38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที-ตอนที่ 6 นางฟ้า

โดย  ภรปภัช

38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที

ตอนที่ 6 นางฟ้า

“ชัช...”

“ถ้านิ่มอยากให้ชัชยกโทษให้ ต่อไปนี้นิ่มห้ามโกหกชัชอีกนะ ไม่ว่าชัชจะทำอะไรให้นิ่มแต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่นิ่มไม่ชอบ นิ่มก็บอกชัชมาตรงๆ ได้เลย แล้วชัชสัญญาว่าจะไม่โกรธนิ่มเหมือนวันนี้เลย อย่าสนใจความรู้สึกของชัชมากกว่าสุขภาพตัวเองอีกนะ ถ้านิ่มเป็นอะไรไปเพราะข้าวต้มชามนั้น ชัชจะเสียใจขนาดไหน นิ่มเข้าใจรึเปล่า” เขาบอกพลางมองสบตาเธอนิ่ง

“อื้อ...นิ่มจะไม่โกหกชัชอีกแล้ว ชัชอย่าโกรธนิ่มนะ”

“ชัชจะโกรธเพื่อนที่ดีที่สุดของชัชได้ยังไงล่ะ จริงรึเปล่า”

“จ้ะ ก็เรา...เป็นเพื่อนกันนี่เนาะ” สำหรับเขา...เธอคงเป็นได้เพียงเท่านี้จริงๆ

“นิ่มจะเป็นเพื่อนรักของชัชตลอดไปนะ เพื่อนที่ชัช...รัก...มากที่สุด” เขาพยายามบอกตัวเองให้ลืมเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา เพราะคิดว่ามันคงเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบตามประสาวัยรุ่นชายหญิงเท่านั้น อีกอย่างเขาก็ไม่คิดจะจริงจังกับใคร สำหรับเธอก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เพราะเธออยู่ในฐานะเพื่อนไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาคิดจะลากขึ้นเตียง

“ชัชก็...จะเป็นเพื่อนรักของนิ่มตลอดไปเหมือนกันนะ” เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา อย่างน้อยการที่ยังได้เป็นเพื่อนกับเขา มันก็จะไม่ทำให้เธอต้องเสียเขาไป หากสักวันหนึ่งเขาได้รับรู้ความในใจของเธอ วันนั้น...คงไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

นับจากวันนั้นมา ทั้งสองคนก็คอยดูแลซึ่งกันและกันในฐานะเพื่อนสนิท สามปีต่อมาเขาช่วยติวให้เธอจนเธอสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันได้ แต่ไปเรียนด้วยกันแค่ปีเดียวเขาก็เรียนจบไปเสียก่อน

จนเมื่อเขาย้ายไปเรียนต่อในระดับปริญญาโทและเอกที่ประเทศอังกฤษ ทั้งยังเข้าไปช่วยกิจการของครอบครัวหลังจากนั้น เพื่อนรักที่เคยทำตัวติดกันมาตลอด ก็ยิ่งห่างกันไปทุกที แม้จะยังอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน แต่เวลาชีวิตของเขากับเธอก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง

หลายปีผ่านไป

ร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง ใจกลางกรุงเทพมหานคร

“สวัสดีค่ะ ต้องการดอกไม้แบบไหนดีคะ” เจ้าของร้านคนสวยเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งที่หน้าประตูร้านดังขึ้น

“สวัสดีครับ พอดีผมอยากได้ดอกไม้ไปเยี่ยมคนป่วย ไม่ทราบว่า...คุณ...จะช่วยจัดการให้ได้รึเปล่าครับ” เสียงทุ้มของลูกค้าหนุ่มในชุดสูทหรูสีกรมท่าพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้เจ้าของร้านอย่างณิชารีย์ยิ้มตอบได้อย่างไม่ยากเย็น

“ได้สิคะ ดอกไม้ที่นิยมนำไปเยี่ยมผู้ป่วยก็จะมีกุหลาบสีเหลืองเป็นตัวแทนแห่งมิตรภาพ สื่อถึงความห่วงใยของผู้ให้ แสดงถึงความปรารถนาดี ต้องการให้สุขภาพแข็งแรง มีความสุขสดชื่น แล้วก็ดอกลิลลี่สีเหลือง เป็นดอกไม้ที่สื่อความหมายได้อย่างลึกซึ้ง เหมาะสมกับโอกาสที่จะแสดงออกถึงความห่วงใย ห่วงหาอาทร ไม่ทราบว่าคุณอยากได้ดอกไม้ชนิดไหนคะ”

“เอาเป็น...กุหลาบสีเหลืองละกันครับ”

“ได้ค่ะรบกวนนั่งรอตรงนั้นสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจัดการให้ค่ะ” เธอผายมือไปยังโซฟารับรองแขกด้านหน้า ก่อนจะหมุนตัวกลับไปจัดเตรียมกระเช้าดอกไม้ตามที่เขาต้องการ

ลูกค้าหนุ่มเดินไปนั่งตรงที่โซฟานั้น พร้อมกับลอบมองใบหน้าเรียวสวยของเจ้าของร้านอย่างอารมณ์ดี รู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด เมื่อเขารับอาสามารดาในการมาเลือกซื้อดอกไม้ให้กับเพื่อนรักของท่านด้วยตัวเองในครั้งนี้ ทำให้เขาได้พบกับใครบางคน

เวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที กระเช้าดอกไม้ช่องามก็ถูกนำมาวางตรงหน้าของเขาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าของร้าน

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าถูกใจคุณรึเปล่าคะ”

“ครับ ถูกใจมาก ถ้ายังไงผมขอนามบัตรของคุณไว้ด้วยได้ไหมครับ เผื่อคราวหน้าอยากได้ช่อดอกไม้อีกจะได้...โทรสั่งก่อนมารับ”

“ยินดีค่ะ สักครู่นะคะ” เธอเดินไปที่เคาท์เตอร์แล้วหยิบนามบัตรขึ้นมา แต่พอเขาก้มลงมองก็ยังไม่ปรากฎว่ามีชื่อของเธอติดอยู่บนนั้นอย่างที่หวังไว้

“ขอบคุณนะครับ คุณ...เอ่อ...”

“นิ่มค่ะ เป็นเจ้าของร้านดอกไม้นี้เอง” เธอแนะนำตัวอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจเพราะคิดว่าเขาเป็นลูกค้า คงไม่เสียหายอะไรหากจะบอกชื่อเล่นให้เขาได้รู้

“ยินดีที่รู้จักนะครับคุณนิ่ม ผมภาสกรครับ เรียกว่ากรเฉยๆ ก็ได้”

“ยินดีที่รู้จักเช่นกันค่ะคุณกร ขอให้คนป่วยของคุณหายไวๆ นะคะ” เธอยกกระเช้าดอกไม้ขึ้นมาส่งให้เขา

“แล้วคุณนิ่ม...ไม่คิดเงินผมเหรอครับ ผมจำได้ว่ายังไม่ได้ชำระค่าเสียหายให้คุณเลยนะ”

“จริงด้วยสิคะ นิ่มขี้ลืมอีกแล้ว สำหรับรอยยิ้มของคนป่วยกระเช้านี้ ปกติสามพันห้าร้อยบาทค่ะ แต่สำหรับลูกค้าใหม่นิ่มลดให้เหลือสามพันบาทถ้วนนะคะ” เธอยิ้มให้เขาอย่างอารมณ์ดี

“ขอบคุณครับ แหม...ผมกะจะให้ทิปซะหน่อย เพราะกระเช้านี้ดูเรียบหรูแต่ดูแพงมาก เอาไว้คราวหน้าผมจะมาอุดหนุนใหม่และขอเป็นลูกค้าขาประจำเลยนะครับ”

“ยินดีมากค่ะ ถ้าคุณกรอยากสั่งดอกไม้ให้แฟนก็เชิญที่ร้านนิ่มได้เลยนะคะ เดี๋ยวนิ่มคิดราคาพิเศษให้ค่ะ”

“โธ่ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ผมน่ะยังโสด ยัง...หาคนรู้ใจไม่ได้เลย” เขาบอกพลางยื่นธนบัตรสีเทาให้เธอตามมูลค่าที่เธอต้องการ

“อ้าวเหรอคะ ตายจริง ขอโทษค่ะที่เสียมารยาท” เธอรับค่าดอกไม้ไว้ ก่อนจะเดินไปส่งเขาที่หน้าร้าน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เอาไว้...ถ้าผมเจอผู้หญิงคนนั้นเมื่อไหร่ ผมจะสั่งดอกไม้ร้านคุณไปให้เธอทุกวันเลยนะ วันนี้ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณแม่จะรอนาน”

“เชิญตามสบายค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขาอย่างที่ส่งให้ลูกค้าคนอื่นๆ หากแต่มันก็ทำให้คนรับประทับใจได้อย่างมากมาย

เขาก้าวขึ้นรถหรูที่มีคนขับรถคอยเปิดประตูให้อย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นเธอกลับเข้าไปในร้านแล้ว เขาจึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาใครบางคน เพราะไม่อาจเก็บความรู้สึกในใจเอาไว้คนเดียวได้อีกต่อไป

(“ฮัลโหล ไอ้ชัช ฉันคิดว่า...ฉันเจอนางฟ้าว่ะ”)

(“นี่แกทำงานจนเป็นบ้ารึไงวะ ถึงได้โทรมาบอกว่าเจอนางฟ้ากลางวันแสกๆ”) ปลายสายถามกลับด้วยน้ำเสียงขบขัน

(“ไม่ได้บ้าโว๊ย...แต่ฉันเจอนางฟ้าจริงๆ เดี๋ยวเอาดอกไม้ไปให้แม่ก่อนแล้วจะแวะไปเล่าให้ฟังที่โรงแรมละกัน”)

++++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยย คู่แข่งพี่ชัชมาแล้ววววววววววววววว+++++++++++++

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Day Good
น่ารักกกกกกกกก
เมื่อ 7 เดือน 4 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว