มัจจุราชอเวจี

บ้าอำนาจ

ม่านรัตติกาลสีดำทมิฬประดับดาวดวงเล็กคลี่คลุมสิ่งปลูกสร้างตั้งตระหง่านท่ามกลางแสงสลัว คฤหาสน์ ‘จาคอฟ เดอริเก้’ ถูกแวดล้อมด้วยแมกไม้ขึ้นสูงหนาตา ภายใต้บรรยากาศเงียบสงัดซ่อนไว้ด้วยบรรยากาศวังเวงอันน่าหวาดสะพรึง

ทว่าในยามแสงสุริยาสัมผัสเหลี่ยมขอบฟ้า คฤหาสน์หลังงามสุดแสนอลังการที่ผู้คนเลื่องลือถึงความน่ากลัวกลับเต็มไปด้วยความชุลมุนอลหม่าน สาวใช้จำนวนยี่สิบสองคนต่างรีบตื่นเพื่อประจำการในหน้าที่ตั้งแต่เวลาตีสี่ และภายในไม่กี่ชั่วโมงภารกิจทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย รอคอยการตรวจเช็คจากผู้ควบคุมกฎระเบียบของบรรดาสาวใช้

ร่างสมของสาวน้อยวัยสิบแปดเดินหน้านิ่งลงมาจากห้องพักส่วนตัว ฝ่ามือเรียวบางแตะราวบันไดขึ้นเงาระยับเลียนแบบท่าทางแบบสตรีสูงศักดิ์ที่เคยเห็นในหนังย้อนยุค

หล่อนคือคุณแนนนี่ บุตรสาวบุญธรรมของคุณท่าน ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบตรวจตราเพื่อหาจุดตำหนิ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแนนนี่” สาวใช้ทุกคนรีบเอ่ยทักแล้วก้มศีรษะลงในระดับที่ถูกฝึกเรื่องมารยาทยาทอยู่ต่อหน้าผู้มีตำแหน่งสูงกว่า

“ใครทำความสะอาดตรงนี้”

เสียงหวานของคุณหนูท่าทางจองหองดังขึ้นมาท่ามกลางสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าหลบสายตาเอาเรื่องคู่นั้น

ดวงตากลมโตเหลือบมองละอองฝุ่นเคลือบปลายนิ้วด้วยรอยยิ้มซ่อนความร้าย ร่างอวบอั๋นเดินผ่านกำแพงสาวใช้ด้วยท่าทางกดดัน และโดยไม่มีใครคาดคิดฝ่ามือบอบบางก็สะบัดใส่คนที่ยืนอยู่ตรงหัวแถว

“โอ๊ย!...” สาวใช้หน้าตาสะสวยยกมือกุมแก้มไว้แน่น หยดน้ำอุ่นใสเคลือบม่านตาแข็งกระด้าง

จันทร์รัญจวนแอบยิ้มร้ายกาจซ่อนความสะใจ นังอรุณราตรีมันสวย หุ่นดี ยิ้มหวานอีกทั้งยังชอบทิ้งสายตาให้ท่าผู้ชาย หล่อนจะต้องกำจัดสาวใช้คนนี้ออกไปให้พ้นทางรัก!

“คุณแนนนี่!”

อรุณราตรีเจ็บจนน้ำตาไหลในนาทีต่อมา ดวงตาคู่งามสั่นไหวไม่กล้าตอบโต้อีกฝ่าย ฐานะเธอแสนต้อยต่ำ จันทร์รัญจวนอาจเป็นเพียงบุตรสาวอดีตแม่บ้านก็จริง แต่ปัจจุบันหล่อนมีตำแหน่งเป็นถึงคุณหนูคนเล็กของตระกูล ‘จาคอฟ เดอริเก้’ ใครกล้ากำแหงกับคุณแนนนี่ก็เหมือนเดินเข้าไปท้าทายความตาย

“ไสหัวแกไปอยู่ในครัวแล้วอย่าสะเออะมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไปสิยืนโง่อยู่ทำไม!” เมื่อสาวใช้คนสวยเดินร่ำไห้จากไปจันทร์รัญจวนก็ยิ้มโล่งอกออกมาก

เห็นร้ายๆไม่ได้หมายความว่าหล่อนจะกลัวใครไม่เป็น

ทำเก่งข่มเหงเด็กรับใช้ไว้ใต้ฝ่าเท้า แต่มันก็เป็นเพียงฉากเบื้องหลังของความสำเร็จในหน้าที่

เมื่อไม่มีนังอรุณราตรียืนเป็นเสนียดสายตาหล่อนก็รู้สึกหายใจคล่องขึ้นมาทันที จันทร์รัญจวนเริ่มยิ้มแย้มขณะเดินสำรวจความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร ริมฝีปากแย้มยิ้มฮำเพลงหวานซึ้งในลำคอก่อนจะยื่นมือไปจับมีดขึ้นมาตรวจดูความสะอาด หล่อนถนัดเรื่องสร้างภาพ ชอบทำเสมือนว่างานทุกอย่างตนเองเป็นคนควบคุมดูแลทุกขั้นตอน

เวลาผ่านไปอีกราวห้านาที ร่างสูงของชายวัยกลางคนชาวต่างชาติก็เดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมกับภรรยา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณท่าน/คุณผู้หญิง” การปรากฏตัวของบุคคลสำคัญเรียกรอยยิ้มประดับใบหน้าขาวกระจ่างของจันทร์รัญจวน

“แด๊ดดี้” ดวงตากลมโตวาววับปะทะเข้ากับร่างสูงท้วมของนายแจ็คสัน คุณหนูมหาภัยฉีกยิ้มสดใสก่อนจะรีบตรงเอาไปกอดแขนท่านอย่างเอาอกเอาใจ

ด้านสาวใช้ต่างก็ลอบมองด้วยความหมั่นไส้ จันทร์รัญจวนเห็นเข้าก็เบะปากเยาะเย้ยพวกคนเหล่านั้นกลับไป

ใครจะเกลียดก็ช่างหล่อนไม่แคร์ คนเกิดมาวาสนาดีเบือนหน้าร้ายๆมาหานายแจ๊คสันด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

“แนนนี่คิดถึงแด๊ดจังเลยค่ะ” กล่าวพลางยื่นหน้าเข้าไปจูบแก้มพ่อเลี้ยง แอบสบตากับนางดาเซียผู้เป็นมารดาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พอกัน “ไหนล่ะคะเพื่อนใหม่ แนนนี่อยากมีเพื่อน”

นายแจ็คสันหันไปมองหลานสาวของลูกหนี้ที่ท่านเพิ่งไปรับตัวมาอยู่ด้วย กัญญารินทร์อยู่ในอาการหวาดกลัวเพราะยังทำใจยอมรับชะตากรรมที่พลิกผันไม่ได้ แต่เพราะความหัวอ่อนเด็กสาวจึงเดินเข้าไปหาเจ้าชีวิตอย่างไม่กล้าขัดคำสั่ง

ท่อนแขนหนักๆโอบบ่าบอบบางด้วยความนุ่มนวล แต่ก็ไม่วายทำให้ร่างเล็กๆสะดุ้งสุดตัว

ม่านรัตติกาลสีดำทมิฬประดับดาวดวงเล็กคลี่คลุมสิ่งปลูกสร้างตั้งตระหง่านท่ามกลางแสงสลัว คฤหาสน์ ‘จาคอฟ เดอริเก้’ ถูกแวดล้อมด้วยแมกไม้ขึ้นสูงหนาตา ภายใต้บรรยากาศเงียบสงัดซ่อนไว้ด้วยบรรยากาศวังเวงอันน่าหวาดสะพรึง

ทว่าในยามแสงสุริยาสัมผัสเหลี่ยมขอบฟ้า คฤหาสน์หลังงามสุดแสนอลังการที่ผู้คนเลื่องลือถึงความน่ากลัวกลับเต็มไปด้วยความชุลมุนอลหม่าน สาวใช้จำนวนยี่สิบสองคนต่างรีบตื่นเพื่อประจำการในหน้าที่ตั้งแต่เวลาตีสี่ และภายในไม่กี่ชั่วโมงภารกิจทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย รอคอยการตรวจเช็คจากผู้ควบคุมกฎระเบียบของบรรดาสาวใช้

ร่างสมของสาวน้อยวัยสิบแปดเดินหน้านิ่งลงมาจากห้องพักส่วนตัว ฝ่ามือเรียวบางแตะราวบันไดขึ้นเงาระยับเลียนแบบท่าทางแบบสตรีสูงศักดิ์ที่เคยเห็นในหนังย้อนยุค

หล่อนคือคุณแนนนี่ บุตรสาวบุญธรรมของคุณท่าน ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบตรวจตราเพื่อหาจุดตำหนิ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแนนนี่” สาวใช้ทุกคนรีบเอ่ยทักแล้วก้มศีรษะลงในระดับที่ถูกฝึกเรื่องมารยาทยาทอยู่ต่อหน้าผู้มีตำแหน่งสูงกว่า

“ใครทำความสะอาดตรงนี้”

เสียงหวานของคุณหนูท่าทางจองหองดังขึ้นมาท่ามกลางสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าหลบสายตาเอาเรื่องคู่นั้น

ดวงตากลมโตเหลือบมองละอองฝุ่นเคลือบปลายนิ้วด้วยรอยยิ้มซ่อนความร้าย ร่างอวบอั๋นเดินผ่านกำแพงสาวใช้ด้วยท่าทางกดดัน และโดยไม่มีใครคาดคิดฝ่ามือบอบบางก็สะบัดใส่คนที่ยืนอยู่ตรงหัวแถว

“โอ๊ย!...” สาวใช้หน้าตาสะสวยยกมือกุมแก้มไว้แน่น หยดน้ำอุ่นใสเคลือบม่านตาแข็งกระด้าง

จันทร์รัญจวนแอบยิ้มร้ายกาจซ่อนความสะใจ นังอรุณราตรีมันสวย หุ่นดี ยิ้มหวานอีกทั้งยังชอบทิ้งสายตาให้ท่าผู้ชาย หล่อนจะต้องกำจัดสาวใช้คนนี้ออกไปให้พ้นทางรัก!

“คุณแนนนี่!”

อรุณราตรีเจ็บจนน้ำตาไหลในนาทีต่อมา ดวงตาคู่งามสั่นไหวไม่กล้าตอบโต้อีกฝ่าย ฐานะเธอแสนต้อยต่ำ จันทร์รัญจวนอาจเป็นเพียงบุตรสาวอดีตแม่บ้านก็จริง แต่ปัจจุบันหล่อนมีตำแหน่งเป็นถึงคุณหนูคนเล็กของตระกูล ‘จาคอฟ เดอริเก้’ ใครกล้ากำแหงกับคุณแนนนี่ก็เหมือนเดินเข้าไปท้าทายความตาย

“ไสหัวแกไปอยู่ในครัวแล้วอย่าสะเออะมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไปสิยืนโง่อยู่ทำไม!” เมื่อสาวใช้คนสวยเดินร่ำไห้จากไปจันทร์รัญจวนก็ยิ้มโล่งอกออกมาก

เห็นร้ายๆไม่ได้หมายความว่าหล่อนจะกลัวใครไม่เป็น

ทำเก่งข่มเหงเด็กรับใช้ไว้ใต้ฝ่าเท้า แต่มันก็เป็นเพียงฉากเบื้องหลังของความสำเร็จในหน้าที่

เมื่อไม่มีนังอรุณราตรียืนเป็นเสนียดสายตาหล่อนก็รู้สึกหายใจคล่องขึ้นมาทันที จันทร์รัญจวนเริ่มยิ้มแย้มขณะเดินสำรวจความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร ริมฝีปากแย้มยิ้มฮำเพลงหวานซึ้งในลำคอก่อนจะยื่นมือไปจับมีดขึ้นมาตรวจดูความสะอาด หล่อนถนัดเรื่องสร้างภาพ ชอบทำเสมือนว่างานทุกอย่างตนเองเป็นคนควบคุมดูแลทุกขั้นตอน

เวลาผ่านไปอีกราวห้านาที ร่างสูงของชายวัยกลางคนชาวต่างชาติก็เดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมกับภรรยา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณท่าน/คุณผู้หญิง” การปรากฏตัวของบุคคลสำคัญเรียกรอยยิ้มประดับใบหน้าขาวกระจ่างของจันทร์รัญจวน

“แด๊ดดี้” ดวงตากลมโตวาววับปะทะเข้ากับร่างสูงท้วมของนายแจ็คสัน คุณหนูมหาภัยฉีกยิ้มสดใสก่อนจะรีบตรงเอาไปกอดแขนท่านอย่างเอาอกเอาใจ

ด้านสาวใช้ต่างก็ลอบมองด้วยความหมั่นไส้ จันทร์รัญจวนเห็นเข้าก็เบะปากเยาะเย้ยพวกคนเหล่านั้นกลับไป

ใครจะเกลียดก็ช่างหล่อนไม่แคร์ คนเกิดมาวาสนาดีเบือนหน้าร้ายๆมาหานายแจ๊คสันด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

“แนนนี่คิดถึงแด๊ดจังเลยค่ะ” กล่าวพลางยื่นหน้าเข้าไปจูบแก้มพ่อเลี้ยง แอบสบตากับนางดาเซียผู้เป็นมารดาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พอกัน “ไหนล่ะคะเพื่อนใหม่ แนนนี่อยากมีเพื่อน”

นายแจ็คสันหันไปมองหลานสาวของลูกหนี้ที่ท่านเพิ่งไปรับตัวมาอยู่ด้วย กัญญารินทร์อยู่ในอาการหวาดกลัวเพราะยังทำใจยอมรับชะตากรรมที่พลิกผันไม่ได้ แต่เพราะความหัวอ่อนเด็กสาวจึงเดินเข้าไปหาเจ้าชีวิตอย่างไม่กล้าขัดคำสั่ง

ท่อนแขนหนักๆโอบบ่าบอบบางด้วยความนุ่มนวล แต่ก็ไม่วายทำให้ร่างเล็กๆสะดุ้งสุดตัว

ม่านรัตติกาลสีดำทมิฬประดับดาวดวงเล็กคลี่คลุมสิ่งปลูกสร้างตั้งตระหง่านท่ามกลางแสงสลัว คฤหาสน์ ‘จาคอฟ เดอริเก้’ ถูกแวดล้อมด้วยแมกไม้ขึ้นสูงหนาตา ภายใต้บรรยากาศเงียบสงัดซ่อนไว้ด้วยบรรยากาศวังเวงอันน่าหวาดสะพรึง

ทว่าในยามแสงสุริยาสัมผัสเหลี่ยมขอบฟ้า คฤหาสน์หลังงามสุดแสนอลังการที่ผู้คนเลื่องลือถึงความน่ากลัวกลับเต็มไปด้วยความชุลมุนอลหม่าน สาวใช้จำนวนยี่สิบสองคนต่างรีบตื่นเพื่อประจำการในหน้าที่ตั้งแต่เวลาตีสี่ และภายในไม่กี่ชั่วโมงภารกิจทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย รอคอยการตรวจเช็คจากผู้ควบคุมกฎระเบียบของบรรดาสาวใช้

ร่างสมของสาวน้อยวัยสิบแปดเดินหน้านิ่งลงมาจากห้องพักส่วนตัว ฝ่ามือเรียวบางแตะราวบันไดขึ้นเงาระยับเลียนแบบท่าทางแบบสตรีสูงศักดิ์ที่เคยเห็นในหนังย้อนยุค

หล่อนคือคุณแนนนี่ บุตรสาวบุญธรรมของคุณท่าน ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบตรวจตราเพื่อหาจุดตำหนิ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณแนนนี่” สาวใช้ทุกคนรีบเอ่ยทักแล้วก้มศีรษะลงในระดับที่ถูกฝึกเรื่องมารยาทยาทอยู่ต่อหน้าผู้มีตำแหน่งสูงกว่า

“ใครทำความสะอาดตรงนี้”

เสียงหวานของคุณหนูท่าทางจองหองดังขึ้นมาท่ามกลางสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าหลบสายตาเอาเรื่องคู่นั้น

ดวงตากลมโตเหลือบมองละอองฝุ่นเคลือบปลายนิ้วด้วยรอยยิ้มซ่อนความร้าย ร่างอวบอั๋นเดินผ่านกำแพงสาวใช้ด้วยท่าทางกดดัน และโดยไม่มีใครคาดคิดฝ่ามือบอบบางก็สะบัดใส่คนที่ยืนอยู่ตรงหัวแถว

“โอ๊ย!...” สาวใช้หน้าตาสะสวยยกมือกุมแก้มไว้แน่น หยดน้ำอุ่นใสเคลือบม่านตาแข็งกระด้าง

จันทร์รัญจวนแอบยิ้มร้ายกาจซ่อนความสะใจ นังอรุณราตรีมันสวย หุ่นดี ยิ้มหวานอีกทั้งยังชอบทิ้งสายตาให้ท่าผู้ชาย หล่อนจะต้องกำจัดสาวใช้คนนี้ออกไปให้พ้นทางรัก!

“คุณแนนนี่!”

อรุณราตรีเจ็บจนน้ำตาไหลในนาทีต่อมา ดวงตาคู่งามสั่นไหวไม่กล้าตอบโต้อีกฝ่าย ฐานะเธอแสนต้อยต่ำ จันทร์รัญจวนอาจเป็นเพียงบุตรสาวอดีตแม่บ้านก็จริง แต่ปัจจุบันหล่อนมีตำแหน่งเป็นถึงคุณหนูคนเล็กของตระกูล ‘จาคอฟ เดอริเก้’ ใครกล้ากำแหงกับคุณแนนนี่ก็เหมือนเดินเข้าไปท้าทายความตาย

“ไสหัวแกไปอยู่ในครัวแล้วอย่าสะเออะมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไปสิยืนโง่อยู่ทำไม!” เมื่อสาวใช้คนสวยเดินร่ำไห้จากไปจันทร์รัญจวนก็ยิ้มโล่งอกออกมาก

เห็นร้ายๆไม่ได้หมายความว่าหล่อนจะกลัวใครไม่เป็น

ทำเก่งข่มเหงเด็กรับใช้ไว้ใต้ฝ่าเท้า แต่มันก็เป็นเพียงฉากเบื้องหลังของความสำเร็จในหน้าที่

เมื่อไม่มีนังอรุณราตรียืนเป็นเสนียดสายตาหล่อนก็รู้สึกหายใจคล่องขึ้นมาทันที จันทร์รัญจวนเริ่มยิ้มแย้มขณะเดินสำรวจความเรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร ริมฝีปากแย้มยิ้มฮำเพลงหวานซึ้งในลำคอก่อนจะยื่นมือไปจับมีดขึ้นมาตรวจดูความสะอาด หล่อนถนัดเรื่องสร้างภาพ ชอบทำเสมือนว่างานทุกอย่างตนเองเป็นคนควบคุมดูแลทุกขั้นตอน

เวลาผ่านไปอีกราวห้านาที ร่างสูงของชายวัยกลางคนชาวต่างชาติก็เดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมกับภรรยา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณท่าน/คุณผู้หญิง” การปรากฏตัวของบุคคลสำคัญเรียกรอยยิ้มประดับใบหน้าขาวกระจ่างของจันทร์รัญจวน

“แด๊ดดี้” ดวงตากลมโตวาววับปะทะเข้ากับร่างสูงท้วมของนายแจ็คสัน คุณหนูมหาภัยฉีกยิ้มสดใสก่อนจะรีบตรงเอาไปกอดแขนท่านอย่างเอาอกเอาใจ

ด้านสาวใช้ต่างก็ลอบมองด้วยความหมั่นไส้ จันทร์รัญจวนเห็นเข้าก็เบะปากเยาะเย้ยพวกคนเหล่านั้นกลับไป

ใครจะเกลียดก็ช่างหล่อนไม่แคร์ คนเกิดมาวาสนาดีเบือนหน้าร้ายๆมาหานายแจ๊คสันด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

“แนนนี่คิดถึงแด๊ดจังเลยค่ะ” กล่าวพลางยื่นหน้าเข้าไปจูบแก้มพ่อเลี้ยง แอบสบตากับนางดาเซียผู้เป็นมารดาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พอกัน “ไหนล่ะคะเพื่อนใหม่ แนนนี่อยากมีเพื่อน”

นายแจ็คสันหันไปมองหลานสาวของลูกหนี้ที่ท่านเพิ่งไปรับตัวมาอยู่ด้วย กัญญารินทร์อยู่ในอาการหวาดกลัวเพราะยังทำใจยอมรับชะตากรรมที่พลิกผันไม่ได้ แต่เพราะความหัวอ่อนเด็กสาวจึงเดินเข้าไปหาเจ้าชีวิตอย่างไม่กล้าขัดคำสั่ง

ท่อนแขนหนักๆโอบบ่าบอบบางด้วยความนุ่มนวล แต่ก็ไม่วายทำให้ร่างเล็กๆสะดุ้งสุดตัว

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Sirisupa
thank you naja
เมื่อ 3 เดือน 3 วันที่แล้ว

รีวิว