บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 8 คืนความสุขให้ทะเล 2 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 8 คืนความสุขให้ทะเล 2 100%

ช่วงเย็นบ้านพักตากอากาศส่วนบุคคลของครอบครัวของสีหราชก็ได้จัดปาร์ตี้เล็กๆ ตรงชายหาด อาหารทะเลจัดแบบไม่จำกัด โดยแม่ๆ เป็นคนเข้าครัวจัดการอาหารมีแม่บ้านเป็นลูกมือ ส่วนหนุ่มๆ ก็จัดการเตรียมสถานที่ปิ้งย่างด้านนอก จนเวลาพลบค่ำท้องฟ้าเปลี่ยนสีอาหารทุกอย่างก็ถูกลำเลียงมาวางลงบนโต๊ะ สีหราชถือกล้องตามเก็บภาพบรรยากาศของสองครอบครัว โดยเฉพาะสาวน้อยของเขา

กลับจากเล่นน้ำนวินดาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดเดรสยาวเลยเข่าสีขาวแขนสั้นคอมีระบายกิ๊บเก๋ช่วงเอวมีผ้าสำหรับผูกเอวกระโปรงพริ้วๆ สะบัดตามแรงลมเรื่อยๆ ผมยาวๆ ของนวินดาถูกมัดรวบเป็นหางม้า

“อาแกะให้” สีหราชจับปูตัวโตที่นวินดาพยายามแกะเห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ แล้วก็กลัวว่าวันนี้จะไม่ได้กินปูเสียล่ะ

“ขอบคุณค่ะ” เคยกินแต่ปูนาตัวเล็กแกะง่าย ปูเนื้อตัวใหญ่แบบนี้ไม่เคยแกะกินเสียด้วย

สีหราชใช้มือแกะปูเนื้ออย่างชำนาญ นวินดาตาลุกวาวข้างๆ

ชลดาและแคทรียามองดูลูกชายที่ตนเองเลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อย ลูกชายทุกคนจะช่วยกันดูแลเอาใจใส่ตามประสาคนในครอบครัว แต่ไม่เคยเห็นทำอะไรให้ผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ไม่ว่านวินดาจะหันซ้ายหันขวาก็จะมีสีหราชคอยตามติดเสมอ

ส่วนกำนันบุญลือกับวันเพ็ญไม่แปลกใจเพราะเห็นจนตาจนเหมือนเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว สีหราชทำแบบนี้ให้นวินมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่มองว่าแปลก

“อร่อยมาเลยค่ะ นี่หนูนาตักน้ำจิ้มให้ค่ะ” คนตัวโตแกะเนื้อปูออกมาหล่อนก็ตักน้ำจิ้มแล้วเอาใส่ปากทันที คำแรกที่กินคือ เนื้อปูนุ่มหวานผสมกับน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเลิศแล้วยิ่งอร่อยมากขึ้น จึงอยากให้อีกฝ่ายได้กินด้วย ตักน้ำจิ้มราดลงบนเนื้อปูขาวน่ากิน

“ป้อนเลย อามือไม่ว่าง”

นวินดาไม่เกี่ยงจึงตักแล้วป้อนใส่ปากชายหนุ่มอย่างเคยชิน ลืมสนิทว่าตอนนี้อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่และไม่ใช่ที่บ้าน

“อร่อยจริงด้วย” สีหราชเคี้ยวตุ้ยๆ มือแกะปูเนื้อไปหลายตัวนำไปวางลงจานกำนันบุญลือและวันเพ็ญ จากนั้นจึงใส่จานพ่อแม่ แกะปูแล้วก็แกะกุ้งด้วย สีหราชดูแลบริการให้ทุกคนบนโต๊ะ ส่วนตัวเองนั้นนวินดาคอยตักใส่ปากเป็นครั้งคราว จนกระทั่งทุกคนอิ่มคุยกันสักพักจึงแยกย้ายกันเข้าบ้าน

สีหราชยังคงกินอยู่ นวินดานั่งข้างๆ คุยจ้อชมอาหารที่อยู่บนโต๊ะไม่หยุด ท้องฟ้าตอนนี้ปกคลุมไปด้วยความมืด มีเพียงแสงไฟที่ให้แสงสว่างตามจุดต่างๆ ลมทะเลพัดโชยเป็นระยะ เสียงน้ำทะเลดังไม่ขาดสาย

“หนูนาอิ่มจังค่ะ” นานๆ ทีจะได้กินของทะเลที่แบบเกรดเอมากๆ ทั้งสดทั้งอร่อยเนื้อแน่นๆ ทุกอย่าง ทำให้หล่อนไม่อยากวางช้อยเลยทีเดียว กินจนท้องยื่นออกมาน้อยๆ ก็ยังพยายามยัดมันลงไป

“กินเยอะ อ้วน”

“หือ หนูนาไม่อ้วนหรอก”

“จริงหรือ อาเห็นพูดแบบนี้หลายคนแล้วไม่แคล้วตัวกลมๆ ทุกที”

“หนูนาอ้วนแล้วต้องน่ารักมากๆ แน่เลยใช่ไหมคะ” นวินดาแสร้งพูดทำนองหลงตัวเอง

“แน่นอนสิครับ หนูนาของอาน่ารักมากๆ ” พูดพร้อมกับเอามือที่ยังไม่ได้ล้างมีคราบอาหารติดอยู่แตะที่ปลายจมูกเล็กรั้นของอีกฝ่ายอย่างมันเขี้ยว บอบบางหรืออ้วนกลม นวินดาก็น่ารักสำหรับเขาเสมอ

“อื้อ หนูนาเปื้อนแล้วนะ” นวินดาหน้าตูมเอามือถูปลายจมูกสองสามที

“มานี่ อาเช็ดให้”

“จะเช็ดยังไงมือเปื้อน”

“อามีวิธี”

“ไม่ได้จะแกล้งหนูนาอีกใช่เปล่า”

“ไม่แกล้งหรอก เห็นอาเป็นคนยังไงครับ”

“เป็นคนขี้แกล้งค่ะ” นวินดายอมเขยิบเข้าไปใกล้สีหราชอีกนิด เห็นเขาดึงทิชชู่ออกมาจากกล่อง โธ่เอ๋ย แค่หยิบทิชชู่มาเช็ด นวินดาคิดอย่างโล่งใจ หล่อนก็กลัวว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆ อีก

สีหราชใช้ทิชชู่เช็ดมือตัวเองแล้วหยิบแผ่นใหม่มาเช็ดจมูกให้นวินดา

“กินอิ่มแล้วไปอาบน้ำ เดี๋ยวตรงนี้อาจัดการต่อเอง”

“หนูนาช่วยเก็บค่ะ”

“ไปอาบน้ำรออา เดี๋ยวอาจะพาไปที่หนึ่ง”

“ที่ไหนคะ”

“ไปอาบน้ำก่อน รออาที่ห้องอาเก็บของเสร็จ อาบน้ำแล้วจะไปหา” สีหราชไม่ตอบสิ่งที่นวินดาอยากรู้

นวินดารู้สึกเกร็งๆ ขึ้นมา ไปหาที่ห้อง ไม่ใช่จะไปนอนกับหล่อนเหมือนตอนที่ค้างบ้านเขาที่กรุงเทพหรอกใช่ไหม คืนนั้นสีหราชนอนกับหล่อนทั้งคืนทั้งที่บอกว่าหากหล่อนหลับแล้วเขาจะกลับห้อง เปล่าเลยเขานอนกอดหล่อนจนกระทั่งเช้า หล่อนตื่นขึ้นมาเห็นหน้าเขาเป็นคนแรกและยังอยู่ในก้อมกอดแสนอบอุ่นทำให้รู้สึกสุขใจแบบแปลกๆ

สีหราชเก็บของด้านล่างเข้าที่ในบางส่วนก็กลับเข้าบ้าน ทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องนอนแล้ว เขาเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องนอน เสร็จเรียบร้อยก็ไปหานวินดาที่ห้อง ห้องของนวินดาอยู่ริมสุดชั้นสองฝั่งห้องครัว ส่วนพ่อแม่นั้นพักที่ชั้นหนึ่งอยู่ตรงข้ามห้องครัว ดังนั้นจึงสามารถเคาะประตูได้โดยไม่ต้องห่วงว่ากลัวผู้ใหญ่จะได้ยิน

“หนูนาง่วงแล้วค่ะ” นี่สินะที่เขาเรียกว่าหนังท้องจึง หนังตาหย่อน อาบน้ำเสร็จใส่เสื้อผ้าแล้วนั่งรอสีหราชบนเตียงเกือบหลับไปแล้วถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว

“อาจะพาไปนอน”

นวินดางงที่อีกฝ่ายบอกจะพาไปนอนแล้วยังฉุดข้อมือหล่อนออกจากห้องนอน ก็ห้องนอนหล่อนอยู่ที่นี่แล้วสีหราชจะพาหล่อนไปนอนที่ไหน

เดินมาจนสุดทางก็เจอประตู เปิดประตูเข้าไปก็เจอบันได สีหาชจับข้อมือของนวินดาให้เดินตามตนไปเรื่อย

“ว้าว มีห้องแบบนี้อยู่ด้วยหรือคะ” เหมือนห้องลับเลยแต่ไม่ใช่มันเป็นห้องคล้ายห้องใต้หลังคา เป็นห้องๆ ห้องหนึ่งที่ทำขึ้นเป็นชั้นบนสุดของบ้าน

สีหราชเปิดไฟและกดสวิตซ์เปิดหลังคาด้านบน ก่อนจะมองเห็นท้องฟ้าในยามค่ำคืน คืนนี้มองเห็นดาวชัดเจน เขาอยากให้นวินดามีความสุขมากๆ กับการมาเที่ยว เพราะมันทำให้เขามีความสุขกับการทำให้อีกฝ่ายมีความสุข

“สวยไหม” ห้องนี้เป็นห้องโถงกว้างใหญ่กินพื้นที่เท่ากับหนึ่งชั้นของบ้านเลย เขามีพี่น้องเยอะจะให้เบียดกันนอนดูดาวก็ใช่เรื่อง เวลามาพักผ่อนที่นี่เป็นครอบครัว พวกเขาจะมานอนรวมกันที่ห้องนี้ เมื่อโตขึ้นแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองก็ไม่ค่อยได้รวมตัวกันอยู่พร้อมหน้ากันอีก ยกเว้นว่านัดกันมาหาพ่อแม่แต่มากสุดก็สามสี่วันเท่านั้นที่จะได้อยู่ด้วยกันแต่ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะทิ้งหน้าที่การงานเงียบๆ เสียทีเดียวเพราะยังเอางานมาทำด้วยบ้างก็มี

“สวยค่ะ บ้านเหมือนในละครเลยค่ะ” เป็นบ้านที่ดูครบมากๆ ทั้งสถานที่ บรรยากาศ ทิวทัศน์ ความสะดวกหลายๆ อย่าง ทำให้บ้านหลังนี้น่าอยู่มากๆ

“คืนนี้นอนดูดาวกับอานะครับ อาให้แม่บ้านเตรียมที่นอน และของว่างเผื่อหนูนาหิว”

“ขอบคุณค่ะ” ด้านบนหลังคามีสองชั้นคือชั้นหลังคาปิดทึบที่เปิดออกและอีกชั้นที่เป็นกระจกใสแจ๋วหากไม่สังเกตดีๆ จะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีกระจกกั้นอยู่ สีหราชกดสวิตซ์เปิดกระจก อากาศเย็นพร้อมลมถูกพัดเข้ามาจนรู้สึกเย็นสบาย

“หนูนานอนตรงนี้นะคะ” นวินดาขึ้นไปบนฟูกสีขาวที่ปูติดพื้นเลย พอนอนหงายแล้วมองท้องฟ้า มันช่างวิเศษจริงๆ ท้องฟ้ามืดสนิทแต่มีดวงดาวนับล้านๆ ดวงให้แสงระยิบระยับชวนมอง

สีหราชตามขึ้นบนฟูกทิ้งแขนข้างหนึ่งพาดผ่านหมอน

“เขยิบมานี่สิ” บอกเด็กสาวให้เขยิบตัวเข้ามาใกล้

นวินดาคิดว่าเขามีอะไรจะพูดด้วยจึงเข้าหาอย่างง่ายดาย พอไปใกล้มือเขาเอื้อมก็ถูกมือแข็งแรงดึงเข้าหาบังคับให้หนุนแขน ตอนนี้เหมือนหล่อนกำลังนอนอยู่ในอ้อมอกของสีหราชไปเสียแล้ว

“หนูนาร้อนค่ะ อาสิงโตกอดแน่น” มันร้อนผ่าวไปทั้งตัวขึ้นมาเฉยๆ อาการรักหัวใจเต้นเร็วแสดงอาการอีกแล้ว

สีหราชยิ้มน้อยๆ มองหัวทุยสวยของคนนอนหนุนแขน ไม่ใช่แค่นวินดาที่รู้สึกร้อนผ่าว เขาเองก็ร้อน แต่ร้อนของเขามันต่างจากนวินดา

“ผ้าห่มผืนมันเล็กและก็บางด้วย อาหนาว”

“ปกติขี้ร้อนจะตายไม่ใช่หรือคะ ลมเย็นแบบนี้หนูนาว่ากำลังสบายไม่หนาวเสียหน่อย”

“หรืออาจะป่วยก็ไม่รู้ อาหนาวมากเลยนะ”

“หนูนาไปเอาผ้าห่มมาเพิ่มดีไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก อานอนใกล้ๆ หนูนาแล้วมันอุ่นดี อุ่นกว่าผ้าห่มด้วย”

“แต่ว่ากอดแบบนี้ หนูนานอนไม่ถนัดเลยค่ะ”

“นอนไปสักพักเดี๋ยวก็ชิน โอ๊ะ นั่นดาวตกนี่” สีหราชหาเรื่องดึงดูดความสนใจเรื่องกอดจากนวินดา

“ไหนคะ ไม่เห็นเลย” นวินดามองตามมือที่สีหราชชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า

“หรืออาตาลายนะ”

“อายุเยอะแล้วก็แบบนี้แหละค่ะ”

“เดี๋ยวเถอะ”

“อะไรคะ ก็เรื่องจริงนี่คะ” นวินดายิ้มกริ่ม นานๆ ทีจะได้แซะกลับบ้างอ่ะนะ

“แล้วหนูนารักอาไหม”

“เกี่ยวอะไรกันคะ”

“ถ้าหนูนารักอา เรื่องแก่ไม่แก่ก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก อาเก่ง อาแข็งแรงมากๆ ด้วย”

นวินดาขมวดคิ้วเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ

“ไม่รู้สิคะ” เรื่องอะไรจะบอกง่ายๆ อย่างน้อยๆ ก็ขอแกล้งคืนหน่อยสิ

“เด็กดื้อ คืนนี้หนูนาอยากเรียนไหม”

“อะไร หนูนาไม่ได้ดื้อเสียหน่อย แล้วก็ดึกขนาดนี้จะมาเรียนอะไรคะ ดูดาวดีกว่า”

“หลักสูตรอา หนูนาเรียนไปดูดาวไปได้นะ” สีหราชยิ้มเจ้าเล่ห์ในความมีดสลัวใต้แสงไฟสีเหลืองนวลสุดยอดบรรยากาศเป็นใจ

“เรียนอะไร ทำไมทำแบบนั้นได้ด้วยหรือคะ”

“ก็ทำแบบนี้ไงครับ” เพียงสิ้นประโยคนุ่มแสนทุ้มแฝงด้วยความกระหายที่เจ้าตัวพยายามข่มกลั้น ริมฝีปากแบบบุรุษเพศประกบริมฝีปากอิ่มนุ่มนิ่ม

“อ๊ะ! อื้อ...” ไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายใหญ่โตของสีหราชก็เคลื่อนไหวรวดเร็ว จมูกโด่งฝังลงผิวเผินตรงแก้มใส ริมฝีปากถูกประกบดูดเม้มอย่างเอาแต่ใจ สองแขนของหล่อนเกาะเกี่ยวบ่าแน่นอย่างไม่ตั้งใจ ตาของหล่อนเบิกโพลงมองเห็นกลุ่มดาวระยิบระยับช่วงจังหวะหนึ่ง ก่อนที่จุดโฟกัสจะวนกลับมาที่ริมฝีปากของตัวเองที่ถูกขบเม้มดูดดึงราวกับดูดน้ำหวานก็ไม่ปราณ

*************************************************************

มาแล้วนะคะ ไรท์ตาเป็นกุ้งยิงค่ะ ตาอักเสบแล้วก็เป็นไข้ไปเลย อาการดีขึ้นแล้ว ตอนเป็นคือเจ็บตามาก

ตอนนี้ก็ยังไม่หายดี แต่อาการเจ็บเบาลงแล้ว

*************************************************************

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว