37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย (ภาคต่อ อิศรา)-ตอนที่ 1.2

โดย  ภรปภัช

37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย (ภาคต่อ อิศรา)

ตอนที่ 1.2

“แล้วคุณมาไม่สะดวกเรื่องอะไรล่ะครับ”

“คือ...มาแค่อยากจะถามว่าคุณจะจ้างมาดูแลหนูฟ้าใสไปนานแค่ไหนคะ เพราะถ้ามาต้องมาอยู่ที่นี่ตลอด มาเป็นห่วงบ้านค่ะ กลัวจะไม่มีใครดูแลแล้วจะมีขโมยขึ้นบ้านซะก่อน บ้านหลังนั้นพ่อกับแม่ซื้อให้ค่ะ ตั้งแต่มาเข้ามาเรียนมหา’ลัยที่นี่แล้ว ท่านไม่อยากให้มาต้องอยู่หอเลยซื้อบ้านหลังเล็กๆ ให้”

“อ๋อ ถ้าคุณมาห่วงเรื่องนั้น ผมจะส่งคนไปคอยดูแลให้ทุกสัปดาห์ดีมั้ยครับ ให้แม่บ้านที่นี่ไปก็ได้ หรือว่า...เอาอย่างนี้มั้ยครับ ผมจะให้คุณมาหยุดงานทุกวันอาทิตย์ คุณมาจะได้กลับไปดูแลบ้านเป็นระยะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเหมือนกันค่ะ แต่ความจริงมาเดินทางไปกลับระหว่างบ้านกับที่นี่ได้นะคะ ไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่”

“แต่ผมกลัวคุณมาจะต้องกลับดึกๆ แล้วจะเป็นอันตรายน่ะสิครับ ปกติหนูฟ้าใสเข้านอนตอนสามทุ่ม กว่าคุณมาจะเก็บของเล่นของแกเสร็จก็คงจะดึกแล้ว ผมเลยอยากให้พักที่นี่น่าจะสะดวกกว่า” บอกเหมือนห่วงใยแต่คนที่จะเป็นอันตรายต่อเธอที่สุดก็อยู่ไม่ไกลนี่เอง

“นั่นสินะคะ มาก็ลืมนึกถึงข้อนั้นไปเลย”

“งั้นหนูมาลี เอ่อ...ขอโทษนะครับ พอดีผมได้ยินน้องกั้งเรียกแบบนี้แล้วคิดว่าน่ารักดี จะเป็นอะไรมั้ยครับถ้าผมจะเรียกแบบนี้” อดีตเพลย์บอยตัวเป้งทำเนียนอยากสนิทกับเธอขึ้นอีกระดับ

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะไม่เป็นไร ไม่ได้ยินใครเรียกแบบนี้นานแล้วเหมือนกัน” ก็อยากจะปฏิเสธอยู่หรอก แต่เธอกลัวเขาจะเสียหน้าเอาน่ะสิ ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วเขาโมโหไม่จ้างเธอทำงานต่อ เธอคงได้หอบกระเป๋ากลับไปเฝ้าสวนทุเรียนของพ่อแน่เลย

“งั้นหนูมาลีก็เรียกพี่ว่าพี่ธนาเหมือนที่น้องกั้งเรียกก็ได้นะครับ จะได้...ดูสนิทสนมกันหน่อย”

“จะดีเหรอคะ แต่คุณเป็นเจ้านาย มาเป็นลูกน้องนี่คะ”

“อย่าคิดแบบนั้นสิครับ เพื่อนน้องกั้งก็เหมือน...น้องสาวของพี่เหมือนกัน พี่ไม่อยากให้หนูมาลีเครียดหรอกนะ เรียกพี่ธนานี่แหละครับ นะ” เขาแอบอ้อนด้วยสายตาที่ทำให้สาวๆ พยาบาลแทบเข่าทรุดมาหลายต่อหลายราย แต่เธอกลับมองเขานิ่งๆ เสียอย่างนั้น

“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นมาขอเริ่มงานพรุ่งนี้ได้มั้ยคะ จะได้ไปเก็บเสื้อผ้าก่อน”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหาเลย เดี๋ยวพี่ไปช่วยเก็บ เอ๊ย...ไปช่วยขนเสื้อผ้ากับของใช้ละกันนะครับ จะได้ไม่ต้องลำบาก หนูมาลีไม่มีรถส่วนตัวใช่มั้ยครับ” พ่อลูกอ่อนรีบเสนอตัว

“ค่ะ ปกติมาก็นั่งรถเมล์หรือไม่ก็รถแท็กซี่ แต่จะดีเหรอคะ แค่นี้มาก็เกรงใจมากแล้ว”

“อย่าเกรงใจเลยครับ วันนี้พี่ว่างไม่ได้เข้าสำนักงาน ถือซะว่าพี่เป็นพี่ชายคนนึงของหนูมาลีละกันนะครับ”

“แต่...มา...” เธอดูเหมือนยังมีเรื่องกังวลใจอยู่

“มีอะไรรึเปล่าครับ”

“คือ...ขอโทษนะคะที่มาต้องพูดตรงๆ คือตอนอยู่ที่ทำงานเก่า นอกจาก...มาจะโดนเจ้านายลวนลามแล้ว มายังโดนภรรยาของเจ้านายตามอาละวาดอีก มาเลย...ไม่อยากสนิทสนมกับคนที่เป็นเจ้านายขนาดนั้น...”

“อะไรนะครับ นี่หนูมาลีโดนไอ้บ้านั่นทำอะไรบ้างครับ ไหนบอกพี่มาซิ” แค่รู้ว่าสาวน้อยหน้าใสถูกไอ้แก่บ้ากามที่ไหนรังแก เขาก็นึกหงุดหงิดอยากจะเอามีดผ่าตัดปาดคอมันให้ตายซะตอนนี้เลย

“คือเค้า...เอ่อ...แอบจับก้นของมาตอนที่มาไม่ทันระวังค่ะ แล้วก็ชอบมอง...เอ่อ...นะ...หน้าอกของมาด้วย พอมารู้เลยรีบลาออก ก่อนจะถูกเค้าทำอะไรไปมากกว่านี้”

“เลวจริงๆ แต่ว่าหนูมาลีไม่ต้องห่วงนะครับ คนที่นี่มีแต่คนใจดี ไม่มีใครกล้าทำอะไรแบบนั้นแน่นอนครับ ถ้ามีใครรังแกหนูมาลีก็บอกพี่ได้เลย พี่จะจัดการให้เอง ส่วนเรื่องภรรยาของพี่น่ะ...ไม่ต้องห่วงนะครับ คือว่า...”

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“ขอโทษค่ะคุณธนา ลูกน้องของคุณธนามาขอพบเห็นว่ามีเรื่องด่วนค่ะ” แม่บ้านตะโกนบอกอยู่หน้าห้อง

“โอเคครับ เดี๋ยวผมออกไป”

“ได้ค่ะ” แล้วเสียงแม่บ้านก็ค่อยๆ ห่างออกไป

“ดูเหมือนพี่ธนาจะยุ่งอยู่ งั้นมากลับก่อนละกันนะคะ”

“อ้าวแล้วเรื่องขนเสื้อผ้าล่ะครับ เอาอย่างนี้ละกันนะ หนูมาลีแชร์ที่อยู่มาในไลน์ของพี่ไว้ แล้วพรุ่งนี้เช้าพี่จะไปรับ”

“แต่...”

“ไม่มีแต่ครับ ตกลงตามนี้นะ ไปเถอะเดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปส่งจะได้ไม่ต้องนั่งแท็กซี่ให้สิ้นเปลือง” แล้วเขาก็จัดแจงทุกอย่างโดยไม่ไต่ถามความสมัครใจของเธออีกเลย มาลีรัตน์ได้แต่หวังว่าเธอจะสามารถทำงานที่นี่ได้อย่างสบายใจอย่างที่เขาบอกจริงๆ เพราะเธอก็รักเด็กเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ได้แต่หวังว่าภรรยาของเขาจะเอ็นดูเธออย่างที่เขาเป็นเหมือนกัน

วันต่อมา

รถกระบะป้ายแดงสีดำคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านเดี่ยวสีขาวหลังหนึ่งในหมู่บ้านจัดสรร ก่อนที่เจ้าของรถจะมองไปยังป้ายแสดงเลขที่บ้านเพื่อให้แน่ใจว่ามาไม่ผิดหลัง เมื่อดูอย่างชัดเจนแล้วเขาจึงได้ก้าวลงมาจากรถและไปกดออดที่หน้าบ้าน มาลีรัตน์ที่กำลังลากกระเป๋าออกมาจากในบ้านจึงได้เดินไปเปิดประตูรั้ว

“สวัสดีค่ะพี่ธนา” เธอยกมือไหว้เขาอย่างมีมารยาท ซึ่งเขาก็รับไหว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เก็บของหมดรึยังครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม พร้อมกับมองเลยไปยังหน้าประตูบ้านของเธอ

“เสร็จแล้วค่ะ มากำลังขนกระเป๋าออกมาพอดีค่ะ”

“งั้นให้พี่ช่วยขนนะครับจะได้เสร็จไวๆ หนูฟ้าใสอยากเจอหนูมาลีมากเลยรู้รึเปล่า ถามหาแต่พี่คนสวยทั้งวันเลย” คนอยากเอาใจพี่เลี้ยงเด็กรีบรายงาน

“จริงเหรอคะ มาก็คิดถึงหนูฟ้าใสเหมือนกันค่ะ”

“คิดถึงแต่หนูฟ้าใสเท่านั้นเหรอครับ” คนถามมองเธอด้วยแววตาออดอ้อน แต่เธอดูจะไม่เข้าใจ

“แล้วมาต้องคิดถึงใครอีกเหรอคะ”

“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกครับ ไปขนของกันดีกว่านะ” เขาถอนหายใจเบาๆ

“ทำไมพี่ธนาไม่ให้คนอื่นมาขนล่ะคะ พี่น่าจะไปทำงานมากกว่านี่คะตอนนี้ก็สายมากแล้ว”

“วันนี้พี่ว่างครับไม่ต้องเข้าสำนักงาน อีกอย่างพี่ก็อยากอยู่กับหนู...ฟ้าใสน่ะ เผื่อหนูฟ้าใสงอแงใส่หนูมาลีพี่จะได้ช่วยเคลียร์ให้ไงครับ”

“มาว่า...พี่ธนาเรียกมาเฉยๆ ดีกว่านะคะ พอเรียกหนูมาลีกับหนูฟ้าใสพร้อมกัน...เหมือนมาเป็นเด็กยังไงก็ไม่รู้สิคะ” เธอยิ้มเจื่อน

“แต่พี่ว่าเรียกหนูมาลีมันน่ารักดีนี่ครับ แล้วก็ดู...สนิทกันมากกว่าด้วย” เขาแกล้งตีหน้าเศร้า

“แล้วทำไมต้องอยากดูสนิทกันด้วยล่ะคะ ยังไงมาก็เป็นลูกจ้างของพี่ พี่ไม่ต้องเกรงใจกั้งหรอกค่ะ”

“เกรงใจน้องกั้ง? มันเกี่ยวอะไรกับน้องกั้งด้วยครับ เอาเถอะถ้าหนูมาลี...ไม่อยากสนิทกับพี่ พี่ก็จะไม่เซ้าซี้แล้วก็ได้ ต่อไปนี้พี่จะเรียกว่าน้องมาเฉยๆ ก็แล้วกัน”

แล้วคนขี้งอนก็เดินผ่านเธอเข้าไปตรงจุดที่มีกระเป๋าหลายใบวางอยู่ ก่อนจะขนกระเป๋าเหล่านั้นขึ้นรถโดยไม่ยอมมองหน้าเธอแม้แต่นิดเดียว เล่นเอาเจ้าของบ้านถึงกับงงไปเลย แต่ก็ทำได้เพียงช่วยขนของทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย จากนั้นเธอก็ปิดบ้านล็อกประตูรั้วและก้าวขึ้นไปนั่งข้างคนขับรถหน้าบูดที่ไม่รู้ว่าโกรธเธอทำไม

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Maew
Ohhhhhhhhhh
เมื่อ 6 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Mongdai
ขอบคุณนะจ้ะ
เมื่อ 6 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว