38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที-ตอนที่ 2 คนมีเสน่ห์

โดย  ภรปภัช

38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที

ตอนที่ 2 คนมีเสน่ห์

และเมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำแล้ว ก็ได้พบกับเพื่อนใหม่และถาดขนมน่าทานหลายชนิด

“ทำไมถึงได้เปียกขนาดนี้ล่ะ” รณชัชขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กที่เปียกปอนก่อนจะหัวเราะออกมา

“ก็...อ่างน้ำมันสูงนี่คะ นิ่ม...”

“ช่างเถอะ คุณแม่บอกว่าเดี๋ยวจะขนเสื้อผ้าของนิ่มจากที่บ้านโน้นมาให้ กินขนมก่อนสิอร่อยทั้งนั้นเลยนะ” เขาไม่ได้บอกเปล่ากลับคว้าขนมชิ้นโปรดมาทานเป็นตัวอย่าง

“กินเก่งจัง มิน่าล่ะถึงได้อ้วน” เด็กหญิงหัวเราะคิกคักด้วยความขบขัน

“นิ่มว่าชัชอ้วนเหรอ ไม่เห็นอ้วนซะหน่อย” คนที่กำลังเคี้ยวขนมตุ้ยๆ เริ่มขาดความมั่นใจ

“อ้วนสิ ชัชอ้วน พุงใหญ่แก้มก็ใหญ่ เหมือน...”

“เหมือนอะไร พูดให้ดีๆ นะ” คนตัวกลมมองหน้าเธออย่างหงุดหงิดใจ

“เหมือนหมูตอน...คิกๆ”

“หมูตอนเหรอ งั้นนิ่มก็มาช่วยกินแทนชัชเลยนะ จะได้เป็นหมูด้วยกัน นี่แน่ะๆๆๆ”

เขาหยิบขนมขึ้นมาหลายชิ้นแล้วยัดเข้าไปในปากเล็ก บังคับให้เธอกินจนแก้มเล็กบวมเป่งเต็มไปด้วยขนมหลากหลายชนิด โดยไม่รู้เลยว่ามิตรภาพเล็กๆ ค่อยๆ เบ่งบานขึ้นมาทีละน้อยและมันก็ก่อตัวเป็นความผูกพันนับตั้งแต่วันนั้นมา...

สิบปีผ่านไป

“ชัช! คุณป้าให้มาตามกลับบ้าน! เลิกเตะบอลได้แล้วนะฝนจะตกแล้ว!” ณิชารีย์ในวัยสิบหกปีตะโกนบอกเพื่อนรักอยู่ข้างสนามฟุตบอลเมื่อเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งทุ่มแต่ชายหนุ่มยังคงเล่นสนุกกับเพื่อนๆ ของเขาโดยไม่สนใจว่าท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆครึ้มขนาดไหน

“ขออีกสิบนาทีนะนิ่ม นั่งรอก่อนเดี๋ยวไป!” รณชัชในวัยสิบเก้าปีดีกรีเดือนคณะของมหาวิทยาลัยชื่อดังหันมาตะโกนบอก โดยมีสายตาของสาวๆ นักศึกษารอบสนามที่มองมายังเด็กมัธยมปลายด้วยความริษยา

“ให้อีกแค่สิบนาทีนะ ไม่งั้นนิ่มจะกลับก่อนแล้วด้วย” ณิชารีย์ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ไม่ใช่เพราะเบื่อเขาแต่เบื่อที่เธอมักจะถูกมองด้วยสายตาของคนรอบข้างเขาต่างหาก

เพราะโรงเรียนที่เธอเรียนอยู่เป็นโรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เพียงแค่เดินข้ามประตูรั้วมาเธอก็ได้พบกับคนดังที่ทำให้สาวๆ ต้องกรี๊ดจนคอแทบแตก

รณชัชตอนนี้ไม่ใช่เด็กอ้วนเหมือนตอนเด็กอีกแล้ว เขากลายเป็นหนุ่มนักกีฬาเนื้อหอม รูปร่างกำยำ อีกทั้งยังมีส่วนสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร ประกอบกับหน้าตาหล่อเหลา ผิวที่คล้ำขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยส่งให้เขาดูมีเสน่ห์ขึ้นอย่างมากมาย แม้แต่เธอเอง...ก็ยังอดใจสั่นไม่ได้ เวลาที่บังเอิญเข้าไปในห้องของเขาขณะที่เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จและนุ่งห่มผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน แค่คิดถึงเหตุการณ์ตอนนั้นแก้มนวลก็แดงเรื่อขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ณิชารีย์เองก็โตขึ้นมาเป็นสาวน้อยหน้าหวานที่มีรูปร่างสมส่วนเต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง ที่สามารถทำให้รุ่นพี่รุ่นน้องในโรงเรียนต้องมองจนเหลียวหลัง แต่เธอก็ไม่เคยมีแฟนเลยสักคน หนึ่งคือเธอสนใจแต่เรื่องเรียนมากกว่า สองก็คือ...ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนสามารถเข้าใกล้เธอได้เลย เพราะเพื่อนรักของเธอคนนี้จะคอยกันท่าพวกผู้ชายที่เข้ามาจีบเธออยู่เสมอ

เด็กสาวในชุดมัธยมปลายหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาจากกระเป๋าเรียน ระหว่างที่นั่งรอเพื่อนสนิทอยู่ข้างสนาม โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า นอกจากสายตาริษยาของผู้หญิงอื่นที่มองมา ยังมีสายตาของใครบางคนที่มักจะหันมามองเธออยู่เสมอ

“เฮ้ย วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน เดี๋ยวกูกลับบ้านก่อน พรุ่งนี้ค่อยเล่นใหม่ ฝนจะตกแล้วว่ะ” รณชัชหันไปบอกเพื่อนร่วมทีมเมื่อเลยเวลาที่ตกลงกับณิชารีย์มาพอสมควรแล้ว

“แหม แค่เมียมาตามก็ต้องรีบกลับนะมึง” ภาณุเดชเอ่ยเย้าเพื่อนรัก

“เมียบ้าอะไรล่ะ นั่นเพื่อนรักกู ปากหมานะมึงไอ้ภาณุเดี๋ยวกูถีบเลย”

“เพื่อนอะไรวะอายุน้อยกว่ามึงตั้งสามปี แต่ว่า...ถ้ามึงไม่สนใจน้องเค้า กูขอจีบได้รึเปล่าวะ ผู้หญิงอะไรไม่รู้สวยบาดใจกูชิบหาย แค่เห็นหัวใจก็จะละลายแล้วว่ะ” ภาณุเดชหันไปมองสาวน้อยที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ริมสนามทั้งที่เสียงกรี๊ดกร๊าดรอบกายดังออกขนาดนั้น

“หยุดเลย เพื่อนกูมึงห้ามยุ่ง” รณชัชทำหน้าบอกบุญไม่รับเหมือนทุกครั้งที่มีคนสนใจเพื่อนรักของเขา

“ไอ้หมาหวงก้าง ตัวเองไม่เอาแล้วยังมาขวางอีก คอยดูเถอะถ้ากูจีบน้องเค้าติดเมื่อไหร่ล่ะก็...”

“ฝันไปเถอะเพราะมันไม่วันนั้นแน่นอน” พูดแค่นั้นนักฟุตบอลสุดหล่อก็มุ่งหน้าออกจากสนามตรงไปยังที่ซึ่งณิชารีย์นั่งอยู่ก่อนจะคว้ามือเธอแล้วลากให้กลับบ้านด้วยกันพร้อมใบหน้าบูดบึ้ง

“ไอ้คนปากแข็ง สาธุ กูจะแช่งให้มึงโดนน้องเค้าหักอกให้ลงแดงตายซักวัน” ภาณุเดชส่ายหน้าอย่างระอาใจ ก่อนจะหันไปเล่นฟุตบอลต่อ

“ชัช เบาๆ สินิ่มเจ็บนะ ไปโกรธใครมาอีกล่ะ” ณิชารีย์พยายามบิดข้อมือออกมาจากการเกาะกุมของเพื่อนชายอย่างทุลักทุเล

“ต่อไปนิ่มไม่ต้องมาที่สนามนี้อีกแล้วนะ” เขาหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเธอ

“ทำไมล่ะ...ชัช...รำคาญนิ่มเหรอ” เธอถามเสียงอ่อย

“ใช่ รำคาญมาก ชัชไม่ชอบมีแม่คนที่สอง ถ้านิ่มเลิกเรียนแล้วก็กลับบ้านไปเลยไม่ต้องรอเข้าใจรึเปล่า” เขาบอกอย่างหงุดหงิดใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าหงุดหงิดเรื่องอะไรกันแน่

“นิ่ม...ขอโทษนะ ต่อไปนี้นิ่มจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว” เธอฝืนยิ้มเจื่อนก่อนจะเดินนำหน้าเขาไปด้วยใบหน้าเศร้าหมอง จนคนปากเสียรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

“เอ่อ...นิ่มคือชัช...”

“ชัชจ๋า...จะกลับแล้วเหรอคะ ขอผิงกลับด้วยคนได้รึเปล่าคะ รถผิงเสียสตาร์ทไม่ติดเลย” ขนมผิง ดาวมหาวิทยาลัยคณะเดียวกันเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เขาโดยไม่สนใจณิชารีย์เลยสักนิด

“ได้สิครับ นี่ก็ค่ำแล้ว เดี๋ยวชัชจะไปส่งผิงเองนะ” คนเจ้าชู้หันไปส่งยิ้มให้สาวสวยประจำคณะโดยลืมไปเลยว่าเขากำลังจะทำอะไรก่อนหน้านี้

“ชัชเนี่ยน่ารักจังเลยนะคะ อิจฉาแฟนของชัชจัง” เธอพูดพลางแกล้งหันไปมองณิชารีย์

“เฮ้ย...เข้าใจผิดแล้ว นี่นิ่มเป็นเพื่อนชัชเอง ไม่ใช่แฟนหรอกครับ ชัชน่ะยังโสดสนิทต้องการคนมาดูแลหัวใจอยู่พอดีเลยนะ” เขารีบบอกจนไม่นึกถึงบุคคลที่สามซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

“จริงเหรอคะเนี่ย โธ่ ผิงก็นึกว่าชัชกับ...น้องเค้าเป็นแฟนกันซะอีก คิดว่าต้องอกหักแล้วสิคะ” แม่สาวดาวยั่วส่งสายตาออดอ้อนพร้อมกับแอบยิ้มสะใจให้คนที่ทำหน้าเศร้า

“ถ้าชัชมีธุระ งั้นนิ่มกลับก่อนละกันนะ เดี๋ยวจะโทรบอกลุงชาติให้มารับเอง” ณิชารีย์ไม่อาจทนมองภาพบาดใจได้อีก เธอจึงได้เดินออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

“นิ่ม...เดี๋ยวสิ...” ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าวันนี้เพื่อนรักของเขาดูแปลกไป หรือเป็นเพราะเรื่องที่เขาบอกว่ารำคาญเธอกันนะ

“ชัชขา...ไม่ต้องห่วงน้องเค้าหรอกนะคะ ท่าทางน่าจะดูแลตัวเองได้ ไม่งั้นคงไม่มาเฝ้าผู้ชายถึงริมสนามแบบนี้หรอกค่ะ”

“พูดอะไรน่ะผิง นิ่มเค้าไม่ได้มาเฝ้าชัชซะหน่อย”

“แต่ผิงเห็นนะคะ เธอมาหาชัชทุกวันเลย ไม่งั้นผิงคงไม่เข้าใจผิดคิดว่าพวกคุณเป็น...แฟนกันหรอก”

“เอาเถอะๆ เดี๋ยวผมจะรีบไปส่งคุณกลับบ้านก่อนละกัน เชิญทางนี้ครับ” แม้ปากจะบอกแบบนั้นแต่สายตาของเขาก็มักจะหันไปมองตามทางที่ณิชารีย์เดินไปอยู่ตลอด จนขนมผิงนึกหมั่นไส้แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านี้

++++++++++++++เชอะ เบื่อคนเสน่ห์แรง ++++++++++++++

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เฟิง เฟิง
okkkkkkkkkkkkkk
เมื่อ 7 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว