บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep7/2 : เพื่อนเก่า

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep7/2 : เพื่อนเก่า

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ตอน...เพื่่อนเก่า2

“ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นฝ่ายทิ้งสิ่งนั้นไปเองกับมืออย่างนั้นน่ะเหรอวีวี่” ขคราชทวนความจำในอดีตขึ้นมา เขาไม่โง่พอจะมองไม่ออก การที่เมยาวีหว่านเสน่ห์ใส่อรุณเพื่อหวังให้เพื่อนเขาขอเป็นคนรัก เจ้าหล่อนมีจุดประสงค์แท้จริงคืออะไร

“ค่ะ...วีวี่ไม่ถือสา” หญิงสาวไหวไหล่ยอมรับ ยกริมฝีปากเคลือบสีแดงสดยิ้มขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาเจ้าของร่างสูงทรงเสน่ห์ใหม่อีกหน

“ผมละเหลือเชื่อกับคุณจริงๆ เลยนะ แล้วก็ได้แต่นึกสมเพชความโง่เขลาของไอ้อรุณมันจริงๆ ...”

ชายหนุ่มส่ายหน้าระอาให้กับความร้ายกาจของผู้หญิงสวยแต่รูปตรงหน้า พร้อมกับดันร่างอวบอัดออกห่างตัวอีกครั้งอย่างนึกรังเกียจ แต่เมยาวียังคงเดินหน้าต่อ เธอไม่คิดยอมล่าถอยง่ายๆ หญิงสาวเบียดร่างอวบใช้หน้าอกอิ่มแนบชิดไปกับร่างใหญ่ฝืนแรงผลักของขคราชไว้เต็มกำลัง

“อย่าไล่วีวี่ไปไหนอีกเลยนะคะราช ถ้าตอนนี้คุณยังไม่มีใคร รับวีวี่ไว้อยู่ข้างกายคุณสักคนนะคะ...นะคะ” เมยาวีช้อนสายตาขึ้นอ้อนวอนอย่างไม่กระดากอาย มารตรีได้ยินชัดเต็มสองหูถึงกับยืนอึ้งอ้าปากเหวอไปเลยทีเดียว

“ผมไม่เคยทำตัวฟรีสไตล์กับใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับผู้หญิงที่ดูง่ายแบบคุณ”

เมยาวีถึงกับสะอึกไปกับคำพูดของชายหนุ่ม ใบหน้าฉาบด้วยเครื่องสำอางยี่ห้อแพงร้อนฉ่า อับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี ถึงจะอายหนักแค่ไหน แต่เธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ อะไรที่ได้มายากๆ เธอถือว่านั่นคือความท้าทายสำหรับตัวเธอเอง

ขนาดลงทุนยอมเป็นแฟนกับเพื่อนสนิทของเขา เธอยังเคยทำมาแล้วเลย อรุณโง่เกินกว่าจะจับได้ แถมเขายังซื่อบื้ออีกต่างหาก จะควบคุมให้ทำอะไรก็ง่ายนิดเดียว เธอไม่ได้รักเขาแต่เธอรักขคราชและก็รักมากด้วย การนำตัวเองเข้าไปอยู่ในกลุ่มเดียวกับขคราช จะทำให้เธอได้ใกล้ชิดกับเขามากยิ่งขึ้น จนวันหนึ่งแผนการของเธอใกล้จะสำเร็จ มันเป็นวันเลี้ยงก่อนจบการศึกษา เธอใส่ยานอนหลับในเครื่องดื่มให้ทุกคนในกลุ่มได้กิน โดยเฉพาะกับอรุณ พอเธอมอบบทรักสุดแสนร้อนแรงเพื่อเป็นการบอกลาเขากลายๆ เสร็จสม เขาก็หลับสนิทคอพับคออ่อนลงบนหน้าอกของเธอทันที

แต่ขคราชก็ฉลาดเป็นกรด ดูเหมือนเขาคอยระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดีมาตลอดเวลา เพราะเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องพักของอรุณ เดินเข้าไปหาเขาในห้องนอน ปรากฏว่าเขากลับหายตัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เธอเดินตามหาเขาทั่วบ้านแต่ไม่ก็เจอ ได้แต่นึกโมโหจนอยากกรีดร้องดังๆ มันหน้าเจ็บใจนัก อ้อยกำลังจะเข้าปากช้างอยู่แล้วเชียว ดันหลุดออกจากปากเธอไปเสียอย่างนั้นได้

พอวันต่อมา เธอกะจะมาหาเขาแต่ก็ไม่เจอ พอเลียบเคียงถามอรุณ ขคราชหายหน้าไปไหน เขาจึงบอกกับเธอว่า ขคราชกลับไปเมืองไทยตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว เธอได้แต่นึกเสียใจ ไม่คิดว่าเขาจะกลับเมืองไทยโดยไม่บอกลาเธอสักคำ ทั้งๆ ที่เขานั้นก็รู้ เธอคิดอย่างไรกับเขากันแน่...

และเมื่อขคราชไม่อยู่ ดังนั้นอรุณจึงหมดประโยชน์ เธอจึงบอกเลิกกับชายหนุ่ม โดยการบอกว่าเธอมีคนรักใหม่ และไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก ขอให้เขาปล่อยเธอไป อรุณเป็นผู้ชายดีแต่ก็โง่เกินไป เขาร้องไห้คร่ำครวญ แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยเธอไปในที่สุด...

“แต่วีวี่กลับชอบอะไรที่ได้มายากๆ เสียด้วยสิคะ รู้สึกมันท้าทายอย่างไงบอกไม่ถูก...” เธอยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเอง ส่งสายตาสื่อความนัยไปให้ชายหนุ่ม

“ที่สำคัญ ผมก็ไม่ได้ว่างอย่างที่คุณเข้าใจ ตอนนี้ผมมีคนรักอยู่แล้ว และเธอคนนั้นก็ยืนอยู่ข้างหลังคุณอย่างไรละ...” ขคราชพยักหน้าไปทางด้านหลังเมยาวี

“รตรีครับ...คุณอย่างพึ่งงอนผมเลยนะ”

“คะ…งอนอะไร” มารตรีสะดุ้ง มองสองคนหน้าตาเลิกลัก

“นี่วีวี่...อดีตคนรักของไอ้อรุณมัน เพื่อนสนิทของผม คนที่เคยพาที่รักไปกินข้าวกับมันเมื่อหลายวันก่อนไง จำได้หรือเปล่า...”

ขคราชส่งยิ้มหวานหยดก่อนเจ้าตัวจะเดินอ้อมมารั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาลำตัว เขาแสดงความตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธออย่างหน้าไม่อาย และแม้คนถูกทักให้เป็นแฟนจะพยายามดึงร่างของตัวเองออกห่างความแนบชิดจนเกินพอดีมากเท่าไหร่ พ่อคนหน้าไม่อายก็ไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวเธอง่ายๆ เช่นกัน เขาไม่เพียงแต่รัดร่างเธอเข้าหา หากทว่าเขานั้นส่งสายตาออดอ้อนเพื่อเป็นการขอโทษขออภัย ทำให้มารตรีอยากจะยกฝ่ามือตบใบหน้าเขาให้สักฉาดใหญ่ทีเดียว

“วีวี่...นี่รตรีคนรักของผมเอง เราสองคนกำลังวางแผนเรื่องแต่งงานกันอยู่ วันนี้เลยพาเขามาดูร้านอาหารไปในตัว ผมกะว่าจะจ้างพ่อครัวร้านนี้ให้ช่วยดูแลเรื่องอาหารในวันงานให้น่ะ...” คนประกาศแต่งงานออกมาอย่างหน้าด้านๆ ก้มใบหน้าเจ้าเล่ห์ส่งยิ้มใส่ตาคนตัวแข็งทื่อในอ้อมแขน ชายหนุ่มสรรหาคำพูดไปเรื่อยจนมารตรีนึกทึ่ง

มารตรีเงยหน้ามองคนเอาแต่พูดงงๆ ...

“ว่าไงนะราช คุณกำลังจะแต่งงาน”

“ครับ...” เขายิ้มรับพรางโน้มใบหน้าหอมแก้มปลั่งเป็นการโชว์ มารตรีสะดุ้งเฮือกตวัดสายตามองคนฉวยโอกาสตาขวาง

“วีวี่ไม่เชื่อ...” สาวผู้มีความมั่นใจสูงส่ายหน้าดิก

“ก็ตามใจคุณสิ ผมไม่สนใจคุณอยู่แล้วนี่ ถ้ายังไงผมคงต้องขอตัวไปปรับความเข้าใจผิดๆ กับแม่คนขี้หึงก่อนละกัน ดูสิหึงจนไม่ยอมพูดยอมจากับผมแล้วเนี่ย”

ขคราชยกมือขึ้นหยิกแก้มเบาๆ เป็นการหยอกเอิน มือหนาไม่ยอมปล่อยให้คนที่กำลังยืนอ้าปากค้างได้พูดขัดอะไรออกมา ชายหนุ่มตัดสินใจ ดึงร่างอรชรให้เดินตามเขาเข้าไปยังด้านในของตัวร้านอาหาร มารตรีส่งสายตาไม่พอใจไปให้คนหน้าไม่อาย แต่ก็ต้องรีบหลบแววตาดุร้ายของเขาวูบ เมื่อเขาเล่นจ้องลงมาข่มขู่ไม่ให้เธอแผลงฤทธิ์อะไรออกมาตอนนี้ และเมื่อเขาลากเธอมายังโต๊ะอาหารมุมสงบที่เขาเลือกเอาไว้ก่อนจะมาถึงตัวร้าน มารตรีจึงรีบสะบัดร่างของเธอให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขาด้วยความไม่พอใจ...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
หื้อ ผู้ชายอย่างอรุณนี่ยังมีในโลกนี้ไหมเนี่ย
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว