พิศวาสเฉพาะกิจ [e-book]-ตอนที่ 1

โดย  วรัมพร-หงสรถ-มนสิวรรณ-ธิชาร์

พิศวาสเฉพาะกิจ [e-book]

ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

บ้านสาวิโรจน์รัตน์

เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพักทำให้เสี่ยเผด็จ เสี่ยนายหน้าค้าที่ดินมือฉมังและยังเป็นเจ้าของกิจการให้เช่าเรือยอร์ช สั่งลูกน้องไปดูว่าใช่ลูกชายของตนหรือไม่ ครั้นพอรู้ว่าเป็นลูกชายก็เดินไปรอลูกชายในห้องทำงาน เพื่อจะได้คุยเรื่องสำคัญกับลูกชายได้สะดวก

“ไอ้กัส! พ่อฉันล่ะ” พันธกานต์ สาวิโรจน์รัตน์ ลูกชายคนเดียวของเสี่ยเผด็จเอ่ยถามกับคนของบิดาทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน เพราะสงสัยตั้งแต่นั่งเครื่องมาบ้านแล้ว ทั้งที่บิดาจะโทรคุยทางโทรศัพท์ก็ได้ แต่ท่านกลับย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้มาหาที่บ้าน

“เสี่ยอยู่ในห้องทำงานครับ”

“แล้วพ่อฉันอยู่กับใคร” พันธกานต์เอ่ยถาม เพราะไม่อยากเข้าไปเจอผู้หญิงของพ่อ

“คนเดียวครับ”

“แล้วแกรู้ไหมว่าพ่อฉันมีธุระอะไรกับฉัน”

“กัสไม่รู้หรอกครับคุณพัน”

“เอ่อๆ แกจะไปไหนก็ไปเถอะ” พันธกานต์ไล่ลูกน้องของพ่อออกไป ส่วนเขาก็ยืนพ่นลมหายใจอยู่ที่เดิม เพราะตอนนี้เขายังเดาไม่ออกเลยว่าพ่อจะคุยธุระอะไร

‘เข้าไปหาพ่อก็รู้เองแหละไอ้พัน’ พันธกานต์บอกตัวเองจบแล้วก็เดินไปยังห้องทำงานของบิดา แต่สองเท้าใหญ่กลับต้องชะงักเพียงแค่เดินไปได้แค่สองก้าว เมื่อชาช่า สาวในสต็อกของบิดามาดักหน้าเอาไว้

“คุณพันขา คุณพันรีบร้อนจะไหนเหรอคะ” ชาช่าทักทายด้วยเสียงหวานๆ พร้อมสายตาที่ส่งมายั่วยวน แม้จะรู้ดีว่าเสี่ยง แต่หากเหยื่อติดเบ็ดก็เหมือนบุญหล่นทับ เพราะเธอเบื่อนอนกับเสี่ยเต็มทนแล้ว

“ไม่เกี่ยวกับเธอ หลีกทางไป” พันธกานต์เอ่ยปากไล่ พร้อมสีหน้าเบื่อหน่าย เพราะทุกครั้งที่กลับมาบ้าน หากได้เจอผู้หญิงในสต็อกของบิดา สาวๆ เหล่านั้นก็มักจะตรงดิ่งมาหาเขาพร้อมท่าทางยั่วยวน

“ถามแค่นี้ ทำไมต้องเสียงเข้มใส่กันด้วยค่ะ” ชาช่าย้อนถามด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

“หลีกไปซะ”

“คุณพันเกลียดชาช่าเหรอคะ เจอหน้าก็ไล่กันอย่างเดียวเลย แล้วที่ชาช่าถาม ก็ถามตามประสาคนเคยเห็นหน้ากันเท่านั้นเองนะคะ”

“ฉันสั่งให้หลีกไป”

“คุณพันใจร้ายจัง เจอหน้าชาช่าทีไรก็ไล่เอา ไล่เอา”

“ชาช่า!!” เสียงนั่นไม่ได้มาจากพันธกานต์ แต่มาจากเสี่ยเผด็จ ที่ได้ยินเสียงเอะอะจึงเดินออกมาดูก็เห็นผู้หญิงของตนอยู่กับลูกชาย

“เสี่ย!” ชาช่าหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเสี่ยเผด็จ ที่ขึ้นชื่อว่าหวงลูกชายราวกับจงอางหวงไข่

“ฉันสั่งให้เธอกลับไปตั้งนานแล้ว มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”

“เอ่อ...ช่า ช่าลืมของค่ะเสี่ย ช่าเลยกลับเข้ามาเอา”

“แล้วเอาเสร็จหรือยัง”

“เสร็จแล้วค่ะเสี่ย”

“เสร็จแล้วก็ออกไป!” เสี่ยเผด็จไล่ตะเพิด สีหน้าดุดันเอาเรื่อง ด้านชาช่าก็รีบเผ่นออกไปก่อนจะโดนเสี่ยลงโทษไม่ให้มาหาที่บ้าน เหมือนที่เพื่อนของเธอโดน ที่ตอนนี้โดนสั่งห้ามมาที่บ้านเป็นเวลาสามเดือน แถมเสี่ยยังไม่ให้ใช้ ทำเอาเพื่อนบ่นระงม

หลังตะเพิดชาช่าออกไปได้แล้วเสี่ยเผด็จก็หันมาทางลูกชาย ก่อนจะบอกให้ตามไปที่ห้องทำงาน พันธกานต์ถอนใจเบาๆ แล้วเดินตามบิดาเข้าไปในห้องทำงาน

“นั่งลงไอ้ลูกชาย”

“ครับ” พันธกานต์เลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งเรียบร้อยแล้วก็เอ่ยถามบิดา “พ่อมีอะไรกับผมเหรอครับ”

“ก็เรื่องเดิมนั่นแหละ”

“เรื่องเดิม?” คิ้วหน้าขมวดยุ่ง เพราะที่ผ่านมาบิดาก็คุยกับเขาหลายเรื่อง

เสี่ยเผด็จเงยหน้ามองลูกชาย แล้วเอ่ยถาม “ตอนนี้แกคบหาใครอยู่”

“ไม่มีครับ”

“แล้วแม่หนูญาดาอะไรนั่นล่ะ แกคบกันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง” เสี่ยเผด็จเอ่ยถามถึงหญิงสาวที่ลูกชายเคยพามาที่บ้านหลายครั้ง

“ผมกับญาดาเป็นเพื่อนกันครับ”

“งั้นแกก็หาแฟนได้แล้ว พ่ออยากได้หลานเร็วๆ”

“รอก่อนนะพ่อ ตอนนี้ผมยังอยากเวลาทุ่มให้กับงานของผมก่อน” พันธกานต์พยายามให้เหตุผล หวังให้บิดาเข้าใจและไม่เร่งรัด อีกอย่างตอนนี้เขาเองก็ยังไม่มีใคร โสดมาเกือบสี่ปีแล้วตั้งแต่เลิกรากับคนเก่า

“แต่ปีนี้แกอายุสามสิบหกแล้วนะเจ้าพัน แล้วพ่อก็อยากมีคนมาดูแลธุรกิจของพ่อ” เสี่ยเผด็จแย้ง เพราะตอนนี้ลูกชายก็แยกตัวไปทำธุรกิจนำเข้ารถยนต์ของตัวเองแล้ว ไม่ได้มาช่วยดูแลงานของตน

“สามสิบหก ยังไม่มากเลยพ่อ”

“แต่สำหรับฉันมันมากเกินไปแล้ว แต่ถ้าแกยังไม่ได้หมายตาใคร งั้นพ่อจะแนะนำให้ เพื่อนพ่อมีลูกสาวกันหลายคน และยังโสดกันอยู่ หรือแกชอบแบบแม่หม้าย ลูกสาวเพื่อนพ่อก็มีหลายคน”

“ผมไม่เอา!” พันธกานต์ปฏิเสธทันควัน เพราะถ้าจะมีเมีย เขาขอหาเอง

“แล้วแกจะหาเมียได้เมื่อไหร่” คนอยากได้หลานจ้องหน้าลูกชายเขม็ง แล้วจะให้ตนมีลูกอีกสักคนก็ไม่เอาเด็ดขาด เพราะตนสัญญากับภรรยาที่ตายจากไปเป็นสิบปีว่าจะไม่มีลูกกับใคร

“ช่วงนี้ผมงานยุ่ง”

“งั้นฉันมีข้อเสนอให้แก”

“ข้อเสนอ?” พันธกานต์สังหรณ์ใจ และไม่ชอบสีหน้าบิดาตอนนี้เลย ท่านดูมีลับลมคมนัยชอบกล

“แกไปหาผู้หญิงคนไหนก็ได้อุ้มท้องลูกของแก”

“พ่อ!”

“ฉันรู้ว่าแกก็เหมือนฉัน เพราะงั้นแกไปทำให้ท้องสักสามสี่คนก็ได้ เผื่อๆ เอาไว้” เสี่ยเผด็จแนะนำ เพราะก็รู้ดีว่าหนุ่มโสดมักจะมีผู้หญิงไว้คลายเหงา แต่ต่างกันที่ลูกชายคลายเหงาจบแล้วก็แยกย้าย แต่ตนจะรับเลี้ยงไว้ บางคนก็เป็นปีๆ บางคนก็แค่ไม่กี่เดือน

“ผมไม่เอานะพ่อ!” พันธกานต์ปฏิเสธข้อเสนอของบิดาเสียงเข้ม

“งั้นก็หาเมียแต่งซะ จะได้มีลูกไวๆ ฉันขอหลานสักสองสามคน”

“ผมยัง...”

“แกออกไปได้แล้วเจ้าพัน เดี๋ยวฉันจะออกไปทำธุระ” เสี่ยเผด็จตัดบทด้วยการไล่ลูกชาย แต่เมื่อลูกชายยังนิ่ง คนเป็นพ่อจึงเดินออกจากห้องทำงานมาก่อน ส่วนพันธกานต์ยังคงนั่งทำหน้าเครียดอยู่ในห้องทำงานบิดา

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฝากงานเรื่องล่าสุดด้วยนะคะ

เป็นนิยายสั้นเหมือนเดิมค่าาาาาาา

**อัพตัวอย่างได้ไม่เยอะนะคะ**

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Walai Malee Saelee Chaisongkram
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 6 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย vrnk
thank you ka
เมื่อ 6 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว