บ่วงรักบอดี้การ์เถื่อน [e-book]-ตอนที่ 9 เรื่องยุ่งยาก [100%]

โดย  วรัมพร-หงสรถ-มนสิวรรณ-ธิชาร์

บ่วงรักบอดี้การ์เถื่อน [e-book]

ตอนที่ 9 เรื่องยุ่งยาก [100%]

“แต่แม่กลัวว่ายัยน้ำจะไปคว้าเอาคนไม่ดีมาเป็นแฟน” คุณมารศรีบอกสิ่งที่กังวล ใจก็ไพล่คิดถึงใบหน้าของไรอันขึ้นมา เพราะดูจากท่าทีของทั้งสอง หลังกลับจากพักผ่อนแล้ว ดูจะสนิทสนมกันเกินเหตุ

“คุณแม่วางใจเรื่องนี้เถอะครับ เพราะบทเรียนจากนาย เคลวิน คงทำให้ยัยน้ำไม่คิดรักใครตอนนี้หรอกครับ และผมก็อยากให้คุณแม่เลิกพูดเรื่องหมั้นกับยัยน้ำ”

“เราก็เข้าข้างน้องทุกทีนะแอนดี้ อีกหน่อยยัยน้ำคงได้เสียคน เพราะมีเราตามใจ” คุณมารศรีเอ็ดลูกชายคนโตด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ผมแค่เห็นใจน้องครับ คุณแม่อย่าเครียดไปเลยครับ” คนเป็นลูกยิ้มเจื่อนๆ

“จะไม่ให้แม่เครียดได้ยังไง ดูนิสัยน้องเราสิ ดื้อรั้นก็เท่านั้น เอาแต่ใจก็ไม่มีใครเกิน แม่หวังดี หมายตาคนดีๆ เอาไว้ให้ แต่ ยัยน้ำกลับปฏิเสธ แล้วลูกชายท่านรัฐมนตรีไม่ดีตรงไหน แม่ก็เห็นว่าเขามีงานมีการทำที่มั่นคง หน้าตาและฐานะทางสังคมก็ดี หรือไม่แน่ อนาคตข้างหน้า ทังอี้อาจลงเล่นการเมืองเหมือนท่านรัฐมนตรีก็เป็นได้ แล้วแม่ก็มองเห็นว่ายัยน้ำจะมีอนาคตที่ดีแน่ หากแต่งงานกับทังอี้”

“แต่ความรักมันบังคับใจกันไม่ได้นะครับ ผมว่าคุณแม่ควรให้ยัยน้ำเลือกคู่ครองเองนะครับ” แอนดี้ยังคงออกรับแทนน้องสาว เพราะเรื่องแบบนี้ฝืนใจกันไม่ได้ แล้วก็รวมถึงตัวเขาก็เช่นกัน ที่หากเขาจะรักแม้นมาศ แม่เลขาส่วนตัวของเขาบ้าง เขาก็ไม่รู้ว่ามารดาจะยอมรับเธอหรือไม่ ในเมื่อแม้นมาศเป็นเพียงลูกสาวคนขับรถคนของมารดา แต่เขาไม่คิดสนใจเรื่องฐานะหรือชาติตระกูลของแม้นมาศสักนิด

“เอาละๆ เรื่องนี้แม่จะยังไม่ทำอะไรก็ได้ แต่ถ้ายัยน้ำยังมีข่าวเสียหายเรื่องผู้ชายอีกครั้ง แม่จะให้ยัยน้ำหมั้นกับทังอี้ให้เร็วที่สุด ส่วนเราก็เลิกออกรับแทนน้องได้แล้ว แล้วนี่ มีใครไปตาม ยัยน้ำหรือยัง จะได้มาทานข้าวอาหารพร้อมกัน” คุณมารศรีพูดตัดบท แล้วหันไปถามสาวใช้ กระทั่งสาวใช้ตอบว่ามัลลิกายังไม่หิว คุณมารศรีและแอนดี้จึงนั่งรับประทานอาหารเช้ากันสองคน

ทางด้านคนที่ทำให้มารดาและพี่ชายหนักใจก็กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ด้วยสีหน้าหม่นหมอง ใจก็ไพล่คิดถึงแต่ถ้อยคำของมารดา ที่ต้องการให้เธอมีคู่ครองที่เหมาะสม ไม่ว่าจะฐานะ หรือหน้าตาทางสังคม หญิงสาวคิดอย่างเหม่อลอยจนไม่ทันเห็นว่าตอนนี้มีใครบางคนกำลังมองเธออยู่ ก่อนจะมารู้ตัวก็เมื่อเห็น บอดี้การ์ดหนุ่มนั่งอยู่บนชิงช้าตัวโปรดของเธอ คุณหนูคนสวยเลยรีบปรับสีหน้าให้ดูร่าเริงทันที

“ไรอัน นายอยู่ที่นี่เองเหรอ แล้วนายกินอะไรหรือยัง” มัลลิกาทักด้วยรอยยิ้มสดใส

“ผมยังไม่หิว แล้วคุณล่ะ” ไรอันถามกลับสีหน้ายิ้มๆ แต่ภายในใจหนักอึ้ง เพราะระหว่างที่เขานั่งเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ สาวใช้สองคนก็มาคุยกันด้วยเรื่องที่มัลลิกากำลังโต้เถียงกับมารดาเรื่องหมั้น

“ฉันก็ยังไม่หิวเหมือนกัน ว่าแต่นายเป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้านายดูไม่ดีเลย” ถามจบแล้วก็เดินไปนั่งบนชิงช้าตัวเดียวกัน ส่วนไรอันก็เตรียมลุกหนีแต่คุณหนูคนสวยกลับรั้งไว้แล้วบังคับให้นั่งลงตามเดิม สองหนุ่มสาวจึงนั่งแกว่งชิงช้าเล่นไปพลางๆ

“ผมไม่ได้เป็นอะไร แล้วคุณล่ะ สีหน้าคุณก็ดูไม่ดีสักนิด” ถามไปแล้วก็ลอบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาว

“ฉันทะเลาะกับคุณแม่เรื่องที่ท่านจะให้ฉันหมั้นกับนายทังอี้ อะไรนั่น แต่ว่าฉันไม่ชอบเขาเลย และไม่คิดจะชอบด้วย เพราะฉันเกิดความรู้สึกดีๆ กับใครคนหนึ่งอยู่แล้ว ฉันเลยไม่อยากหมั้น แต่คุณแม่ก็ไม่ยอม” พูดจบก็มองเสี้ยวหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่ม

“ไรอัน นี่นายจะไม่ถามอะไรเลยหรือไง” เจ้าของเสียงเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจใส่

“ก็ผมไม่รู้จะถามอะไรคุณ ว่าแต่เรื่องนายเคลวิน คุณจะทำยังไงต่อ ผมเห็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ยังประโคมข่าวเรื่องนี้กันอยู่เลย” ไรอันเปลี่ยนเรื่องพร้อมรอยยิ้มในแบบที่อีกคนอยากเห็น มัลลิกาจึงยิ้มตอบกลับไปและตอนนี้กำลังตกอยู่ในสายตาของแอนดี้ที่กำลังจะออกไปทำงานแต่อยากมาพบน้องสาวก่อน จึงได้เห็นภาพความสนิทสนมของน้องสาวกับ บอดี้การ์ดหนุ่มเข้า ไม่ต่างจากคุณมารศรีที่ท่านกำลังมองลงมาเห็นบุตรสาวจากชั้นบนด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ปล่อยไปเถอะ อีกสักพักข่าวก็เงียบหายไปเอง ส่วนผู้ชายเลวๆ คนนั้น ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น เพราะฉันไม่มีวันกลับไปคบหาผู้ชายหลายใจแบบนั้นอีกแล้ว” หญิงสาวบอกอย่างไม่ใส่ใจ เพราะความรู้สึกที่เคยมีให้อดีตแฟนหนุ่มได้หายจากใจจนหมดสิ้นนับตั้งแต่เคลวินทำร้ายเธอ

“คุณนี่ลืมง่ายจริงๆ เลยนะ ผมเห็นคุณแม่ของคุณบอกว่าคุณหลงนายเคลวินอย่างกับอะไรดี แต่พอเลิก ก็ลืมซะง่ายๆ รักง่ายหน่ายเร็วเกินไปแล้วนะคุณหนูมัลลิกา” ไรอันว่าประชดจึงได้รับกำปั้นจากหญิงสาวเป็นรางวัล

“ผมเจ็บนะคุณ” ไรอันประท้วงทั้งที่กำปั้นเล็กๆ นั่นไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บอะไรมากมายนัก

“ก็นายว่าฉันก่อนนี่” มัลลิกาต่อว่าเสียงเขียวและยังรัวกำปั้นน้อยใส่แผงอกของไรอันไม่ยั้ง กระทั่งได้ยินเสียงกระแอมจากพี่ชาย ทั้งสองจึงผละห่างจากกัน ฝ่ายแอนดี้ก็หันไปมองไรอันด้วยสายตาตำหนิ เพราะกลัวว่ามารดาจะเห็นภาพสนิทสนมเข้า

“ยัยน้ำ วันนี้เราจะออกไปไหนหรือเปล่า” แอนดี้เอ่ยถามน้องสาวที่ยืนยิ้มอยู่ข้างกายบอดี้การ์ดหนุ่ม

“ไปไหนดีน่า” คนเอาแต่ใจทำท่าคิดแล้วพูดต่อ “ไปช็อปปิ้งดีกว่า เพราะอีกไม่กี่วัน น้ำต้องเดินทางไปทำงานที่เมืองไทยแล้ว ไรอัน นายขับรถให้ฉันด้วยนะ” ประโยคท้ายหันไปบอกคนข้างๆ จากนั้นสองพี่น้องก็แยกย้ายกันไปรถคนละคัน แต่จุดหมายคือทางเดียวกันนั้นคือห้างเดอะแลนด์ควีนส์

และเมื่อเดินทางมาถึงเดอะแลนด์ควีนส์ ไรอันและมัลลิกาก็พากันไปหาร้านอาหารรับประทานก่อนไปเดินช็อปปิ้งโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ทั้งสองถูกคนจับตามองอยู่ ส่วนทางด้านแอนดี้ก็รีบไปที่ห้องทำงาน เพราะอยากเห็นหน้าใครบางคน กระทั่งชายหนุ่มขึ้นลิฟต์สำหรับผู้บริหารมาถึงหน้าห้องทำงาน สายตาก็มองไปยังโต๊ะทำงานของเลขาสาวทันที

“คุณเลขาขอกาแฟให้ผมด้วย” ทุกวันไม่เคยสั่ง เพราะแม้นมาศรู้หน้าที่ดีว่าในทุกๆ เช้า ต้องชงกาแฟไปให้เจ้านายหนุ่ม แต่วันนี้จู่ๆ เสียงทุ้มน่าฟังก็เดินมาสั่งเสียอย่างนั้น แม้นมาศเลยได้แต่ทำหน้าสงสัย

“สงสัยอะไรคุณเลขา” แอนดี้เอ่ยถามเสียงกลั้วหัวเราะ ยิ่งสร้างความแปลกใจให้แม้นมาศมากขึ้น

“เอ่อ...เปล่าค่ะ แต่คุณแอนดี้รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะเอากาแฟเข้าไปให้ในห้องค่ะ” บอกทั้งที่สีหน้ายังไม่คล้ายความสงสัยกับท่าทีแปลกไปของเจ้านายหนุ่ม

“แล้วผมจะรอ” เจ้านายหนุ่มกล่าวทิ้งท้ายด้วยเสียงทุ้มน่าฟังแล้วเปิดประตูเข้าห้องทำงานไปพร้อมซ่อนรอยยิ้มยากต่อคาดเดาเอาไว้ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลา

“เป็นอะไรไปอีก เจ้านายเรา” แม้นมาศเดินบ่นกับตัวเองเบาๆ เดินตรงไปยังห้องครัวขนาดเล็กทางด้านขวามือแล้วจัดการชงกาแฟให้เจ้านายหนุ่ม ไม่ถึงห้านาทีเธอก็นำกาแฟมาวางบนโต๊ะทำงานเจ้านายหนุ่ม

“วันนี้ผมมีนัดกับใครบ้าง”

“ก็ไม่เชิงนัดค่ะ คือคุณเอวี่โทรมาแจ้งว่าจะมาพบคุณที่ทำงานค่ะ” เลขาสาวรายงานตามที่นางแบบสาวโทรมาสั่ง

“งั้นคุณก็โทรไปบอกเธอว่าผมมีประชุม แล้วต่อไปถ้าผู้หญิงคนนี้โทรมาหาผมอีก คุณก็บอกไปเลยว่าผมไม่ว่าง หรือจะอ้างอะไรก็ได้ที่จะทำให้ผู้หญิงคนนี้เลิกติดต่อกับผม” แอนดี้ออกคำสั่งเสียงเรียบ เพราะอยากเคลียร์ตัวเองให้ว่างเพื่อจะได้หันความสนใจทั้งหมดมาหาเลขาสาว เฉิ่มเชยคนนี้ คิดแล้วก็ยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์ เพราะดูๆ ไปแม้นมาศก็สวยและน่าค้นหาใช่ย่อย แล้วคนอย่างเขาก็ไม่คิดจะปล่อยให้เลขาคนนี้หลุดมือไป

“อะไรนะคะ” คนที่ต้องรับหน้าที่กั้นผู้หญิงทุกคนออกจากเจ้านายหนุ่มร้องถามด้วยสีหน้าตกใจ เพราะนางแบบสาวนามว่าเอวี่เพิ่งจะคบหากับเจ้านายหนุ่มของเธอไม่ถึงเดือน แล้วเหตุใดเจ้านายหนุ่มของเธอถึงได้อยากจะเลิกคบหากันเร็วนัก

“ไม่ต้องอะไร ทำตามที่ผมสั่ง เข้าใจไหมคุณเลขา” น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้น พร้อมกันนั้นก็หันไปเซ็นเช็คพร้อมกรอกตัวเลขลงไปแล้วฉีกยื่นให้เลขาสาวเพื่อให้หญิงสาวนำไปให้นางแบบสาวเพื่อยุติความสัมพันธ์ที่ผ่านมา

แม้นมาศจำต้องยอมรับคำสั่งพร้อมทั้งคิดหาวิธีที่จะทำให้ นางแบบสาวสวยเลิกสนใจเจ้านายหนุ่ม ซึ่งก็เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่เจ้านายอยากเลิกคบกับคู่ควงของตัวเองทีไร ก็มาใช้เธอตลอด แล้วผู้หญิงบางคนกว่าจะยอมเลิกได้ เธอก็เหนื่อยหน่ายใจเหลือเกิน แต่บางคนก็พอใจกับเงินที่เจ้านายหนุ่มเสนอให้เลยยอมเลิกง่ายๆ แต่สำหรับคุณเอวี่ เธอก็ภาวนาให้หญิงสาวเลิกติดต่อเจ้านายหนุ่มพร้อมเงินที่เจ้านายของเธอเสนอให้แต่โดยดี เธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อยและทนรับฟังคำแดกดันต่างๆ นานาจากผู้หญิงของเจ้านายหนุ่ม!

++++++++++++++++++++++++++

อัพตอนสุดท้ายแล้วค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

รัก.............

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว