บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep6/1 : อาการมันฟ้อง

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep6/1 : อาการมันฟ้อง

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ Meb ookbee Hytexts...

ตอน...อาการมันฟ้อง1

ก่อนโดนเขาฉุดออกมาจากลิฟต์ มารตรีต้องยืนตัวแข็งทื่อมือเท้าเย็นเฉียบ เมื่อถูกคนเกลียดขี้หน้าโดยไร้สาเหตุดึงร่างงามเข้าหา ก่อนจะดันร่างเธอจนหลังติดผนังลิฟต์ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มตามติดลงมาประชิดจู่โจม เขาขโมยจูบกดแนบริมฝีปากร้อนเบียดริมฝีปากอิ่มของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งสอดปลายลิ้นหนาเข้ามาเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นเล็กของเธอ สูบเอาพลังงานในร่างเธอ จนขาเธอสั่นอ่อนปวกเปียกยืนแทบไม่ติดพื้น

เขาตระโบมจูบเธอเหมือนคนตายอดตายอยากมาเป็นแรมปี จูบกระชากวิญญาณจนเธอหายใจตามไม่ทัน มือไม้คอยผลักไสเขาให้ออกห่าง แต่เหมือนเป็นสิ่งกีดขวางคนอารมณ์ร้อน ชายหนุ่มรวบแขนทั้งสองข้างกดไว้เหนือศีรษะทุย ลำแขนแข็งแรงที่เหลือว่างอีกข้างของเขา ใช้กอดรัดร่างเธอเข้าไปประชิดรำกายแกร่งอย่างแนบแน่น แทบจะหาช่องลมผ่านไม่ได้เลย

ยิ่งเมื่อถูกเขารังแกตรงทรวงอกอวบ มารตรีถึงกับตาเลือกโปน นี่มันในลิฟต์ ถ้าหากมีใครเปิดมาเห็นเข้า เธอจะเอาหน้าไปไหวที่ไหน มารตรีอดสูใจ สมเพชตัวเองเหลือเกิน จึงทำให้ดวงตาหวานมีน้ำตาไหลเอ่อออกมาทั้งสองข้าง มันหยดลงโดนใบหน้าของคนหน้ามืดให้รู้สึกตัว...

“รตรี...” ขคราชดึงริมฝีปากตัวเองออกห่างจากความหวานเล็กน้อย พึมพำเรียกชื่อหญิงสาว เขารีบดึงสติกลับคืนมา เมื่อรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไป และตอนนี้ตัวเองกำลังยืนอยู่ในลิฟต์ ไม่ได้อยู่ในห้องมิดชิดอะไรนัก

ขคราชไม่อาจรั้งรอเวลาให้ลิฟต์ขับเคลื่อนไปจนถึงชั้นสูงสุดซึ่งเป็นชั้นสำหรับผู้บริหารระดับสูงของโรงแรมได้ เมื่อกลิ่นหอมของคนข้างกายช่างเย้ายวนปลุกความปรารถนาเร้นลับให้ตื่นเพลิด เขาลืมตัวเผลอยื่นลำแขนแข็งแรงดึงร่างงามให้เบียดชิดเข้าหาร่างแกร่งของตนเอง เพื่อต้องการดับความร้อนรุ่มในกายให้มันทุเลาลง มันเป็นความปรารถนาที่ไม่อาจหาคำอธิบายให้กับตัวเองได้ เพราะกับผู้หญิงคนไหนก็ไม่เคยมีใครมีอิทธิพลเหนือการควบคุม จนทำให้เขาหมดความยับยั้งชั่งใจปล่อยอารมณ์ใคร่เหนือความเหมาะสมได้อย่างมารตรีสักคนเดียว...

“ปล่อยค่ะ! ...” ห้ามเขาพร้อมกับเช็ดน้ำตาปอยๆ ดวงตาดั่งกวางน้อยแดงก่ำ ก่อนเสียงสั่นเครือเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้จะพูดขึ้น

“ทำไม?” คนหน้ามึนส่งสายตาพร่ามัวมองริมฝีปากบวมเจ่อซึ่งดูเหมือนมันกำลังสั่นระริกอยู่อย่างนึกเสียดาย จะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งในการสัมผัสความหอมหวานเย้ายวนใจนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเสมอ

“ปล่อยเถอะค่ะ ใกล้จะถึงแล้ว...” เธอบอกเขาอีกครั้ง แต่คนขี้หงุดหงิดไม่คิดสนใจ เขาล่วงมือในเสื้อสูท หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวออกมา ดึงใบหน้าเล็กเงยขึ้น แล้วค่อยๆ ซับหยาดน้ำตาบนวงหน้าสวยอย่างเบามือ

มารตรีถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยอมปล่อยให้เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอจนเหือดแห้ง ตรงข้ามกับหัวใจดวงน้อย มันสั่นไหวชุ่มฉ่ำไปกับความอ่อนโยนของเขาที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน...

“ไม่ต้องมาทำมองฉันตาซึ้งขนาดนี้หรอกน่า...” พูดจบมือหนานั้นผลักใบหน้าเล็กออกห่าง ยัดผ้าเช็ดหน้าในมือเก็บเข้าในเสื้อสูทตามเดิม ใบหน้าหล่อเริ่มบึ้งตึงขึงตามองแม่หน้าหวานเพื่อแก้เขิน

“ฉันไม่อยากตกเป็นขี้ปากให้แม่เลขาจอมสอดรู้สอดเห็นเอาไปพูดเสียๆ หายๆ ว่าฉันรังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้” มารตรีถอนใจแต่ยังยืนนิ่งไม่ขัด

“สวยก็ไม่สวยยังจะขี้เยอีก นอกจากบีบน้ำตาเก่งแล้ว ถามจริงเหอะ เธอทำอย่างอื่นไม่เป็นบ้างหรือไงนะ...” คนพาลส่งเสียงถามหงุดหงิด และเมื่อประตูลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนแยกห่างออกจากัน ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือของตัวเองไปฉวยข้อมือเล็กมากุมไว้เหนี่ยวแน่น ก่อนจะลากพาเดินออกจากลิฟต์เดินเลี้ยวไปยังห้องทำงานตัวเอง...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 1 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
ในลิฟต์ก็ยัง...
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

รีวิว