บ่วงรักบอดี้การ์เถื่อน [e-book]-ตอนที่ 4 คุณหนูเอาแต่ใจปะทะบอดี้การ์ดคนใหม่ [100%]

โดย  วรัมพร-หงสรถ-มนสิวรรณ-ธิชาร์

บ่วงรักบอดี้การ์เถื่อน [e-book]

ตอนที่ 4 คุณหนูเอาแต่ใจปะทะบอดี้การ์ดคนใหม่ [100%]

“ฉันสั่งให้นายไปคอนโดแฟนฉัน นายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง” เสียงแหลมบาดหูดังขึ้นทันทีเมื่อถนนด้านหน้าไม่ใช่เส้นทางไปคอนโดของแฟนหนุ่ม

“รู้เรื่อง แต่ผมไม่ไป” พูดจบ ไรอันก็เร่งความเร็วของรถให้มากขึ้น

“นายนี่...กวนประสาทฉันจริงๆ แล้วนี่นายจะพาฉันไปไหน แล้วถ้าขืนนายพาฉันไปทำมิดีมิร้าย นายถูกพี่ชายฉันฆ่าตายแน่ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ” หญิงสาวขู่ เพราะรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยหลังรถออกนอกเส้นทางมากขึ้นเรื่อยๆ

“เดี๋ยวก็รู้ ส่วนคุณก็นั่งเงียบๆ” สิ้นคำห้วนได้ใจ ไรอันก็หันไปสนใจกับการขับรถเพียงอย่างเดียว

ด้านมัลลิกาแม้จะโกรธอีกฝ่ายมากแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากคิดแค้นบอดี้การ์ดหนุ่มอยู่ในใจและรอโอกาสเอาคืนในภายหลัง ไม่นานคุณหนูลี่ก็เอนศีรษะพิงเบาะรถแล้วเผลอหลับไป โดยมีอีกคนมองหญิงสาวผ่านกระจกหน้ารถ ไรอันเผลอยิ้มนิดๆ แล้วหันไปสนใจขับรถพาหญิงสาวไปเดินเล่นชายหาดแทนการไปคอนโดแฟนหนุ่มของหญิงสาว

จนในที่สุดก็มาถึงที่หมายแต่คนที่เผลอหลับดูแล้วจะไม่ตื่นเอาง่ายๆ ไรอันจึงทั้งเรียกทั้งตบมือลงบนเบาะรถปลุกให้หญิงสาวตื่น ไม่นานมัลลิกาก็สะดุ้งตกใจตื่น แล้วมองสำรวจรอบๆ ตัว ก่อนจะหันมามองบอดี้การ์ดหนุ่มตาเขียวปั๊ดหวังอ้าปากต่อว่าเสียหน่อย อีกฝ่ายกลับแบมือยื่นมาหาเธอเสียก่อน

“ทำอะไร!” มัลลิกาเอ่ยถามเสียงขุ่นพร้อมกับปัดมือใหญ่ออก

“เอากระเป๋าของคุณมาให้ผม” ไรอันบอกสิ่งที่ต้องการแล้วยื่นมือออกไปรอรับเช่นเดิม

“เรื่องอะไร นี่มันของส่วนตัวของฉัน” พูดจบมัลลิกาก็ปัดมือใหญ่ทิ้งอีกครั้ง

“ผมรู้ว่ามันเป็นของของคุณ แต่ผมต้องการ ส่งมา!” ไรอันส่งสายตาดุดันไปบังคับให้ส่งกระเป๋ามาให้แต่โดยดี

“ฉันไม่ให้!” หญิงสาวสวนแบบชัดถ้อยชัดคำพร้อมทั้งกอดกระเป๋าตัวเองไว้แน่น

“แน่ใจ” ไรอันย้อนถามแบบเน้นคำไม่ต่างหญิงสาว

“แน่!” มัลลิกากระแทกเสียงตอบและผลักประตูรถให้เปิดออกทว่ามันเปิดไม่ได้ เพราะไรอันยังไม่ได้ปลดล็อกให้ มัลลิกาเลยสะบัดหน้ากลับมาสั่งด้วยสายตา แต่มีหรือที่คนอย่างไรอันจะหวาดกลัวกับแค่ดวงตากลมสวยแต่เขียวปั๊ดของหญิงสาว

“เอากระเป๋าคุณมา ถ้าไม่อยากโดนจูบ” คนอยากได้ขู่เสียงเข้ม พร้อมขยับจะเข้าไปจูบคุณหนูคนสวยตามที่พูด มัลลิกามองตาโต เบียดตัวหนีจนชิดประตูรถ หวนคิดถึงวันที่ถูกขโมยจูบแรกไป ผิวหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ

“คนทุเรศ อย่ามาคิดทำแบบนั้นกับฉันอีกนะ ไอ้โรคจิต สมองคิดได้แต่เรื่องทุเรศๆ” เสียงเริ่มแผ่วเมื่อใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้

“งั้นก็ส่งกระเป๋ามาให้ผม หรือที่คุณยึกยัก ปากก็บอกปฏิเสธ แต่จริงๆ แล้วคุณอยากให้ผมจูบคุณ เหมือนวันนั้นใช่ไหมคุณหนูมัลลิกา”

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักนิด ส่วนนายก็รีบๆ กลับไปนั่งที่เดิมซะ แล้วฉันจะเอากระเป๋าให้ ถอยไปสิ” มัลลิการีบเอ่ยด้วยเสียงตื่นตระหนก เพราะใบหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มเข้ามาใกล้เสียจนใจเธอเต้นโครมคราม จากนั้นเธอก็โยนกระเป๋าให้อย่างกระแทกกระทั้น โดยไม่ทันคิดว่าอีกคนจะขอไปทำไม ขณะที่ ไรอันหลังรับกระเป๋ามาแล้วก็เปิดดูอย่างถือวิสาสะ แล้วยึดเงิน ยึดบัตรเครดิต ยึดโทรศัพท์แล้วยื่นกระเป๋าคืนเจ้าของ

“เอาของฉันไปทำไม เอาคืนมาให้หมด!” หญิงสาวออกคำสั่งตาโต

“อย่าเรื่องมาก ถ้าไม่อยากโดนผมจูบ” ไรอันดุด้วยสีหน้าจริงจัง

“อย่ามาขู่ฉันนะนายบอดี้การ์ดบ้า แล้วก็เอาของของฉันคืนมาให้หมดด้วย” มัลลิกาแหวใส่เอื้อมมือไปยื้อแย่งของส่วนตัวคืน ส่วนไรอันก็เร่งจัดการเอาเงินทั้งหมดยัดใส่กระเป๋าของตนหน้าตาเฉย ตามด้วยโทรศัพท์รุ่นล่าสุดของหญิงสาว

“หยุดทำร้ายผมได้แล้ว แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ คุณหนูมัลลิกา” ไรอันปราม หลังถูกเล็บแหลมหยิกข่วนตามร่างกายจนได้เลือด

“ฉันไม่หยุดหรอก ถ้านายยังไม่คืนของของฉันมา” คนเอาแต่ใจสวนกลับเสียงดังลั่นรถ

“อยู่ใกล้กันแค่นี้ ทำไมต้องเสียงดังด้วย ส่วนของนี้ผมจะเป็นคนดูแลให้เอง ป้องกันไม่ให้คุณหนีกลับไปหาแฟนของคุณไง คราวนี้เข้าใจหรือยัง คุณหนูมัลลิกา” พูดจบ ไรอันก็หันไปเปิดประตูรถออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่คิดหันกลับมาสนใจอีกคนที่ยังนั่งอยู่ในรถ นั่นเพราะหญิงสาวไม่มีทางไปไหนได้ ในเมื่อทั้งเงินทั้งโทรศัพท์ถูกเขายึดมาหมด

ขณะที่มัลลิกาก็นั่งคิดหาวิธีเอาคืนบอดี้การ์ดหนุ่มอยู่เช่นกัน ไม่นานหญิงสาวก็เปิดรถออกไปอย่างกระแทกกระทั้น สายตาเขียวปั๊ดก็ไม่ได้ละห่างจากบอดี้การ์ด

‘นายบอดี้การ์ดบ้า วันนี้นายตายแน่ ฉันจะเอาคืนนายให้แสบเลย คอยดูเถอะ’ คิดอาฆาตจบ มัลลิกาก็เดินตรงดิ่งไปยัง บอดี้การ์ดหนุ่มอย่างคนประสงค์ร้าย โดยไม่ทันคิดระวังภัยที่อาจเกิดขึ้นกับตัวเองแม้แต่น้อย

“ไปตายซะ!” ขาดคำฉุนจัด สองมือเล็กก็ยื่นไปผลักอกกว้างเต็มแรง ทว่าร่างไรอันเซเล็กน้อยเท่านั้นเพราะระวังตัวอยู่ก่อนแล้วนับตั้งแต่ได้ยินเสียงเปิดปิดประตู ส่วนมัลลิกาเมื่อฝ่ายนั้นไม่ล้มอย่างที่คิด หญิงสาวก็ยกมือผลักอีกครั้งทว่ากลับเป็นเธอเสียเองที่เสียหลักล้มลงไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นทราย

ส่วนไรอันทำเพียงเหลียวมองเล็กน้อยและไม่คิดจะช่วยเหลือหญิงสาวอย่างที่สุภาพบุรุษควรกระทำต่อสตรีด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ภายใต้ความเรียบนิ่งชายหนุ่มกำลังยิ้มขันหญิงสาวไม่น้อย ก่อนจะทำเฉยด้วยการหันไปให้ความสนใจกับบรรยากาศโดยรอบแทน พร้อมคำพูดลอยๆ ส่งไปกระทบใครบางคน

“นี่แหละเขาเรียกว่าให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว ใครได้ยินแล้วก็ฟังเอาไว้ด้วย คราวหน้าคราวหลังจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว เพราะการกระทำของตัวเอง”

“นายแกล้งฉันต่างหาก ฉันถึงได้ล้ม” ป้ายความผิดให้อีกคนจบแล้วก็พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เพราะรองเท้าส้นแหลมและสูงเกือบห้านิ้วโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจาก บอดี้การ์ด ส่งผลให้ใบหน้าสวยไร้ที่ติบูดบึ้งหนักกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

“ผมไปทำอะไรคุณ” ไรอันเอี้ยวหน้ามาย้อนถามทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยท้วงท่าสองมือกอดอกอย่างสบายอารมณ์ นั่นเพราะสวรรค์ได้ลงโทษหญิงสาวแทนเขาไปแล้ว

“ก็ใครใช้ให้นายหลบฉันล่ะ นายบอดี้การ์ดบ้า! นายมันบ้า บ้าๆ บ้าที่สุด!” มัลลิกาตวัดเสียงใส่ ก่อนหมุนตัวหันหลังให้ บอดี้การ์ดหนุ่มอย่างคนเสียหน้า ที่แผนการเอาคืนของตนไม่สำเร็จ จังหวะนั้นเองสายตาก็บังเอิญไปกระทบกับร่างคุ้นตาที่กำลังโอบประคองหญิงสาวอายุคงไม่ต่างจากเธอมากนัก ออกจากร้านอาหารไม่ไกลจากจุดที่เธอยืน

มัลลิกาสั่นศีรษะสองสามครั้งแล้วเพ็งมองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

“เคลวิน” ริมฝีปากสวยครางชื่อแฟนหนุ่มออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นาทีถัดมาเธอก็ได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ เมื่อแฟนหนุ่มก้มลงจูบหญิงสาวข้างกายโดยไม่คิดอายสายตาคน สองมือของคุณหนูลี่กำแน่น ความโกรธแล่นพล่าน ดวงตากลมสวยจ้องมองภาพบาดตานิ่งงัน

“ผู้ชายสารเลว มักมากหลายใจ” สิ้นคำประณามแผ่วเบา มัลลิกาก็เดินตรงไปหาคนรักด้วยหวังจะเข้าไปถามให้รู้เรื่อง แต่ก็มีคนมาฉุดแขนเอาไว้เสียก่อน เธอหันไปสั่งให้ปล่อย ไรอันส่ายหน้าปฏิเสธ มัลลิกาจึงสะบัดแขนสุดแรงจนหลุด จากนั้นก็วิ่งไปยังแฟนหนุ่มที่กำลังพาผู้หญิงเดินมาที่ชายหาดใกล้จุดที่เธอยืนอยู่ เพราะฝ่ายนั้นไม่เห็นว่ามีแฟนสาวของตนอยู่ที่นี่ด้วย

“คุณน้ำ นั่นคุณจะไปไหน” ไรอันเอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะมองตามสายตาของหญิงสาวไปยังสองหนุ่มสาวที่อยู่ไม่ไกล

“ปล่อยฉัน ไรอัน ฉันจะเข้าไปถามเคลวินให้รู้เรื่อง” มัลลิกาสั่งเมื่ออีกฝ่ายตามมายื้อยุดแขนเธอไว้

“มองเห็นแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วนะคุณ” ไรอันออกความเห็นและเหนี่ยวรั้งหญิงสาวเอาไว้ด้วยสองมือของตน

“ไม่พอ เพราะฉันต้องไปถามเคลวินให้รู้เรื่อง ปล่อยสิ!” คนเอาแต่ใจค้านเสียงดังลั่น มัลลิกาสะบัดแขนให้หลุดจากมือใหญ่แต่ก็ไม่สำเร็จ สองหนุ่มสาวจึงยื้ดยุดกันอยู่อย่างนั้นพร้อมเสียงเอ็ดตะโรของมัลลิกาที่ต้องการเข้าไปเคลียร์กับแฟนหนุ่มให้รู้เรื่อง แต่ไรอันไม่ยอมปล่อย

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว