เกมวิวาห์เจ้าสาวแสนเสน่หา [e-book]-ตอนที่ 1

โดย  วรัมพร-หงสรถ-มนสิวรรณ-ธิชาร์

เกมวิวาห์เจ้าสาวแสนเสน่หา [e-book]

ตอนที่ 1

อีบุ้คโหลดได้แล้วนะคะ ที่เวป meb

ส่วนเวปห้องสมุด รออีกสักพักค่ะ

ตอนที่ 1

บ้านพงศ์พนาไพร

“แกว่าไงนะ” เสียงทรงอำนาจที่ดังลั่นบ้านทำเอาคนในบ้านพากันตกอกตกใจและต่างก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นจึงพากันมามองดู ด้านเจ้าของเสียงที่ทำให้คนในบ้านตกใจกำลังพูดคุยอยู่กับน้องชาย ที่ไปร่ำเรียนอยู่ต่างประเทศและสร้างครอบครัวอยู่ที่นั่น และเพราะมีน้องชายอยู่ที่นั่น เสี่ยเหิม เจ้าของบ้านพงศ์พนาไพรจึงส่งลูกชายคนเดียวไปเรียนต่อ และหวังให้ลูกชายกลับมาสานต่อธุรกิจของตน แต่พอเรียนจบลูกชายก็ขอทำงานที่ต่างประเทศเพื่อหาประสบการณ์ก่อนสองสามปีแล้วจะกลับมา แต่ตอนนี้ผ่านมาจะห้าปีแล้ว ลูกชายตัวดีก็ยังไม่กลับ ทั้งที่ปลายปีก่อนเจ้าตัวก็บอกเองว่าจะกลับ แต่คนเป็นพ่อรอมาสามเดือนเข้าไปแล้วลูกชายตัวดีก็ยังไม่กลับ

“ว่ายังไงหิรัญ ตกลงไอ้ลูกชายตัวดีของฉันมันบอกแกไว้ว่าไง” เสี่ยเหิมซักกับน้องชายที่เอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ

“หลานขอทำงานต่ออีกสักพัก”

“อะไรของมัน พูดกลับไปกลับมา”

“ผมก็บอกหลานไปแล้วว่าให้กลับ แต่หลานก็ยืนยันว่าขอทำงานก่อน ผมเลยไม่รู้จะพูดยังไงแล้วพี่เหิม” หิรัญ น้องชายของเสี่ยเหิมเวลานี้ก็จนปัญญาจะพูดให้หลานชายกลับเหมือนกัน หนำซ้ำตอนนี้หลานชายก็ขอแยกไปพักที่อื่นแล้ว เลยทำให้ไม่ได้เจอหน้ากันร่วมเดือน แต่ก็โทรหากันบ้าง

“แล้วแกแน่ใจว่าลูกชายฉันมันอยากทำงานต่อ ไม่ใช่ติดผู้หญิง”

“คงไม่หรอกพี่เหิม” หิรัญตอบไปแล้วก็ไม่แน่ใจ แต่ที่ผ่านมาหลานชายก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาแนะนำให้รู้จัก เลยไม่รู้ว่าตอนนี้หลานชายมีแฟนหรือไม่มี

“แกพูดแบบนี้แสดงว่าแกก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“พี่ลองโทรถามดูดีกว่า”

“ฉันโทรหาแล้ว แต่ลูกชายฉันมันไม่รับโทรศัพท์ เลยต้องโทรมาถามแกนี่ไง แต่เดี๋ยวฉันจะโทรหามันใหม่” ว่าแล้วก็วางสายจากน้องชาย แล้วโทรหาลูกชาย แต่พยายามโทรหาหลายครั้งลูกชายก็ไม่รับสาย เสี่ยเหิมเลยยิ่งเครียด เพราะอยากให้ลูกชายกลับมาสานต่อธุรกิจซะที เมื่อตนก็แก่มาแล้วอยากวางมือ

‘ฉันจะทำยังไงกับแกดี เจ้าเบน’ เสี่ยเหิมพึมพำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด กลัวลูกชายจะติดผู้หญิงมากกว่าติดงาน

“เสี่ยครับ!” เสียงของลูกน้องขานเรียกทำให้เสี่ยเหิมเงยหน้าไปมอง

“เอ็งมีอะไร”

“ราณี มาขอพบเสี่ยครับ”

“ราณี?” เสี่ยเหิมทำหน้างง เพราะตอนนี้หัวสองมันตื้อไปหมด เพราะเครียดเรื่องลูกชาย

“ราณี เมียเจ้าของอู่กำพลครับ”

“แล้วแม่ราณีมาทำไม”

“เห็นว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเสี่ยครับ”

เสี่ยเหิมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกลูกน้อง “งั้นแกพาไปรอที่ห้องรับแขก อีกเดี๋ยวฉันจะออกไปหา แล้วที่ฉันสั่งให้ไปถามไอ้บิ๊ก ได้เรื่องอะไรมั้ง”

“ไอ้บิ๊กบอกว่าคุณเบนไม่ได้โทรหามันเลยครับ”

“มันจะเชื่อได้ไหมว่ะ ไอ้สองคนนี้มันสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ” เสี่ยเหิมเริ่มไม่ไว้ใจคนสนิทของลูกชาย

“ไอ้บิ๊กไม่น่าจะโกหกนะครับเสี่ย”

“ก็ให้มันจริงเถอะว่ะ!” พูดจบแล้วก็เสี่ยเหิมก็โบกมือไล่ลูกน้องให้ออกไป ส่วนตนก็นั่งเปิดลิ้นชักหยิบภาพลูกชายออกมาดู

“แกติดผู้หญิงหรือไงไอ้ลูกชาย ถึงไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง” บ่นจบแล้วก็เก็บภาพลูกชายไว้ที่เดิม ก่อนจะนั่งต่ออีกครู่ก็ลุกเดินออกไปพบกับราณี ทั้งที่เวลานี้ตนไม่อยากจะคุยอะไรกับใคร เพราะกำลังเครียดเรื่องลูกชาย แต่ที่ต้องออกไปเพราะรู้จักกับสามีของราณี ที่ตายไป เนื่องจากโดนวัยรุ่นขับรถชน

กระทั่งมาถึงห้องรับแขกแล้วราณีก็รีบยกมือไหว้อย่างดีใจที่เสี่ยเหิมยอมให้เจอ ก่อนที่เสี่ยเหิมจะสอบถามสารทุกข์สุขดิบเล็กน้อยก็เริ่มพูดเข้าประเด็นในการมาพบตน

“ฉัน...”

“มีอะไรก็ว่ามา”

“ฉันจะมาขายลูกสาวให้เสี่ยจ้ะ”

“ขายลูกสาวให้ฉัน!” เสี่ยเหิมถามกลับด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็มาเสนอขายลูกสาวให้ตน

“จ้ะเสี่ย เสี่ยเมตตารับไว้เถอะนะ ฉันจนปัญญาจะไปหาที่พึ่งแล้ว”

“แล้วไปทำอะไรมา ถึงต้องเอาลูกสาวมาขายให้ฉัน”

“เอ่อ...”

“พูดมา แม่ราณี”

“ฉันไปกู้เงินมา ว่าจะเอามาเปิดแผงขายผลไม้ แต่ฉัน...ฉัน...” ราณีหลบตาเสี่ย เพราะกลัวพูดไปแล้วเสี่ยจะไม่รับซื้อลูกสาว

“ถ้าไม่พูด ฉันก็ไม่ช่วย”

“ฉันเอาเงินไปเล่นไพ่ที่บ่อนเฮียเต๋าจนหมด แล้วยังเป็นหนี้เฮียเต๋าอีกเกือบหกแสนจ้ะเสี่ย”

“หนี้อะไรเยอะขนาดนี้ แม่ราณีคงคงแอบไปเล่นนานแล้วล่ะสิ”

“ก็เล่นมาสักพักแล้วเสี่ย”

“กี่ปีเข้าไปแล้วล่ะ”

“ก็ตั้งแต่ผัวฉันตายนั่นแหละเสี่ย หนี้มันก็เพิ่มขึ้นทุกวัน ฉันจนปัญญาแล้วเสี่ย เจ้าหนี้ก็มาทวงได้ทุกวัน ลำพังแค่ขายผลไม้แผงเล็กๆ กำไรก็ไม่มาก เงินเดือนยัยดาหลา ยัยด้าก็น้อย ไม่พอใช้หนี้”

“ก็รู้ว่ามันไม่พอแล้วแม่ราณีก่อหนี้ทำไม”

“ฉันผิดไปแล้วเสี่ย แต่ถ้าเสี่ยช่วยฉันครั้งนี้ ฉันจะไม่กลับไปเล่นอีกแล้ว”

“ให้มันได้ยังงี้!” เสี่ยเหิมถึงกับหัวเสีย ที่หม้ายสาวสร้างปัญหาจนกระทบไปถึงลูกๆ แต่ไม่ทันได้ตอบว่าจะช่วยอย่างไร สันต์ ลูกน้องคนสนิทก็เดินมาหาพร้อมโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะเอ่ยถามว่าใครโทรมา ครั้นพอรู้ว่าเป็นลูกชายตัวดีก็รีบหันมาบอกให้หม้ายสาวรอก่อน ส่วนเสี่ยเหิมก็ออกไปคุยโทรศัพท์กับลูกชายที่ห้องทำงาน มาถึงแล้วก็ถามเรื่องกลับบ้านของลูกชายทันที แต่คำตอบที่ได้รับทำเอาเสี่ยเหิมไม่พอใจและวางสายใส่ลูกชายทันที ด้านคนเป็นลูก แม้จะพยายามโทรกลับ แต่พ่อก็ไม่รับสาย

‘พ่อนะพ่อ จะคุยกันให้จบๆ ก่อนก็ไม่ได้’ คนเป็นลูกได้แต่บ่นพึมพำอยู่ตามลำพัง แล้วก็พยายามโทรหาผู้เป็นพ่ออีกหลายครั้ง แต่พ่อก็ไม่รับเหมือนเดิม เขาจึงเลิกโทร

++++++++++++++++++++++++++

ฝากงานเรื่องใหม่ล่าสุดด้วยนะคะ

เป็นนิยายสั้นเหมือนเดิมค่าา

**อัพตัวอย่างได้ไม่เยอะนะคะ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย 2Sweet2
Ummmmmmmmmmm
เมื่อ 6 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย vrnk
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 6 เดือน 4 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว