ไม่ได้ๆ หนูนาไม่เคยคิดแบบนั้นเสียหน่อย’ ถกเถียงตัวเองในใจแล้วตั้งใจจะชักมือกลับแต่ทว่ามือของหล่อนถูกมือใหญ่สัมผัสกดมือเล็กให้แนบแก้มสากเข้าไปอีก

จั๊กจี้...

นี่คือสัมผัสที่หล่อนรู้สึกตั้งแต่ลองเอามือแนบแก้มเขาแล้ว

“อาคิดว่าใครมาลวนลามอา ที่แท้หนูนานี่เอง ถ้าอย่างนั้นเชิญหนูนาลวนลามอาได้ตามสบายเลยนะครับ” เขาไม่ได้หลับสักนิด และก็คิดไม่ถึงว่านวินดาจะเอามือมาลูบแก้มของเขา

“หนูนาไม่ได้ลวนลามสักหน่อย กะ...ก็...ก็แค่อยากรู้ว่าหลับหรือเปล่า” หล่อนร้อนวูบวาบทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกจับได้ว่าจู่ๆ เอามือไปลูบแก้มเขา ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำไมทำแบบนั้น มือมันไปเองนี่นา

“อาไม่ได้ว่าเสียหน่อย ยินดีมากด้วยครับ” ยิ้มไปกับท่าทางอายๆ ทำตัวไม่ถูกของนวินดา

‘เด็กเอ๋ยเด็กน้อย น่ารักน่าหยิกจริงๆ ’

“หนูนาไม่ได้คิดอะไรเลยแบบนั้นเลยนะคะ” นวินดาพยายามแก้ต่างให้ตัวเองยิ่งเห็นรอยยิ้มล้อเลียนก็ยิ่งหน้าแดงซ่านเข้าไปใหญ่ หล่อนอยากจะมุดทรายหนีอายจริงๆ เลยนะ

‘หนูนาไม่คิดแต่อาคิดนะครับ’

“ปล่อยมือหนูนาได้แล้วค่ะ” นวินดาจะดึงมือกลับแต่อีกฝ่ายกับกุมแน่นไม่ยอมปล่อย

สีหราชมองเรือนร่างของนวินดาด้วยสายตาวาววามใต้แว่นกันแดดสีดำ เสื้อสีดำที่นวินดาสวมใส่เป็นเสื้อยืดพอเปียกน้ำเสื้อก็แนบลู่ไปกับลำตัว ความอวบอิ่มตรงเนินอกผลิพุ่งออกมาจนเห็นชัดเจน เขาจับมือนวินดาถูกับแก้มสากของตัวเองไปมา

“มือนิ่มจังเลย”

“ก็หนูนาไม่ค่อยได้ทำงานนี่คะ”

“ชอบจัง”

“อุ้ย! ปล่อยนะคะ” เด็กสาวดิ้นขลุกขลักเมื่อจู่ๆ ก็ถูกอีกฝ่ายโอบเอวแล้วกระตุกเข้าหาคนที่นอนอยู่ หน้าอกของหล่อนกระแทกแนบลงหาคนตัวใหญ่

“นอกจากมือนิ่มแล้ว ตัวยังนุ่มนิ่มอีกต่างหาก” โดยเฉพาะซาลาเปาคู่อวบที่นุ่มนิ่มติดสปริงตรงหน้าอกเขา

“อาสิงโตทำไมชอบแกล้งหนูนาจังคะ”

“ก็หนูนาน่ารัก”

“ปล่อยหนูนานะคะ หนูนาจะกินขนมค่ะ” นวินดาหยุดดิ้นแล้วเท้าแขนคร่อมหน้าชายหนุ่มเมื่อเขายอมปล่อยมือที่ทาบทับมือหล่อนตรงแก้มของเขาแล้วเปลี่ยนมาโอบทั้งตัวของหล่อนเอาไว้ ใบหน้าเล็กอยู่ระดับเดียวกัน มองจ้องตาเขาอย่างงอนๆ ที่ถูกเขาแกล้ง

“เดี๋ยวอาป้อน” สีหราชดันร่างเล็กให้ลุกขึ้น โดนที่มือข้างหนึ่งยังโอบประคองไม่ปล่อย ร่างเล็กของนวินดาเลื่อนลงมานั่งลงหน้าตักของสีหราชอย่างไม่อาจเลี่ยง ชายหนุ่มใส่กางเกงขาสั้นและสวมเสื้อกล้ามสีดำ ร่างกายของนวินดาเปียกชื้นการเสียดสีกันทำให้เสื้อและกางเกงของสีหราชเปียกชื้นไปด้วย

บรรยากาศตอนนี้เป็นบ่ายแก่ พระอาทิตย์เริ่มอ่อนแสง ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี คลื่นในทะเลยังคงสาดซัดนำพาน้ำกระทบฝั่ง นวินดานั่งอยู่บนตักของสีหราช

“หนูนากินเองค่ะ” หล่อนยืดแขนออกไปเพื่อหวังจะหยิบแอปเปิ้ลที่สีหราชเพิ่งเปิดฝากล่อง ยังไม่ทันได้หยิบกล่องก็ถูกชายหนุ่มเลื่อนหนี

“อาจะป้อนหนูนาเองครับ มือเปื้อนยังไม่ได้ล้างเลย” เขาเตือน

“หนูนาใช้ส้อมก็ได้ค่ะ”

“อาป้อนหนูนาน่ะดีแล้วครับ อ้าปากสิครับ” สีหราชให้ส้อมจิ้มแอปเปิ้ลที่หั่นเป็นชิ้นมาแล้ว ยื่นไปตรงริมฝีปากเล็กนุ่มนิ่มที่เขาเคยสัมผัสมันมาแล้วด้วยปากของตัวเอง

ทันทีที่นวินดางับแอปเปิ้ลสีหราชก็งับที่อีกฝั่งของส้อมเช่นเดียวกัน นวินดามองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้กันมาก และเขาก็กำลังมองตอบ

“อาสิงโตแย่งหนูนากินทำไมคะ” เคี้ยวแอปเปิ้ลตุ้ยๆ แล้วออกไปด้วยความคับข้องใจ ทำไมไม่รอให้หล่อนกินก่อนหรือเขากินก่อนเป็นคนๆ สิ มากินพร้อมกันแบบนี้อาการรักของหล่อนที่สีหราชเคยบอกไว้มันคอยแต่จะกำเริบ แล้วรู้สึกว่าจะกำเริบถี่มากขึ้นจนแทบจะทุกนาทีที่อยู่ใกล้สีหราชไปแล้วล่ะ

‘ไม่แน่ใจทำไมอาการรักนี้ถึงดูจะเริ่มเป็นหนักก็ไม่รู้’

“กินแบบนี้แล้ว แอปเปิ้ลมันหว้านหวานครับ อาชอบ”

“แต่หนูนาไม่ชอบค่ะ มันทำให้หัวใจหนูนาเต้นแรงอีกแล้วค่ะ”

“ดีแล้วนี่ครับ หัวใจสูบฉีดเลือดหนักๆ หัวใจจะได้แข็งแรง เหมือนร่างกายเรายิ่งออกกำลังกายมันก็จะแข็งแรง มีภูมิต้านทานไงครับ”

“ไม่เห็นดีเลย หนูนาว่ากลับบ้านเมื่อไหร่จะไปหาหมอแล้วค่ะ หนูนาไม่ไว้ใจอาสิงโต อาสิงโตชอบแกล้งหนูนา” พักนี้ชายหนุ่มก็ขยันแกล้งหล่อนบ่อยมากขึ้นด้วย สายตาก็มองหล่อนแปลกขึ้น

“อาการนี้อารักษาได้คนเดียวครับ หนูนารักอาหนูนาต้องเชื่ออาสิครับ”

“อาสิงโตไม่ใช่หมอนะคะ”

“อาการนี้ของหนูนาอารู้ดีเพราะอาก็มีอาการนี้เหมือนกันครับ”

**************************************************

อาสิงโตนี่เนียนเก่งตลอดๆ

ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก จีบกันเบาๆ

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว