บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 23 รักนี้สมหวังแล้ว 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 23 รักนี้สมหวังแล้ว 100%

“รู้ได้ยังไงครับ”

“พ่อบอกค่ะ และก็เมื่อเช้าพี่สิก็ขอโทษหนูนาที่ทำให้เกิดเรื่องหลายๆ อย่างขึ้น”

สีหราชทำหน้าเศร้าลงเมื่อคิดว่านวินดามาหาก็เพราะเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นจากคนอื่น ไม่ใช่เพราะตัวเขา

“ถ้าพี่บุญลือกับคุณสิไม่บอกหนูนาก็คงไม่มีทางมาหาอาใช่ไหมครับ” สีหราชทำเสียงเศร้า พาร่างแน่งน้อยนั่งลงบนโซฟาดังเดิม

“ก็หนูนาเสียใจที่อาสิงโตจูบกับพี่สินี่คะ”

“แล้วไม่คิดจะเชื่ออาบ้างเหรอ” ทำเสียงสูงกระฟัดกระเฟียด

“เพราะหนูนาหวงอาสิงโตไม่อยากให้คนอื่นกอดอาสิงโตค่ะ ตอนนั้นหนูนาไม่เชื่อใจอาสิงโตเพราะหนูนากลัวว่าหนูนาเด็กเกินไปไม่คู่ควรกับอาสิงโต อาสิงโตอาจจะเปลี่ยนใจค่ะ”

“เฮ้อ!! ตอนนั้นอาโกรธหนูนาจริงๆ นะครับ แต่เพราะว่าอารักเด็กคนนี้จึงตั้งใจว่าจะกลับไปหาพรุ่งนี้ แต่ว่ามีเด็กที่ทนคิดถึงอาไม่ไหวมาหาอาเสียก่อน”

“ก็หนูนาคิดว่าหนูนาเป็นคนผิดที่ทำให้เราสองคนต้องทะเลาะกัน ดังนั้นก็ควรเป็นหนูนาที่จะต้องขอโทษอาสิงโตก่อนค่ะ”

“น่ารักแบบนี้จะไม่ให้อารักหนูนาได้ยังไงครับ แต่ว่านะถึงหนูนาไม่มาขอโทษอา อาก็จะกลับไปเป็นฝ่ายขอโทษหนูนาเพราะอารักหนูนามาก ถึงตอนที่ทะเลาะอาจะพูดให้หนูนารู้สึกแย่ไปแล้วก็ตาม อาก็จะกลับหาหนูนาครับ” สีหราชป้อนคำหวานแอบหอมคลอเคลียเด็กสาวที่ไม่ได้กอดให้เต็มรักแบบนี้มานานหลายวันแล้ว อยากกอดอยากหอมรวมถึงอยากจูบให้ชื่นหัวใจ

“ขอบคุณที่อาสิงโตยังรักหนูนาค่ะ หนูนารักอาสิงโตที่สุดเลยค่ะ”

“ไปห้องนั่งเล่นกันดีกว่านะครับ”

“อาสิงโตอยู่คนเดียวหรือคะ คุณพ่อกับคุณแม่ของอาสิงโตล่ะคะ หนุนายังไม่ได้สวัสดีท่านเลยค่ะ”

“มีนัดทานข้าวกับเพื่อนๆ ครับ”

“ค่ะ”

“คืนนี้หนูนาค้างที่นี่หรือเปล่าครับ หรือว่าต้องกลับพร้อมคุณสิ”

“นอนได้ค่ะ พ่ออนุญาตให้ค้างแล้วกลับพร้อมอาสิงโตได้ค่ะ พี่สิมีงานสัมนาค่ะอยู่ต่ออีกหลายวัน”

แปลกจริงที่กำนันบุญลือให้ลูกสาวค้างบ้านเขา มีแผนอะไรอีกหรือเปล่านะ

สีหราชครุ่นคิดด้วยความแปลกใจหรือว่าจะพิสูจน์ความอดทนของเขาอีก ด้วยการส่งชิ้นปลาย่างให้แมวหิวโซแบบเขากันล่ะเนี่ย

ครอบครัวของสีหราชต้อนรับนวินดาเป็นอย่างดียิ่งสองแม่นั้นดูจะถูกใจกับว่าที่สะใภ้คนแรกของบ้านนักหนา ชวนพูดคุยเรื่องราวต่างๆ มากมายรวมถึงเรื่องราวต่างๆ ของสีหราชตั้งแต่ตอนเยาว์วัยจนกระทั่งโตและวีรกรรมต่างๆ ของลูกชายให้ฟังที่เล่าให้ฟังหลายครั้งก็ดูเหมือนจะไม่หมดเพราะมีมากมายเหลือเกิน

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องพักของนวินดาดังขึ้น นวินดาที่อาบน้ำเสร็จและกำลังนั่งเช็ดผมอยู่นั้นลุกเดินมายังประตูห้องที่ถูกเคาะ

“อาสิงโตมีอะไรหรือเปล่าคะ” เมื่อเปิดประตูแล้วเห็นว่าเป็นใครจึงถาม

“คืนนี้อาขอนอนด้วยได้ไหมครับ”

“ห้องอาสิงโตก็มีนี่คะ”

“ห้องอามีครับ แต่ห้องของอาไม่มีหนูนานี่ครับ”

นวินดายิ้มเขินให้กับคำพูดและสายตาของสีหราชที่พุ่งเป้ามายังตน

“แล้วแบบนี้หนูนาต้องตอบว่ายังไงดีคะ” ก็หล่อนไม่รู้ว่าควรตอบว่ายังไงจริงๆ นี่นา นับวันหล่อนก็ยิ่งอยากใกล้ชิดสีหราชมากขึ้นรู้สึกว่าร่างกายของสีหราชมีแรงดึงดูดที่ทำให้หล่อนอยากเข้าใกล้เขามากขึ้น ยามที่อยู่ใกล้ๆ ก็อยากอิงแอบแต่อาการแบบนี้มันใช่คนปกติเป็นไหมหล่อนก็ชักสงสัย ว่าจะถามเพื่อนว่าอาการแบบนี้มันผิดแปลกหรือเปล่าแต่ก็ลืมถามไปเสียสนิทเพราะมีเรื่องอื่นที่ทำให้คิดมากอยู่หลายเรื่อง อีกทั้งเรื่องล่าสุดก็ทำให้หล่อนคิดเรื่องอื่นแทบไม่ออกเลยนอกจากเรื่องของสีหราช

“ก็ต้องตอบตกลงให้อานอนด้วยสิครับเป็นคำตอบที่ดีที่สุด” ไม่ได้แค่พูดสีหราชยังดันตัวเองพร้อมนวินดาให้เขาไปในห้องด้วยกัน

“อาสิงโตเอาแต่ใจ หนูนายังไม่ได้ตอบเสียหน่อย”

“ไม่มีใครรู้จักหนูนาดีเท่าอาแล้วครับ”

“ใช่หรือคะ” นวินดาเช็ดผมตัวเองไปมา

“แน่นอนสิครับ อาเช็ดผมให้ครับ”

“หนูนาทำเองได้ค่ะ อาสิงโตจะนอนกับหนูนาจริงๆ หรือคะ”

“จริงครับ อาคิดถึงหนูนาแทบแย่คิดว่าหนูนาจะไม่ให้อภัยอาง่ายๆ เสียแล้ว” สุดท้ายสีหราชก็แย่งผ้าขนหนูที่นวินดาใช้ซับน้ำมาถือไว้และช่วยเช็ดน้ำอกจากผมยาวๆ ทั้งคู่นั่งลงอยู่ตรงโซฟาปลายเตียงโดยที่หันหน้าไปทิศทางเดียวกันสีหราชนั่งซ้อนด้านหลังนวินดา

“คิดถึงแต่ก็ไม่ไปหาหนูนา หนูนาต่างหากที่คิดว่าอาสิงโตจะทิ้งหนูนาแล้ว” นวินดาพูดออกมาด้วยกรแสเสียงน้อยใจ ถึงสุดท้ายแล้วเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะว่าพ่อเป็นคนสร้างเรื่องขึ้นมา ลึกๆ ในใจของผู้หญิงแล้วก็ย่อมมีความน้อยใจแบบไม่มีเหตุผลอยู่บ้างมากหรือน้อยก็แล้วแต่คน

“คิดถึงมากสิครับ อยากไปหาแต่อาก็น้อยใจหนูนาเหมือนกันนี่ครับ อาทั้งรักทั้งหลงหนูนาขนาดนี้ยังคิดว่าอาจะไปมีผู้หญิงคนอื่น”

“ก็หนูนา...หนูนาไม่ชอบให้อาสิงโตไปใกล้กับผู้หญิงคนอื่น ไม่อยากให้อาไปกอดผู้หญิงคนไหน หนูนาเห็นแบบนั้นหนูนาก็เสียใจนะคะ หนูนากลัวหนูนาดีไม่พอให้อารักนี่คะ”

สีหราชยิ้มกริ่มนานๆ ทีจะรู้สึกถึงอารมณ์หึงหวงแบบรุนแรงของนวินดา อดไม่ได้ที่จะกดปลายจมูกหอมแก้มใสเย็นชื้นจากการอาบน้ำ หอมกลิ่นสบู่อ่อนรู้สึกชื่นใจจริงๆ

“อุ้ย อาสิงโต หอมแก้มหนูนาอีกแล้วนะคะ วันนี้อาสิงโตจะหอมแก้มหนูนาบ่อยเกินไปแล้วนะคะ”

“ทำไงได้ล่ะครับก็หนูนาของอาน่ารักน่ากอดน่าทำอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด” ยิ่งโตมากขึ้นร่างกายของนวินดาก็เปลี่ยนแปลงไปตามช่วงวัย หลายๆ อย่างบนตัวของนวินดาดึงดูดมากกว่าเดิมหลายเท่า

“ทำแบบนี้หนูนาจั๊กจี้นะคะ” หล่อนย่นคอหนีใบหน้าหล่อที่พยายามใช้ใบหน้าสีกับแนวแก้มและซอกคอ

สองแขนของสีหราชโอบรัดช่วงเอวของนวินดาไว้แน่นราวกับจะบอกเป็นนัยว่าจะไม่ยอมปล่อยร่างเล็กจ้อยนี้ให้หลุดออกไปง่ายๆ วางผ้าขนหนูลงบนหน้าตักดึงร่างนวินดาให้หันมาเผชิญหน้ากับตน ใช้มือเกลี่ยเส้นผมที่เริ่มหมาดแผ่วเบา

“อารักหนูนาจังเลยครับ หนูนาเรียนจบเมื่อไหร่อาจะจัดงานแต่งงานนะครับ หนูนาตกลงไหมครับ”

นวินดายิ้มเขินด้วยความสุขใจนัยน์ตาคู่งามแพรวพราวยินดี

“หนูนาก็รักอาสิงโตมากๆ ค่ะ รักมากขนาดนี้หนูนาจะไม่ยอมแต่งงานกับอาสิงโตได้ด้วยหรือคะ”

“แต่งงานแล้วก็ต้องมีลูกเลยนะครับ”

“อะไรกันคะ รีบเกินไปหรือเปล่า ให้หนูนาได้ทำงานก่อนสิคะ” ถ้าหล่อนเรียนจบก็เพิ่งจะอายุยี่สิบสามยี่สิบสี่เองจะให้หล่อนตั้งท้องมีลูกเลยหรือ

“อาตามใจหนูนาทุกเรื่องนะครับ แต่ยกเว้นเรื่องลูกครับ” เรื่องทำงานเขาก็ไม่อยากให้นวินดาทำหรอกแต่เพราะเป็นสิ่งที่นวินดาอยากทำเขาจึงไม่คิดห้าม จะใช้เส้นสายให้หล่อนได้ทำงานอยู่โรงเรียนที่หล่อนเคยเรียน ส่วนเรื่องลูกเป็นเรื่องที่เขาอยากทำให้สำเร็จ อยากมีลูกสักสามสี่คน เขาฝันว่าอยาหมีลูกสาวสองคนลูกชายสองคนวัยใกล้เคียงกัน ครอบครัวที่เขากับนวินดาสร้างขึ้นคงจะเต็มไปด้วยความสุข

“หนูนากลัวว่าจะทำหน้าที่แม่ได้ไม่ดีพอค่ะ”

“มีอาอยู่ด้วยทั้งคน ไม่ต้องกลัวอะไรเลยนะครับ อาเองก็กลัวไม่น้อยไปกว่าหนูนาหรอกครับ แต่อาอยากมีลูกๆ ของเรานะครับ หนูนามองหน้าอาสิครับ” สีหราชใช้สองมือโอบประคองใบหน้าเล็กได้รูปของนวินดาให้เงยหน้ามองตนตรงๆ

“มองแล้วทำไมหรือคะ” หล่อนมองใบหน้าของสีหราชตรงๆ ๆล่สายตาตั้งแต่เส้นผมหน้าผากหัวคิ้วลงมาเรื่องๆ ก่อนจะมองรวมๆ กันอีกครั้ง ก็ไม่เห็นถึงสิ่งผิดปกติใดๆ

“ก็อาแก่ขึ้นแล้ว ถ้ามีลูกช้าก็กลัวลูกจะไม่ยอมเรียกพ่อจะเรียกตาแทนน่ะสิครับ”

นวินดายิ้มขำ

“พ่อทั้งคนลูกจะเรียกแบบนั้นได้ยังไงกันคะ”

“ก็มันจริงนี่ครับ” สีหราชแสร้งทำหน้าเศร้าเรียกร้องให้อีกฝ่ายยอมโอนอ่อนไปกับข้อเสนอ

“ถ้าหนูนายอมมีลูกให้อาสิงโตแล้ว อาสิงโตต้องเป็นคนเลี้ยงเด็กๆ อยู่ที่บ้านนะคะ ส่วนหนูนาก็จะไปทำงานชดเชยที่อุ้มท้องลูกๆ แบบนี้อาสิงโตตกลงไหมคะ”

สีหราชคิดว่าหลังจากแต่งงานจะให้เวลานวินดาได้ไปทำงานก่อนสักสองปีหลังจากนั้นเขาก็จะทำลูกให้ได้เกิดวัยใกล้ๆ กันเอาแบบหัวปีท้ายปีไปเลย ถึงเวลานั้นนวินดาอาจจะไม่มีเวลาได้คิดเรื่องงานอีกก็ได้

“ตกลงครับผม”

สีหราชยิ้มหวานและดึงหนาเข้าหานวินดา จูบที่ริมฝีปากนิ่มสีหวานอย่างรักใคร่ จูบอ่อนโยนที่สื่อความรักความปรารถนาในตัวของอีกฝ่าย สองมือประคองท้ายทอยนวินดาเอาไว้

นวินดาแหงนเงยใบหน้ารับจุมพิตแสนหวานและตอบรับด้วยหัวใจที่รักไม้แพ้อีกฝ่าย

สีหราชพานวินดากลับพิจิตรในสองวันถัดมา ทันทีที่มาถึงสีหราชก็ไปหากำนันบุญลือทันที

“ผมขอโทษที่พาหนูนากลับมาช้า” สีหราชพูดด้วยความนับถืออีกฝ่าย ตอนนี้เขากับกำนันบุลือนั่งอยู่ในห้องทำงานของกำนันบุญลือที่ปิดสนิท

“ฉันเองก็ต้องขอโทษที่ทำอะไรหลายๆ อย่างเกินไปหน่อย” กำนันบุญลือถอนหายใจก่อนจะพูดออกมา

“ผมไม่ได้รู้สึกโกรธขนาดที่พี่บุญลือต้องขอโทษหรอกครับ ผมอายุสามสิบกว่าชอบผู้หญิงอายุน้อยกว่าห่างกันหลายปีเป็นธรรมดาที่พ่อแม่ฝ่ายหญิงบางคนจะไม่ชอบใจ แต่บางเรื่องผมก็โมโหนิดๆ เหมือนกันครับ แต่ก็เท่านั้นแหละครับ” สีหราชอธิบายตามตรงไม่ได้โกรธเกลียดเพียงแต่ก็มีอารมณ์โมโหนิดหน่อยกับแผนการของพ่อตา

“ก็ดีแล้วที่พูดกันตรงๆ จะได้ไม่ค้างคาใจกันอีก”

“ครับ ผมก็สบายใจที่พี่ไปไม่ได้เกลียดผม ขนาดที่จะไม่ยอมยกหนูนาให้ผมจริงๆ”

“เฮ้อ ฉันก็ไม่ได้คิดจะแยกอะไร เพียงแต่อยากให้แน่ใจว่าจะไปกันได้ หนูนาเด็กกว่านายต้องหลายปี จะแน่ใจได้ยังไงว่านายจะไม่ทิ้งหนูนาเวลาที่มีเรื่องไม่เข้าใจกัน”

“ผมแสดงออกว่ารักหนูนาขนาดนี้พี่ยังไม่คิดจะเชื่อใจผมหรือครับ” สีหราชพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ แต่ใบหน้านั้นกลับยิ้มออกมา

“เชื่อใจก็ส่วนเชื่อใจสิ ลูกสาวทั้งคนจะให้ยกให้ผู้ชายง่ายๆ เลยก็ออกจะแปลกไปหน่อยมั้ง”

“ครับๆ ผมเข้าใจดีครับ ผมอยากจะพูดกับพี่ให้ชัดเจนว่าผมรักหนูนา ผมจะแต่งงานกับหนูนาเพียงคนเดียว พี่บุญลืออย่าได้เป็นกังวลผมจะไม่ทำให้ความเชื่อใจของพี่สูญเปล่า ผมเชื่อใจตัวเองว่าจะรักหนูนาเพียงคนเดียว จะไม่มีผู้หญิงคนอื่น จะไม่ทอดทิ้ง และจะไม่ใช้กำลังข่มเหงหนูนาเป็นอันขาด”

กำนันบุญลือได้ฟังก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจกับคำพูดและท่าทางที่แสดงออกมาราวกับเป็นการสัญญา

“ลองงัดข้อกันหน่อยไหม”

สีหราชขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ครั้นเห็นอีกฝ่ายตั้งท่ารอก็จำเป็นต้องยกแขนตั้งศอกกับพื้นโต๊ะ

“จะเล่นอะไรครับ คงไม่ใช่จะเดิมพันว่าผมแพ้จะอดแต่งงานกับหนูนาหรอกนะครับ”

“ไม่ใช่ ถ้านายรักหนูนาจริงๆ นายต้องทำสุดกำลังของนาย เรื่องนี้เป็นเรื่องของศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย ไม่ต้องสนอายุหรือสถานะ” กำนันบุญลือบอกกติกา

“งั้นผมไม่เกรงใจแล้วกันนะครับ”

“ดี”

สีหราชตั้งแขนศอกสอดมือประกบมือของกำนันบุญลือที่ตั้งท่ารอก่อนอยู่แล้ว เมื่อกำนันบุญลือพยักหน้าสองครั้งติดเป็นการส่งสัญญาณให้เริ่มออกแรง สีหราชและกำนันบุญลือต่างก็ส่งแรงทั้งหมดไปที่มือที่กำลังต่อสู้กันอยู่ ข้อมือของทั้งสองคนผลัดกันกดข้อมืออีกฝ่ายให้ล้มลง

ปึ้ง!!!

เป็นกำนันบุญลือที่หมดแรงและถูกสีหราชกดทับลงไปกับพื้นโต๊ะ

“ต่อไปนี้ก็ฝากนายดูแลหนูนาต่อจากฉันด้วยนะ แรงกายแรงใจที่ฉันสู้เพื่อหนูนามาตลอด ฉันขอส่งต่อให้นาย...” กำนันบุญลือบอกด้วยสีหน้าเข้มและจริงจัง

“พี่ไม่ฝากผมก็เต็มใจรับหน้าที่นี้ต่ออยู่แล้วครับ ขอบคุณที่ยอมรับในตัวผมและความรักของผม” สีหราชยกมือไหว้กำนันบุญลือด้วยความรักและเคารพ ในใจสุดแสนดีใจที่ความรักของเขาใกล้ความจริงเข้ามาทุกที จากนี้ก็รอเพียงนวินดาเรียนจบเท่านั้น เขาก็จะได้ครองคู่กับนวินดาแล้ว

****************************************

ขออภัยนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ เหตุที่ไม่ได้อัพคือไม่รู้จะให้อวสานยังไงดี(5555)

ตอนนี้ลงได้แล้วค่ะ แต่งตอนจบเสร็จแล้วเหลือตอนพิเศษค่ะ

ไม่เทนะคะ ไรท์อัพให้จนจบค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามผลงานมาตลอดและขออภัยที่ไรท์เป็นนักเขียนจอมเกเรอัพบ้างไม่อัพบ้าง

จะพยายามปรับปรุงค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว