เกมวิวาห์เจ้าสาวแสนเสน่หา [e-book]-ตอนที่ 2

โดย  วรัมพร-หงสรถ-มนสิวรรณ-ธิชาร์

เกมวิวาห์เจ้าสาวแสนเสน่หา [e-book]

ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

เสี่ยเหิมเดินกลับมายังห้องรับแขกด้วยสีหน้าที่เครียดกว่าเดิม ทำเอาราณีใจคอไม่ดี กลัวเสี่ยจะไม่รับข้อเสนอของตน แล้วหากเสี่ยไม่รับจริงๆ ตนกับลูกสาวคงถูกเฮียเต๋าฆ่าตายแน่

“แม่ราณี วันนี้ฉันเครียดจริงๆ พรุ่งนี้มาใหม่แล้วกัน ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยอะไรทั้งนั้น”

“ได้จ้ะเสี่ย” ราณีจำใจรับปากไปทั้งที่มีเวลาแค่สามวันที่เจ้าหนี้จะมาทวง แล้ววันนี้ก็ปาเข้าไปวันที่สองแล้ว

เสี่ยเหิมนั่งมองแขกของบ้านเดินออกไปจนลับตา ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงตะโกนเรียกลูกน้องเสียงดัง “ไอ้สันต์! ไอ้สันต์! หายหัวไปไหนของเอ็ง ไอ้สันต์!”

“มาแล้วครับเสี่ย”

“เอ็งรีบไปตามแม่ราณีกลับมา เร็วๆ”

“แต่ราณีเพิ่งออกไปเองนะครับเสี่ย”

“ฉันให้ไปตาม แกก็ไปตาม อย่าถามมาก!”

“ครับเสี่ย” สันต์ถึงกับวิ่งสี่คูณร้อยจนไปทันแม่หม้ายคนงามที่หน้าบ้าน เพราะราณีเองก็เครียดที่ต้องกลับไปแบบมือเปล่า เลยเดินไปแบบเอื่อยเฉื่อย

“ราณี!”

“มีอะไร”

“เสี่ยให้เข้าไปหา” สันต์บอกเสียงหอบๆ

“เสี่ยน่ะเหรอให้ฉันเข้าไปหา” ราณีเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“จริง รีบไปเลย เสี่ยรออยู่”

“ได้ๆ ฉันจะรีบไปหาเสี่ย” ราณีรีบเดินกลับเข้าไปหาเสี่ยเหิมทันที กระทั่งเข้ามาแล้วเสี่ยเหิมก็ตกลงจะรับข้อเสนอ

“ว่าแต่แม่ราณีจะให้ลูกสาวคนไหนมาอยู่กับฉัน”

“ก็ยัยดาหลาแหละเสี่ย ยัยดาหลาอายุใกล้ยี่สิบห้าแล้ว ควรมีครอบครัวได้แล้ว”

“แล้วจะมีปัญหาอะไรหรือไง”

“ไม่หรอกเสี่ย เดี๋ยวฉันจะไปพูดกับยัยดาหลาให้เข้าใจเอง”

“งั้นก็เอาตามที่แม่ราณีว่าแล้วกัน แต่ถ้าหนูดาหลาไม่อยากมา ก็ให้มาบอกฉัน เพราะฉันเองก็ไม่อยากฝืนใจใคร ส่วนเรื่องหนี้สิน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะนัดเฮียเต๋ามาที่นี่ จะได้จ่ายหนี้ของแม่ราณีให้หมด สักสิบโมง แม่ราณีก็มาที่นี่ล่ะกัน แต่ฉันขอเตือน ถ้าแม่ราณียังจะไปเข้าบ่อนอีก คราวหน้าฉันจะไม่ช่วยอะไรอีกแล้ว”

“ฉันสาบานเลยเสี่ย หากหมดหนี้หนนี้ ฉันจะเลิกขาดแน่นอน จะทำมาหากินสุจริตแล้วเสี่ย ไม่หวังพึ่งรวยกับการพนันอีกแล้ว”

“ทำให้ได้แล้วกัน” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับแขก ส่วนของแขกบ้านก็กลับบ้านไปด้วยความโล่งใจ

‘เป็นบุญของแกแล้ว ยัยดาหลา จะได้อยู่กับผัวรวยๆ อย่างเสี่ยเหิม’

******

เช้าวันต่อมา สิรินดา ลูกสาวคนเล็กของราณีลุกจากเตียงอย่างเกียจคร้าน เมื่อมารดาเรียกให้เปิดประตูเสียงดังลั่นไปทั่วบ้าน

“มาแล้วแม่ เลิกเคาะได้แล้ว” สิรินดาส่งเสียงบอกแล้วก้าวลงจากเตียงมาเปิดประตู

“แกมัวทำอะไรอยู่นังด้า ปล่อยฉันเคาะจนมือจะแตกอยู่แล้ว”

“ก็นอนสิแม่ เมื่อคืนฉันทำโอทีเลิกตั้งห้าทุ่ม” พูดจบก็ปิดปากหาว

“เลิกนอนได้แล้ว แล้วมาช่วยฉันคิดว่าจะพูดยังไงกับยัยดาหลา”

“พูดอะไรเหรอแม่” สิรินดาถามกลับ จากง่วงๆ อยู่ก็เริ่มตาสว่าง แล้วก็เพิ่งเห็นว่าตอนนี้สีหน้ามารดาดูเครียดไม่เบาเลย

ราณียังไม่ตอบผู้เป็นลูกสาว แต่กลับบอกให้ลูกสาวตามเข้ามาในห้องแล้วสั่งให้ปิดประตู เพราะกลัวลูกเลี้ยงจะกลับมา แล้วมาได้ยิน

“ทำลับลมคมนัยมากเลยนะแม่”

“หยุดพูดมาก แล้วตั้งใจฟังให้ดี” ดุจบแล้วราณีก็บอกผู้เป็นลูกสาวว่าจะให้ดาหลาไปแต่งงานกับเสี่ยเหิมแลกกับการที่เสี่ยเหิมจะชดใช้หนี้สินให้ทั้งหมด รวมทั้งบ้านหลังนี้ก็จะไม่โดนธนาคารยึด

“แม่! ทำบ้าอะไรเนี่ย”

“นังด้า! ฉันบอกให้เบาๆ”

“ก็คนมันตกใจ” ดาหลาบอกแล้วก็จ้องหน้าผู้เป็นแม่

“แกจะจ้องหน้าฉันทำไมนังด้า”

“ก็แล้วแม่ทำแบบนั้นทำไม”

“แล้วแกจะให้ฉันโดนเจ้าหนี้ฆ่าตายหรือไง มันเร่งยิกๆ จะเอาเงินทั้งต้นทั้งดอก”

“แต่แม่จะยกพี่ดาหลาให้ใครง่ายๆ ได้ไง พี่ดาหลาเป็นคนน่ะแม่”

“หรือแกจะให้ฉันยกแกให้เสี่ย”

“เอ่อ...” พอเป็นตัวเองบ้างสิรินดาก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะในหัวเธอตอนนี้คิดแต่เรื่องเงินกับงานเท่านั้น ส่วนเรื่องแต่งงานไม่เคยมีอยู่ในหัว ยิ่งแต่งกับคนแก่ ยิ่งไม่เคยคิด

“ฉันเองก็ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอก แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย ฉัน แก ยัยดาหลาก็ต้องตาย เพราะเฮียเต๋ามันคงไม่ปล่อยพวกเราไว้ หรือถ้าไม่ตาย เฮียเต๋าคงจับแกกับยัยดาหลาไปขาย”

สิรินดาฟังแล้วก็หน้าเสีย ทั้งกลัวตายทั้งกลัวโดนขาย แต่ก็ห่วงพี่สาวที่โดนจับแต่งงานกับคนแก่ “แต่เสี่ยเหิมอายุรุ่นปู่เลยนะแม่ แม่จะให้พี่ดาหลาไปแต่งงานได้ยังไง”

“ถ้าไม่ยกพี่แกไปแต่งงานกับเสี่ยเหิม แกก็ต้องไปเป็นเมียน้อยเฮียเต๋า แกจะเอาไหมนังด้า”

“ไม่เอานะแม่”

“นั่นแกก็ไม่เอา นี่แกก็ไม่เอา แล้วจะให้ข้าทำยังไง”

“ฉันก็...” สิรินดาเครียดจนหัวสมองมันตื้อไปหมด ตื้อจนคิดอะไรไม่ออก

“หรือแกมีเงิน ถ้ามีก็รีบไปเอาใช้หนี้ให้เฮียเต๋าซะ ไอ้คนพวกนั้นจะไม่มาทำลายข้าวของในบ้าน”

“เงินหกแสนนะแม่ ไม่ใช่หกบาท แม่จะให้ฉันไปหามาจากไหน”

“ฉันถึงได้บอกไงว่าแกต้องช่วยฉันพูดให้ยัยดาหลายอมแต่งานกับเสี่ยเหิม เราทุกคนจะได้รอดตายจากเฮียเต๋า”

“ฉันสงสารพี่ดาหลา”

“แล้วเอ็งคิดว่าข้าไม่สงสารมันหรือไง แต่มันจำเป็นต้องทำ ไม่งั้นพวกเราก็ไม่รอด”

สิรินดาฟังแล้วก็ถอนใจแรงๆ แล้วก็ไม่ได้ตอบอะไรมารดา เมื่อได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน สองแม่ลูกรีบไปมองดูที่หน้าต่างก็เห็นว่าเป็นคนของเฮียเต๋า

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Thofa Srivoralakhna
Thanks you
เมื่อ 6 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Walai Saelee-chaisongkram
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 6 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว