~~Sense นักสืบอย่างข้า คนบ้าเรียกพี่~~-wwwwตอนที่ 18 สายลับปากแดงและนักฆ่า K L Owwww

โดย  ws-mars

~~Sense นักสืบอย่างข้า คนบ้าเรียกพี่~~

wwwwตอนที่ 18 สายลับปากแดงและนักฆ่า K L Owwww

การแสดงบนเวทียังมีอย่างต่อเนื่องมูลนิธิที่ได้รับเงินก้อนโตจากองค์กรเคเอสวันต่างจัดการแสดงมาประชันกันอย่างเต็มที่ เรียกว่า ถึงพริกถึงขิง ทั้งกายกรรมไต่ราวโหนผ้าข้ามหัวผู้ชม มังกรพ่นไฟแบบไฟลุกทั้งเวทีจนหน่วยรักษาความปลอดภัยวิ่งกันหน้าตาตื่นแต่ต้องหน้าแตกเพราะเป็นเพียงภาพกราฟิกเสมือนจริง ในช่วงความโกลาหลถือว่าโชคเข้าข้างตัวตลกปากแดงผมฟูที่วางมือจากลูกบอลที่กำลังโยนเก็บใส่กระเป๋ากางเกงและค่อยๆหลบออกจากฝูงชนที่กำลังยืนดูการแสดงอันน่าหวาดเสียว

สามพี่น้องนักฆ่าเคแอลโอสลัดคาบตัวตลกปากแดงแล้วหันมาสวมชุดหน่วยรักษาความปลอดภัยปล่อยให้เจ้าของชุดเปลือยกายล่อนจ้อนเหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียวนอนคดตัวบิดไปมาพึมพำอยู่มุมมืดใต้บันไดหนีไฟ ทั้งสามสาวกระชับปลายหมวกรีบเร่งปลายเท้าเข้าไปรวมอยู่กับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่กำลังเดินตามรถยกตู้เหล็กขนาดใหญ่ที่ภายในบรรจุสินค้าสำคัญ

“รถยกตู้เหล็กมีถึง 10 คัน แต่หุ่นยนต์ที่โชว์บนเวทีมีแค่ 3 ตัว แล้วอีก 7 ตู้มันใส่อะไรไว้”เจ้าหน้าที่พุงยื่นร้องถาม ทุกคนหันไปมองต่างตั้งประเด็นต่าง ๆ นานาและจบลงที่เจ้าหน้าที่หนุ่มคนนี้

“ผมว่าพวกเรามาทายกันดีกว่าว่าตู้ใบไหนมีไอ้หุ่นยนต์ 3 ตัวนั่นอยู่ ถ้าใครทายถูกผมยกเงินเดือนทั้งเดือนให้หมดเลยด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย”ชายหนุ่มหันมามองเจ้าหน้าที่สาวทั้ง 3 คนที่หันมาสบตาและกะพริบตาใส่

“ใครจะไปทายถูกมีตู้ตั้ง 3 ใน 10 แถมตู้ก็เหมือนกันยังกับแกะ ไม่แน่ข้างในอาจไม่มีอะไรอยู่เลยก็ได้ เสียเวลาเปล่า ๆ”ชายร่างท้วมส่ายหน้า

“แค่คลายเครียดสนุก ๆ เท่านั้น ใครเห็นด้วยกับผมยกมือ”มือขวายกขึ้นเกินกว่าครึ่งในจำนวนเจ้าหน้าที่ 10 คน

“ถ้าทายถูกทั้งเงินเดือนและค่าจ้างวันนี้ของแกต้องเป็นรางวัลทั้งหมดตกลงไหม”ชายร่างท่วมยังต่อรอง

“ได้เลย ตกลงตามนี้ แต่มีข้อแม้ว่าพวกพี่ทุกคนต้องช่วยทำให้เกมนี้สนุกมากยิ่งขึ้น”เจ้าหน้าที่หนุ่มคิดแผนการบางอย่างได้

“เร็วเลยไอ้น้องพวกพี่พร้อมแล้วแต่เดี๋ยวก่อนไอ้ 3 คนนั้นทำไมมันเงียบจังวะไม่พูดไม่จายังกับเป็นใบ้”ชายร่างท้วมหันไปมองอย่างสงสัย

“อย่าเสียเวลาเลยพี่ สงสัยน้องเขาจะเคร่งเครียดในการปฏิบัติงาน เด็กใหม่ไฟแรงก็แบบนี้ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า”ชายร่างท่วมและเจ้าหน้าที่อีก 5 คน หันกลับมาแต่ก็ยังแคลงใจเหลือบตามอง

ทุกคนพยักหน้ารับทราบแล้วแยกย้ายกันไปประจำรถยกของแต่ละตู้จนครบทั้ง 10 คน อย่างใจจดใจจ่อสายตาเฝ้ามองจังหวะที่รถยกขบวนนี้จะหยุดเพื่อรอให้คนเดินผ่านไปและดูเหมือนว่าการปฏิบัติงานของสายลับทั้งสี่จะเกิดผล รถยกหยุดทันทีที่เด็กผู้หญิงผมยาวในชุดกระโปรงสีแดงดึงมือออกจากมือแม่แล้วหยุดก้มลงเก็บตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล สัญญาณไซเรนหมุนโดยรอบกะพริบแสงสีเหลือง เจ้าหน้าที่ทั้ง 6 คนล้มลงสั่นกระตุก ผิวหนังไหม้เกรียมไร้การตอบสนองด้วยเสียง เจ้าหน้าที่พลขับรถยกรีบเปิดประตูลงมาดูตู้เหล็ก

พยักหน้าเพื่อตอบรับเจ้าหน้าที่ทั้งสี่ที่รอดชีวิตแล้วรีบขึ้นรถเพื่อเร่งเครื่องเข้าสู่ที่หมายและเร่งรีบวางตู้เรียงรายจนครบตามจำนวน ประตูเหล็กไฟฟ้าเลื่อนลงมาปิดจนแนบสนิท

เจ้าหน้าที่บนรถเคลื่อนย้ายตู้สินค้า เลื่อนประตูออกแล้วกระโดดออกมายืนโค้งคำนับเจ้าหน้าที่ทั้งสี่ที่แต่งตัวไม่ต่างจากพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

“จัดเก็บพวกมันไว้ที่ไหน อย่าให้ปล่อยกลิ่นออกมาได้”ชายร่างสูงเพรียวเอ่ยขึ้น

“ไร้กลิ่นแน่นอนครับ พวกมันหลับเป็นตาย แต่รับรองว่ายังมีลมหายใจตามที่หัวหน้าสั่งไว้ครับ”เจ้าหน้าที่ชายหนุ่มร้องบอก

“ดีมาก เอาแค่สลบก็พอคนพวกนี้ทำตามหน้าที่ตามที่นายมันสั่งเท่านั้น ชีวิตคนไม่ใช่ผักปลาที่จะฆ่ากันแบบเลือดเย็น”เจ้าหน้าที่พลขับตัวจริงเสียงจริงถูกมอมด้วยยาสลบชนิดที่หลับข้ามวันข้ามคืนเลยทีเดียว

“ว่าแต่ว่า เราจะจัดการกับตู้เหล็กพวกนี้ยังไงดีแค่สัมผัสยังไหม้เกรียมได้ขนาดนั้นครับท่าน”

“มันต้องมีกลไกซ่อนอยู่แน่ รองดูรอบ ๆ อย่าสัมผัสตู้เหล็กเด็ดขาด รีบ ๆ หน่อยเราเหลือเวลาอีกไม่มาก งานใกล้จะเลิกแล้ว พวกมันต้องแห่กันเข้ามาที่นี่แน่”มิสเตอร์วันสั่งการ ทุกคนแยกย้ายกันดูกล่องเหล็กทั้ง 10 ใบ หาตามจุดทุกซอกทุกมุมจนเวลาผ่านไปกว่า 10 นาที

“เอายังไงดีครับหัวหน้า ยังไม่เห็นมีจุดไหนที่จะตัดกระแสไฟฟ้าได้ เหลือไม่ถึง 5 นาที งานจะเลิกแล้ว พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่แล้วครับ”

“ภารกิจนี้จะล้มเหลวไม่ได้ เราต้องเปิดตู้เหล็กออกมาให้ได้”

“แต่หัวหน้าครับ”สีหน้าของชายหนุ่มบอกถึงความกังวลมองไปที่ประตูทางออก

“แล้วนี่อะไร”มิสเตอร์วันก้มลงเก็บอะไรบางอย่างที่ปลายเท้า

“น่าจะเป็นแผงวงจรไฟฟ้า แต่มันยับเยินด้วยปลายเท้าของท่าน อย่าสนใจเลยเสียเวลาเปล่าๆครับหัวหน้า”มิสเตอร์วันยังก้มมองด้วยความรู้สึกสงสัยแสงไฟที่กะพริบริบหรี่อยู่ส่วนหัวของแผงวงจร

“มิสเคเธอว่ายังไง มันเป็นแผงวงจรอะไร”หญิงสาวใช้สายตาอ่านปากชายหนุ่มแล้วยื่นมือขอ

มิสเคหยิบแผงวงจรไว้ในมือกำจนแน่นหลับตาลงใช้อำนาจแห่งจิตเพ่งมองย้อนไปในอดีต ภาพเรื่องราวต่างๆ หมุนราวกับกงล้อจนกลับมาในเวลาปัจจุบัน หญิงสาวลืมตาแล้วยื่นแผงวงจรคืนให้มิสเตอร์วันแล้วชี้ที่ปุ่มสีแดง

“สงสัยโชคจะเข้าข้างพวกเราแล้ว กดปุ่มสีแดงนั่นเลย”เจ้าหน้าที่หนุ่มร้องขึ้น

มิสเตอร์วันใช้นิ้วบรรจงกดลงที่ปุ่มสีแดงตามคำเรียกร้อง แผงวงจรกะพริบไฟยิงแสงเลเซอร์ตกกระทบกับตู้เหล็กทั้งสิบใบจนประตูทุกบานเปิดออกพร้อมกัน ทุกคนใช้สายตาจับโฟกัสไปที่ภายในตู้เหล็กและต้องตะลึงเมื่อทุกอย่างภายในว่างเปล่า

“แผนซ้อนแผน แย่แล้ว งานนี้ต้องมีหนอนรีบเผ่นกันก่อนเถอะ”

“หนอนอะไรหัวหน้า”

“ก็หนอนบ่อนไส้ไง สิ่งเดียวที่ฉันกลุ้มตอนนี้คือ”มิสเตอร์วันส่ายหน้า

“อะไรครับหัวหน้า”

“ก็ความโง่ของแกไงล่ะ รีบตามมาให้ทันก่อนที่หนอนตัวใหญ่มันจะส่งลูกตะกั่วมาเจาะสมองแกกับฉัน”สัญญาณไชเรนทุกจุดหมุนวนสลับสีส่งเสียงไม่ต่างจากกริ่งเตือนไฟไหม้

“หัวหน้าครับประตูปิดสนิท เราเจาะระบบไม่ได้ครับ”มิสเตอร์วันเป่าปากส่งสายตามาทางหญิงสาวทั้งสาม

“เตรียมรับมือกับพวกมัน อย่างมากก็สละชีพเพื่อองค์กร แม้ต้องตายอย่าได้เผยความลับขององค์กรเด็ดขาด”มิสเตอร์วันก้มลงใช้หูแนบที่พื้นฟังเสียงปลายเท้าของผู้มาเยือน

“หัวหน้าครับผมว่าพวกเราใช้ตู้เหล็กเป็นเกราะกำบังกระสุนกันก่อนดีกว่า ไม่แน่พวกมันอาจสาดกระสุนเข้ามาจบทุกอย่างในนี้”

“เป็นความคิดที่ดี พวกเราแยกย้ายกันเข้าไปหลบที่ตู้เหล็กก่อน สาว ๆ ทั้งสามตามผมมา”มิสเตอร์วันทำสัญญาณมือ

ประตูตู้เหล็กทุกบานถูกปิดลงอย่างแนบสนิท มีเพียงดวงตาที่เหลือบมองซ้ายขวาอย่างกังวล และเสียงกลมหายใจกระชั้นติดขัดในจมูก และถี่ขึ้นเรื่อย ๆ แกร๊ก! แกร๊ก! ตึก!

“เสียง เสียง เหมือน ซวยแล้ว จบกันล่ะคราวนี้”

“ตูม!!!! ตูม!!!!!!” เสียงนั้นดังสนั่นจนทุกลมหายใจหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

กลุ่มควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ และค่อย ๆเลือนหายไปในที่สุด กล่องเหล็กทั้งสิบยังคงตั้งตระหง่านท่ามกลางห้องที่ทนต่อแรงระเบิดในระดับสูง และไม่น่าเชื่อว่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในจะเหลือซาก

“ฮัด ! ฮัด! เช้ย... นรกหรือสวรรค์ ทำไมมันเหม็นยังกับรถขยะคว่ำ ไหปลาร้าแตก”

“เบา ๆ แค่กอดแค่นี้ทำเป็นรังเกียจ ไม่ใช่พวกแอบจิตนะยะตัวเอง มันมืดมองไม่เห็นคว้าอะไรได้ก็คว้าไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย”ชายหนุ่มดัดเสียงยั่วโทสะจนอีกฝ่ายถอนหายใจ

ประตูถูกยันออกไปด้วยปลายเท้า มิสเตอร์วันก้มลงลูบที่พื้นจนสัมผัสได้กับความร้อนและคราบเขม่าที่เหลือจนบางตา จนไม่น่าเชื่อว่ามันคือแรงระบิดทำลายล้าง

“ทุกคนออกมาได้แล้ว ข้างนอกปลอดภัย”หัวหน้าหน่วยร้องบอก

“เรารีบเผ่นก่อนเถอะนาย”

“ไม่ต้อง ก็แค่มาโยนระเบิดไว้เท่านั้น และคงคิดว่าพวกเราคงไม่เหลือซากไว้ให้พวกมันมาตามเก็บ ที่แปลกคือกล่องทั้ง 10 ใบ ไม่ระคายเคืองผิวแม้แต่น้อย”

“โชคดีที่พวกเราทุกคนเข้าไปหลบข้างใน ไม่เช่นนั้นคงหายไปในมวลอากาศ ผมว่าพวกมันคงคิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเข้าไปหลบในกล่อง”

“ถูกต้อง เอาเถอะครั้งนี้ล้มเหลวแต่รอดชีวิตกันทุกคนถือว่าสวรรค์ยังมีตาไม่เข้าข้างคนชั่ว แต่สิ่งที่ยอมไม่ได้คือ หนอนบ่อนไส้ ภารกิจทุกครั้งพวกมันก้าวไปก่อนพวกเรา 1 ก้าวเสมอ ตั้งแต่ครั้งที่คุณหญิงสายสมรไปได้ข้อมูลส้มตำปลาร้าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด และอีกหลายๆ ครั้งที่พวกเราพลาด จนมาครั้งนี้ยืนยันได้ว่าหนอนมีอยู่จริง และแกคือ หนอนตัวนั้น”

มิสเตอร์วันเหลียวหลังแล้วใช้มือกระชากคอเสื้อชายหัวโล้นที่ยืนอยู่ด้านหลังเข้าหาตัว สวนด้วยปลายหมัดเข้าที่ท้องจนน้ำลายแตกฟองฟุบลงพื้นแบบตั้งตัวไม่ติด จบด้วยฝ่าเท้ากระแทกและเหยียบลงที่แผ่นหลังจนร่างนั้นสั่นเกร็ง

“อยากถามไหมว่าทำไมฉันถึงรู้ว่าเป็นแก สารภาพออกมาซะดี ๆ ก่อนปลายกระบอกปืนจะเป่าสมองแก”มิสเตอร์วันล่วงเข้าไปในเสื้อจนอีกฝ่ายร้องขอชีวิต

“ผมผิดไปแล้วครับ มันขู่จะเอาชีวิตลูกเมียผม”ปลายเท้ายิ่งตรึงร่างนั้นแน่นขึ้น

“แล้วชีวิตทุกคนที่นี่แกจะว่ายังไง พวกเขาผิดอะไร”

“ผมว่าพอเถอะครับ ขนาดชีวิตของมันเองยังยอมตายอยู่ที่นี่ได้ มันก็บ้าเกินพอแล้ว”

“ใช่ครับ ผมเลือกที่จะตายไปกับทุกคน เพื่อล้างบาปความผิด ยกโทษให้ผมด้วยครับนาย”

“ตีบทแตกเลยนะแก ละครจบแล้ว!!! หนอนตัวจริงมันอยู่นั่น รีบตามไปจับตัวมันมาเร็วเข้า”ประตูเปิดออกด้วยรหัสผ่านที่มิสเตอร์วันรอเวลาที่หนอนตัวจริงจะไขรหัสและโกยวิ่งออกไปแบบนั้น

“สมบทบาทมาก สมแล้วที่หน่วยพิเศษส่งแกมาช่วยงานเรา เกือบลืมฉันให้แกเบิกเงินล่วงหน้าไปรักษาสภาพชีวิต พร้อมเมื่อไหร่ค่อยกลับมา”

“ครับ ครับ แต่หมัดกับเท้าหัวหน้าหนักได้ใจจนผมแทบสลบ”ชายหนุ่มไร้ผมใช้มือกุมที่ท้อง

“นั่นมาแล้ว ขอ 1 ชุดใหญ่เอาแบบมีลมหายใจ” หนอนตัวใหญ่ถูกรุมด้วยปลายเท้าจนสะบักสะบอมนอนแน่นิ่ง

“ทำไม ! ไม่ถามเหตุผลมันก่อน”

“ไม่จำเป็นเพราะทุกคนที่ถูกเลือกเข้ามาในองค์กรแห่งนี้ต้องตัดทุกอย่างทิ้งให้หมดสิ้น เหตุผลเดียวคือ ตายสถานเดียวหากทรยศองค์กร และมันเป็นคนเดียวที่คิดหนีอยู่ตลอดเวลา เข้าสุภาษิตที่ว่า “วัวสันหลังหวะ” เห็นมีคนถูกจับได้กลัวจะซักทอดมาถึงตัวเองแต่ดันลืมคิดไปว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือศูนย์ยังมีการันต์ เหนือมิสเตอร์วันยังมีปลายกระบอกปืน”เสียงหัวเราะในลำคอทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนเริ่มผ่อนคลาย

“เก็บมันเลยไหมหัวหน้า”เสียงลมหายใจผู้เป็นหัวหน้าชุดปฏิบัติการทำให้ทุกคนหันมาสบตากัน

“จับไปขังไว้ก่อน อย่ารีบร้อน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายล้วงลับจับเท็จ เราน่าจะได้ข้อมูลดีๆไว้จัดการกับพวกมัน”

“หัวหน้า! รู้ได้ยังไงว่าเป็นเจ้านี่”

“ก็มันเป็นคนเดียวที่พยายามอยู่ใกล้ฉันตลอดเวลา แถมยังคิดจะใช้มีดแทงฉันจากข้างหลัง แต่โชคดีที่ฉันมีไอ้นี้”มิสเตอร์วันชูอุปกรณ์สื่อสารในมือ

“โทรศัพท์! มันเกี่ยวอะไรด้วยครับ”

“ภาพมันฟ้อง ตอนที่ฉันใช้มือถือถ่ายภาพหน้าตัวเอง แล้วมันดันไปติดภาพเจ้าหมอนี่เข้า แต่ก็ยังไม่แน่ใจ จนมาวันนี้ใช่เลย”ชายหนุ่มถอนหายใจ

“หัวหน้าครับ ผมว่าพวกเรารีบออกไปจากที่นี่ก่อนดีกว่าครับ มันเงียบแปลก ๆ ชอบกล นานขนาดนี้แล้วมันยังไม่ส่งใครมาปัดฝุ่นแม้แต่คนเดียว”

“ติดต่อท่านได้หรือยัง”

“ยังเลยครับหัวหน้าเหมือนสัญญาณจะถูกตัดแบบถาวร พูดง่าย ๆ คือ พวกมันจัดหนักเราแน่ครับ”เจ้าหน้าที่ร่างท้วมกระแทกเสียง

“ทำไมแกถึงคิดแบบนั้น”มิสเตอร์วันหันไปสบตา ขมวดคิ้ว

“ก็ผมจับภาพได้จากกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วที่ติดไว้ตามจุดต่างๆ ของที่นี่ก่อนหน้าที่เราจะเข้ามา มือถือผมรับสัญญาณได้ แต่เมื่อสักครู่ภาพสุดท้ายที่ผมจับได้คือ รองเท้าบู๊ตสีดำครับ”

“อ้าว! แกติดกล้องไว้ต่ำขนาดนั้นเลยหรือ”

“เปล่าครับ ผมติดไว้สูง แต่พวกมันคงโยนมันลงพื้นแล้วขยี้ด้วยปลายเท้า”

“เอาล่ะ นึกว่าจะไม่ได้ออกแรงซะแล้ว ไปกันได้แล้ว เราจะทำตามแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้ เจอกันตามจุดที่นัดหมาย”

มิสเตอร์วันตามด้วยมิสเคและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ อีกสามคนเดินอ้อมขึ้นไปทางบันไดหนีไฟ เพื่อส่งสัญญาณให้หน่วยรบพิเศษเวหามาช่วยอีกแรง หากเหตุการณ์ผิดแผนที่วางไว้ ปล่อยให้อีกสองกลุ่มทำภารกิจตามจุดที่วางไว้

“ผมว่าภารกิจเราดูเหมือนง่ายแต่ยาก”

“แกสับสนอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าครับ ก็หัวหน้าดูสิครับว่ามันน่าจะไม่ต่ำกว่า 10 ชั้นขึ้น กว่าเราจะถึงดาดฟ้าคงหมดแรงก่อนครับ”

“เดินไปอย่าบ่น ขนาดมิสเคยังไม่บ่นสักคำ”

“หัวหน้าลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ”

“ว่าไง”

“มิสเคเป็นใบ้ครับ”ชายหนุ่มหัวหน้าชุดปฏิบัติการส่ายหน้าอมยิ้มหันมาสบตากับหญิงสาว

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Puma1008
ขอบคุณค่ะรอๆๆๆๆๆ
เมื่อ 4 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว