บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep6/2 : อาการมันฟ้อง

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep6/2 : อาการมันฟ้อง

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ตอน...อาการมันฟ้อง2

ผมขอกาแฟดำกับน้ำส้มสักแก้ว แล้วก็ขอขนมอะไรที่พอจะทานรองท้องได้ ช่วยเอาเข้ามาให้ผมในห้องทำงานด้วยนะคุณเชอร์รี่...”

ก่อนท่านประธานหนุ่มจะก้าวขาเข้าห้องทำงาน ซึ่งได้หายออกจากห้องไปตั้งแต่ช่วงเช้า กลับขึ้นมาอีกทีนั้นใกล้เวลาเลิกงานเต็มที เนื่องจากนั่งทำงานต่อไปไม่ได้ เก้าอี้มันรู้สึกร้อนๆ อย่างไรบอกไม่ถูก จนต้องเผ่นแนบลงไปดับร้อนอยู่หลายชั่วโมง

ขคราชไม่ลืมที่จะเอ่ยปากสั่งแม่เลขาสาวลูกครึ่ง ผู้มีนิสัยสอดรู้สอดเห็นเป็นงานรอง ให้นำเอาเครื่องดื่มเข้าไปให้เขา พร้อมกับขนมรองท้อง เพราะคงต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าเขาจะเคลียร์งานบนโต๊ะเสร็จ กลัวคนบอกว่าเหนื่อยจะหิวเอา

“ได้ค่ะเจ้านาย...” เลขาลูกครึ่งสาวรับคำพร้อมรอยยิ้มหวานหยดเป็นการเอาใจเจ้านายสุดหล่อของตัวเอง แต่ก็ต้องมีอันต้องค่อยๆ หุบยิ้มลง เมื่อเจ้านายสุดหล่อของเธอ เขาไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง แต่ข้างกายสมาร์ทสุดเท่นั้น ดันมีสาวน้อยหน้าตาสะสวยไปทั้งเนื้อทั้งตัว ยืนตัวลีบก้มใบหน้าที่งามหมดจดจนเธอยังนึกอิจฉาลง ถ้าหากสายตาของเธอมองไม่ผิด ดูเหมือนก่อน ตอนเจ้านายจะเดินกระแทกเท้าออกไปข้างนอกเมื่อช่วงเช้าของวันนี้ ใบหน้าหล่อขาวสะอาดนั้นยังดูงอหงิกจนเธอไม่กล้าแม้จะขยับปากถามไถ่อะไรทั้งสิ้น ปล่อยให้เจ้านายเดินหน้าง้ำผ่านไปเข้าลิฟต์ไปตาปริบๆ ช่างผิดกับตอนนี้เสียเหลือเกิน ดูเจ้านายของเธอจะอารมณ์ดีผิดหูผิดตา

แตกต่างระหว่างขาไปกับขากลับอย่างเห็นได้ชัด...

โอ้พระเจ้า! แม่เลขาอุทานอยู่ในใจ ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มทำงาน ดวงตายาวเรียวผ่านการตบแต่งมาอย่างสวยงาม แทบจะทะลักออกมานอกเบ้าเสียให้ได้ เมื่อเธอโฟกัสไปตรงจุดด้านหน้าของคนทั้งคู่ มันยิ่งกว่าแน่ชัด เมื่อข้อมือเรียวงามของสาวน้อยแสนสวยผู้นี้ ถูกเจ้านายเจ้าอารมณ์ของเธอเกาะกุมเอาไว้ด้วยความห่วงแหน

มารตรีรู้สึกตัว จึงรีบดึงข้อมือเล็กของเธอออกจากมือใหญ่ของเขา แต่ก็ทำไม่สำเร็จ เชอร์รี่ยิ้มให้อย่างเข้าใจอะไร จนขคราชต้องส่งสายตาดุเป็นเชิงเตือน พอเชอร์รี่รู้สึกตัวจึงได้แต่ส่งยิ้มแหยๆ เป็นการขอโทษเจ้านายที่ทำตัวเสียมารยาท...

“เชอร์รี่ขอโทษค่ะเจ้านาย” เชอร์รี่ห่อไหล่ยิ้มปุเลี่ยนส่งให้คนทั้งคู่

เจ้านายสุดหล่อขึงตาดุให้ก่อนจะลากเอาร่างบางเดินตามลิ่วๆ เข้าไปในห้องทำงานด้วยกัน...

“ไปนั่งรอฉันที่โซฟารับแขกก่อน ขอเซ็นเอกสารสักครู่เดี๋ยวจะไปส่งที่บ้าน...” เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องทำงานสุดหรูสองต่อสอง ขคราชจึงจับจูงร่างน้อยแล้วดันหัวไหล่ให้นั่งลงยังโซฟาหลุยตัวใหญ่กลางห้อง

“ค่ะ...” มารตรีรับคำง่ายๆ เมื่อตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนไม่อยากสู้รบกับเขาอีกแล้ว ความร้อนระอุตรงริมฝีปากอิ่มของตัวเองมันยังเต้นระริกคอยย้ำเตือนให้เธอต้องระมัดระวังตัวเอง อย่าได้เผลอไปขัดใจเข้าอีกเป็นอันขาด

ถึงจะย้ำเตือนตัวเองให้ระมัดระวังตัวจากอสูรร้ายอยู่ในใจ แต่เธอก็ยังไม่วายโดนเขาฉวยโอกาสเข้าอีกจนได้ เมื่อร่างโตของเขาโน้มใบหน้าเข้าหาด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะกดปลายจมูกโด่งขึ้นเป็นสัน ซึ่งมันรับกับโครงหน้าคมเข้มของเขาให้ดูโดดเด่นลงบนแก้มนุ่มใสของเธอทั้งสองข้าง

“คุณ! ” หญิงสาวผงะหงายหลังชนกับพนักโซฟา ไม่คิดว่าเขาจะทำรุ่มร่ามกับเธอได้อีก

“ถ้าง่วงก็นอนหลับรอฉันไปก่อน โซฟามันยาวกว่าตัวเธอ คงนอนไม่ลำบากนัก เสร็จงานเมื่อไหร่ฉันจะมาปลุกเธอเอง...”

ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นตรงเอ่ยสั่งเสียงนิ่ง เขาทำเหมือนเป็นเรื่องปกติไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับการกระทำของตัวเองสักนิด มารตรีเงยหน้าขึ้นจับจ้องใบหน้าของชายหนุ่มอย่างนึกฉุน ได้แต่เม้มริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพราะรู้เธอสู้อะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว ถึงอยากจะเรียกร้องหาความยุติธรรมให้กับตัวเองมากเท่าใด แต่สำหรับผู้ชายนิสัยแย่ตรงหน้า เรียกร้องไปก็รั้งจะยิ่งทำให้เธอเจ็บตัวและเจ็บใจหนักมากกว่าเก่า เพราะฉะนั้นการยอมอยู่นิ่งๆ แล้วปล่อยให้เขาอาละวาดจนเหนื่อยไปเอง จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเธอ...

เมื่อสั่งความเสร็จร่างใหญ่จึงหมุนกายเดินผิวปากไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง อารมณ์ระอุเมื่อก่อนหน้าเริ่มดีขึ้นทันตา ไม่ได้สนใจสายตาวาวแสงของแม่ลูกกวางร้อยมารยา ที่ทำท่าเหมือนจะกินหัวเขาให้ได้ ก็ช่วยไม่ได้นี่น่า อยากเกิดมามีแก้มทั้งนุ่มทั้งหอมทำไมละ ...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
คนหื่นยังโทษแก้มอีกฝ่ายได้เนอะ
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว