บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep4/2 : อสูรจอมป่วน

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep4/2 : อสูรจอมป่วน

ตอน...อสูรจอมป่วน2

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ววันนี้

“ไม่ต้องถอดหนูรตรี! ...” คำสั่งเฉียบขาดดังแทรกอากาศตรงเข้ามาทางหน้าประตูห้องวีไอพี และเมื่อทุกคนต่างหันไปมองยังเสียงกร้าวนั้น จึงปรากฏร่างอวบในชุดผ้าไหมเนื้อดียืนเด่นสง่าอยู่ตรงนั้น ส่วนข้างกายขนาบตามติดด้วยเลขาคู่ใจนั่นคือคุณผกามาศ

“ฉันต้องการให้หนูรตรีเป็นคนสวมชุดอันดามันชุดนี้เอง ยังมีใครไม่พอใจอีกไหม...หึ...หรือว่าไงตาราช แม่นางแบบฝึกหัดของเธอยังจะมีปัญหาอะไรอีกหรือเปล่า...” ท้ายประโยคคุณหญิงช่อฟ้าปรายตาไปมองยังชายหนุ่มรุ่นลูกด้วยสายตาเชิงตำหนิ

ขคราชเม้มริมฝีปากเข้าหากันสนิททันทีที่เห็นสายตาตำหนิจงใจมองมาที่เขา ให้ตายสิเรื่องนี้คงไม่จบอย่างที่เขาคิดเอาไว้แต่แรก เมื่อคุณหญิงป้าจอมเจ้ายศเจ้าอย่างดันโผล่เข้ามาขัดตอนนี้เสียได้...

“ว่าไงล่ะเธอ...ชื่ออะไรนะฉันจำไม่ได้เสียแล้ว แต่ก็พอจะรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่เหมือนกัน...” น้ำเสียงแสดงถึงอำนาจในตัวถามขึ้น และมันก็ทำให้คนที่ชูคออยู่ก่อนหน้าถึงกับสะดุ้งตกใจอยู่ไม่น้อย รีบลนลานยกมือขึ้นไหว้พร้อมกับกล่าวแนะนำตัวเองปากคอสั่นเทา

“สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า...หนูชื่อวิกกี้ เป็นลูกสาวของพ่อบดินทร์ค่ะ คุณพ่อเคยพาหนูออกงานการกุศลบ่อยๆ น่ะคะ คุณป้าอาจจะเคยเห็นหนูในงานพวกนั้นมาบ้างแล้วก็ได้...” คุณหญิงช่อฟ้าพยักหน้ารับรู้

“จ้ะสวัสดี...อย่างงั้นหรอกเหรอก็คงจะเป็นอย่างที่เธอบอกนั่นแหละ แต่ลูกหลานของฉันมันเยอะแยะเต็มไปหมดแล้วนะสิ ฉันว่าเธอเรียกฉันว่าคุณหญิงเฉยๆ ก็พอนะหนู...” โสภิญญาแทบจะหลุดเสียงกรี๊ดออกมาเมื่อได้ฟังคำของคุณหญิงช่อฟ้า ฟังดูก็รู้ว่าเธอกำลังถูกกีดกันให้อยู่ในระดับต่ำลงมา และพนักงานหลายๆ คนในห้องนั้นต่างก็ต้องรีบก้มหน้าเพื่อกั้นเสียงหัวเราะด้วยความสะใจเอาไว้อย่างที่สุด

“อ้อ...ได้ข่าวว่ามาทำงานชิ้นแรกก็สายแล้วหรือ...งั้นฉันคงไม่ต้องสาธยายอะไรให้เสียเวลางานของฉันมากไปกว่านี้แล้วใช่ไหม เหตุอันใดฉันถึงต้องการให้หนูรตรีเป็นผู้สวมชุดไข่มุกอันดามันเส้นนั้นแทนเธอ...”

“ค่ะ...หนูต้องกราบขอโทษที่ทำให้งานล่าช้า...”

นางแบบเส้นใหญ่ผงกศีรษะยอมรับผิด แต่ก็ยังไม่วายเหลือบสายตาวาวแสงส่งไปให้ผู้หญิงอีกคนด้วยความรู้สึกไม่พอใจไม่ได้ ยิ่งเมื่อได้เห็นร่างใหญ่ของชายหนุ่มที่เธออยากได้ก้าวเดินไปยืนซ้อนร่างของผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือน้อยเลยต้องจิกเข้าหากันแน่น เพื่อระงับเสียงกรีดร้องของตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันหลุดออกไป แล้วทำให้เธอต้องโดนปลดออกจากงานชิ้นนี้เหมือนดั่งเช่นที่เธอต้องโดนปลดไม่ให้สวมใส่ชุดอัญมณีชุดเอกของงานไป เพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง

“แล้วเราล่ะ...ตาราชมีอะไรจะแย้งกับป้าอีกหรือเปล่า...” คนมีอำนาจในตัวหันไปเล่นงานเจ้าของสถานที่ต่อ ขคราฃไหวไหล่โดยไม่ตอบคำถามอะไร

“เอาล่ะ...งั้นก็เริ่มทำงานกันได้เลยนะพวกเรา ถ้าใครยังมีปัญหาอะไรอีก ก็ให้มารายงานกับฉันได้โดยตรง วันนี้ฉันจะอยู่ดูผลงานจนกว่าจะถ่ายเสร็จก็แล้วกันนะ...” คำประกาศก้องของคุณหญิงช่อฟ้า เรียกสติให้พนักงานทุกคนให้หันกลับมาทำงานตามหน้าที่ของตัวเองอย่างตั้งใจต่อไป คุณหญิงช่อฟ้ากับเลขาของตัวเองเดินแยกกันออกไปยังห้องรับรองที่ทางทีมงานจัดเอาไว้รอ

“ตาราช...ป้ามีเรื่องอยากจะคุยด้วยสักหน่อย เดี๋ยวมาหาป้าที่ห้องรับรองด้วยนะ...” เจ้าของไข่มุกอันดามันหันร่างอวบมาร้องสั่งเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง คนที่ถูกเรียกไปคุยด้วยรับคำเสียงเรียบ

“ครับคุณป้าเดี๋ยวผมจะตามเข้าไป...” เมื่อรับคำกับผู้อาวุโสที่ตัวเองรู้สึกไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่เสร็จ ร่างหนาในชุดเสือสูทสีเงินเรียบกริบจึงเบียดกระแซะกายเข้าหาร่างหอมตรงหน้า

“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน...แม่ผู้หญิงร้อยเล่ห์” ร่างใหญ่โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูสวย ลมที่ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักเป่ารดลงต้นคอระหง มารตรีถึงกับสะดุ้งโหยง ไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด นี่เขามายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของเธอตั้งแต่ตอนไหนกัน

“เสร็จงานแล้วขึ้นไปหาฉันที่ห้องทำงานด้วย ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ อ้อ...เธอคงรู้ใช่ไหมถ้าหากเธอขัดคำสั่งของฉัน แล้วผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นเช่นไร เพราะฉะนั้น อย่าท้าทายฉันโดยการไม่ทำตามคำสั่งอย่างเด็ดขาด เข้าใจหรือเปล่ากับสิ่งที่ฉันพูด...”

แต่ก่อนที่มารตรีจะพยักหน้ายอมรับแต่ดุษฎี เสียงทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นมาอีก จนขคราชได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างกระแทกกระทั้นตามอารมณ์คนไม่ชอบโดนขัดใจ

“ตาราช...เร็วๆ สิ มัวทำอะไรอยู่ล่ะนั้น ปล่อยให้หนูรตรีเขาไปเตรียมตัวได้แล้ว จะไปข่มขู่อะไรเขาอีกล่ะหึ...มาๆ ตามป้ามาเดี๋ยวนี้เลยมา...” ตอนแรกคุณหญิงช่อฟ้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไปจนจะพ้นประตูอยู่แล้ว แต่กลับต้องหยุดชะงักเท้าลง เมื่อเลขาวัยกลางคนสะกิดให้นางหันไปดูพฤติกรรมชวนปวดหัวของลูกชายหุ้นส่วนเพื่อนสนิทของนาง ชายหนุ่มที่ทำท่าทำทางคล้ายๆ จะกินหัวนางแบบที่นางชื่นชมนิสัยได้อยู่แล้วนั้น ทำให้คุณหญิงช่อฟ้าส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะตะโกนเรียกให้ชายหนุ่มถอยห่างออกมาจากหญิงสาวผู้น่าสงสารโดยเร็ว...

“คร้าบคุณป้า...ผมจะตามไปเดี๋ยวนี่ล่ะคร้าบ...” ขคราชผงกศีรษะขึ้นไปร้องตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใจ และเมื่อชายหนุ่มเห็นทั้งสองผู้ใหญ่จอมจุ้นจ้านหมุนร่างตั้งท่าจะเดินออกไป ใบหน้าหล่อจึงฉกวูบลงมาขโมยหอมแก้มใสอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ฟอดใหญ่

“คุณ! ...” มารตรีได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อใบหน้าเห่อขึ้นสีแดงก่ำ เมื่อเห็นคนใจร้ายผละร่างเดินห่างออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะร่วน เธอจึงรีบหมุนร่างเดินก้มหน้างุดหลบไปจากที่ตรงนั้นอีกคน โดยไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นมองสำรวจรอบกายสักนิด ว่าอาจจะมีคนเห็นในการกระทำฉวยโอกาสของคนหน้าไม่อายบ้างหรือเปล่า...

*******************

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Boo
Ohhhhhhhhhh
เมื่อ 10 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 1 เดือนที่แล้ว

รีวิว