มหาลัยร่านรัก

ตอนที่ 1 เทวราช

ถ้ารักกันแล้วอายุก็เป็นเพียงตัวเลข...จริงหรือ? ความรักเป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจ บางคนก็บอกว่าไม่ต้องใช้สมองให้มากนักหรอก แค่หัวใจก็เพียงพอแล้ว ผมว่ามันช่างเป็นเพียงสายลมจากปากของคนที่เอาแต่จดจำวาทกรรมอันรื่นหูแห่งนักปราชญ์มาใช้เพื่ออวดภูมิความรู้เท่านั้น ในชีวิตจริงหาได้เคยพบพานประสบการณ์ด้วยตนเองไม่
ผมชื่อเทวราช อายุอานามตอนนี้คือสี่สิบห้าปี เรียนจบปริญญาเอกในสาขาวิชาที่ขาดแคลนมากที่สุดสาขาหนึ่งของประเทศไทย สาขาอะไรน่ะเหรอครับ?...ผมเชื่อว่านั่นคงไม่ใช่สาระสำคัญสำหรับบทบาทการเป็นตัวละครในนิยายเรื่องนี้เท่าใดนักหรอก
การเรียนจบในระดับสูงสุดของการศึกษา ทำให้ทางเลือกอาชีพของผมมีอยู่น้อยเหลือเกิน เอกชนอย่างนั้นเหรอ...ผมอาจได้เงินเดือนสูงลิบ แต่ไม่มีอะไรในโลกนี้ได้มาฟรี ความคาดหวังของบริษัทพวกนี้ก็สูงเช่นกัน ความเครียดย่อมตามมาและที่สำคัญผมเกลียดการถูกบังคับ
อาจารย์สอนหนังสือ?...นั่นเป็นอาชีพที่ผมใคร่ครวญอยู่นาน คิดหนักหลายคืนติด ๆ กันว่า ตัวเองพร้อมถ่ายทอดวิชาความรู้ให้คนอื่นมากน้อยแค่ไหน นิสัยเสียส่วนตัวนั่นอีกล่ะ...จะไม่ทำให้หน้าที่การงานเสียหายอีกเหรอ จากที่มันเคยทำให้ชีวิตของผมแทบพังมาแล้ว แต่ก็อย่างที่บอกทางเลือกอาชีพของผมมีน้อยเหลือเกินและอาจารย์คืออะไรที่ลงตัวที่สุด เพียงแค่ว่าต้องควบคุมสัตว์ร้ายในกมลสันดานให้ได้เท่านั้นเอง
ผมเป็นเสือผู้หญิงตัวยง ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ดูดีพอประมาณ สาว ๆ ที่เข้ามาในชีวิตต่างก็บอกว่าผมไม่หล่อหรอก แต่บุคลิกอบอุ่นเหมือนพร้อมจะกระโดดเข้าปกป้องพวกเธอด้วยชีวิต นั่นทำให้ประตูห้องพักของผมเปิดแทบตลอดเวลา เงินสำหรับใช้จ่ายเรื่องถุงยางอนามัยสูญเสียไปมากพอ ๆ กับค่าอาหารประจำวัน
ผมเคยเพลาเรื่องพวกนี้ลง เมื่อได้เห็นหน้าเทวดาตัวน้อยผู้คลานออกมาจากครรภ์ของภรรยาแสนสวย...อารีญาลูกสาวสุดที่รัก ผมเฝ้าประคบประหงมเธอยิ่งกว่าไข่ในหิน แต่ก็อย่างว่า...สันดานเก่ามันเลิกยาก ชีวิตครอบครัวมาถึงคราวพังทลายเมื่อคู่ชีวิตขอฟ้องหย่าพร้อมด้วยหลักฐานชิ้นสำคัญ ทั้งภาพถ่ายและคลิปวีดีโอมากมาย เธอเอาลูกสาวไปจากชีวิตผมก่อนที่อารีญาจะเรียกคำว่า พ่อ ได้เสียอีก แต่นั่นเป็นเรื่องราวเมื่อนานมาแล้ว ก่อนผมจะไปเรียนต่อปริญญาเอกที่ต่างประเทศ
เอาเถอะ...ตอนนี้ผมกลับมาอยู่ประเทศไทย เริ่มต้นชีวิตใหม่ในหน้าที่ของอาจารย์สอนหนังสือ วันเวลาผันผ่านสัตว์ร้ายในตัวถูกสะกดจนผมเองคิดว่าคงไม่มีวันกลับไปเป็นแบบเดิมอีกแล้ว พวกนักศึกษาสาว ๆ ล่ะ...ไม่มีใครมาลองของบ้างเลยเหรอ? มีสิครับ เยอะด้วย แต่ผมใช้วิธีขอร้องเพื่อนอาจารย์ที่เป็นคนทำตารางสอนให้ช่วยจัดกลุ่มเรียนที่มีแต่เด็กผู้ชายให้กับผม ครับ...ทางเดียวที่ทำให้ผมสงบลงได้ก็คือ อย่าเปิดโอกาส เพราะผมไม่เคยไว้ใจตัวเอง
จนกระทั่งเธอกลับเข้ามาในชีวิตของผมอีกครั้ง...อารีญา เวลาช่างผันผ่านอย่างรวดเร็ว จากเด็กหญิงตัวเล็กไร้เดียงสาเติบใหญ่เป็นสาวนักศึกษาเปี่ยมเสน่ห์ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเลือกเรียนคณะและภาควิชาที่ผมสอน
“ฉันเองก็ไม่เข้าใจและพยายามเตือนลูกแล้ว” อดีตภรรยาพูดผ่านโทรศัพท์มือถือด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“เตือน?...คุณหมายความว่ายังไง?” ถึงผมเป็นสามีที่เลว แต่ก็ไม่เคยลืมความเป็นพ่อคน ปลายสายเงียบไปนาน
“ช่างเถอะ...ฉันขี้เกียจทะเลาะกับใครทั้งนั้น เอาเป็นว่าดูแลลูกให้ดี แล้วช่วงวันหยุดฉันจะไปรับเธอกลับมาอยู่ด้วย ค่าใช้จ่ายทุกอย่างของลูก เราหารสอง ตกลงไหม?” นั่นเป็นข้อตกลงที่มีมาตั้งนานนม ผมยินดีรับทุกประการ อย่างน้อยผมก็ได้ลูกกลับมาอยู่ด้วยเสียที แม้จะเป็นเพียงชั่วคราวก็ตาม
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ” ภาพแรกที่ผมเห็นเป็นภาพของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผมสั้น ยกมือไหว้ ก่อนวิ่งเข้ามากอดผมเอาไว้แน่น แต่ในความจริงแล้วอารีญาเติบใหญ่เป็นสาวน้อยสวยสะพรั่ง มีเพียงทรงผมเท่านั้นที่ยังตัดสั้นดังเดิม จมูกโด่งเป็นสันเหมือนผม แต่แววตาคมกล้าไม่กลัวใครเหมือนแม่ ทำให้ดูอ่อนโยนและเข้มแข็งในเวลาเดียวกันได้อย่างน่าประหลาด
“สวัสดีจ๊ะ...หนูน้อย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีเหรอ คิดถึงพ่อบ้างไหม?” เธอร้องไห้โฮแทนคำตอบ
การดูแลเธอไม่ใช่เรื่องยาก อารีญาถูกแม่ผู้เข้มงวดอบรมบ่มนิสัยมาเป็นอย่างดี ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของผมเปลี่ยนแปลงผิดหูผิดตา ข้าวของในบ้านที่เคยกระจัดกระจายและไร้ระเบียบตามประสาพ่อม่ายเมียทิ้ง ได้รับการจัดใหม่จนผมแทบจำที่ซุกหัวนอนตัวเองไม่ได้
“หนูเรียนมาทั้งวันก็เหนื่อยแล้วนะลูก เรื่องพวกนี้พ่อจัดการเองได้” ผมเคยบอกหลายครั้ง
“พ่อสิคะทำงานเหนื่อยกว่า เพราะสอนแต่พวกลิงทะโมนทั้งนั้น อยู่เฉย ๆ ค่ะ อย่าขัดขวางหนูเลยนะ” เธอยกแขนเบ่งกล้ามเหมือนผู้ชาย เฮ้อ...นิสัยดื้อแพ่งนี้มันได้มาจากแม่ชัด ๆ
ชีวิตของผมกลับมามีความสุขอีกครั้ง เธอเป็นยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ แต่ก็อย่างที่บอก...โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี อารีญาเป็นเด็กร่าเริงมีมนุษยสัมพันธ์ดีเหมือนแม่ นี่ยังไม่รวมบุคลิกหน้าตาที่ออกแนวสาวหล่อหน่อย ๆ และนั่นทำให้เธอมีเพื่อนฝูงมากมาย โดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิง
โอกาสที่ผมหลีกเลี่ยงมาตลอดกลับเปิดออกอีกครั้ง เวลาที่ผมไปรับส่งเธอเรียน ทำงานกลุ่มหรือร่วมกิจกรรมอื่น ๆ สายตามากมายพุ่งตรงมายังผม
“นั่นพ่อเธอเหรอ...ยัยรีญา ทำไมหล่อจัง”
“ยังหนุ่มอยู่เลย อายุสี่สิบห้าจริง ๆ เหรอ ฉันนึกว่าสามสิบต้น ๆ ”
“พ่อแกน่ากินจังเลยว่ะ”
“อายุมากแล้ว แต่หุ่นยังแซ่บเหลือเกิน”
“เป็นอาจารย์ที่นี่ด้วย!!! สอนวิชาอะไรยะ ฉันจะไปลงทะเบียนเรียนเดี๋ยวนี้แหละ” แน่นอนว่าส่วนใหญ่แค่พูดหยอกเพื่อเรียกเสียงเฮฮา แต่สำหรับบางคน...
สาวน้อยเรือนร่างงามระหงที่กำลังนอนเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนบางข้างกายผมในตอนนี้คือตัวอย่างของบางคนที่ว่า เพียงแต่มีเธอเท่านั้นที่ทำให้ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง มันเป็นอารมณ์ส่วนลึกที่สาบสูญนานแสนนานจากหัวใจหยาบกร้านของผม ความรักอย่างนั้นเหรอ? กับหญิงสาวอายุคราวลูกเนี่ยนะ...ให้ตายสิ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย elena
น่าติดตาม
เมื่อ 1 ปี 11 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย 
มหาลัยอยู่ไหน...จะตามไป****....อุ๊ย เรียนด้วยคน
เมื่อ 2 ปี 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว