กระสันเสียวหนุ่มช่างยนต์

5 นินทาใครน่ะ

หลังจากทั้งคู่รับประทานอาหารเช้าของวันนั้นเสร็จแล้ว จึงแวะไปรับบิดาของหญิงสาว

"ป๊าบอกว่าให้มารอรับที่นี่นะ ...นั่นไง ป๊าของฉันล่ะ ป่ะ...ลงไปกับฉันนะ"

"ครับ"

ชายวัยเกือบหกสิบ รูปร่างท้วม สวมหมวกปีกสีแดงเลือดหมู กำลังมองมาที่หญิงสาวกับชายหนุ่ม

"ป๊า...รอนานหรือยัง? แล้วนี่กินข้าวทาเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย"

"ยังไม่นานหรอก ไอ้เรื่องข้าวน้ำน่ะ ป๊ากินก่อนจะออกมาเรียบร้อยแล้ว" ชายสูงวัยเอ่ย พลางหันหน้ามองชายหนุ่มที่มาพร้อมกับหญิงสาว "แล้วนี่พาใครที่ไหนมาด้วย"

"อ้อ...นี่เมฆาค่ะป๊า ช่างที่อู่คนใหม่ จอยให้เขาขับรถพามารับป๊าด้วยค่ะ" หญิงสาวอธิบายพลางหันหน้าไปมองสามีใหม่ป้ายแดงของเธอที่แอบได้เสียกับอย่างลับๆ

"สวัสดีครับเถ้าแก่ ผมเมฆาครับ"

"เออ...สวัสดี หน่วยก้านดีใช้ได้นะ" เถ้าแก่เอ่ยตอบรับการทักทายเขา

ระหว่างทางเถ้าแก่เอ่ยถามชายหนุ่มว่า

"แล้วเอ็งพักอยู่แถวไหนล่ะเมฆา เพิ่งทำงานเข้าวันที่สอง"

ชายหนุ่มกระอักกระอ่วนที่จะตอบเถ้าแก่(ว่าที่พ่อตา)ในทันที เขามองผ่านกระจกไปข้างหลังก็เห็นหญิงสาวซึ่งนั่งอยู่เบาะด้านหลัง เธอมองเขาอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว ซักพักก็ยิ้มแล้วตอบเถ้าแก่ไปว่า

"ผมพักอยู่แถวๆที่ทำงานนั่นแหล่ะครับ อาศัยว่าอยู่ใกล้หน่อย เวลาทำงานล่วงเวลาหรือมีงานด่วนเถ้าแก่จะได้เรียกใช้ผมง่ายๆ"

"เออ!! เอ็งนี่...เข้าท่าๆ มาอยู่ได้ไม่นาน คำพูดคำจาแบบนี้ ฉันชอบ แต่อย่าไปใกล้ไอ้ปองให้มากนะ เดี๋ยวจะติดนิสัยขี้เหล้าสัปดนมาเสียง่ายๆ ฮ่าๆๆ" เถ้าแก่หมายถึงลุงปอง ช่างอาวุโสสุดของอู่ซ่อมรถยนต์นั่นเอง

"ป่านนี้ลุงปองคงจามไม่รู้กี่ครั้งแล้วมั้งป๊า" หญิงสาวเอ่ยขึ้นบ้าง

จากนั้นทุกคนที่อยู่บนรถก็หัวเราะขึ้นมาเมื่อนึกถึงภาพบุคคลที่เพิ่งเอ่ยถึง การสนทนาระหว่างทางเกิดขึ้นต่อเนื่องจนกระทั่งมาถึงที่หมาย ชายหนุ่มช่วยขนสัมภาระให้เถ้าแก่จนเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว เขาก็ขอตัวไปทำงานต่อ

"ตั้งใจทำงานนะ แล้วอย่าให้รู้นะว่าแอบคิดถึงสาวคนอื่นที่ไหน" หญิงสาวเดินมากระซิบกับเขา เมื่อเห็นว่าเป็นมุมอับและปลอดจากสายตาคนอื่น ชายหนุ่มตวัดแขนไปโอบเอวบางนั้นพร้อมทั้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกได้กลิ่นกายของเธอ มันส่งกลิ่นรันจวนใจให้เลือดในกายพลุ่งพล่านดีเหลือเกิน นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ที่ทำงานแล้วมีคนอยู่เยอะแบบนี้เขาจะจัดให้เธอให้อย่างงามเลย

"จะให้มองสาวที่ไหนล่ะ ถ้าจะมองก็เห็นจะมีแต่...." เขาหยุดไว้เพียงเท่านั้น หญิงสาวก็ถามแทรกขึ้นว่า "แต่อะไร?"

"แต่.....มีแต่สาวคนนี้ล่ะครับ" ว่าแล้วเขาก็หอมแก้มเธอฟอดใหญ่ จนญิงสาวต้องเอียงหน้านี้พร้อมใช้มือแกะอ้อมแขนของเขาที่โอบเอวเธออยู่ในขณะนี้ให้การควบคุมจากเขาก่อน

"ถ้ามีแต่สาวคนนี้ งั้นก็ไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี" เธอเอ่ยเตือน

ชายหนุ่มเดินไปทางด้านลุงปองซึ่งกำลังนั่งพักดื่มน้ำอยู่ทางฟากโน้น เขาเดินเข้าไปใกล้ลุงปองก็เอ่ยแซวมาก่อนว่า

"นั่นแน่ ท่านเลขา ชอบคุณจอยเข้าให้แล้วล่ะสิ ลุงรู้นะ ฮ่าๆๆ "

"เรียกผมเหมือนเดิมดีกว่าครับลุง ฟังดูมันพิลึกอย่างไรชอบกลนะ " เขาหน้าแดง

"ฮ่า ฮ่า งั้นลุงเรียกเหมือนเดิมไม่เกรงใจแล้วนา ปกติคุณจอยเขาก็ไม่ได้มีท่าทีสนอกสนใจใครเป็นพิเศษร๊อก ลุงก็เห็นแต่เอ็งนี่แหล่ะที่คุณจอยดูท่าทางจะชอบ"

"คุณจอยเขาดูเป็นกันเองมากกว่ามั้งลุง คงไม่อยากให้พนักงานใหม่อย่างผมรู้สึกอึดอัดในการทำงานน่ะ" เขาแกล้งตอบบ่ายเบี่ยง

ช่างอาวุโสหันมองหน้าเขาแล้วส่ายหน้า

"แต่ลุงว่าไม่นา คุณจอยเขาไม่เคยมีสีหน้ายิ้มแย้มมากแบบนี้เลยตั้งแต่เลิกกับแฟนเก่ามา ไอ้พวกคนงานน่ะ โดนคุณจอยดุประจำ พอเอ็งมาสมัครงานเท่านั้นล่ะ ลุงยังไม่เห็นคุณจอยดุใครเลย" ลุงปองเอ่ยถึงนายจ้างสาวของแก แล้วก็เดินกลับไปทำงานที่ค้างไว้ทันที ชายหนุ่มก็เดินตามมาช่วยอยู่ข้างๆ

"ลุงพอจะรู้มั๊ยว่า คุณจอยเขาเลิกกับแฟนเก่านานรึยัง" เขาถาม

"โอ้ย มันก็นานแล้วนา" ลุงตอบ พร้อมกับหันซ้ายหันขวาเพื่อดูว่ามีใครได้ยินที่ตนพูดนอกจากชายหนุ่มหรือไม่ เมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีก็อธิบายต่อไปว่า "คุณจอยน่ะ ตอนนั้นยังไม่ได้มาช่วยงานเถ้าแก่ที่อู่ร๊อก เขาทำงานบริษัทให้พวกฟาหรั่งในเมืองกรุงโน่น มีแฟนเป็นหนุ่มวิศวะมาก่อน เห็นรักกันอยู่ดีๆ ไอ้หนุ่มคนนั้นก็ดันมามีคนใหม่ คุณจอยเสียใจมาก ตัดสินใจลาออกจากงานกลับเข้ามาทำงานที่อู่ วิศวะคนนั้นก็ตามมาอยู่แค่ไม่กี่วัน ก็กลับไป แล้วก็ไม่มาอีกเลย"

"คุณจอยก็เลย โสดอย่างที่เห็น" เขาถาม

และแล้ว ก่อนที่ลุงปองจะเอ่ยคำใดออกมา ก็พลันมีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังซึ่งห่างออกไปราวๆสิบเมตร

"อะแฮ่ม!! ให้ทำงานนะไม่ได้ให้มานั่งคุยกัน" เสียงนั้นมีอำนาจพอที่จะให้ชายหนุ่มหันไปมอง

"ชิบหายแล้ว ตัวใครตัวมันนะโว้ยไอ้หนุ่ม" เสียงลุงปองร้องบอก

"เอ้าลุง ทิ้งกันง่ายๆแบบนี้ได้ไงล่ะ"

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว