37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย (ภาคต่อ อิศรา)-ตอนที่ 2.5

โดย  ภรปภัช

37. Bad Doctor ลุ้นรักคุณหมอร้าย (ภาคต่อ อิศรา)

ตอนที่ 2.5

ได้เวลาทำงานในช่วงบ่ายแล้ว ปัญจรีย์เข้าไปแนะนำตัวกับเอื้อมพรด้วยท่าทีเกร็งๆ อย่างเห็นได้ชัด

“สวัสดีค่ะคุณเอื้อมพร คุณโอภาสแจ้งว่าให้หนูมาฝึกงานที่นี่แทนฝ่ายการตลาดค่ะ” เด็กสาวยกมือไหว้อย่างมีมารยาท

“ชื่อน้องปัญนะคะ ท่านประธานแจ้งพี่แล้วว่าจะมีนักศึกษาฝึกงานมาช่วย เรียกพี่ว่าพี่เอื้อมก็ได้นะคะไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะ อยู่กับพี่สบายๆ แต่งานอาจจะมากหน่อยนะ” เลขาสาวใหญ่ยิ้มให้นักศึกษาฝึกงานหน้าหวานอย่างอารมณ์ดี ด้วยรู้สึกถูกชะตากับเธออยู่ไม่น้อย

“ขอบคุณค่ะพี่เอื้อม มีอะไรให้ปัญทำสั่งมาได้เลยนะคะ ปัญจะตั้งใจฝึกงานอย่างเต็มที่ค่ะ” ปัญจรีย์ยิ้มกว้างรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอเคยคิดว่าเลขาท่านประธานจะดุมากกว่านี้เสียอีก แต่เอื้อมพรไม่เข้าใกล้คำว่าดุเลยสักนิดออกจะดูใจดีเสียด้วยซ้ำ

“น่ารักมากค่ะ งั้นเดี๋ยวน้องปัญเอากระเป๋าไปเก็บที่ลิ้นชักโต๊ะนั้นนะคะ แล้วเอาเอกสารนี่ไปคืนแต่ละฝ่ายให้พี่หน่อย เดี๋ยวพี่บอกอีกทีว่าแต่ละแผนกอยู่ชั้นไหน” เอื้อมพรชี้ไปยังโต๊ะตัวที่อยู่ข้างเธอ

“ได้ค่ะ”

ปัญจรีย์นำกระเป๋าไปเก็บเรียบร้อยแต่ก็อดมองไปยังประตูห้องด้านหลังโต๊ะนั้นไม่ได้ หน้าประตูเขียนว่า chief executive officer (C.E.O.) หรือ ประธานบริหาร แปลว่าท่านประธานก็ต้องอยู่ในห้องนั้นสินะ อยากรู้จังว่าเขาจะมีหน้าตาเป็นยังไงบ้าง

“ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ ท่านประธานออกไปข้างนอกแล้ว เห็นว่าจะไปดูโรงงานที่เปิดใหม่ของเราที่ชลบุรีน่ะวันนี้คงไม่กลับเข้ามาแล้วล่ะ” เพราะเห็นสายตาของเด็กสาวที่มองไปยังประตูนั้นอย่างกังวลทำให้เอื้อมพรต้องรีบบอก

“จริงเหรอคะ เฮ้อ...โล่งอกไปที” เธอเผลอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ไม่เห็นต้องกลัวขนาดนั้นเลย ท่านประธานของเราออกจะใจดี แต่ก็นะ...ถ้าได้โมโหขึ้นมาใครก็เข้าหน้าไม่ติดหรอก” เอื้อมพรแอบเมาท์

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ งั้นปัญจะพยายามทำงานให้มีข้อผิดพลาดน้อยที่สุดนะคะ ถึงจะแค่มาฝึกงานแต่หนูก็จะไม่ทำให้พี่เอื้อมต้องเดือดร้อนเพราะหนูแน่นอนค่ะ”

“ดีแล้วจ้ะ ถ้าน้องปัญทำงานดีไม่แน่ว่าอาจจะได้มาทำงานประจำที่นี่หลังเรียนจบก็ได้นะคะ แต่พี่ไม่รับปากนะว่าจะมีตำแหน่งว่างรึเปล่า”

“ขอบคุณค่ะพี่เอื้อม เอกสารอันไหนคะที่จะให้หนูเอาไปคืน” ปัญจรีย์เริ่มสนุกกับงานมากขึ้น

“นี่จ้ะ แฟ้มนี้ของฝ่ายจัดซื้ออยู่ที่ชั้นแปดนะเอาให้พี่เอก ส่วนแฟ้มนี้ของฝ่ายวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์อยู่ชั้นเจ็ดเอาให้น้องลูกเกด ส่วนนี่ก็เอกสารของฝ่ายบุคคลเอาไปให้น้องนุ่นที่ชั้นสิบ น้องปัญน่าจะรู้จักนะคะ”

“รู้จักค่ะ มีสามแฟ้มนะคะ”

“จ้ะ สามแฟ้มนี้แหละ เสร็จแล้วค่อยมาทำงานอื่นต่อ”

“ได้ค่ะ หนูจะรีบไปรีบมานะคะ”

“จ้ะ เดี๋ยวกลับมาแล้วพี่จะอธิบายงานที่ต้องให้น้องปัญช่วยทำในแต่ละวันก่อน ช่วงนี้เราจะยุ่งกันหน่อยเพราะใกล้จะถึงวันเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ในเดือนหน้าแล้ว น้องปัญอาจจะต้องเหนื่อยมากขึ้น มีกลับค่ำบ้างแต่เราจะมีค่าล่วงเวลาให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงไม่มีหนูก็อยู่ช่วยงานได้ บ้านหนูอยู่ใกล้ๆ นี่เองไม่มีปัญหาหรอกค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูมานะคะ” ปัญจรีย์ส่งยิ้มให้ก่อนจะหอบแฟ้มเอกสารทั้งสามแล้วเดินไปยังลิฟต์ทางฝั่งซ้ายอย่างคล่องแคล่ว

“คุณสินก็ตาแหลมนะเนี่ย เลือกนักศึกษาฝึกงานหน่วยก้านดีมาช่วยงานเราแบบนี้” เอื้อมพรแอบชื่นชมเด็กสาวก่อนจะก้มหน้าลงทำงานของตัวเองต่อไป

กว่าหนึ่งเดือนของการฝึกงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปัญจรีย์ทำงานอยู่กับเอื้อมพรอย่างขยันขันแข็งแต่น่าแปลกที่เธอยังไม่เคยเห็นหน้าท่านประธานเลยสักครั้ง แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะอันที่จริงเธอก็เป็นเพียงนักศึกษาฝึกงาน ไม่ได้มีเหตุจำเป็นอะไรที่จะต้องพบเจอกับประธานบริษัทอยู่แล้ว แค่รู้สึกแปลกใจว่าทั้งที่เธอนั่งโต๊ะอยู่หน้าห้องเขาแท้ๆ แต่ทำไมไม่เคยเห็นเขาเข้าไปในห้องหรือเดินออกมาจากห้องเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ผิดกับพี่สินพนักงานฝ่ายบริหารที่จนทุกวันนี้เธอก็ได้พบกับเขาแค่ตอนมื้อเที่ยงเหมือนกัน ขนาดว่าเธอเดินเข้าเดินออกฝ่ายบริหารที่อยู่ชั้นถัดลงไปก็หลายครั้ง แต่กลับไม่เคยพบเขาอยู่ในห้องนั้นเลยสักที เหมือนมีเหตุให้คลาดกันตลอด

“คิดอะไรอยู่ครับ” สุรสินเอ่ยถาม เมื่อเห็นปัญจรีย์นิ่งคิดอะไรบางอย่างขณะที่กำลังทานมื้อเที่ยงของวันศุกร์วันสุดท้ายของสัปดาห์ที่เธอจะได้มาฝึกงานเพราะทางบริษัทให้เธอหยุดเสาร์อาทิตย์นั่นเอง

“ปัญแค่สงสัยค่ะ” เธอตอบเขาพร้อมกับตักยำถั่วพูส่งให้เขาเหมือนทุกครั้ง

“สงสัยอะไรเหรอ”

“ปัญมาฝึกงานที่นี่เดือนนึงแล้วนะคะ แต่ปัญไม่เคยเห็นหน้าท่านประธานซักทีเลยค่ะ” แค่นั้นแหละคนที่กำลังยกขวดน้ำขึ้นมาดื่มก็แทบสำลัก

“แค่กๆ”

“พี่สิน เป็นอะไรคะ ข้าวติดคอเหรอคะ” เธอเผลอตัวช่วยลูบหลังให้เขาด้วยความตกใจ

“เปล่าครับ พี่แค่...สำลักน้ำนิดหน่อยน่ะ” เขายิ้มเจื่อน

“โธ่ หนูก็ตกใจหมดเลย”

“แล้วอยากเจอท่านประธานรึไงครับ” เขาแกล้งถาม

“เปล่าค่ะ ก็ไม่เชิงหรอก แค่รู้สึกสงสัยเท่านั้นเองไม่ได้อยากเจอ แต่กับพี่สินก็เหมือนกันนะคะ นอกจากเวลากินข้าวเที่ยง ปัญก็ไม่เคยเจอพี่สินเลย” ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งสงสัย

“ทำไมครับ อยากเจอพี่เหรอ” เขาแอบยิ้ม

“ปละ...เปล่าซะหน่อย บอกแล้วไงว่าหนูแค่สงสัย” เธอรีบตอบ

“ถามอะไรอย่างนึงสิครับ” เขาเปลี่ยนสีหน้ายิ้มแย้มเป็นจริงจัง

“เรื่องอะไรเหรอคะ”

“ถ้าปัญ...รู้ว่าพี่โกหกปัญ คือแค่สมมุติน่ะ ปัญจะโกรธพี่รึเปล่าครับ” คนมีชนักติดหลังเริ่มกลัวเพราะเขาคงจะหลบหน้าเธอต่อไปอย่างนี้จนครบสามเดือนไม่ไหวแน่ อย่างไรเสียในวันเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่หลังจากนี้อีกหนึ่งสัปดาห์ เธอก็ต้องรู้จนได้ว่าเขาเป็นใคร

“ก็คงต้องดูก่อนว่าโกหกเรื่องอะไรมั้งคะ ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรก็คงไม่โกรธ อาจจะงอนนิดหน่อย” เธอตอบตามที่คิด

“แล้วเรื่องแบบไหนถึงจะใหญ่จนปัญรับไม่ได้ล่ะครับ”

“ไม่รู้สิคะ ก็อย่าง...อืม...บอกไม่ถูกค่ะ รอให้ถึงวันนั้นก่อนละกันนะคะ” เธอไม่ได้ติดใจอะไรกับคำถามของเขาจึงได้ตักอาหารทานต่อไป

“งั้นพี่ขออะไรอย่างได้รึเปล่าครับ”

“อะไรเหรอคะ?” เธอเอียงคอมองเขาอย่างสงสัย

“คือ...ถ้าปัญรู้ว่าพี่โกหกอะไรปัญเข้าสักวัน พี่ขอร้องให้ปัญฟังคำอธิบายของพี่ก่อนนะ อย่าเพิ่งโกรธจน...เกลียดพี่ไปซะก่อนได้รึเปล่า”

“เอ...หนูชักจะสงสัยแล้วนะคะ ตกลงพี่สินโกหกหนูเรื่องอะไรกันแน่คะ บอกมาเลยดีกว่า ถ้าบอกตอนนี้หนูสัญญาว่าจะไม่โกรธ แต่ถ้ามารู้ทีหลัง หนูไม่รับประกันนะคะ” เธอแกล้งขู่

“เอ่อ...ปละ...เปล่าซะหน่อย พี่ก็แค่บอกไว้ก่อนไง เผื่อพี่เผลอไปโกหกอะไรปัญเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ พี่เลยขอไว้ก่อน” อยู่ดีๆ จะให้เขาบอกเธอตอนนี้เขาก็พูดไม่ออก เลยต้องแก้ตัวไปแบบนั้น

“ก็ได้ค่ะ ปัญรับปากว่าจะฟังพี่ก่อนก็ได้ พอใจรึยังคะ” เธอส่งยิ้มหวานให้

“พอใจมากครับ” เขาเอื้อมมือไปขยี้ศีรษะเล็กอย่างเอ็นดูพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้สาวน้อยถึงกับใจเต้นแรง

“เอ่อ...กะ...กินข้าวต่อเถอะค่ะ ยำนี่อร่อยดีนะคะ” เธอหันไปสนใจอาหารตรงหน้าแก้เขิน

+++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยยย ไรท์ก็เขินนนนนนนนนนนนนนน++++++++++++

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Rattanana.12.23@gmail.com
ghetgetgezg
เมื่อ 6 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว