38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที-ตอนที่ 3 ความรู้สึกแปลกๆ ในใจ

โดย  ภรปภัช

38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที

ตอนที่ 3 ความรู้สึกแปลกๆ ในใจ

คฤหาสน์พลวัฒน์สาคร

“อ้าวหนูนิ่ม ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะลูกตาชัชหายไปไหน ทำไมปล่อยหนูให้นั่งแท็กซี่มาเองแบบนี้ล่ะ” นางราตรีเอ่ยถามหลานสาวคนโปรดเมื่อเห็นเธอก้าวลงมาจากรถแท็กซี่เพียงลำพัง

“คือ...ชัชเค้ามัวเตะบอลกับเพื่อนอยู่ค่ะคุณป้า นิ่มอยากกลับมาอ่านหนังสือเตรียมสอบก็เลย...ขอกลับมาก่อน หนูขอตัวก่อนนะคะ รู้สึกปวดหัวนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จแล้วก็คงจะนอนเลย”

“อ้าวไม่สบายรึเปล่าจ๊ะ นี่ไปตากฝนมาด้วยใช่ไหมเนี่ย ดูสิตัวเปียกเชียว ตาชัชนี่ยังไงปล่อยน้องกลับบ้านคนเดียวแบบนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะนิดหน่อยเท่านั้นเอง หนูขอตัวก่อนนะคะ”

“รีบไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวป้าจะให้แม่บ้านเอาข้าวต้มกับยาขึ้นไปให้นะ หนูกินยาแล้วก็นอนพักนะลูก เดี๋ยวถ้าเป็นหวัดขึ้นมาล่ะแย่เลย”

“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตัวสั่นขึ้นไปบนคฤหาสน์หลังงามโดยไม่ได้พูดถึงบุตรชายของท่านอีก นางราตรีจึงได้เดินไปสั่งแม่บ้านเพื่อเตรียมของที่ต้องการให้

สองชั่วโมงต่อมา รถของรณชัชก็แล่นเข้ามาจอดในบ้าน และแน่นอนว่าเมื่อเข้ามาถึงเขาก็ถูกมารดาบ่นชุดใหญ่

“มัวแต่เล่นบอลจนไม่สนใจหนูนิ่มแบบนี้มันใช้ไม่ได้เลยนะลูก ยังไงน้องก็เป็นผู้หญิงปล่อยให้นั่งแท็กซี่กลับมาทั้งที่ตัวเปียกแบบนั้นแม่ไม่ชอบเลย ถ้าน้องเป็นอะไรไปจะทำยังไง”

“นิ่มนั่งแท็กซี่กลับเองเหรอครับ ไหนเธอบอกว่า...”

“ไม่ต้องมาทำเป็นถามเลย รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปดูน้องให้แม่ด้วย ไม่รู้ว่าเป็นไข้หวัดไปรึเปล่าเห็นบ่นว่าปวดหัวด้วยสิ เดี๋ยวแม่ต้องรีบไปงานที่สมาคมกับคุณพ่อก่อน”

“ได้ครับแม่ เดี๋ยวผมจัดการเอง แม่ไปเถอะครับ” เขากำลังจะก้าวผ่านมารดาไป แต่ก็ถูกท่านทักขึ้นอีกครั้ง

“จะทำอะไรก็ทำแต่พอดีนะลูก อย่าให้มันมากเกินไปนัก”

“แม่หมายถึงอะไรครับ” เขามองมารดาอย่างสงสัย

“ที่ปกเสื้อน่ะ...รอยลิปสติกสินะ เพลาๆ หน่อยเถอะลูก เราอายุยังน้อยแม่ยังไม่อยากอุ้มหลานตอนนี้หรอกนะ” มารดาส่ายหน้าอย่างระอาใจก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ ทำให้รณชัชต้องหันไปมองผนังกระจกตรงมุมหนึ่ง จึงเห็นรอยที่ท่านบอกจริงๆ

“บ้าชะมัด ผิงนะผิง” เขานึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เมื่อเขาขับรถไปส่งขนมผิงที่หน้าหอพัก เธอก็ให้รางวัลเป็นบทสวาทอันแสนเร่าร้อนบนเตียงนอนไม่คิดว่าเธอจะฝากรอยรักเลยมาถึงปกเสื้อแบบนี้ด้วย

ชายหนุ่มก้าวขึ้นไปชั้นบนอย่างหงุดหงิดใจ แม้เขาจะชอบถึงเนื้อถึงตัวกับสาวๆ ที่เข้ามาเสนอตัวให้อยู่ตลอด แต่ก็ไม่ยินดีนักหากจะมีใครมาแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนี้ ผู้หญิงทุกคนคือเครื่องระบายความใคร่เท่านั้น ยกเว้นก็แต่...ผู้หญิงบางคน

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูหน้าห้องของณิชารีย์ดังขึ้น หลังจากรณชัชเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เขาจึงได้แวะมาดูอาการของเพื่อนรักตามคำสั่งของมารดาแต่ก็ไม่มีใครมาเปิดประตูเสียที จึงตัดสินใจถือวิสาสะหมุนลูกบิดเข้าไปด้วยความเคยชิน

เมื่อเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง เขาจึงได้เดินเข้าไปหาและเอื้อมมือไปจับที่แขนเล็ก

“นิ่ม เห็นแม่บอกว่านิ่มปวดหัว นิ่มเป็น...นิ่ม!” เขาตกใจไม่น้อยเมื่อพบว่าร่างกายของเธอร้อนผ่าว ใบหน้างามนั้นซีดเซียวแทบไม่มีสีเลือด

“นิ่ม...ทำไมตัวร้อนแบบนี้ล่ะ นี่ไม่สบายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย นิ่มได้ยินชัชรึเปล่า” เขาเขย่าตัวเธอพร้อมกับใช้หลังมือแตะไปทั่วใบหน้าและลำคอ จนเธอค่อยๆ ปรือตาขึ้นมามองด้วยความอ่อนเพลีย

“ชัช...” เสียงที่เรียกชื่อเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“ยัยบ้า ไปทำยังไงให้ตัวเองป่วยขนาดนี้เนี่ย ทนหน่อยนะเดี๋ยวชัชจะโทรตามอาหมอก่อน” เขาตั้งท่าจะลุกขึ้นแต่เธอกลับคว้ามือเขาไว้ทัน

“ไม่ต้อง...นิ่ม...กินยาแล้ว...เดี๋ยวคงหาย” เธอบอกเพราะไม่อยากเป็นภาระให้เขารำคาญเธอไปมากกว่านี้

“แต่นิ่มตัวร้อนมากเลยนะ”

“เป็นไข้ก็แบบนี้แหละ...ชัช...ไปนอนเถอะ...นิ่ม...ไม่เป็นไร...”

“ไม่เป็นไรได้ยังไง เอางี้เดี๋ยวชัชเช็ดตัวให้นิ่มก่อนละกันนะ อย่าเพิ่งตายไปซะก่อนล่ะ” แม้จะห่วงเธอแทบบ้าแต่เขาก็เลือกจะแสดงออกอย่างคนปากเสีย จนหลายครั้งที่เธอนึกน้อยใจเมื่อเปรียบเทียบคำพูดที่เขามอบให้เธอกับผู้หญิงคนอื่นๆ

ชายหนุ่มกลับมาอีกครั้งพร้อมผ้าขนหนูและกาละมังบรรจุน้ำอุ่น เขาคอยเช็ดใบหน้า ลำคอ และแขนขาให้เธออย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยที่เธอก็ไม่มีแรงจะห้ามปรามเขาเช่นกัน

“ปวดหัวมากรึเปล่า กินยาอะไรไปแล้วบ้าง” เขาถามเมื่อเช็ดตัวให้เธอไปรอบหนึ่งแล้ว

“พารากับยาลดน้ำมูกน่ะ ขอบใจนะ...ชัช...ไปนอนเถอะ”

“ทำไมต้องไล่ด้วยนะ เดี๋ยวชัชจะนอนเฝ้านิ่มในห้องนี้แหละ ถ้านิ่มตัวเย็นกว่านี้แล้วชัชจะกลับเอง” เขาไม่พูดเปล่า กลับวางกาละมังและผ้าขนหนูไว้ข้างเตียง ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนอนข้างเธอภายใต้ผ้าห่มผืนหนาจนเธอตกใจไม่น้อย

“ชัช...จะทำ...อะไร...”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ชัชไม่ทำอะไรเพื่อนตัวเองหรอก เห็นว่านิ่มนอนตัวสั่นเลยจะกอดให้อุ่นขึ้นแค่นั้นเอง เสียงแหบขนาดนี้อย่ามาพูดอยู่เลย หลับซะ” เขารั้งคนตัวเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเอาแต่ใจ และทั้งที่คิดว่าจะกอดเธออย่างเพื่อนคนหนึ่ง แต่ทำไมการที่ได้กอดเธอวันนี้ มันกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะก็ไม่รู้

ซึ่งก็คงไม่ต่างจากคนโดนกอด ตอนนี้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เข้าใจว่าคงจะโดนพิษไข้เล่นงานจนเบลอไปแล้วแน่ๆ

สองร่างนอนกอดก่ายกันอยู่เนิ่นนาน แม้ตอนนี้คนโดนกอดจะหลับลึกเพราะฤทธิ์ยา แต่อีกคนกลับดูกระสับกระส่ายคล้ายจะป่วยไข้เสียเอง

ครั้งสุดท้ายที่เขากอดเพื่อนคนนี้...มันคือตอนไหนกันนะ ทำไม...เพื่อนตัวเล็กคนนี้ถึงได้ตัวหอมแล้วก็นุ่มนิ่มสมชื่อของเธอไปหมดทั้งตัวแบบนี้ ทำไม...การนอนกอดเธอมันถึงให้ความรู้สึกแตกต่างจากการกอดผู้หญิงคนอื่น

แม้จะอายุเพียงสิบเก้าปี แต่รณชัชก็มีประสบการณ์ทางเพศมาหลายครั้ง เขารู้สึกพอใจกับการได้เปลี่ยนคู่นอนแบบไม่ซ้ำหน้า พอใจกับการเป็นที่คลั่งใคล้ของสาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัย ไม่ว่าพวกเธอจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นเดียวกัน หากเขาพอใจสุดท้ายก็นอนคุยกันได้หมดและแน่นอนว่า...เขาไม่เคยใช้คำว่า ‘แฟน’ กับผู้หญิงคนไหนแม้แต่ครั้งเดียว

สำหรับขนมผิงคู่นอนคนล่าสุดนี้ก็เช่นกัน เขาตกลงกับเธอแล้วว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความพอใจ แค่ One Nigh Stand แล้วจบกัน ซึ่งเธอเองก็ตกลงตามนั้นเขาจึงได้ยอมบรรเลงบทเพลงสวาทด้วยโดยการป้องกันตัวเองเป็นอย่างดี

แล้วทำไมกันนะ...แค่นอนกอดณิชารีย์เฉยๆ แบบนี้ มันถึงทำให้เขานอนไม่หลับ เอาแต่คอยใช้มือหนาแตะไปทั่วตัวของเธอเพื่อวัดอุณหภูมิอยู่ตลอด เป็นห่วงกังวลว่าอาการของเธอจะเลวร้ายลงไปหากเขาเผลอใผลหลับตาลงแม้เพียงวินาทีเดียว นอกเหนือจากนั้น ไอ้หัวใจที่มันเต้นเร็วและถี่มากกว่าตอนมีเซ็กส์นี่อีก มันยังไงกันแน่

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เฟิง เฟิง
okkkkkkkkkkkk
เมื่อ 7 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว