37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย (ภาคต่อ อิศรา)-ตอนที่ 2.2

โดย  ภรปภัช

37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย (ภาคต่อ อิศรา)

ตอนที่ 2.2

“วันนี้ทำไมดูอารมณ์ดีจังเลยล่ะคะคุณสิน” เอื้อมพร เลขาสาวใหญ่วัยสี่สิบปีมองเจ้านายของเธออย่างสงสัย ขณะที่รอให้เขาเซ็นเอกสารในช่วงเช้า

“ผมก็เป็นแบบนี้ทุกวันนี่ครับพี่เอื้อม”

“ไม่จริงหรอกค่ะ พี่เอื้อมทำงานกับคุณสินมาสามปีแล้วนะคะ ยังไม่เคยเห็นคุณสินนั่งยิ้มคนเดียวแบบนี้เลย เอ...หรือว่าท่านประธานสุดหล่อของ เอส.อาร์.เอส. กำลังจะมีความรักรึเปล่าคะ” เธอแอบสงสัย

“คิดว่างั้นเหรอครับ” เขาไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“ใช่ค่ะ ว่าแต่สาวคนไหนกันเหรอคะที่กุมหัวใจคุณสินได้ ใช่สาวๆ ในบริษัทนี้รึเปล่าคะ”

“เอกสารเซ็นเสร็จแล้วครับ ขอบคุณมาก” ท่านประธานหนุ่มยื่นแฟ้มคืนให้และไม่พูดถึงเรื่องที่ทำให้เขายิ้มได้ทั้งวันอีก เลขาของเขาจึงต้องกลับไปแบบคาใจ

สุรสินเอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้แล้วนึกไปถึงสาวน้อยคนเดิม ไม่คิดเลยว่าการที่ได้พูดคุยกับเธอก่อนการทำงาน มันจะทำให้โลกทั้งใบของเขาสว่างสดใสขนาดนี้

แต่ที่ทำให้เขานึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก็ไอ้ความคิดพิเรนทร์ๆ ที่หาว่าเขาไม่แมนนี่แหละ

“ป่านนี้จะทำอะไรอยู่นะ” เมื่อความคิดถึงมันพุ่งพล่านจนเก็บไม่อยู่ เขาจึงได้เปิดกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์แล้วไล่ดูเธอไปที่ละจอราวกับพวกโรคจิต จนกระทั่งได้เห็นเธออยู่ที่ร้านกาแฟด้านล่างบริษัทพร้อมกับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เขาจำได้ว่าอยู่ฝ่ายการตลาด

“มาฝึกงานวันเดียวก็หว่านเสน่ห์ไปทั่วเลยนะยัยตัวแสบ” หัวใจของหนุ่มโสดร้อนรุ่มมากขึ้น เมื่อเห็นเธอพูดคุยกับชายคนนั้นไปพร้อมกับหัวเราะร่าอย่างกับอารมณ์ดีนักหนา ยิ่งดูก็ยิ่งน่าโมโหจนเขาต้องผุดลุกขึ้นมาแล้วก้าวออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว

“อ้าวคุณสินจะไปไหนเหรอคะ” เอื้อมพรเงยหน้ามองท่านประธานหนุ่มอย่างสงสัย

“ไปซื้อกาแฟครับ”

“เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้...” เอื้อมพรยังพูดไม่ทันจบ เจ้านายของเธอก็เดินดุ่มๆ ไปยังลิฟต์ฝั่งขวาอย่างรวดเร็ว

ร้านกาแฟใต้ตึก

“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าน้องปัญยังไม่มีแฟน ทั้งน่ารักแล้วก็คุยเก่งแบบนี้น่ะ” เรืองฤทธิ์ถามพลางส่งยิ้มหวานให้เธอ

“ปัญคิดว่ามันไม่ใช่สิ่งสำคัญกับชีวิตนี่คะ ปัญอยากช่วยพ่อกับแม่ทำงานมากกว่า เรื่องแฟนน่ะ ถ้าถึงเวลามันก็คงจะมาเอง แม่ปัญบอกไว้ค่ะ”

“น่ารักจังเลยนะครับ พี่เคยคิดนะว่าถ้ามีแฟนพี่ก็อยากมีแฟนแบบน้องปัญนี่แหละครับ” เขายังจีบเธอต่อ แต่คนโดนจีบเหมือนจะยังไม่รู้ตัว

“ขอให้พี่ฤทธิ์เจอคนๆ นั้นเร็วๆ นะคะ ปัญเอาใจช่วยค่ะ”

“โธ่ น้องปัญครับ ที่พี่พูดน่ะพี่หมายถึง...”

“อ้าวพี่สิน มาซื้อกาแฟเหมือนกันเหรอคะ” ปัญจรีย์หันไปทักทายชายหนุ่มที่เข้ามาในร้าน

“ใช่แล้วล่ะ นี่เรา...มาซื้อกาแฟไปดื่มเหมือนกันเหรอ” เขาถามเธอแต่สายตากลับมองที่พนักงานชายซึ่งกำลังหน้าซีดเพราะไม่คิดว่าปัญจรีย์จะรู้จักกับประธานบริษัทแถมยังดูสนิทสนมกันเสียด้วย

“เปล่าหรอกค่ะ ปัญมากับพี่ฤทธิ์มาซื้อให้พี่ที่แผนกค่ะพี่เค้าฝากมาซื้อ ปกติปัญไม่ดื่มกาแฟค่ะ” เธอบอกเขาตามตรง

“อ้อ...พี่ที่แผนกเค้าใช้นักศึกษาฝึกงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ มาวันแรกก็ต้องลงมาซื้อกาแฟให้ซะแล้ว นายน่ะกลับขึ้นไปก่อน บอกคนที่แผนกว่าถ้าใครอยากดื่มก็ให้ลงมาซื้อเอง แล้วแจ้งคุณโอภาสด้วยว่าให้ขึ้นไปหาท่านประธานตอนสิบเอ็ดโมง”

“เอ่อ ได้ครับ” เรืองฤทธิ์ก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบเดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว

“พี่สินไปบอกพี่ฤทธิ์แบบนั้นทำไมคะ แค่มาซื้อกาแฟเองหนูทำได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ที่แผนกเค้าจะโกรธแล้วหาว่าหนูไม่ยอมทำตามที่พี่ๆ เค้าบอกเอานะคะ” เธอบอกอย่างกังวลใจ

“เชื่อเถอะว่าไม่มีใครกล้าโกรธปัญหรอก แล้วนี่ได้สั่งกาแฟรึยังล่ะ”

“ยังเลยค่ะ รอคิวอยู่อีกคิวเดียวก็ถึงแล้ว”

“งั้นก็สั่งให้พี่แทนก็แล้วกัน เอาอเมริกาโน่เย็นนะ เดี๋ยวพี่ไปนั่งรอตรงนั้นละกัน สั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองด้วยล่ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

“แต่หนูต้องรีบกลับขึ้นไปทำงานนะคะ”

“ทีซื้อให้คนอื่นยังซื้อได้เลย หรือว่า...ไม่กลัวพี่จะเอาเรื่องที่เรานินทาท่านประธานไปพูดแล้วล่ะ”

“พี่สินจะแบล็คเมล์หนูเหรอคะ คนอะไรใจร้ายจัง” เธอทำหน้างอ

“ไม่ได้จะแบล็คเมล์ แค่พูดให้ฟังเฉยๆ ถ้าไม่สะดวกจะซื้อกาแฟให้พี่ก็ไม่เป็นไรนะ พี่ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว” เขายกยิ้มมุมปากแล้วยืนรอคำตอบ

“โอเคค่ะ เดี๋ยวหนูซื้อให้ก็ได้ แต่ห้าม...ไปบอกใครเรื่องนั้นนะคะ ไม่งั้นหนูงอนจริงด้วย”

“ก็แค่นั้นแหละ” คนเจ้าเล่ห์เดินไปนั่งตรงที่นั่งประจำของเขาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะมองไปที่นักศึกษาฝึกงานคนสวยอยู่ตลอด

ปัญจรีย์ยืนต่อคิวไม่นานก็ถึงคิวของเธอ และกาแฟที่เขาต้องการก็มาเสิร์ฟตรงหน้าในที่สุด

“เชิญดื่มได้เลยค่ะ หนูขอตัวกลับขึ้นไปทำงานต่อก่อนนะคะ” เธอบอกเขาอย่างงอนๆ

“จะรีบไปไหนล่ะ นั่งอยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิครับ แล้วพี่บอกให้สั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองด้วยทำไมไม่สั่งล่ะ” เขาถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม

“หนูไม่รู้จะดื่มอะไรนี่คะ อีกอย่างหนูก็อยากรีบกลับไปทำงานแล้ว”

“มันจะมีงานอะไรให้นักศึกษาฝึกงานทำกันนักเชียว ถ้ามันมีเยอะขนาดนั้นเค้าคงไม่ใช้เรามาซื้อกาแฟหรอกมั้ง ถ้าไม่ดื่มก็นั่งเป็นเพื่อนพี่นี่แหละ จนกว่าพี่จะดื่มเสร็จพี่ถึงจะให้เรากลับขึ้นไปข้างบน”

“พี่สิน ทำไมเผด็จการจังคะ ถ้าหนูไม่ผ่านการฝึกงานนะหนูจะโกรธพี่จริงๆ ด้วย” เธอมองค้อนเขา แต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี

“ผ่านแน่นอนน่าไม่ต้องห่วงหรอก กินเค้กมั้ยเดี๋ยวพี่สั่งให้ เค้กร้านนี้อร่อยนะ” เขาถามอย่างเอาใจ

“อร่อยขนาดไหนคะ” คนหน้างอเริ่มสนใจขึ้นมาเมื่อพูดถึงของโปรดอีกอย่าง ยิ่งเห็นแบบนี้เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าสามารถง้อเธอได้ไม่ยากนัก

“อยากรู้ก็ต้องลองชิมดูสิครับ ไปเลือกได้เลยกี่ชิ้นก็ได้พี่จ่ายให้เองจะได้เลิกงอนกันไง”

“กี่ชิ้น...ก็ได้จริงๆ นะคะ” เธอเริ่มยิ้มออกมาได้

“จ้า ตามสบายเลยจะเหมาหมดร้านเลยก็ได้นะ” เขายิ้มขันกับท่าทางของเด็กอยากได้ขนม

“ไม่เอาหรอกค่ะ ขืนเหมาหมดร้านเงินเดือนพี่สินคงหมดแน่เลย งั้นหนูขอไปเลือกก่อนนะคะ” เธอรีบลุกจากโต๊ะแล้วไปยืนอยู่หน้าตู้เค้กอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลือกบลูเบอร์รี่ชีสเค้กมาหนึ่งชิ้น และเดินกลับมานั่งกับเขาตามเดิม

“ชอบเหรออันนี้น่ะ” เขาถามอย่างสนใจ

“ค่ะ หนูกินเลยนะคะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขาโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกแรงอย่างไม่น่าเชื่อ

“อื้อ...กินสิถ้าไม่อิ่มก็ไปเอาเพิ่มได้นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ชิ้นเดียวก็พอแล้ว มันแพง ตั้งแปดสิบแน่ะกินข้าวได้ตั้งสองจานเลยนะ” เธอบอกอย่างนึกเสียดาย แต่ก็อดใจไม่ไหวสุดท้ายเลยต้องตักเค้กมาทานทีละคำด้วยความเอร็ดอร่อย

“กินดีๆ สิครับ ดูสิปากเลอะหมดแล้วเห็นมั้ย” เขาหยิบทิชชูบนโต๊ะแล้วยื่นไปซับที่มุมปากของเธออย่างอ่อนโยน ทำให้ปัญจรีย์รู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก

“ขอบคุณค่ะ พี่สินชิมมั้ยคะ เดี๋ยวหนูไปเอาช้อนมาให้เหลือคำสุดท้ายพอดีเลย” เธอถามแก้เขิน

“น่าชิมเหมือนกันนะ” ทั้งเค้ก...ทั้งคน...

“งั้นเดี๋ยวหนู...อ้าว...พี่สิน...ช้อนนั่น...” เธอยังไม่ทันได้ลุกไปไหนเขาก็หยิบช้อนของเธอแล้วตักเค้กเข้าปากอย่างไม่นึกรังเกียจ

“อร่อยจริงๆ ด้วยแฮะ” โดยเฉพาะได้กินช้อนเดียวกับเธอแบบนี้

“แต่นั่นมัน...ช้อนของหนูนะคะ”

“อ้าวเหรอ โทษทีพี่ลืมไป” เขาบอกพร้อมกับตีหน้ามึน

“เค้กก็หมดแล้ว งั้น...หนูขอขึ้นไปทำงานต่อก่อนนะคะ ไม่อยากเกเรตั้งแต่วันแรก”

“ขึ้นไปได้ แต่คงไม่ใช่แผนกเดิมนะ”

“คะ? พี่สินหมายความว่ายังไงเหรอคะ”

++++++อร๊ายยยยยยยยยยยย พี่สินนนนนนนนนนนนนนน เค้าเขินน้าาาาาาาาาาาาาาาา+++++++++++

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว