บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทส่งท้าย 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทส่งท้าย 100%

บทส่งท้าย

4 ปีผ่านไป

สีหราชและนวินดามีลูกทั้งหมด 5 คน ลูกชาย 3 คน ลูกสาว 1 คน และอีก 1 คนอยู่ในท้องเพศหญิงอายุครรภ์ตอนนี้ 6 เดือนแล้ว เรียกได้ว่าเป็นคู่สามีที่ขยันทำลูกกันจริงๆ หัวปีท้าย เป็นคนไข้ขาประจำโรงพยาบาลแพทย์และพยาบาลแผนกสูตินรีคุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี

ลูกชายคนโตของสีหราชชื่อ ด.ช.ปวรรัชดล(ปะ-วอน-รัด-ชะ-ดน) ปุณธวัฒน์เดโช ชื่อเล่น ลีโอ อายุเกือบ 6 ขวบ

ลูกชายคนรองชื่อ ด.ช.ปรรณณฐภัค (ปัน-นะ-ถะ-พัก) ปุณธวัฒน์เดโช ชื่อเล่น ไลออน อายุ 5 ขวบ

ลูกชายคนที่สามชื่อ ปรมัตถ์ ปุณธวัฒน์เดโช ชื่อเล่น ต้นกล้า อายุ 4ขวบ

ลูกสาวคนแรกของครอบครัวชื่อ ด.ญ. ปภาวรินทร์ ปุณธวัฒน์เดโช ชื่อเล่น น้ำใส อายุ 2 ขวบครึ่ง

และคนที่อยู่ในท้องอายุครรภ์ 6 เดือน สีหราชเตรียมชื่อไว้ให้ลูกสาวคนเล็ก ด.ญ.ไปรยา ปุณธวัฒน์เดโช ชื่อเล่น ขวัญข้าว

ตั้งใจว่าคลอดลูกสาวคนสุดท้องก็จะคุมกำเนิด นวินดาออกจากงานข้าราชการครูที่ได้ทำอยู่ไม่กี่ปีก็ต้องออกจากงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวเพื่อดูแลลูกๆ รวมถึงสามี

ช่วงนี้เป็นฤดูฝนและเป็นหน้าหว่านข้าวดำนาของคนทำนา นาของสีหราชก็กำลังลงแขกปักดำ บ่ายสามโมงสีหราชไปรับลูกๆ กลับจากโรงเรียน

“อาจะพาลูกไปนาด้วย หนูนาไปด้วยกันไหมครับ” สีหราชหันหน้ามาถามภรรยาท้องโตสวมชุดคลุมท้องสีฟ้าลายดอกไม้ ใบหน้า แขน ขา อวบอิ่มขึ้นมากเป็นผลจากการตั้งครรภ์ ท้องนี้นวินดาค่อนข้างเป็นกังวลในเรื่องรูปร่างของตัวเองมากกว่าท้องก่อนๆ ซึ่งน่าจะเป็นผลจากฮอร์โมนช่วงตั้งครรภ์ โดยปกตินวินดารักสวยรักงามตามประสาผู้หญิงอยู่แล้ว แต่พอท้องร่างการเปลี่ยนแปลงไปก็น้อยใจและกลัวเขาไม่รัก

“ไปค่ะ อารอหนูนาด้วยนะคะ” นวินดาเตรียมตะกร้าผลไม้และน้ำสำหรับเด็กๆ เปลี่ยนชุดให้น้ำใสจากชุดกระโปรงน่ารักเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวเก่า ผมยาวๆ ถูกมัดขมวดเป็นก้อนกลมๆ บนหัว

“หนูนาเดินระวังๆ ครับ เดี๋ยวอาอุ้มน้ำใสและถือตะกร้าเองครับ” สีหราชไม่อยากให้นวินดาถือของหนัก

“ค่ะ ลีโอ ไลออน ต้นกล้า ไปนากันครับ” สามหนุ่มน้อยที่เปลี่ยนชุดจากชุดนักเรียนเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวเก่าที่พร้อมไปนากับผู้เป็นพ่อกำลังเล่นรถกันอยู่ลานหน้าบ้าน วิ่งแข่งกันมาหาพ่อกับแม่เพื่อไปนา

“รอกล้าด้วย” คนรั้งท้ายตะโกนบอกพี่ชายทั้งสองรวมถึงพ่อกับแม่

“ระวังค่ะต้นกล้า เดี๋ยวหกล้มนะคะ” นวินดากลัวลูกชายจะสะดุดล้มแม้มันจะเป็นเรื่องปกติของเด็กผู้ชายที่ต้องลุมลุกคลุกคลานกันก็เถอะ แต่มันอดที่จะเตือนไม่ได้นี่นา

“แม่คับ วันนี้ลีโอลงนำกับพ่อได้ไหมคับ” ลีโอถามแม่

“ได้ค่ะ แต่ลูกต้องใส่บูทนะคะ” บูทนี้เป็นบูทที่ทำมาสำหรับลูกชายโดยเฉพาะ เป็นบูทยาวถึงเข่าและมีเชือกผูกรัดกันน้ำเข้า สีหราชวางเรียงรองเท้าบูทของแต่ละคนไว้รออย่างรู้ใจลูกชายทั้งสาม ไม่ลืมที่จะใส่ให้ลูกสาวคนเล็กด้วย

“พ่อขา เล่นน้ำ” หนูน้อยน้ำใสพอพ่อใส่รองเท้าให้ก็เหมือนรู้ว่าวันนี้จะได้ลงเล่นน้ำ บอกพ่อเสียงเบาข้างๆ หู อยู่นิ่งๆ ให้พ่อสวมรองเท้าบูทสีชมพูสดใส

“ครับ วันนี้ไปแปลงต้นกล้าครับ” วันนี้ค่อนข้างครึ้มแดดไม่จัด ฝนก็ตั้งท่าเหมือนจะตกแต่ก็ยังไม่ตก ลมพัดเย็นๆ เป็นระยะ ดูแล้วคืนนี้คงตกหยักแน่ๆ

สามหนุ่มน้อยจัดการสวมรองเท้าบูทที่ผู้เป็นพ่อเตรียมไว้ให้ มีต้นกล้าที่ยังสวมใส่ไม่คล่อง นวินดาตั้งท่าจะลงไปช่วยลูกใส่รองเท้า

“เดี๋ยวลีโอช่วยน้องเองคับ” ลีโอขันอาสา แม่ท้องใหญ่มากจากประสบการณ์ที่เห็นแม้ท้องใหญ่แบบนี้ แม่จะลำบากมาก ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แม่ก็จะลำบาก ดูแล้วลีโออึดอัดลีโอไม่ชอบ ไม่อยากให้แม่ท้องใหญ่ๆ แบบนี้ แต่ว่าลีโอรักน้อง น้องของลีโอน่ารัก ลีโอจึงยอมให้แม่ท้องใหญ่ แล้วก็ลีโอจะคอยช่วยดูแลแม่เอง

“ขอบคุณครับ คนเก่ง” นวินดารู้สึกภูมิใจในตัวลูกๆ ทุกคน สี่พี่น้องรักกันและมีเหตุผลแบบเด็กๆ น้อยครั้งที่จะทะเลาะกันและเอาแต่ใจตัวเอง เรื่องนี้หล่อนต้องยกความดีความชอบให้สามีที่ดูแลเอาใจใส่และใจเย็นค่อยๆ พูดสอนลูกด้วยเหตุผลตั้งแต่เล็กๆ โตขึ้นมานิดหนึ่งช่วยเหลือตัวเองได้ในบางเรื่องก็จะอาสาทำเองโดยไม่ขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ พึ่งพากันและกันนั่นเป็นสิ่งที่หล่อนอยากให้ลูกเป็นคือการรักใคร่กลมเกลียวกันเป็นพี่น้องที่รักกัน

“พร้อมไปนากันหรือยังเอ่ย” สีหราชอุ้มน้ำใส ถามลูกชายทั้งสาม

“พร้อมแล้วคับ” ลีโอพูดเสียงดังฟังชัด ไลออนก็พูดตามพี่ชาย ส่วนต้นกล้านั้นยังมีบางคำที่ออกเสียงไม่ชัดพูดตามพี่ชายทั้งสอง

“งั้นก็ไปกันเลยครับ” สีหราชทำท่าวิ่งนำแต่ก็ซอยเท้าเช้าให้ช้าลงกว่าลูกๆ ลูกชายสามคนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววิ่งนำกันไปตามทางที่เคยไปเกือบทุกวัน

“หนูนาเดินระวังนะครับ” สีหราชหยุดวิ่งรอภรรยาที่เดินหลังสุด สายตามองแวบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นคอยดูลูกชายที่พากันวิ่งนำไปก่อน

“หนูนาจะเดินช้าๆ ค่ะ อาสิงโตตามลูกๆ ไปก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวพากันลงน้ำ” เห็นน้ำในนาแล้วชอบวิ่งลงไปเล่นกันเสียด้วย วันนี้คงไม่แคล้วหน้าตามอมแมวกลับบ้านเป็นแน่

“อาคอยดูอยู่ครับ น้ำใสครับ ตอนนี้เรากำลังจะไปไหนกันนะ” คุยกับลูกสาว

“เล่นน้ำ ตุ้ม! ค่ะ” น้ำใสก็ชอบเล่นมอมแมมไม่ต่างจากพี่ๆ

“น้ำใสชอบไหมครับ”

“ชอบค่ะ” เด็กหญิงยิ้มตายิบหยี น้ำใสได้โครงหน้าของเขาไปกว่าครึ่ง ได้แก้มกับปากเล็กจากผู้เป็นแม่ ผมยาวดกดำสลวย ตัวเล็กน่ากอดน่าหอม เหมือนตุ๊กตานุ่มนิ่ม เดี๋ยวนี้กลับบ้านที่กรุงเทพญาติพี่น้องก็แซวว่าหลงลูกหลงเมียบ้านช่องญาติพี่น้องไม่คิดจะไปเยี่ยมเยือน แหม...ก็ลูกชายลูกสาวและเมียของเขาออกจะน่ารักน่าหลงน้อยเสียเมื่อไหร่กัน

“ไม่เอาโคลนใส่ผมนะคะ” นวินดาย้ำลูกสาวแม้จะเข้าใจว่าเด็กวัยนี้ไม่อาจแยกแยะได้ว่าทำแบบไหนได้ทำแบบไหนไม่ได้ก็ตาม

“ค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆ ยิ้มหวานฉอเลาะอ้อนทั้งพ่อทั้งแม่

“อ้อนเก่ง” นวินแซวลูกสาวยิ้มถูกใจกับท่าทางน่ารักแสนไร้เดียงสาของลูก

หนุ่มน้อยสามคนหยุดรอพ่อแม่ กวักมือเรียกให้ตามไปเร็วๆ

“ทำไมลูกพ่อวิ่งไวจังครับ พ่อวิ่งตามไม่ทันเลย” สีหราชทำท่าวิ่งอีกครั้ง ลูกชายที่ยืนมองหัวเราะชอบใจที่พ่อวิ่งช้าสู้พสกตนไม่ได้

นวินดาเดินช้าสุดกว่าจะเดินถึงกระท่อมที่มีไว้พักผ่อน เด็กๆ และสีหราชก็พากันลงแปลงกล้าไปเรียบร้อยแล้ว สี่พี่น้องเล่นกันเพลินเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว คนงานพลอยได้ยิ้มได้หัวเราะกับความน่ารักความสดใสไปด้วย บรรยากาศตอนนี้เย็นสบายไม่มีแดดครึ้มเหมือนฝนจะตก

“อาสิงโตคะระวังน้ำใสล้มด้วยนะคะ” นวินดาใช้มือลูบท้องพยุงตัวขึ้นนั่งดูสามีและลูกๆ เล่นกันในแปลงกล้าที่คนงานกำลังเตรียมแผ่นกล้าที่เพาะไว้สำหรับใช้รถดำนา สี่พี่น้องพยายามที่จะช่วยคนงานทำงานแต่ดูแล้วเหมือนจะช่วยถ่วงมากกว่าช่วยเลหือเสียอีก

“พ่อขา...ปูค่า... กินปู...” น้ำใสเห็นปูนาเดินอยู่บนโคลนที่มีน้ำหล่อพื้นประมาณครึ่งนิ้วเห็นจะได้ เด็กหญิงเดินเข้าไปหาปูที่หยุดเดินแล้วมองจ้องเด็กหญิงนิ่งๆ

สีหราชที่กำลังพาลูกชายปั้นโคลนรีบไปคว้าแขนลูกสาวที่กำลังยื่นจะไปจับปูเป็นๆ ก้ามเบ้อเริ่ม

“กินไม่ได้ครับ ยังไม่ได้ปรุงสุกครับ คราวหลังถ้าน้ำใสเห็นปูห้ามจับนะครับ น้ำใสตัวเล็กอยู่จับปูไม่ได้นะครับ ถ้าน้ำใสจับปูปูจะหนีบมือเจ็บนะครับ”

“กินปู...” จู๋ปากใส่พ่อ

“ได้ครับ เดี๋ยววันนี้พ่อพาไปกินข้าวข้างนอกดีกว่านะครับ” พาไปกินปูทะเลจะดีกว่าเนื้อเยอะกว่า อีกอย่างคือตอนนี้นวินดาท้องอยู่เขาจึงไม่อยากพรากชีวิตสิ่งมีชีวิตใดๆ แต่ก็เขาเป็นมนุษย์ต้องกินต้องดำรงชีวิตอยู่

“กินปู อร่อย...” น้ำใสจดจ่อกับการกินปู ตากลมใสมองปูตัวใหญ่อย่างสนอกสนใจ

“น้ำใสมาทางนี้คับ” ลีโอเรียกน้องสาวให้มาเล่นด้วยกัน ตอนนี้กำลังใช้ของเล่นที่เป็นพวกพลาสติกขุดดินที่คนงานเอาแผ่นกล้าออกไปแล้วจนเป็นหลุมเล็กๆ เด็กๆ ถูกใจสิ่งนี้ทำเหมือนว่าตัวเองเป็นขุดสระใหญ่ วักน้ำใส่หลุมและเอาดินที่ขุดออกมาปั้นเป็นขอบหลุมกั้นน้ำออกน้ำเข้า

สีหราชปล่อยลูกสาวให้เล่นกับพี่ๆ เมื่อจุดสนใจเปลี่ยนจากปูเป็นการเล่นกับพี่ๆ แล้ว

“ปวดขาหรือเปล่าครับ” เขาเดินไปยังกระท่อมที่นวินดานั่งอยู่ ตอนนี้สมหมายเดินไปเล่นกับเด็กๆ แทนแล้ว

“ไม่ปวดค่ะ” นวินดาเอามือลูบท้องที่นูนใหญ่ออกมา มองท้องตัวเองแล้วยิ้มมีความสุข

สีหราชเองก็มีความสุขที่ได้เห็นคนที่รักมีความสุข เขาเอามือกุมมือที่อวบขึ้นกว่าเดิม

“คนเก่งของอา” สีหราชชม มองตาภรรยาหวานเชื่อม ถ้าไม่ติดว่าอยู่กลางแจ้งคนงานเยอะแยะจะหอมเมียยอดยาหยีเสียฟอดใหญ่ๆ ให้ชื่นใจกับการเสียสละในหลายๆ เรื่องเพื่อครอบครัว ทั้งเรื่องงาน เรื่องอุ้มท้องลูก และเรื่องดูและลูกกับเขา

“อาสิงโตห้ามเบื่อหนูนานะคะ” ช่วงนี้หล่อนจะชอบพูดแบบนี้ประจำ เป็นกังวลมากๆ เวลาเห็นรูปร่างอุ้ยอ้ายของตัวเอง กลัวว่าชายหนุ่มจะเบื่อ ไม่รักตนอีก

“มีหนูนา มีลูกๆ ทุกๆ วันของอาไม่เคยน่าเบื่อเลยครับ อาไม่เคยมีความรู้สึกหรือความคิดที่จะเบื่อหนูนาสักนิดครับ คนเก่งของอาอย่ากังวลใจไปเลย” และแล้วก็อดมจไม่ไหวกับใบหน้าเศร้าเหงาหงอยของนวินดา หอมเหม่งไปหนึ่งหอดเต็มๆ

“อาสิงโต เดี๋ยวคนงานเห็นค่ะ” นวินดาเอียงหน้าหนี ยิ้มเขินที่สามีหอมทั้งที่คนงานทำงานเต็มท้องนา

“หนูนาของอาน่ารักเกินไปแล้วนะครับ คนที่ต้องกังวลกลัวเมียเบื่อน่าจะเป็นอามากกว่านะครับ”

“หนูนาไม่เบื่ออาสิงโตค่ะ”

“เห็นไหมครับว่าหนูน่ารักมากสำหรับอา แล้วแบบนี้อาจะไปไหนรอด”

“ค่ะ ต้องอยู่กับหนูยาไปนานนะคะ”

“ครับ ไม่มีวันที่อาจะทิ้งหนูนาแน่นอนครับ”

ช่วงเย็นสีหราชพาลูกๆ กลับบ้าน พากันล้างตัวล้างโคลนที่หลังบ้าน เสร็จก็พากันเข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำใหญ่ของบ้านคุณพ่อลูกห้าถูกลูกๆ รุมล้อมในอ่างจากุซซี่ที่สั่งทำขนาดใหญ่พิเศษสำหรับอาบน้ำพร้อมๆ กัน ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับลูกๆ เป็นช่วงเวลาที่พิเศษสำหรับสีหราชและนวินดา ดังนั้นทุกช่วงเวลาที่สามารถใกล้ชิดกันได้ก็จะทำ ลูกๆ โตขึ้นก็คงไม่มีโอกาสที่จะได้ทำแบบนี้อีก

“รอบหน้าต้องหาหมวกคลุมผมให้น้ำใสแล้วนะคะ ดูสิคะโคลนเต็มผมไปหมดเลย” นวินดาที่ไม่ได้เปื้อนนั่งอยู่ข้างๆ อ่างบอกสามี ใช้แชมพูเด็กสระผมให้ลูกสาว

“ครับ” สีหราชตอบรับ ผลัดกันสระผมกับลูกชาย

“พ่อคับๆ ทำแบบนี้หล่อคับ” ไลออนบอกพ่อ เอาฟองแชมพู ฟองสบู่โปะลงบนหัวตัวเองให้เต็มหัวจนมองแทบไม่เห็นเส้นผม ลีโอช่วยน้องชายแต่งทรงผมให้เป็นก้อนกลมๆ สีขาว

“โอ้โห ลูกชายพ่อ ทำไมหล่อจัง หล่อเหมือนพ่อเลย”

“ไม่ใช่คับ ไลออนหล่อกว่าพ่อคับ”

“ต้องถามแม่แล้วว่าใครหล่อกว่ากัน”

“แม่คับไลออนหล่อกว่าพ่อใช่ไหมคับ” เด็กชายหันไปหาแม่ที่กำลังอาบน้ำสระผมให้น้ำใส

เด็กหญิงนั่งนิ่งๆ ดี๊ด๊าที่พี่ชายขยับเข้ามาใกล้ เอามือป้ายลงบนฟองสบู่ที่พี่ชายทำไว้

“โธ่ น้ำใส ผมพี่เสียทรงแล้วคับ”

“ผม ฟองฟู่ๆ ” น้ำใสยิ้มชอบใจเอามือป้อมๆ เล็กๆ ปัดฟองบนหัวพี่ชายจนเลอะละ

“พอแล้วค่ะน้ำใส ผมพี่ไลออนเสียทรงหมดแล้วค่ะ” นวินดาหัวเราะคิกกับใบหน้าเง้างอนของลีโอที่ทำใส่น้องสาว

“แม่คับ ไลออนรักแม่คับ ไลออนหล่อไหมคับ” ไลออนพูดเสียงอ้อนหน้าอ้อนใส่แม่

“หล่อครับ ลูกแม่หล่อน่ารักทุกคนครับ” อ้อนแม่แบบนี้คนเป็นแม่จะบอกไม่หล่อไหวหรือ

“แล้วพ่อของลูกหล่อไหมครับ” หนุ่มใหญ่ยื่นหน้ามาหาภรรยา

“ยกเว้นพ่อของลูกค่ะ”

“ลูกได้พ่อมากทั้งนั้น” ฟอด...

หอมแก้มนวินดาต่อหน้าต่อตาลูกๆ ที่กำลังมองอยู่

“อาสิงโต...” นวินดาตีไหล่หนาทีหนึ่ง

“หอมแก้มแม่ หอมๆ ” หนุ่มน้อยยื่นหน้าออกมานอกอ่างจะหอมแก้มแม่เหมือนพ่อบ้าง ไม่ยอมให้พ่อหอมคนเดียว

“แก้มแม่ช้ำหมดแล้วค่ะ” นวินดาหัวเราะคิกๆ ยามที่ปากเล็กๆ ของลูกชาบจุ๊บแก้ม

“หอมๆ ” น้ำใสเอาบ้างยื่นหน้าและส่งจมูกโด่งรั้นเล็กๆ ไปชนแก้มแม่ ยิ้มหวานตาหยีอย่างน่ารัก

หลังจากออกไปรับประทานอาหารนอกบ้านกลับมาก็พาเด็กๆ อาบน้ำอีกรอบ รอบนี้เป็นการอาบที่ปราศจากการเล่นใดๆ เสร็จสิ้นทุกอย่างก็เป็นเวลาสี่ทุ่ม ลูกๆ นอนห้องเดียวกันกับสีหราชและนวินดาแยกเตียงนอน มีฉากกั้นแบ่งไว้ ลูกชายนอนเตียงเดียวกันสามคน ส่วนน้ำใสนั้นนอนกับพ่อแม่ คืนนี้ก็เข้าหลับนอนเหมือนปกติ

การตั้งครรภ์ของนวินดาไม่ได้มีผลต่อกิจกรรมบนเตียงที่เป็นกิจกรรมที่สีหราชโปรดปราน เพียงแต่ลดจำนวนครั้งรวมถึงจำนวนวันลงตามอายุครรภ์ที่เพิ่มมากขึ้น

นวินดาขย่มตัวไม่รุนแรงนักบนร่างใหญ่ของสามีท่ามกลางความมืดมิด

“อาสิงโตขา...”

“ซี๊ด...อา...ขยับเร็วอีกนิดทูนหัว...อาใจจะขาดแล้ว...” ช่วยประคองเอวประคองท้องเมีย แม้จะอยู่ในห้วงอารมณ์หวามไหว ก็ยังตระหนักถึงความปลอดภัยของลูกและเมีย แต่ถ้าถามว่าในเมื่อห่วงเรื่องนี้ทำไมถึงยังทำ ตอบตรงๆ ไม่อ้อมค้อมก็คือเขาหื่นอยากทำรักเมียทุกวัน นี่ก็ลดลงเยอะมากแล้วจากทำทุกวันวันละหลายๆ ครั้งก็เป็นสัปดาห์ละสามวันวันละครั้งเท่านั้นเอง น้อยลงมาก

“อื้อ หนูนาไม่ไหวค่ะ เดี๋ยวลูกตกใจ”

“ลูกไม่ตกใจครับ น่าจะดีใจมากแน่ๆ ที่พ่อเข้าไปทักทาย”

“อ๊า...อาสิงโตขา หนูนาใกล้แล้วค่ะ”

“รออาก่อนทูนหัว...ซี๊ดดด...”

สีหราชขยับโยกดันกายเข้าหาหลังจากที่ปล่อยให้ภรรยาเป็นคนทำเพื่อถีบส่งตัวเองไปให้ถึงจุดหมายพร้อมกันกับภรรยา รัวสะโพกเข้าหาไม่รุนแรงแต่ก็ทำให้ร่างสาวสั่นไหวไปตามแรงขยับของสามี กระตุกเกร็งพร้อมกันเมื่อจับจูงพากันไปสู่ปลายทางของความสุข

นวินดาพยุงตัวเองลงจากตัวของสามี ร่างอุ้ยอ้ายชื้นเหงื่อ

“อาสิงโตพอแล้วค่ะ เดี๋ยวน้ำใสตื่นค่ะ” นวินดาขยับนี้เมื่อสีหราชไม่ยอมให้สวมเสื้อนอน เลิกเสื้อของหล่อนขึ้น

“ขออากินนมนอนหน่อยสิครับ ไม่ได้กินตั้งหลายวันแล้วนะ” สีหราชทำเสียงอ้อนเหมือนเด็กทั้งที่เลยวัยแล้ว รวมถึงเรื่องกินนมนอนนี่ก็เลยวัยแล้วด้วยเหมือนกัน

“อาโตแล้วนะคะ แล้วก็โตมากด้วย”

“โตแล้วกินนมนอนเองได้ครับ หนูนานอนก่อนได้เลยครับ” จูบหน้าอบอวบอิ่มใหญ่ถูกใจสีหราชยิ่งนัก หน้าอกของนวินดาชื้นเหงื่อจากกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อกี้ ริมฝีปากครอบครองยอดถันที่ชอบดูดดึงบีบคลึงเคล้นเป็นประจำ ใช้ปลายลิ้นไล้ยอดถันเบาๆ มือหนาจับหมับไว้เต็มฝ่ามือ

นวินดาขบเม้มปากกลั้นเสียงครางของตัวเอง

“ให้หนูนานอนก่อน ไม่ใช่จะลักหลับหนูนาหรอกนะคะ” เผลอไม่ได้นะสามีหล่อนน่ะ หื่นน้อยเสียเมื่อไหร่

“ทำไมรู้ทัน” สีหราชยิ้มกริ่มท่ามกลางความมืด

“พ่อขา กินนมค่ะ กินนม” น้ำใสที่งัวเงียตื่น เห็นพ่อกำลังดูดดื่มนมจากเต้านมที่ตนเคยเป็นเจ้าของดูดดื่มน้ำนมจากอกแม่ คลานตะคุ่มๆ ไปหาพ่อที่กำลังงุ่มง่ามเป็นเงาอยู่ตรงหน้าอกของแม่

“อาสิงโต!...” นวินดารู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวราวกับติดไฟได้ในทันที แม้จะในความมืดแต่ตอนนี้ทั้งตัวหล่อนไม่มีอาภรณ์ติดกายเลยสักนิด รู้สึกดีขึ้นนิดที่มีผ้าห่มคลุมท่อนล่างที่สามีเอาขาเกาะเกี่ยวเอาไว้ อีกทั้งใบหน้าของสีหราชก็อยู่ตรงหน้าอกของหล่อนพอดี แม้จะพลาดลูกๆ เห็นหอมแก้ม จูบปากบ้าง แต่ที่รู้สึกอายก็คือหล่อนกับสีหราชเพิ่งเสร็จกิจ ไม่รู้ว่าลูกตื่นตอนไหนเห็นตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มหรือเปล่า

“อย่าตกใจไปครับ ลูกอาจแค่ละเมอ” สีหราชยิ้มขำ แหม...ลูกพ่อ สมกับที่ได้ฉายาว่าหวงเต้ามากที่สุดในบรรดาลูกสี่คน

ขอพ่อกินนมแม่นอนบ้างก็ไม่ได้...

จบบริบูรณ์

****************************************

ครอบครัวสุขสันต์สุดๆ อาสิงโตนี่ขยันทำลูกมากๆ 5555 แป๊บๆ มีลูก 5 คนแล้ว

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยบ้างค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

มีตอนพิเศษ 3 ตอนค่ะ

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว