บ่วงรักบอดี้การ์เถื่อน [e-book]-ตอนที่ 8 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว [100%]

โดย  วรัมพร-หงสรถ-มนสิวรรณ-ธิชาร์

บ่วงรักบอดี้การ์เถื่อน [e-book]

ตอนที่ 8 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว [100%]

ราวสามทุ่ม ไรอันก็เข้ามาดูมัลลิกาและสอบถามอาการ พอเจ้าตัวบอกไม่เป็นอะไรมากแล้ว คนเป็นห่วงจึงเดินเข้าห้องน้ำจัดการผสมน้ำในอ่างให้เสร็จสรรพแล้วเดินออกมาอุ้มมัลลิกาเข้าไปอาบน้ำ ทว่าเจ้าตัวโวยวายลั่นห้อง แต่ถึงแม้จะออกฤทธิ์ออกเดชแค่ไหน สุดท้ายก็ถูกจับให้นั่งอยู่ในอ่างน้ำทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชุด ขาข้างที่ยังมีผ้ายืดพันอยู่ก็ถูกจับไปวางบนขอบอ่าง

“ไอ้บอดี้การ์ดบ้า! ฉันเปียกไปหมดแล้ว เห็นไหม แล้วนี่นายเอาอะไรคิด ถึงได้เอาขาฉันไปพาดขอบอ่างแบบนี้ ทุเรศที่สุดเลย” เสียงแหลมเล็กแว้ดใส่ ตามด้วยวักน้ำใส่คนชอบเจ้ากี้เจ้าการชีวิตด้วยอารมณ์ฉุนถึงขีดสุด

“หยุดโวยวาย แล้วอาบน้ำซะ อีกอย่างมันจะไปเจ็บอะไรอีก ในเมื่อคุณบอกเองว่าไม่เจ็บ ฉะนั้นก็อาบน้ำไป แล้วผมจะมานวดให้ แต่ถ้าช้า ผมจะเข้ามาอาบให้!” ไรอันกล่าวทิ้งท้ายแล้วก็เดินตัวจากไป ทิ้งให้มัลลิกากระฟัดกระเฟียด โกรธจนตัวสั่น แต่ก็จัดการอาบน้ำเพื่อให้ทันใจคำสั่งบอดี้การ์ด แต่คิดๆ ไปก็อยากแกล้งบอดี้การ์ดเธอเลยอาบน้ำอย่างเอื่อยเฉื่อย จนผ่านไปราวยี่สิบนาที ไรอันจึงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่บอกไม่กล่าวแม้แต่คำเดียว

“กรี๊ด! นี่นายเข้ามาทำไม ออกไปนะ!” มัลลิการ้องลั่นห้อง เมื่อเห็นร่างสูงตระหง่านเดินเข้ามาพร้อมผ้าเช็ดตัวในมือ

ไรอันก็ชะงักไปเมื่อเห็นผิวขาวเนียนละเอียดโผล่พ้นฟองครีมอาบน้ำหอมกรุ่นออกมาให้เห็น หัวใจของชายหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีถึงกลับเต้นกระหน่ำ เลือดลมในร่างกายฉีดพล่านไปทั่วร่าง

“ยังจะยืนมองหาอะไร! ฉันบอกให้ออกไป” หญิงสาวร้องสั่ง ด้วยผิวหน้าแดงระเรื่อทั้งโกรธทั้งอาย

“ล้างตัวให้สะอาด แล้วก็รีบออกมา ถ้าไม่อยากให้ผมเข้ามา” ขาดคำนั้นมือใหญ่ก็เอาผ้าเช็ดตัวพาดบนราวใกล้มือคุณหนูคนสวย ส่วนเขาก็เดินออกไปจากน้องน้ำ แต่มิวายจะหันมาสั่งเสียงเข้ม “ยังไม่รีบอีก”

“ไอ้พวกถ้ำมอง! ไปไกลๆ เลย ไม่ต้องมายุ่ง” มัลลิกาแว้ดเข้าใส่อีกครั้งแล้วจัดการอาบน้ำล้างฟองสบู่ด้วยความเร่งรีบ เพราะกลัวอีกคนจะพรวดพราดเข้ามาอีก อาบไปก็แก้มแดงไป กระทั่งจัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมออกไปจากห้องน้ำ แต่เพราะเท้ายังไม่หายดี หญิงสาวจึงต้องใช้ผนังพยุงตัวเดินตรงไปยังประตู กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูเสียหน่อย ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดเข้ามาเสียก่อนส่งผลให้มือเล็กชะงักค้างอยู่อย่างนั้น

“ไรอัน!” มัลลิการ้องหลง ขยับถอยหลังไปสองสามก้าว ขณะที่ไรอันก็ไม่พูดให้มากความ เขาเดินเข้าไปอุ้มหญิงสาวพาเดินออกจากห้องน้ำแล้วจัดการวางคุณหนูคนสวยลงบนเตียง แล้วหันไปคว้าผ้าขนาดพอเหมาะมาเช็ดผมให้อย่างเบามือ ใจก็คิดไปว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมเขาต้องทำอะไรให้เธอมากขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนเข้ามารับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้หญิงสาวคุณมารศรีบอกกับเขาไว้ว่ามัลลิกามีว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว ซ้ำยังเป็นคนที่เหมาะสมและคู่ควรกับหญิงสาวมากที่สุด ส่วนเขาก็เป็นแค่คนเถื่อน คนบ้า ในสายตาของเธอ แล้วเมื่อถึงเวลาเขาก็ต้องจากเธอไป แต่เวลานี้เขากลับห้ามความรู้สึกที่จะไม่คิดอะไรเลยเถิดกับเธอไม่ได้

‘แต่เขาไม่คู่ควรกับเธอ’

ไรอันถอนหายใจเมื่อหวนนึกถึงคำพูดคุณมารศรี เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณมารศรีถึงบอกกับเขาแบบนั้น นั่นก็เพราะมัลลิกาเป็นคนสวย...สวยจนน่าหลงใหล แม้นิสัยจะเอาแต่ใจมากไปหน่อย แต่หญิงสาวก็ยังน่าหลงใหล คิดแล้วไรอันก็ขยับตัวถอยห่างจากร่างเล็ก ทั้งที่ยังเช็ดผมให้เธอไม่เสร็จ ก่อนจะวางผ้าลงในมือเล็กแล้วเดินตรงไปยังประตูห้องพัก

“ไรอัน นายจะไปไหน” มัลลิกาเอ่ยถามด้วยความงุนงง สลับมองผ้าชื้นๆ บนมือของตน

“ออกไปข้างนอก คุณก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อย อีกห้านาทีผมจะเอาเสื้อผ้ามาให้คุณ” คนเจียมตัวบอกเสียงเรียบแล้วเดินจากไป ส่วนมัลลิกาได้แต่ทำหน้ามุ่ยใส่ผ้าในมือแล้วก็จัดการเช็ดผมตัวเองให้พอหมาดๆ แล้วก็นั่งจุ้มปุกอยู่บนเตียงด้วยความคลางแคลงใจกับท่าทีของบอดี้การ์ดหนุ่ม

ผ่านไปห้านาทีตามที่บอกแบบไม่ขาดไม่เกินแม้แต่นาที ประตูห้องพักก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบคุ้นตา เจ้าของร่างสูงเดินเอากระเป๋าเสื้อผ้าของหญิงสาวมาวางบนเตียง แล้วหมุนตัวเดินออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ส่วนคนที่ไม่อยากเก็บความสงสัยเอาไว้ก็ยื่นมือไปยึดแขนใหญ่เอาไว้แน่น

“ไรอัน นายเป็นอะไร ทำไมนายทำเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้ฉัน” ถามออกไปแล้วก็กลั้นใจรอฟังคำตอบด้วยใจลุ้นระทึก เพราะเธอไม่อยากได้ยินคำว่า ผมไม่อยากอยู่ใกล้คุณ ผมเกลียดคุณ ผมเบื่อคุณ ผมรำคาญคุณ

‘ไม่! ไม่! เธอไม่อยากฟังคำพวกนี้เลย’ คิดแล้วหญิงสาวก็ได้มองตามร่างสูงด้วยสีหน้างุนงง เพราะเขาไม่ตอบคำถามของเธอ แต่เลือกที่จะปลดมือเธอออกแล้วเดินไปยังประตู

“ไรอัน! ไรอัน! ฉันถามนายอยู่นะ ไม่ได้ยินหรือไง” มัลลิการ้องเรียกและขยับตัวลงจากเตียงนุ่ม ลากเท้าที่ยังมีอาการเจ็บ เดินกะเผลกๆ หวังจะมาทวงคำตอบ แต่ก็เสียหลักล้มลงไปกองอยู่กับพื้นแทน

“ไม่มีอะไร ส่วนคุณก็พักผ่อนได้แล้ว” ไรอันเอ่ยเสียงเรียบแล้วเตรียมเปิดประตูออกจากห้องพัก

“ฉันไม่เชื่อนายหรอก ไรอัน แล้วนายไม่เห็นหรือไงว่าฉันล้ม ไม่คิดจะช่วยกันบ้างเลยเหรอ นายนี่ ใจดำชะมัด” คนอยากได้คำตอบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจแบบไม่รู้ตัว

“ก็แล้วคุณจะเดินลงมาทำไมล่ะ” คนอยากถอยห่างเพราะกลัวใจถลำลึกไปมากกว่านี้เดินกลับมาอุ้มหญิงสาวไปวางบนเตียง ตาคมหลุบมองเพียงนิด เมื่อหญิงสาวยื่นมือมาโอบรอบลำคอของเขาไว้

“คุณน้ำ ปล่อยมือ แล้วก็นอนซะ ผมจะได้ไปพักบ้าง” ไรอันออกคำสั่งเสียงเข้ม

“นายยังไม่ตอบคำถามของฉัน แล้วก็รู้เอาไว้ด้วยว่าฉันไม่ชอบให้มีอะไรค้างคาใจ” คนเอาแต่ใจตอบกลับเสียงดังฟังชัด พร้อมรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ทั้งที่เมื่อครู่เธอยังทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น”

“นายอย่าโกหกฉันนะ เดี๋ยวจะโดนดี” คุณหนูคนสวยขู่ฟ่อ พลางทำตาโตข่มขวัญ

“คุณจะทำอะไรผมได้คุณหนูมัลลิกา ในเมื่อมือก็เจ็บ เท้าก็เจ็บ แรงก็มีเท่ามด” ไรอันย้อนถามเสียงเรียบ กดปากยิ้มนิดๆ ให้กับคนอวดเก่ง อวดเก่งทั้งที่ยังเอาตัวเองยังไม่รอดและคงไม่พ้นวิ่งไปฟ้องแม่ฟ้องพี่ชายเป็นแน่ หากถูกเขาทำร้าย

“ฉันจะสั่งคนมาซ้อมนาย” หญิงสาวขู่ฟ่อสำทับอีกครั้งเมื่อบอดี้การ์ดหนุ่มยังเฉไฉ

“คิดว่าผมจะกลัวคนของคุณหรือไง ในเมื่อผมก็มีมือมีเท้าเหมือนกัน” ไรอันโต้กลับอย่างท้าทาย

“ถ้างั้นฉันจะจูบนาย!” คนพูดผิวหน้าเริ่มเห่อร้อนขึ้นหลังเผลอปากไวไป

“ห๊ะ!” คนจะโดนจูบครางเสียงหลง พลางก้มมองเจ้าของสองมือที่โอบรอบลำคอของตนราวไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“นายไม่ต้องมาร้องห๊ะ ไรอัน เพราะฉันจะทำจริงๆ อีกอย่างนายก็เป็นคนขโมยจูบแรกของฉันไป เพราะงั้น ถ้าฉันจะเอาคืนบ้างจะเป็นไรไป จริงไหมนายบอดี้การ์ดป่าเถื่อน บ้ากาม ลามก โรคจิต” ขาดคำ คุณหนูคนสวยก็ทำใจกล้าประกบปากจูบแบบไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว

ไรอันยอมรับเลยว่าอึ้งไปชั่วขณะ ทว่าจุมพิตไม่ประสีประสาจากหญิงสาวจำต้องหยุดชะงักลงด้วยเสียงเสียงหนึ่งดังรบกวน ส่งผลให้สองหนุ่มสาวผละจากกันอย่างรวดเร็ว

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว